Met dank aan Joshua

DE ORDE VAN DE DRAKENMENNERS

Deel 1: De Drakendoder

Deel 2: De Drakenjager

Deel 3: De Drakenwereld

NUR 283/W111701

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXVII Tekst: Fiona Rempt

© MMXVII Illustraties: Daniëlle Futselaar

Omslagbelettering: Petra Gerritsen

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie

in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

fionarempt.nl

Hoofdstuk 1

‘Gewonnen!’ Matti tikte de voordeur van de Rue de Seine 208 aan.

‘Van wie?’ klonk de stem van Maurice-Matisse achter hem.

Matti voelde zich betrapt. Hij dacht dat hij alleen was. ‘Eh, ik deed maar alsof. Als Tink erbij was geweest had ik onze naar-huis-ren-race vandaag zeker gewonnen. Ik was supersnel.’

Maurice-Matisse boog voorover en zette het houten kistje neer dat hij in zijn armen geklemd hield. Hij aaide Matti over zijn wang. ‘Mis je je vriend nu al zo erg dat je hem erbij fantaseert? Hij is nog geen dag weg.’

‘Als je aan iemand denkt, is hij bij je. Dat heeft een oude man me eens verteld,’ zei Matti met een knipoog.

Met dubbelgevouwen middel- en wijsvinger kneep Maurice-Matisse in Matti’s neus. ‘Goed om te weten dat mijn woorden zijn blijven hangen in je grijze cellen. Help je deze oude vent even met dragen?’ Hij stak zijn sleutel in het slot en duwde de voordeur open.

‘Jemig, wat een gewicht,’ kreunde Matti. ‘Wat zit er in die kist? De kont van een nijlpaard?’

‘Ha ha, nee hoor. Twintig flessen van de beste champagne,’ antwoordde Maurice-Matisse triomfantelijk. ‘Jeanet en ik kunnen natuurlijk niet trouwen zonder een toost met de enige echte Franse drank van de liefde.’

‘Natuurlijk niet,’ mompelde Matti, terwijl hij naar binnen liep en de keukendeur met zijn billen openduwde.

Maurice-Matisse en Jeanet hadden het de laatste tijd vrijwel nergens anders over dan over hun aanstaande huwelijk. Matti was heus wel blij voor ze, maar hij vond dat ze doordraafden. Ze kenden elkaar al jaren en hun trouwerij zou eigenlijk niks veranderen. Een huwelijk was bij lange na niet zoiets groots als zijn en Tinks inwijding als drakenmenners, vond hij. ‘Waren jullie vanmorgen op tijd op het vliegveld?’ veranderde hij snel van onderwerp, om te voorkomen dat hij weer een half uur lang over taarten, jurken en tafelschikkingen moest praten.

‘Jazeker, alles ging prima,’ antwoordde Maurice-Matisse. ‘Tink is hoog in de wolken, onderweg naar Tanzania. Hoe was jouw schooldag? De allerlaatste!’

‘Saai,’ antwoordde Matti. ‘De klas was al opgeruimd en daarom moesten we van Madame Juliette buiten spelen. We hebben bijna de hele dag gevoetbald.’

‘Voetballen in plaats van leren. Ja, dat is echt balen,’ antwoordde Maurice-Matisse op cynische toon.

Matti schonk een glas melk voor zichzelf in. ‘Zonder Tink vind ik er niks aan.’

‘Dat weet ik.’ Maurice-Matisse gaf hem een boks tegen zijn schouder. ‘Soms gedragen jullie je nog meer als tweeling dan Fynn en Jussi.’

Matti snapte wel wat hij bedoelde. Hij en Tink deden al zes jaar vrijwel alles samen. Ze deelden hun pleegouders, een slaapkamer en de schatkamer, hun privéplekje in het hoogste puntje van het huis. Ze zaten bij elkaar in de klas en in dezelfde karategroep. De jongens hadden totaal verschillende karakters, maar waarschijnlijk waren ze juist daardoor zulke goede vrienden. Matti liet zich graag meevoeren in Tinks drift naar avontuur, maar zonder Matti’s drang om orde te scheppen in de wereld om hem heen, zouden ze alleen maar rondjes blijven draaien in hun fantasie. Ze hadden elkaar nodig, vulden elkaar aan.

Ze hadden ook samen de verborgen wereld buiten verkend. Eerst door Matti’s vader te bevrijden uit de klauwen van een draak, die hem onder hypnose gevangenhield. En een paar maanden later hadden ze met zijn tweeën de drakenjager ontmaskerd. Ze hadden wel een beetje hulp gekregen, vooral van hun drakenvriend Loef, maar toch hadden de jongens het belangrijkste deel van de missie voor hun rekening genomen: het opsporen van de man die draken vermoordde uit wraak.

Tegen alle waarschuwingen in waren ze er zelf op uitgetrokken. Ze hadden een vliegtuig gestolen – al noemden Matti en Tink het ‘geleend’ – en vrijwel iedere regel gebroken die Jussi en de anderen hun opgelegd hadden. Gelukkig was iedereen achteraf zo onder de indruk van hun moed, kennis en doorzettingsvermogen dat ze geen straf kregen en zelfs ingewijd mochten worden als officiële leden van de Orde van de Drakenmenners. Ze moesten alleen nog even wachten tot ze allebei twaalf waren, de minimumleeftijd voor een menner, maar eindelijk was het nu zover. Bijna. Nog twee weken.

‘Als Tink weg is voel ik me zo alleen,’ zei Matti tegen Maurice-Matisse, die koffiezette met versgemalen koffiebonen. De ouderwetse manier, noemde Matti het, maar dat paste bij zijn pleegvader. Maurice-Matisse was een man die zich niet liet beïnvloeden door wat hip was of hoe anderen dingen deden. Hij dacht zelf na en was origineel. Matti en Tink maakten vaak grappen over hem, maar stiekem waardeerden ze zijn eigenheid meer dan ze lieten blijken.

‘Ahum,’ schraapte Maurice-Matisse zijn keel. ‘Alleen? Voel je je alleen? Zijn Jeanet, Fynn en ik dan zulk beroerd gezelschap?’

‘Nee, sorry, maar zonder Tink en de karatemuzikanten is het anders, bedoel ik. Ik ben er gewoon niet aan gewend dat het hier zo stil is.’

Pas sinds een paar maanden wist Matti dat Maurice-Matisse jaren geleden was gestopt met drakenmennen om voor hem te kunnen zorgen, nadat zijn ouders verdwenen waren. Daardoor was hij hem meer als vader gaan zien, als echte familie. Samen met Jeanet natuurlijk. Maurice-Matisse beweerde dat de jongens niet de enige reden waren geweest om uit de Orde te stappen, maar daar twijfelde Matti aan.

Hoe Tink in het hele verhaal terechtgekomen was, was ook nog steeds een raadsel. Matti had er al meerdere keren naar gevraagd, maar kreeg altijd onduidelijke antwoorden als ‘Tink was het afscheidscadeautje dat ik vond bij de laatste draak die ik heb geholpen’. Of ‘Jongens houd je niet in hun eentje. Dat is zielig’.

‘Waarom vraag je hem zelf niet hoe het zit? Jou moet hij wel de waarheid vertellen,’ had Matti vaak genoeg tegen zijn beste vriend gezegd, maar het interesseerde Tink gewoon niet. Tot Matti’s ergernis. Hoe was het mogelijk dat je zo weinig nieuwsgierig was naar je eigen achtergrond?

Matti schrok op uit zijn overpeinzingen doordat Maurice-Matisse met de melkklopper in een kannetje rammelde om schuim te maken voor op zijn koffie. ‘Geniet maar even van je rust. Als we volgende week in de Drakenburcht zijn, zul je nog verlangen naar een momentje voor jezelf.’

‘Zal wel.’ Matti was met zijn gedachten alweer bij Tink, die onderweg was naar zijn moeder in het Afrikaanse olifantenweeshuis. Hij dacht aan vroeger. De ellenlange zomervakanties, waarin hij zes weken zat te wachten tot Tink terugkeerde. In die tijd had Matti nog geen idee gehad dat er een Orde van de Drakenmenners bestond. Dat wist hij pas een jaar, al leek het veel langer. Binnenkort zou hij lid zijn, zouden hij en Tink ingewijd worden. Op het drakeneiland Drekar Mohoao, hun favoriete plek op de hele wereld. Over twee eindeloos lange weken, zonder zijn beste vriend en zonder iets te doen.

Maurice-Matisse kon Matti’s gedachten raden. ‘Wie het langst moet wachten, wordt het rijkst beloond.’

‘Ja, ja.’ Als Tink erbij was geweest hadden ze om die opmerking gelachen, maar nu klonk de scheurkalenderwijsheid van hun pleegvader lang niet zo grappig. ‘Is papa thuis?’

‘Geen idee. Ga maar kijken,’ antwoordde Maurice-Matisse met een hoofdknikje naar boven.

Hoofdstuk 2

‘Pap!’ Matti kreeg geen antwoord. Met grote sprongen ging hij de trap op naar de eerste etage. Hij nam drie treden tegelijk. Met een schop die hij tijdens zijn laatste karateles geoefend had, opende hij de deur naar het kantoortje aan het einde van de gang. Daar had Fynn de afgelopen maanden een groot deel van zijn tijd doorgebracht.

‘O, sorry,’ zei Matti, toen hij zag dat zijn vader niet alleen was. Naast hem zat een vrouw met lang rood haar. Matti wilde direct omdraaien, maar zijn vader gebaarde hem om binnen te komen.

‘Ik wil je aan iemand voorstellen.’ Hij wees naar de dame.

Toen Fynn net in Parijs was, hadden ze het zo gezellig gehad met zijn allen. Een tijdje voelde het alsof ze een echt gezin waren: Matti, Tink, Fynn, Maurice-Matisse en Jeanet. Ze aten iedere dag samen en deden dingen die je alleen bij je familie durft te doen, zoals uit volle borst vals zingen of te hard lachen om je eigen grappen. Matti had het meest genoten van de avonden dat het hele gezelschap bij elkaar had gezeten terwijl Fynn en Maurice-Matisse opschepten over hun avonturen als jonge drakenmenners. Zijn favoriete verhaal ging over een draak die vast had gezeten in de dikke modder en planten van een moeras. Maurice-Matisse en Fynn hadden samen een soort houten hijskraan gebouwd om het beest eruit te trekken.

Van zijn oom Jussi en de andere drakenmenners had Matti gehoord dat zijn vader een beetje een druktemaker was, een vrolijke aandachttrekker, maar nu ze voor het eerst langere tijd samen waren, begon hij pas echt te begrijpen wat ze bedoelden. Fynn was niet iemand die op zoek ging naar avontuur. Het vond hem vanzelf. Waar hij ook heen ging, hij maakte altijd iets mee. Als Fynn naar de bakker ging, kon hij gerust een halve dag later pas terugkomen. Zonder brood, maar met een schilderij van een kunstenaar die hij onderweg tegengekomen was, en die in hem het perfecte model had gezien. Als Fynn een wandeling langs de Seine maakte, viel er net iemand in die niet kon zwemmen. Dan stond Matti’s vader de dag daarna als de grote redder in de krant. Het enige wat Fynn er zelf aan deed om te zorgen dat hij dit soort dingen meemaakte, was zijn drukke en onvoorspelbare karakter de vrije loop laten. Hij praatte met iedereen, hield zich nooit in en onderzocht elke situatie die hem nieuwsgierig maakte.

Die eerste weken had Matti vol ontzag mee gehuppeld met zijn vader, die zo anders was dan hijzelf. Maar al vrij snel werd alles ‘normaal’ en moest Matti zich concentreren op de eindtoetsen van school. En Fynn had zijn eigen missie, die een groot deel van zijn tijd en aandacht opeiste.

Vanuit het werkkamertje aan het einde van de gang hield Fynn de draken in de gaten die hij in het najaar van een zender had voorzien. Hij volgde ze op de computer, maakte overzichten, statistieken, en niets ervan was geheim voor Matti en Tink. Op iedere vraag die ze stelden, kregen ze een eerlijk en helder antwoord. Dat was weleens anders geweest. Al waren de jongens nog steeds niet officieel ingewijd, ze hoorden nu bij de drakenmenners. Het enige irritante was dat Maurice-Matisse en Fynn er net iets te vaak bij zeiden dat ze niet moesten vergeten dat ze nog kinderen waren. Ze zouden drakenmenners worden, maar ze mochten niet in hun eentje op pad of zelf beslissen over missies.

Die opmerkingen maakten Matti onzeker, maar volgens Tink waren het alleen loze woorden en hadden de drakenfreaks, zoals de jongens hen noemden, helemaal geen zin of tijd om hen constant in de gaten te houden. Hoe dichterbij de zomer kwam, hoe meer het erop leek dat Tink gelijk had. Iedereen was bezig met zijn eigen ding.

Het laatste mysterie van de draak – waar draken heen gaan wanneer ze rond hun honderdvijftigste verjaardag in zee duiken en verdwijnen – dat was wat Fynn wilde weten. Het was zijn enige echte interesse geweest, totdat Matti op een avond over Helmi was begonnen. ‘Voel jij mama nog?’ had hij aan zijn vader gevraagd.

‘Ze zit in mijn hart. Daar zal Helmi altijd blijven.’ Fynn had zijn zoon stevig vastgepakt en Matti had dankbaar met zijn hoofd op de brede schouder geleund.

‘Ik voel haar,’ zei Matti, ‘ook buiten mijn hart. Nog steeds. Net zoals ik jou voelde toen je nog gehypnotiseerd was door Rakka.’

Fynn streek met zijn vingers door Matti’s golvende haar. ‘Het spijt me, jongen, maar ik denk dat het tijd is dat we accepteren dat Helmi er niet meer is. Het is vrijwel onmogelijk dat ze nog leeft.’

‘Vrijwel,’ herhaalde Matti. ‘Maar niet onmogelijk.’ Hij bleef even stil, voor hij eraan toevoegde: ‘Er was ook niemand die geloofde dat jij na acht jaar nog zou terugkeren, en je zit hier toch.’

‘Dankzij jou.’ Fynn glimlachte dankbaar.

‘Ja, precies. En daarom wil ik mama niet opgeven. Ik weet wel dat Jussi heeft gezegd dat ze te ver ging, te diep, waardoor ze niet genoeg zuurstof en brandstof bij zich had om terug te keren, maar je weet nooit. Misschien is het haar toch gelukt, op de een of andere manier, en is ze aangespoeld op een onbewoond eiland, waar ze al jaren zit te wachten tot wij haar komen halen. Haar onderzeeër is nooit gevonden.’

‘Dat zou een wonder zijn.’

‘Ja, maar het is niet onmogelijk.’

Na dat gesprek was Fynn minder uitbundig, en meer in zichzelf gekeerd. Drie dagen lang was hij het kantoortje aan het einde van de gang nauwelijks uit gekomen. Daarna had hij zijn besluit genomen. Aan de ontbijttafel kwam hij het vertellen. ‘Ik ga haar zoeken.’

Matti was de enige die meteen begreep dat het over zijn moeder ging. ‘Dat is geweldig nieuws,’ zei hij. ‘Ik ga mee.’

‘Nee, jij moet naar school,’ antwoordde Fynn beslist. ‘Ik ga met Jussi. Sinds kort heeft hij een helikopter en daarmee zullen we alle eilanden afspeuren in een straal van honderd kilometer rondom de plek waar Helmi verdwenen is. Ik heb alles in kaart gebracht.’

Matti was trots op zijn vader, maar zijn teleurstelling groeide iedere keer dat Fynn opbelde om te vertellen dat ze weer niks gevonden hadden. Toch bleef hij hopen, en hij fluisterde consequent elke avond tegen zijn moeders foto: ‘Tot snel, Helmi.’

Toen Fynn na vijf weken terugkeerde naar Parijs had Matti er spijt van dat hij zijn vader op pad gestuurd had. De zoektocht naar zijn verloren echtgenote had Fynn veranderd. Hij was afwezig en minder opgewekt. Voor hem was de zaak nu klaar en dat maakte hij pijnlijk duidelijk door de vele vrouwen die hij op bezoek kreeg. Hij nam ze mee naar zijn kantoortje, maar vertelde nooit iets over zijn afspraakjes en Matti vroeg er niet naar. Hij had geen enkele interesse in de juffrouwen die de plek van zijn moeder, aan Fynns zijde, wilden innemen. De meesten zagen er normaal uit, maar in Matti’s ogen waren ze allemaal walgelijk. De roodharige die er vandaag was, had hij al eerder gezien, dacht hij, maar hij wist het niet zeker.

‘Stel je eens netjes voor,’ zei Fynn.

Matti stak zijn hand naar haar uit. ‘Ik ben Matti.’

‘Stephanie.’ Ze glimlachte naar hem. ‘Leuk om je te ontmoeten. Ik heb veel over je gehoord.’

‘Uhuh, zal wel.’ Matti draaide zich al om en ging op zoek naar de enige vrouw die hij in dit huis wilde hebben, zijn pleegmoeder Jeanet. Hij vond haar in de muziekkamer, waar ze cello aan het spelen was. Het was een zacht, doordringend stuk, dat Matti niet kende.

Jeanet keek geschrokken op van de bladmuziek op haar standaard. ‘O, gelukkig, jij bent het.’

‘Wie anders? Er zijn geen leerlingen meer. Zomervakantie, weet je nog?’

Ze streek nog een keer met de strijkstok over de snaren. Een mooie, diepe noot. ‘Ik dacht dat je Maurice was,’ fluisterde ze. ‘Dit stuk wil ik als verrassing voor hem spelen tijdens ons bruiloftsfeest. Hoe vind je het?’

‘Mooi.’ Matti probeerde zijn teleurstelling te verbergen. Dacht ze dan nergens anders aan dan aan dat stomme huwelijk? ‘Mag ik je wat vragen?’

‘Altijd.’ Jeanet wees op de stoel naast haar, maar Matti bleef staan. ‘Wij gaan over een week naar Drekar Mohoao, toch?’

‘Ja.’

‘En Tink blijft twee weken in het olifantenweeshuis?’

‘Ja.’

‘Hoe komt hij dan naar ons toe? Er gaan geen gewone vliegtuigen naar Drekar Mohoao. Kunnen we hem niet beter meteen onderweg oppikken? Anders komt hij misschien te laat voor de inwijding. En voor jullie huwelijk,’ voegde hij er snel aan toe.

‘Maak je maar geen zorgen,’ zei Jeanet. ‘Tinks vader gaat hem en Thera ophalen, en hij is erg stipt.’

‘Tink én Thera?’ Matti trok niet-begrijpend zijn schouders op. ‘Komen zijn ouders mee naar Drekar Mohoao? Allebei? Tinks moeder verlaat het olifantenweeshuis toch nooit?’

‘Blijkbaar maakt ze deze zomer een uitzondering.’ Jeanet deed Matti’s vragende houding na. Zo van: ik weet het ook niet. ‘Ik verheug me erop om haar te zien. We hebben altijd goed contact gehad, per post en soms per telefoon, maar ik heb Thera nog nooit in levenden lijve ontmoet.’

‘En Tinks vader?’

‘Ja, die ken ik veel beter. Robert Flannigan is een bijzondere man.’

Hoofdstuk 3

Matti beklom de vele trappen naar de schatkamer, de beste plek die hij kende om in rust zijn gedachten te ordenen. Het was er zo’n rommel dat de muurschilderingen nauwelijks meer te zien waren, achter de hoge stapels boeken en oud speelgoed. Matti en Tink hadden hier hun eigen groene vallei gecreëerd, inclusief watervallen, gekleurde vogels en draken.

Matti ruimde de boel op en hurkte bij het ronde raam, vanwaar hij uitzicht op de Eiffeltoren had. Jaren geleden, toen hij net was aangekomen in Parijs, had hij dat bouwwerk als wegwijzer naar de toekomst gekozen. Een gedroomde toekomst, samen met zijn verloren familie. Met het terugvinden van zijn vader en het leren kennen van de drakenmenners was zijn droom gedeeltelijk uitgekomen, maar er waren nieuwe vraagtekens bij gekomen.

Al maanden geleden hadden Fynn en Maurice-Matisse aan Matti en Tink gevraagd wat ze wilden met hun toekomst. Wanneer ze klaar waren met de basisschool zou er een nieuwe fase voor hen aanbreken. Nu Matti weer een echte vader had, was er geen reden om nog bij zijn pleegouders te wonen, maar waar moest hij dan heen? Fynn had immers net zomin een eigen plekje. Hij logeerde in Parijs, maar zou uiteindelijk terugkeren naar de Drakenburcht. Om er te blijven, voor zover Matti wist.

Zoals het hun toen werd voorgespiegeld, waren er drie opties voor de jongens: in Parijs blijven en naar een gewone middelbare school gaan, naar een kostschool in het buitenland gaan of bij Fynn en Jussi op Drekar Mohoao wonen. Zonder een seconde te twijfelen hadden ze direct voor het laatste gekozen. Matti en Tink waren dolgelukkig dat de Drakenburcht hun nieuwe thuis zou worden, maar daarna hadden ze nooit meer iets gehoord over hoe dat verder in zijn werk zou gaan.

Negentig procent van hun gesprekken samen van de afgelopen maanden ging over de inwijding. De spanning daarover had al het andere naar de achtergrond verdrongen. Pas nu hij in zijn eentje was, realiseerde Matti zich dat de tijd daarna gewoon verder zou tikken. Op de lange termijn zag hij het helemaal zitten. Ze zouden drakenkundigen worden, onderzoekers of drakenspeurders, maar het zou wel even duren tot de missies van de Orde hun hoofdactiviteit zouden zijn. Zoals hun regelmatig werd verteld: ze waren nog steeds kinderen. Nog niet volgroeid, niet uitgeleerd. Waren de volwassenen om hen heen in alle opwinding vergeten een plan te maken voor de rest van hun jeugd?

Op Drekar Mohoao was geen school. Hoe moest dat dan? vroeg Matti zich af. Hij en Tink waren nog leerplichtig, minstens tot hun zestiende. Zou het hele plan afgeblazen worden? Was Fynn bang om hem te vertellen dat hij bij een van zijn vriendinnetjes wilde intrekken? In dat geval was Matti niet van plan met hem mee te gaan. Dan zou hij liever hier blijven, bij Jeanet en Maurice-Matisse. Als die hem tenminste nog wilden hebben… Zouden hij en Tink na de inwijding toch naar een kostschool gestuurd worden? Of nog erger: zou Tink worden meegenomen door zijn vader, terug naar Engeland? Waarom zou die man anders naar Drekar Mohoao komen? Dat was belachelijk! Tink kende hem amper.

Het idee dat hij en Tink uit elkaar gehaald konden worden, vond Matti gruwelijk. Voor een paar weken was al niet leuk, maar allebei in een ander land wonen, naar verschillende scholen gaan, dat kon toch niet? Maurice-Matisse had zelf gezegd dat ze een soort tweeling waren, en iedereen wist dat het wreed was om tweelingen van elkaar te scheiden. Hij ging nog liever samen naar de strengste kostschool van Siberië dan in zijn eentje op het drakeneiland te wonen.

Tegen de tijd dat het avondeten in de keuken werd opgediend, was Matti volledig in de war. Geen enkele van de scenario’s die door zijn hoofd spookten, beviel hem.

‘Komen Tink en ik hier na de zomer nog terug?’ vroeg Matti voorzichtig aan Maurice-Matisse, terwijl hij zijn bord vol schepte met nasi.

‘Niet om te blijven,’ was het antwoord.

‘Maar jullie zijn hier altijd welkom,’ voegde Jeanet eraan toe. ‘Jullie kamer blijft zoals hij is, en ook de schatkamer zullen we niet aanraken.’

‘Dus Tink moet ook weg? Ik wil niet naar een kostschool, maar als Tink gaat, ga ik met hem mee.’

Fynn schudde zijn hoofd. ‘Niemand gaat naar kostschool. We gaan naar Drekar Mohoao. Dat hadden we toch al afgesproken?’

‘O, dus dat gaat door?’ Matti wist dat hij opgelucht moest zijn, maar zolang hij het niet begreep, lukte dat niet. ‘Hoe dan? Hoeven we niet naar school?’

‘Jawel.’ Fynn nam een grote hap van de gebakken rijst op zijn bord. ‘Misschien is het je opgevallen dat er hier de laatste tijd regelmatig mooie vrouwspersonen over de vloer komen? Ik had het liefst een van hen willen meenemen.’

Van schrik stootte Matti zijn glas om. ‘Zo mooi zijn de meesten niet,’ mompelde hij binnensmonds, terwijl hij het water met zijn servet van de tafel depte. Toen Fynn niet snel genoeg met nadere uitleg kwam begon Matti te schreeuwen. ‘Ik wil niet dat je je vriendinnetjes meeneemt naar míjn inwijding of naar het huwelijk van míjn pleegouders. Als mama er niet bij kan zijn, dan zijn zij ook niet welkom!’

Tot Matti’s verbazing schrok Fynn niet van zijn uitbarsting. Hij begon zelfs te lachen, nog hinnikender dan anders.

‘Grappig hoor! Ha ha, ik lach me een breuk.’ Matti sprong op en wilde de keuken uit sprinten, maar Fynn greep zijn arm stevig vast.

‘Rustig aan, driftkop. Als je even luistert, zal ik je alles uitleggen. Ik dacht eigenlijk dat je het allemaal al wist.’ Hij keek Maurice-Matisse aan. ‘Heb jij hem niks verteld?’

‘Nee, ik dacht dat jij dat zou doen.’

Fynn knikte, leunde achterover, trok Matti op schoot en nam een slok wijn. ‘Er is inderdaad geen school op Drekar Mohoao. Daarom ben ik al een tijdje op zoek naar iemand die jou en Tink les kan geven. Zodat jullie een normale opleiding kunnen krijgen zonder je leven als drakenmenner in de wacht te zetten. Een goede privéleraar of -lerares, die bereid is om op een afgelegen eiland te wonen, is jammer genoeg niet zomaar gevonden. Er zijn veel kandidaten langs geweest. Bijna allemaal vrouwen.’

‘Dus het waren juffen? Nee, dat wist ik niet.’ Matti bloosde. ‘Heb je geen nieuw liefje?’

‘Nope. Er zaten fraaie ladies bij, maar voor mij is en blijft Helmi de enige.’

Wat een verademing! Matti’s vader hield nog net zo veel van zijn moeder als hijzelf, en er was dus toch een plan.

‘Wie is het geworden?’ vroeg Matti. Hij probeerde zich de vrouwen die hij had gezien voor de geest te halen. ‘Toch niet die ene met kort spierwit haar en die rode vlekken in haar gezicht?’ Hij grijnsde naar Fynn. ‘Ik vroeg me al af wat je in dat monster zag.’

‘Ik denk dat je Simone bedoelt.’ Fynn gaf Matti een duwtje. ‘Zij was erg aardig en had veel ervaring. Jullie hadden mazzel gehad als ze jullie les had willen geven.’

Matti liep terug naar zijn eigen plek aan de eettafel. ‘Maar dat wilde ze dus niet?’

‘Eerst wel.’ Fynn zette zijn elleboog op tafel en leunde met zijn hoofd op zijn hand. ‘Tot ze hoorde over Drekar Mohoao. Toen is ze helaas afgehaakt. Net als alle anderen.’

‘Heb je ze dan over de Orde verteld en het werk van de drakenmenners?’

‘Nee, zo ver ben ik niet eens gekomen.’ Fynn zuchtte diep. ‘Ik heb alleen verteld dat ze op een tropisch eiland moesten wonen, op het hoofdkwartier van een organisatie die opkomt voor bedreigde diersoorten. Het woord “draken” is nooit gevallen.’

‘Maar als ze er eenmaal zijn, zullen ze toch ontdekken wat we doen?’ Matti’s hand schoot naar zijn ketting, waar hij altijd aan frunnikte als hij iets niet begreep of ergens diep over nadacht.

‘Ja, ik was van plan om langzamerhand meer informatie te geven wanneer ik iemand had gevonden. Helaas is dat niet gelukt, want niemand wilde de baan.’

‘M-maar…’ stamelde Matti.

Fynn wreef over zijn rug. ‘Gelukkig is er iemand op de Drakenburcht die veel ervaring heeft in het onderwijs.’

‘Wie dan?’

‘Rodrigo,’ antwoordde Fynn. ‘Vroeger, in Singapore, heeft hij jarenlang lesgegeven op een middelbare school.’

‘Serieus? Dat is geweldig nieuws!’ riep Matti. ‘Maar heeft hij daar wel tijd voor? Rodrigo is toch bezig met een nieuw boek over de drakenvlieg? Zijn meesterwerk, noemde hij het. Wil hij dat echt in de wacht zetten voor mij en Tink?’

‘Mwah, “willen” is een groot woord, maar hij heeft beloofd om het te doen,’ was het antwoord. ‘Rodrigo zal tevreden zijn om te horen dat je zo goed op de hoogte bent van zijn werk.’

Matti spoelde zijn zorgen weg met een paar grote slokken water. ‘Waarom heb je me dat allemaal niet eerder verteld, pap?’

‘Het spijt me, Mattias. Soms vergeet ik weleens wat uit te leggen. Het is nog erg wennen voor mij, de rol van vader. Ik heb een hoop in te halen op dat gebied.’

‘Nou, dat zal niet gebeuren als je alleen maar met die zenderdraken bezig bent,’ murmelde Matti. ‘We hebben al tijden niks met zijn tweetjes gedaan.’

‘Ik wist niet dat je dat wilde,’ antwoordde Fynn verbaasd. ‘Soms vraag ik me af wat mijn rol is in jouw leven.’

Matti had net een grote hap nasi genomen. ‘Wat bedoel je?’

‘Nou, of je mij wel nodig hebt, zeg maar,’ zei Fynn op een voor zijn doen erg serieuze toon. ‘Maurice-Matisse vervult al jarenlang de vaderrol in je leven. Hij sport met je, kent je leraren op school, weet precies waar je om moet lachen en wat je verdrietig maakt. Jullie band is ijzersterk, volgens mij. En ook je begeleider in de drakenwereld ben ik niet. Die taak had Jussi al op zich genomen toen ik nog bij Rakka op de Grots zat. Wat moet ik dan nog doen?’

‘Mijn vader zijn! Samen dingen doen, van me houden. Lachen om mijn grappen. Ook als je ze niet echt grappig vindt.’ Matti keek Fynn aan. ‘Ik wil gewoon bij je zijn, met je meedoen.’

Fynn was ontroerd. Hij slikte. ‘Dat wil ik ook, lieverd. Het liefst heb ik je op al mijn missies aan mijn zijde, maar het leven van een drakenmenner is een ernstige zaak. Je hebt veel talent, vooral op het gebied van drakencommunicatie, maar er zijn meer richtingen die je kunt kiezen. Ook buiten de drakenwereld is veel bijzonders te vinden en te bestuderen. De menners willen je er graag bij hebben – ik het meest van allemaal – maar denk er goed over na wat jij wilt. Je hoeft niet voor dat leven te kiezen, simpelweg omdat ik dat heb gedaan.’ Fynn glimlachte naar Matti. ‘Ik zal je steunen en bij je blijven, welke keuzes je ook maakt.’

‘Mooi zo.’ Matti knikte. ‘Pap, ik wil juist niks liever dan drakenmenner worden en met jou mee naar Drekar Mohoao.’

‘Gelukkig.’ Fynn pulkte aan zijn nagelriemen. ‘Ik beloof je dat ik me beter zal verdiepen in het takenpakket van vader.’

Later, op zijn kamer, probeerde Matti zich voor te stellen hoe het was om op Drekar Mohoao te wonen. Zou het ooit normaal worden? Het idee om permanent op het sprookjesachtige eiland te wonen, klonk bijna te mooi om waar te zijn, maar het zou echt gebeuren. Altijd omringd zijn door drakenmenners en hun buitengewone belevenissen. Nooit meer in een muf klaslokaal zitten. Hoe zouden de lessen van Rodrigo zijn? Zouden hij en Tink naast elkaar aan tafeltjes in de bibliotheek zitten of zouden ze hun werk liggend in het gras mogen maken? Rodrigo was een serieuze man, maar hij zag er strenger uit dan hij in werkelijkheid was. Het zou vast geweldig worden. Deze zomer ga ik alleen maar genieten, nam Matti zichzelf voor. Mattias de piekeraar blijft achter in Parijs.

Ineens mistte hij Tink veel minder. Matti had nu andere dingen aan zijn hoofd. Het huis aan de Rue de Seine bekeek hij met nieuwe ogen, nu hij besefte dat hij definitief zou vertrekken. Hij nam alles in zich op. De scheur in het pleisterwerk op het plafond van zijn slaapkamer. De schilderijen en foto’s aan de wanden langs de trap. De exacte kleur grijsgroen van het tapijt in de woonkamer. De geur van bijenwas wanneer de parketvloer in de lange gang was geboend. Dit was thuis. Meer dan Matti ooit had beseft. Hij zou alles in zich opslaan, zodat hij het met zich mee kon dragen. Nog nooit had hij de nerven in het houtwerk van de trapleuningen bestudeerd, de bloemetjes op het servies in de keuken. Matti had een goed geheugen, en hij zou heus nog weleens terugkomen, maar hij had geen idee wanneer. Daarom maakte hij honderden foto’s. Van ieder hoekje van het huis. Gewoon voor de zekerheid. En voor Tink, die lang niet zo goed in het onthouden van details was als hij.

Hoofdstuk 4

‘Nemen jullie de karatezaal ook mee?’ grapte Matti tegen Maurice-Matisse, toen er op de ochtend van hun vertrek geen einde leek te komen aan de stroom dozen en tassen die naar buiten gedragen werd. Natuurlijk zat er genoeg van hem en Tink bij. Maar goed, zij gingen verhuizen. Logisch dat ze veel moesten meenemen. Jeanet en Maurice-Matisse zouden maar een paar weken weg zijn. En Fynn, die maandenlang bij hen had gelogeerd, had alleen een grote rugzak. ‘Ik ben zo terug,’ zei hij, nadat hij die had neergekwakt en zonder verdere uitleg vertrok.

De zomer was al volop begonnen. De lucht voelde muf en broeierig. Matti droeg een korte broek en een oud T-shirt, dat iets te strak zat bij zijn schouders. Hij dacht dat Fynn de auto ging halen en terwijl hij even stond uit te puffen van het sjouwen, vroeg hij zich af hoe al die spullen ooit in de achterbak zouden passen. Hij streek zijn plakkerige haren achter zijn oren en zag zijn vader de hoek weer om komen. Lopend, en hij was niet alleen. De roodharige dame die Matti een week eerder ontmoet had in zijn vaders kantoortje, wandelde opgewonden kwetterend met hem mee. Fynn droeg twee koffers van hard kunststof, die naar hun kleur te oordelen niet van hem waren.

‘Wat doet zij hier?’ vroeg Matti aan Fynn, toen de vrouw zijn pleegouders begroette met een harde klapzoen op beide wangen.

Fynn parkeerde de paarse koffers bij de andere spullen en ging erop zitten. ‘Stephanie gaat met ons mee naar Drekar Mohoao,’ antwoordde hij. ‘Gezellig hè!’

‘Wat?’ Matti kon zijn oren niet geloven. Hij probeerde een logische verklaring te bedenken.

‘Wordt zij dan toch onze lerares?’

‘Nee. Stephanie heeft al een drukke baan.’

‘Is ze familie van jou?’ Matti keek Jeanet vragend aan, maar zij schudde van nee.

‘Stephanie is een vriendin. Van ons en van de Orde,’ vertelde Maurice-Matisse. Blijkbaar vonden alle volwassenen dat voldoende toelichting, want ze gingen verder met overleggen over hoe ze alles mee konden krijgen.

‘Ik weet dat het een hoop is,’ verzuchtte Jeanet, ‘maar er komt gewoon zo veel bij kijken. We kunnen toch geen trouwfeest geven zonder verse zalm met kaviaar?’

‘Uiteraard niet.’ Fynn knipoogde naar Matti. ‘En ook niet zonder vijf verschillende outfits, witte tafellakens, zilveren servies, discolampen, champagne en een cello. Dat is allemaal onmisbaar.’

Jeanet bloosde. ‘Er zijn nou eenmaal geen winkels op Drekar Mohoao en ik wil dat het een onvergetelijke dag wordt.’

‘Dat begrijp ik helemaal,’ stelde Stephanie haar gerust, ‘als ik ooit ga trouwen…’

Matti onderbrak haar. ‘Op Drekar Mohoao is niemand om mee te trouwen.’ Iedereen vond haar aardig, leek het, maar hij niet. Hoe gezelliger en behulpzamer ze zich voordeed, hoe meer Matti haar wantrouwde. Wat had zij te zoeken op ‘hun’ eiland? Fynn had het misschien niet in de gaten, maar ze keek de hele tijd met haar grote, bruine hertenogen naar hem op alsof hij een popster was. Matti was ervan overtuigd dat ze zijn vaders hart wilde winnen, maar dat zou hij niet laten gebeuren.

Jeanet stak haar armen op om twee taxi’s aan te houden, die tot de nok toe vol werden geladen met spullen.

Fynn had ook een taxi geregeld, voor de passagiers. ‘Op naar de startbaan!’ riep hij, toen ze allemaal ingestapt waren.

‘En dan?’ vroeg Matti aan Maurice-Matisse. ‘Heb je weer dat grote vliegtuig van Tinks vader geleend?’

‘Nee, dat heeft Robert deze keer zelf nodig.’

‘O ja, logisch. Om Tink en zijn moeder op te halen en af te zetten op Drekar Mohoao,’ bedacht Matti. ‘Of blijft Tinks vader? Hebben jullie hem ook uitgenodigd voor het huwelijk?’

‘Jazeker,’ antwoordde Maurice-Matisse.

‘Maar…’ Matti keerde zich tot Fynn. ‘Dan zijn de ouders van Tink dus allebei bij onze inwijding aanwezig?’ fluisterde hij. ‘Dat kan toch niet? Er mogen alleen leden van de Orde bij zijn. Anders is het geen geheim genootschap meer.’

‘We hebben besloten voor de ouders van Tink een uitzondering te maken,’ legde Fynn uit. Op veel te luide toon, naar Matti’s mening.

In het geval van Thera kon Matti daar wel in komen. De moeder van Tink was een beetje raar, vond hij, maar wel betrouwbaar. Een vrouw die haar leven wijdde aan het verzorgen van weesolifantjes, zou andere dieren ook wel een warm hart toedragen. En aan wie moest ze, diep in de Afrikaanse jungle, hun geheimen verraden? Datzelfde vertrouwen voelde Matti niet in het geval van Tinks vader, die altijd omringd leek door raadselachtigheid. En onuitgenodigde gasten, die niet eens iemands familie waren, wilde hij er al helemaal niet bij hebben. Hij wees naar Stephanie. ‘Zij mag dus niet naar onze inwijding komen!’

‘Maak je toch niet zo veel zorgen, Mattias.’

‘Doe dan niet zo vaag.’ Matti’s irritatie groeide. ‘Ik wil gewoon de dingen weten en begrijpen. Je zou me op de hoogte houden, pap. Ik kan niet ruiken wat jullie allemaal met elkaar bekonkelen.’

‘Tinks vader kent de Orde van de Drakenmenners al een aantal jaar,’ legde Fynn op kalme toon uit. ‘Hij is geen lid, maar wel een drakenvriend, zeg maar.’ Hij wreef Matti’s haren, die plakkerig waren van het zweet, uit zijn gezicht.

‘En zij?’

‘Stephanie is ook een bijzonder geval,’ zei Fynn. ‘Ze weet een heleboel over de drakenmenners en zal ons genootschap beschermen. In dit geval moet je ons gewoon vertrouwen.’

‘Misschien word ik zelf wel lid. Ooit,’ voegde Stephanie eraan toe. ‘Het klinkt allemaal zo spannend.’

‘Tsss,’ sputterde Matti. ‘Zo eenvoudig is dat anders niet. Je zult eerst voorgedragen moeten worden en dan moet je drie proeven volbrengen.’

Tot Matti’s ergernis ging Stephanie op de achterbank van de taxi tussen hem en Fynn in zitten, en ze zei: ‘Nou Mattias, volgens mij moet ik dan bij jou in de buurt blijven, want ik heb begrepen dat jij het avontuur aantrekt.’

Matti reageerde er niet op. Hij draaide zijn hoofd van haar weg en terwijl ze met de stroom van het verkeer mee Parijs uit reden dacht hij na over Tink en zijn familie. ‘Robert,’ mompelde hij zachtjes. Eerder had de man nooit een naam gehad. In ieder geval niet voor Matti. Hij was gewoon de vader van Tink, die ver weg op een booreiland woonde en werkte. Behalve heel soms, als hij met Tink op vakantie ging, maar de verhalen over die reizen kon Matti op één hand tellen. Wat wist hij echt van Tinks vader? Hij was rijk, anders had hij nooit zo’n groot vliegtuig kunnen kopen. Hij hield van wandelen in de bergen en avontuurlijke sporten zoals skydiven. Dat was het wel zo’n beetje.

Nu de man een naam had gekregen, wilde Matti alles over hem weten. Hij kon zich niet herinneren dat hij Robert Flannigan ooit had gezien. Niet eens op een foto. Hij was zo diep in gedachten verzonken dat hij het nauwelijks in de gaten had toen ze aankwamen bij de startbaan. Zou Tink op zijn vader lijken, vroeg Matti zich net af, toen er op het raampje naast zijn hoofd geklopt werd. Hij schrok, maar toen Matti zag wie het was, zwaaide hij het portier van de auto open en sprong in de sterke armen die naar hem uitgestoken werden.

Hoofdstuk 5

‘Jussi! Wat doe jij hier?’

‘Jou helpen verhuizen natuurlijk. Al die spullen en mensen passen nooit in één vliegtuigje’

Matti huppelde vrolijk met zijn oom mee, zijn hand stevig vastgeklemd, terwijl Jussi de anderen begroette. Toen de tweelingbroers naast elkaar stonden, besefte Matti ineens dat hij was vergeten hoeveel ze op elkaar leken. In zijn gedachten waren het compleet verschillende mannen. Jussi was rustig, dacht na voor hij iets zei en pronkte nooit met zijn kennis. Fynn was een spontane flapuit die ervan genoot als er om hem gelachen werd. Zo anders als hun karakters waren, aan de buitenkant was daar niets van te zien. De broers hadden dezelfde glanzende, donkerbruine huid en nieuwsgierige ogen, zo diepbruin dat je de zwarte pupillen bijna niet kon onderscheiden. Jussi oogde iets groter. Hij was net wat forser en breder dan Fynn, maar dat kwam vooral door zijn enorme bos zwarte krullen, waar de zwaartekracht geen grip op leek te hebben. Fynns haar was korter en lichtgrijs.

Ook Jussi kende Stephanie al, want hij omhelsde haar. Het stelde Matti gerust dat ze op dezelfde zachte toon tegen zijn oom sprak als ze tegen Fynn deed. Misschien praat ze altijd zo, dacht hij. Iedereen leek haar aanwezigheid normaal te vinden, maar hij bleef het vreemd vinden dat iemand van buiten de Orde zo makkelijk op het drakeneiland kon komen. Hoe geheim was hun genootschap dan nog?

Jussi haalde Matti uit zijn overpeinzingen door hem in zijn zij te kietelen. ‘Vlieg jij met mij mee, neef? We hebben vast heel wat bij te praten na zes maanden.’