Inge Ipenburg

Voor Meg

Colofon

Nur 305/W041901

Bisac FIC030000

© Pepper Books

© MMXIX Tekst: Inge Ipenburg

Omslagontwerp: Studio Jan de Boer

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Omslagfoto: Inge Ipenburg

Auteursfoto: Nico Kroon

Elke gelijkenis met bestaande personen of gebeurtenissen berust op louter toeval.

Deze uitgave kwam mede tot stand door bemiddeling van Het kantoortje van Remco, literair agent te Amsterdam.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

pepperbooks.nl

Amsterdam

maandag 11 mei 2009

Proloog

Hij was dood en het was haar schuld. Niet dat ze hem eigenhandig om zeep had gebracht, zijn keel had dichtgeknepen of iets dergelijks. Maar hij was wél dood. En het was ook haar schuld.

Daar was iedereen het over eens.

Weekendbijlage

De Telegraaf, 28 mei 2016

Nederlanders op Sicilië

Ook voormalig schrijfster Maxine Steenstra heeft, na zeven jaar van de aardbodem verdwenen te zijn, haar geluk gevonden op het betoverende eiland. Overduidelijk trots op haar idyllische onderkomen aan de kust ten oosten van Palermo, is ze druk in de weer om met haar nieuwe partner van een bescheiden woning een paleisje te maken.

Sicilië

woensdag 15 juni 2016

Hij is in aantocht.

De sirocco.

Ze zeggen dat je er gek van wordt.

Hier noemen ze hem la tempesta di assassini,

Moordenaarsstorm.

Sicilië

donderdag 16 juni 2016

1.

Bloed. Het is niet het eerste woord dat haar in gedachten springt, als haar vingers zich vasthaken in een kleverige klit die voor haar ogen hangt. Waarom zou het ook? Haar hersens zijn druk bezig om andere woorden te vormen bij de beelden die schoksgewijs in haar geheugen opduiken.

Hotelkamer is het eerste woord. Daarvoor heeft ze trouwens geen beelden uit haar geheugen nodig. Dat is meteen duidelijk als ze de pluk haar opzij geschoven heeft en de onbekende, schemerige ruimte bekijkt. Tafeltje, stoel ervoor, voeteneinde van een bed, gordijn, twee deuren. Het volgende woord is een voor de hand liggende conclusie: toerist. Bijna ingehaald door woord nummer drie: man. Een woord waar geen beeld bij hoort, nog niet, maar waar ze wel zeker van is. Wanneer een bonkende koppijn en vervolgens een golf van misselijkheid haar overvallen, weet ze even genoeg.

Kotsen, is het volgende woord. Het eerste woord tevens dat haar tot actie dwingt.

Ze hijst zich overeind, strompelt naar de dichtstbijzijnde deur en trekt hem open. Gelukkig is het de deur naar de badkamer, want als ze de andere had gekozen zou de golf braaksel die naar buiten spuit een stinkende schandvlek achtergelaten hebben in een onbekende hotelgang. Nu belandt deze voor het grootste deel in een toiletpot, waar ze net op tijd tegenaan struikelt.

Water, is het volgende woord als ze, zittend op haar knieën, de bittere smaak van gal proeft die zich door haar mond verspreidt en haar slokdarm in de fik steekt. Max krabbelt overeind en draait de kraan van de wastafel open. Ze ziet haar beeltenis in de spiegel erboven.

‘Hè?’ is het eerste woord dat ze hoort, omdat ze het met schorre stem tegen haar spiegelbeeld zegt. ‘Wat is dit’, zou het moeten zijn, maar haar geest is nog niet in staat tot het formuleren van meer dan één woord tegelijk. Donkere plekken ziet ze op haar wang en op haar slaap. Ze brengt haar handen naar haar gezicht. Dezelfde donkerrode plekken bedekken de vingers van haar rechterhand. De linkerhand is voor het grootste deel bruinrood met op haar pink een gebobbelde korst die verder breekt als ze haar vingers buigt en strekt. Er zitten vegen over haar borsten, en de klit in haar lange, blonde haar is onmiskenbaar van een kleverige, donkere substantie, en niet van zweet.

Ze draait zich om. Ze loopt een paar passen de hotelkamer in. De zware gordijnen maken het onmogelijk meer dan schemerige contouren te zien. Lichtknopje, denkt ze. Zoekend glijdt haar hand langs de muur, haar blik is nog steeds op de kamer gericht. Ze knijpt haar ogen tot spleetjes als ze een schakelaar gevonden heeft en de kamer in het helgele licht van een ouderwetse plafonnière baadt. Maar of ze haar ogen nu samenknijpt of niet, wat ze ziet blijft hetzelfde.

Donkerrode vlekken zijn als enorme opgedroogde druppels over het beige laminaat verspreid. Dezelfde vlekken zitten in grote hoeveelheden op het omgewoelde dekbed, op het kussen en aan het hoofdeinde van de matras. Dan pas springt het woord in haar gedachten: bloed. De hele kamer ligt vol bloed. Wat is er in godsnaam gebeurd?

Als ze vanuit de schemerige hotellobby naar buiten stapt, is de overgang naar het felle zonlicht zó heftig dat ze haar ogen niet open kan houden. Noodgedwongen maakt ze hortend en stotend een extra rondje met de draaideur.

Ze is blij dat er niemand bij de receptie zit, dat niemand getuige is van haar idiote vertrek. Sowieso is het een prettig idee dat niemand haar het hotel ziet verlaten. Als ze, nog steeds driftig knipperend met brandende ogen, uiteindelijk buiten staat realiseert ze zich hoe stom ze is geweest. Ze had natuurlijk op zijn minst de tijd moeten nemen om te kijken of er in de kamer nog spullen waren van iemand anders. Van de man.

Dan had ze misschien aanknopingspunten gevonden om de nacht te kunnen reconstrueren. Het enige wat ze zich nu kan herinneren is de bloedhete stofwind van de naderende sirocco. Maar dat is niet zo moeilijk, want die is er nog steeds. Toegenomen in hevigheid slaat hij vlagen zandkorrels in haar gezicht.

Ze weet gelukkig wel meteen waar ze is. Het enige hotel vlak bij het dorp, aan de boulevard. Ze is er nooit eerder geweest, kent de eigenaar niet en niemand die er werkt. Een geluk bij een ongeluk. De wazigheid van haar gedachten en de smaak in haar mond van het drinkgelag doen haar hartstochtelijk naar een espresso verlangen, maar het lijkt haar geen handige actie om in de buurt van het hotel haar ochtendshot te halen. Zolang ze geen flauw idee heeft wat er in de hotelkamer is gebeurd, kan ze maar beter zo onzichtbaar mogelijk blijven.

Er zijn gelukkig nauwelijks mensen op de boulevard. Alleen een paar toeristen trotseren de storm en proberen op hun smartphone of tablet de woeste golven, het cirkelende zand en de zwiepende bomen vast te leggen.

Hoewel de dorpsbewoners het natuurgeweld met de luiken gesloten aan zich voorbij laten gaan, zou het toch zomaar kunnen dat een vaste ochtendwandelaar zich stoïcijns aan zijn gebruikelijke ritueel houdt. Max moet er niet aan denken een van haar dagelijkse gedagzeggers tegen te komen. De op zijn zachtst gezegd ‘onfrisse aanblik’ die ze biedt, met de donkere klitten in haar haar en de uitgelopen mascara, wijzen overduidelijk naar de nacht ervoor. Niemand hoeft getuige te zijn van haar walk of shame.

De bergen zijn nog gehuld in de tientallen tinten groen van de lente en vormen een prachtig decor voor de schuimkoppen op de diepblauwe zee. Het kan haar gestolen worden.

Haastig schiet Max een zijstraatje in.

2.

Wil Heerema loopt langs de receptie van het kleine hotel aan de boulevard en reageert met een kort knikje op het vrolijke ‘Buongiorno!’ van de man die net achter de balie vandaan komt. Het is vroeg. Nou ja, vroeg, het is half negen. Maar de afgelopen nacht in aanmerking genomen, is dat nog verdomde vroeg. Het zweet gutst langs zijn nek, zijn overhemd plakt aan zijn rug. Hij is blij om weer binnen te zijn. Airco. Normaal gesproken is hij daar geen liefhebber van, maar vanochtend zet hij zijn principes graag opzij. Buiten giert de storm, een bloedhete storm. Om half vier vanochtend was het al 36 graden en inmiddels is het dik in de veertig. Voor zover hij de man van het koffiebarretje begrepen heeft, komt dit natuurverschijnsel een paar keer per jaar voor, maar zelden in juni. Pech. Net nu hij op het vliegveld een auto gehuurd had om vanuit het dorp een paar mooie trips over het eiland te maken. Misschien moet hij straks toch proberen om richting de Etna te rijden. Wie weet is de temperatuur een stuk aangenamer in de bergen.

Zou hij het af willen laten hangen van de vrouw op zijn hotelkamer? Hij weet het niet. Daarvoor is de herinnering aan de afgelopen nacht te vaag. Te onduidelijk. Toen hij vanochtend wakker werd en naast zich keek in het smalle tweepersoonsbed, wist hij nauwelijks wie ze was.

Het kan aan de drank gelegen hebben, maar nu zijn hoofd na een dubbele espresso iets helderder begint te worden, weet hij bijna zeker dat ze nauwelijks iets over zichzelf heeft verteld. Niets persoonlijks in ieder geval.

Een ongewone ervaring. Hij is meestal degene die weinig informatie verstrekt en liever luistert, wat voor de meeste mensen die hij tegenkomt over het algemeen een startsein blijkt te zijn om hun hele hebben en houwen op tafel te leggen. Deze vrouw dus niet. ‘Noem me maar Max,’ had ze gezegd. ‘Van Maxima, alleen dan zonder koning.’ Daar bleef het bij.

Max, hij vraagt zich af of het haar echte naam is. Hij hoopt maar dat ze cappuccino drinkt. Dat doen de meeste vrouwen toch? Het was nog een hele toer geweest om uit te leggen aan de man achter de counter van het koffiebarretje dat hij een dubbele espresso meteen op wilde drinken, maar ook een dubbele mee wilde nemen plus een cappuccino en twee chocoladecroissants. Zijn Engels was prima, en ook in het Frans en Duits had hij zijn wensen kenbaar gemaakt, maar de talenkennis van de man achter de counter beperkte zich blijkbaar tot zijn moedertaal, aangevuld met gebarentaal. Beide onontgonnen gebied voor Wil Heerema.

Gelukkig kwam er hulp van een klant die na hem binnenkwam. Vol verwondering keek Wil toe hoe daarna de bestelling van zijn tolk werd klaargemaakt, terwijl hij zijn loeihete dubbele espresso naar binnen slurpte. De barman sneed een wit kadetje open, om er vervolgens een grote hoeveelheid ijs in te proppen. Terwijl de klant wat muntgeld op de bar legde, hapte hij met zichtbaar plezier in de eigenaardige combinatie.

Rare gasten, die Sicilianen, concludeerde Heerema terwijl hij zijn eigen bestelling in ontvangst nam.

Hoewel hij niet zeker wist of zijn bedgenote hier al lange tijd woonde en misschien wel dolenthousiast de plaatselijke rituelen had omarmd, leek het hem geen goed idee om ijs voor haar mee te nemen als ontbijt. Het ‘beleg’ op het witte bolletje zou ongetwijfeld een kledderige drek zijn geworden in deze hitte. Dat is overduidelijk, nu hij terug in de koele hotellobby het zweet langs zijn rug voelt lopen terwijl hij onhandig manoeuvrerend zijn gezandstraalde gezicht met zijn arm probeert schoon te vegen.

Met zijn elleboog bonst hij zacht tegen de kamerdeur, hopend dat ze inmiddels wakker is. Er komt geen reactie. Logisch, hij maakt nauwelijks geluid. Hij klemt met een hand de bekers koffie en het zakje met chocoladecroissants op buikhoogte tegen zijn lichtblauwe shirt, waarop inmiddels ook aan de voorkant de eerste tekenen van doorzweten te zien zijn, en hij klopt met zijn knokkels op de deur.

Nog steeds geen enkele reactie. Zijn bedgenote is blijkbaar nog volledig onder zeil.

Zuchtend zoekt hij in de zak van zijn spijkerbroek naar de sleutel. Met zijn voet duwt hij de kamerdeur open, die behoorlijk tegenstribbelt dankzij de dranger.

‘A good-a-morning, room-a-service!’ Zijn poging er een Italiaans accent aan te geven klinkt gênant en kinderachtig. ‘Eikel,’ mompelt hij tegen zichzelf. Maar ja, zo vaak stapt hij niet een hotelkamer binnen waar hij de nacht heeft doorgebracht met een vreemde vrouw. ‘Niet zo vaak’ is trouwens het understatement van de eeuw, ‘nooit’ komt dichter bij de waarheid. Hij moet een beetje grinniken. Een goed begin van je vakantie, jongen. Doorbreek de vertrouwde patronen. Dat kan helemaal geen kwaad.

Er volgt geen reactie op zijn begroeting. Er is geen beweging in het rommelige bed te zien. Er klinkt geen enkel geluid in de kamer. Ook haar zachte snurkje, dat zijn zoektocht in het schemerdonker naar zijn broek en shirt begeleidde, is niet meer te horen.

De kamer is nog steeds in duisternis gehuld. Hij schuifelt voorzichtig door de ruimte naar het schrijftafeltje en zet op de tast de koffie en de croissants neer. Met een ruk trekt hij de zware gordijnen open.

‘Riiize and-a shiiine!’ Weer zo’n stomme Italiaanse imitatie. Waarom doet hij zo idioot? Het maakt niet uit, er komt geen reactie. Het bed is leeg. De deur naar de badkamer staat open, en ook daar is niemand te zien. Max is verdwenen. Het is een onverwachte teleurstelling voor Wil.

Een nieuwe aanslag op zijn humeur volgt wanneer hij de kamer rondkijkt.

Overblijfselen van een losbandig leven van slechts één nacht.

Die constatering geeft nauwelijks zijn verbazing weer. Aan een kant van het bed ziet hij tientallen glasscherven vergezeld door een lege en een halfvolle wijnfles.

Her en der verspreid over de vloer liggen kleurrijke flesjes uit de minibar. Op het ronde tafeltje staat alleen nog de voet van een glas met een wijnkoeler op zijn kant ernaast; een opengeklapte pizzadoos met de inhoud half aangevreten ligt op de enige stoel in de kamer. Zijn donkerblauwe onderbroek hangt aan een spijl van het bed en maakt het ranzige geheel compleet.

Maar het ergste zijn de vlekken. Op de witte lakens, het maïsgele dek, het beige laminaat, overal ziet hij vlekken. Bloedvlekken, net zo donker als de kleverige afdruk die het zakje met chocoladecroissants op zijn bezwete shirt heeft achtergelaten.

3.

Als Max het zijstraatje inschiet, is ze zich voor het eerst bewust van een stekende pijn in haar linkervoet. En dat niet alleen, haar hele voetzool schrijnt in haar sandaal. Ze neemt niet de tijd om te kijken wat er aan de hand is en probeert op de buitenkant van haar voet te lopen om stevig te kunnen blijven doorstappen, opnieuw blij dat ze geen bekenden tegenkomt. Ze zouden haar niet laten gaan voor ze in detail uitgelegd heeft waarom ze mank loopt.

Zo goed en kwaad als het gaat, strompelt ze de steile weg omhoog.

Dorpelingen klonteren op het plein samen bij een van de groente-en-fruitkarretjes voor hun dagelijkse boodschappen. De rest van de dag blijven ze binnen. Max kent het patroon inmiddels.

Ze zijn niet gek, die Sicilianen. Lo scirocco ti fa pazzo, zo luidt het gezegde: de sirocco maakt je krankzinnig. Maar ze weten heus wel dat dat flauwekul is. Ze zijn zo verstandig om binnen te blijven, omdat het alternatief is dat je gezandstraald wordt door het met grote kracht rondgeblazen stof en gruis. Thuis zitten met alles potdicht en afwachten tot de storm gaat liggen, dat is de beste optie, luisterend naar sirenes van de van hot naar her rijdende brandweerwagens. Want brand en de sirocco zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Lo scirocco dà fuoco a tutto: de sirocco zet alles in vuur en vlam. Weird eigenlijk, al die mythen die nog steeds aangehaald worden. Theater, daar moet het mee te maken hebben. Ze zijn er dol op. Het plezier druipt ervanaf als een Siciliaan met een beschuldigende blik omhoogkijkt en een geheven vuist schudt naar de denkbeeldige weergod die hiervoor verantwoordelijk is.

De sirocco zet alles in vuur en vlam, maar niet heus. Het zijn gewoon de bewoners zelf, die wat land aan de bossen willen onttrekken of gewoon slordig zijn met een peuk. Alleen klinkt dat veel te prozaïsch. Theater, tradities en verhalen die van generatie op generatie doorverteld worden, verfraaien de realiteit. Max houdt ervan.

Ze is de groentekar voorbij en begonnen aan de eindeloze hoeveelheid treden naar boven. Het is lastig lopen met een pijnlijke voet, een kater en weinig slaap. Haar ademhaling schiet omhoog, haar hart gaat tekeer. Het beeld van de hotelkamer komt terug in haar gedachten. Waarom weet ze niks meer? Een black-out? Wat kan er gebeurd zijn? Niet aan denken. Niet nu. Concentreer je op iets anders. Theater, tradities, spreekwoorden, daar was je mee bezig. Lo Scirocco in giugno, ruba una donna. Nog zo een, al eeuwen oud. De sirocco in juni steelt een vrouw.

Vreemd spreekwoord eigenlijk.

Er zou dus al generaties lang een jonge vrouw verdwijnen als de sirocco in juni huishoudt. Hmm, ze kan zich best voorstellen dat heel veel meiden elk jaar weer hopen dat de sirocco lekker tekeergaat in juni.

Als jonge vrouw heb je in dit dorp nou eenmaal niet veel te zoeken. De machocultuur die nog lang niet overal verdwenen is – en vooral de controle van de familie – kan het bestaan voor sommige slimme meiden behoorlijk lastig maken. Het moet een prima gelegenheid zijn om zonder al te veel ophef de benen te kunnen nemen.

Voor de familie is zo’n legende trouwens ook een uitgelezen manier om de schande te vermijden die ongetwijfeld volgt als men erachter komt dat dochterlief huis en haard verlaten heeft, omdat ze gek werd. Niet van de sirocco, maar van haar liefhebbende familie.

Misschien is de juni-sirocco zelfs ooit gebruikt door vaders om van hun lastige dochter af te komen. Of door mannen om van een overbodige echtgenote verlost te worden. Of vrouwen, dat kan natuurlijk ook, die op zo’n manier een rivale konden lozen. Het moet niet moeilijk zijn een lichaam te laten verdwijnen in de woeste golven. En gesneuveld of verdwenen, wie merkt het verschil als er geen lijk is? Max schiet ondanks haar moeizame tocht naar boven in de lach om haar eigen gedachten.

Jammer wel dat het spreekwoord rept over een jonge vrouw, gezien het feit dat de man van de hotelkamer verdwenen is.

En ze is weer terug bij af. Shit. Haar snelle hartslag van de inspanning veroorzaakt ook een licht gevoel van paniek. Bloed, een hotelkamer, een man, een black-out, het kan niet veel goeds betekenen. Het kan zelfs heel veel afschuwelijks betekenen.

Dat hoeft natuurlijk niet, probeert ze zichzelf gerust te stellen. Waarom zou er geen meer voor de hand liggende verklaring zijn? Wie weet is hij getrouwd of heeft hij een partner en is hij met spijt overladen het hotel uit geslopen. Klinkt aannemelijk, toch?

En wat het spreekwoord betreft, in ieder geval kan Max met zekerheid zeggen dat zij afgelopen nacht niet gestolen is, ze heeft zich kosteloos en voor niks weggegeven, daar twijfelt ze niet aan. Ze is ook niet gesneuveld. Ze leeft nog. Alhoewel, gezien haar kater verdient haar lichamelijke toestand die benaming nauwelijks. En, ook niet onbelangrijk, qua spreekwoord, niemand onder de tachtig zal haar een jonge vrouw noemen. Vermoedelijk is dat een gepasseerd station als je de dertig aantikt; op tweeënveertigjarige leeftijd kun je het sowieso schudden om met jong geassocieerd te worden.

Hoe oud was die man eigenlijk? Ze vervloekt zichzelf om de vage herinnering. Was het bloed van hem afkomstig? Als dat zo is, zit-ie misschien nu in het ziekenhuis. Of was het allemaal van haarzelf? Maar als dat laatste het geval is, waarom heeft ze er dan niks van gemerkt?

Een black-out door de alcohol? Het is haar lang niet overkomen.

Met een licht schuldgevoel moet ze bekennen dat het niet komt doordat ze minder is gaan drinken, maar simpelweg doordat ze er steeds beter tegen kan. Practice makes perfect.

Ze is blij wanneer ze de laatste treden naar haar tijdelijke appartement beklommen heeft. Een tijdelijk onderkomen zoals er de afgelopen jaren in het dorp zo veel zijn geweest. Achteraf had ze misschien beter de langere maar minder steile route kunnen nemen.

Binnen is het drukkend warm. Ze zet de airco aan, kleedt zich uit en gooit haar kleren in de wasmachine. Haar handen, haar gezicht en armen heeft ze zo goed en kwaad als dat ging schoongemaakt in de hotelkamer. Ze ontdekte een snee in de muis van haar linkerhand. Ze kan zich alleen niet voorstellen dat daar al dat bloed vandaan kwam. Voor verder onderzoek heeft ze niet de tijd genomen. Ze wilde zo snel mogelijk weg zijn. Gelukkig had ze al haar spullen nog: haar tas, haar telefoon, haar portemonnee. De pasjes zaten er gewoon in en er was geen geld weg, voor zover ze kon nagaan.

Goed, wat er ook gebeurd is, ze is in ieder geval niet beroofd. Razendsnel had ze haar kleren aangetrokken en het licht in de kamer uitgedaan; ze was zo onopvallend mogelijk naar de uitgang gelopen. En dat was dat. Einde verhaal.

Aan het einde van de middag is de sirocco ongetwijfeld alweer lang en breed achter de rug en volgt er gewoon een zachte, zwoele avond alsof er nooit een verwoestende storm geweest is.

Max hoopt maar dat de afgelopen nacht, na deze dag die zo vreemd begonnen is, net zo makkelijk in haar vergeetboek belandt.

Wanneer ze in de spiegel kijkt, ziet ze dat haar blonde lange haar op verschillende plekken aan elkaar klit. Ongetwijfeld heeft het bloed zich vermengd met zweet.

Een zacht, rood straaltje loopt in haar nek. Ze houdt haar tandenpoetsbeker onder de kraan, drinkt de inhoud gulzig op om hem meteen weer te vullen. Het helpt een beetje tegen de nauwelijks te lessen nadorst.

Ze spuit wat tandpasta in haar mond en gorgelt ermee. Ze zuigt het tandpastawater langs haar tanden en slikt het door in de hoop de vieze smaak kwijt te raken. Ze zet de douche aan en wacht niet tot die op temperatuur is. Haar voet klopt nog heftiger dan haar hoofd bonst.

Straks, straks kijkt ze wel wat er is, eerst alles afspoelen. Al het bloed, al het zweet, alle viezigheid. En wie weet, als het douchewater warm wordt, krijgt ze ook haar herinnering terug.

Dat laatste was ijdele hoop.

Een kwartier later is nauwelijks iets opgehelderd, maar ze weet wel waar de pijn in haar voet vandaan komt: er zit een grote snee aan de onderkant. Met een pincet heeft ze er een fiks aantal glassplinters uitgehaald. Jodium heeft ze niet in huis, maar ze hoopt dat de douche voldoende reinigend werk heeft verricht.

De pleister die ze erop wil plakken blijft niet zitten. Uiteindelijk bieden een papieren zakdoek, die ze met cellotape omwindt, en een sok de oplossing. Ze heeft er nog een paar make-upwatten tussen gepropt en als ze haar voet voorzichtig neerzet, voelt ze er niks meer van.

Het zou dus zomaar kunnen dat er niet zo veel gebeurd is. Een glas sneuvelde, daar is ze in gaan staan; niets van gemerkt, omdat ze sowieso nauwelijks iets voelde door de drank. Ze heeft de glasscherven proberen op te rapen, vandaar de snee in haar hand. Door de hoeveelheid alcohol in haar bloed en de hitte is het waarschijnlijk zo’n bloedbad geworden. Voorlopig lijkt dit de meest voor de hand liggende conclusie. En waar die man gebleven is, daar hoeft ze zich dus helemaal niet druk over te maken, besluit ze. De kans dat hij overhaast naar een ziekenhuis moest, is verdomd klein. Gewoon een toerist die een avontuurtje wilde of zich verveelde. Of allebei, en daar na afloop niets meer van wilde weten. Kan niet beter. Wat een opluchting. En mocht er zoiets bestaan als het wegslikken van gekrenkte trots, dan is dat wat ze doet, terwijl ze een ibuprofen en een vitamine C-pil naar binnen werkt met een glas lauw water.

4.

Wil Heerema heeft er de pest in. Hij houdt er niet van als zijn plannen gedwarsboomd worden. Koffie en chocoladecroissants met die Max, dat was de bedoeling. Ontbijten op het balkonnetje of in bed. Dat laatste was waarschijnlijk een beter idee in verband met de storm. En dan vooral wat meer over haar te weten komen. Niet als de rechercheur die hij is, als hij geen vakantie heeft maar gewoon als een man die een leuke avond met een vrouw heeft doorgebracht. Want leuk was het.

Hij had ook stilletjes gehoopt dat zij hem wat van het eiland zou kunnen laten zien. Hij is op zijn zachtst gezegd geen ervaren vakantievierder en was veel liever gewoon doorgegaan met werken. Mocht niet. Vakantiedagen opnemen is een verplichting bij de politie.

Het was zeikweer geweest in Amsterdam. Dagenlang had het geregend. Na drie middagen in de bioscoop te hebben doorgebracht en twee avonden met vrienden in de kroeg, had hij in een opwelling een vlucht naar Palermo geboekt. Hoewel… niet helemaal in een opwelling. Hij was een collega tegengekomen die niet uitgepraat raakte over zijn meivakantie.

Hij had met zijn vrouw, twee kleine kinderen en zijn schoonmoeder een weekje doorgebracht op Sicilië in een klein kustplaatsje niet ver van Palermo. Een horrorweek noemde hij het. De hel op aarde.

Het dorp bestond voornamelijk uit steile straatjes en stenen trappetjes, waar die kinderen constant vanaf sodemieterden. Of ze lazerden ondersteboven op de rustieke maar spekgladde keitjes als ze aan het rennen waren. En kinderen rennen nou eenmaal. Gaten in hoofden, knieën, ellebogen, het hield niet op. Ze zaten meer bij de plaatselijke apotheek en dorpsdokter dan aan het strand.

Dat was maar goed ook, want de stroming in zee was zó sterk en de golven waren meestal zo hoog dat een van de kinderen, toen ze even niet opletten, bijna verzopen was. Er had een strandwacht aan te pas moeten komen om het joch te redden.

Ook de schoonmoeder stond met haar vijfenzeventig jaar niet al te stevig meer in haar gezondheidssandalen en lag al snel met een verstuikte enkel plat in het appartement. Moest zij ineens verzorgd worden, terwijl ze meeging om op de kinderen te passen zodat hij en zijn vrouw zo nu en dan een leuk avondje met zijn tweeën konden hebben.

Zelfs met een fitte schoonmoeder was dat ijdele hoop gebleken. Er viel bitter weinig te beleven in het dorp. Eten kon je er, maar dan had je het zo ongeveer wel gehad.

Dat was trouwens ook nog een probleem, dat eten. De kinderen waren dol op Italiaans, maar dit was anders Italiaans dan wat zij gewend waren. Dit Italiaans lustten ze niet.

De enige optie voor vertier was een beetje op een terras hangen en wijn drinken, terwijl je doodsangsten uitstond dat er weer een koter languit op de eeuwenoude keitjes donderde. Gruwelijk, vond de collega het. Afschuwelijk, doodsaai en duur! Tenminste, wat de pijnstillers betrof. Een doosje met tien ibuprofennetjes kostte wel 12 euro. Ze hadden heel wat doosjes nodig gehad om het leven van oma enigszins dragelijk te houden en tegen de hoofdpijn van de wijn en limoncello, die ze van lieverlee iedere avond in grote hoeveelheden tot zich namen.

Alle reden voor Wil Heerema om per direct een vlucht die kant op te boeken. Als hij dan toch zo nodig op vakantie moest, dan naar een plek waarvan hij zeker wist dat het de hel op aarde was voor ouders met kinderen, bejaarden en feestende pubers of volwassenen.

Wat hem betreft de hemel op aarde.

Dat was nog steeds zijn overtuiging toen hij een dag geleden het dorp in reed. Hoewel hij daar nu zo zijn twijfels bij heeft als hij de puinhoop in ogenschouw neemt die de oorspronkelijk zo propere, aantrekkelijke hotelkamer in één nacht is geworden. De kamer waar hij gistermiddag zo opgewekt zijn intrek in had genomen. Toen hij zijn balkonnetje betrad en uitkeek over zee had hij hardop tegen zichzelf gezegd: ‘Jongen, je hebt een goede beslissing genomen.’ Hij had er zowaar zin in, in zijn vakantie.

Nu, nog geen 24 uur later, is hij daar beduidend minder zeker van. Een chagrijnig gevoel bij het vooruitzicht van dagen luieren, niks doen, overbodig zijn, heeft de overhand. En de twee ibuprofennetjes die hij neemt uit de voorraad die hij voor alle zekerheid voor vertrek bij de Etos had gekocht, stoppen wel het bonken in zijn hoofd, maar veranderen weinig aan zijn humeur.

Zuchtend en met de pest in zijn lijf pakt hij het afvalbakje uit de badkamer en begint de grootste glasscherven op te rapen. Hij kan moeilijk de kamer in deze staat achterlaten, de auto pakken en richting Etna rijden, in de hoop dat het kamermeisje er weer een toonbaar geheel van maakt zonder dat er verder vragen worden gesteld. Integendeel. Het zou hem niet verbazen als bij het zien van zo veel bloed de politie gebeld wordt.

Het is natuurlijk ook een optie om zijn spullen te pakken, te vertrekken en ergens anders zijn intrek te nemen. Ze hebben zijn creditcardgegevens, dus daar gaat hij ongetwijfeld niet mee wegkomen.

Die Max moet vannacht naar de wc zijn gegaan en in het gebroken glas getrapt hebben. Iets anders kan hij niet verzinnen. Maar waarom heeft ze hem niet wakker gemaakt? Heeft ze niks gezegd? Wil weet dat hij behoorlijk vast slaapt als hij eenmaal vertrokken is, en de hoeveelheid drank van gisteravond zal vermoedelijk een licht comateuze toestand veroorzaakt hebben, maar met een beetje schudden is er normaal gesproken toch echt wel leven in hem te krijgen.

Hij zet de flessen in een hoek en gooit de lege minibarflesjes in het afvalbakje. De afgekloven pizza treft hetzelfde lot, en de doos legt hij ernaast. Als hij zijn blik door de kamer laat rondgaan, kan hij alleen maar concluderen dat het er niet veel beter uitziet dankzij alle bloedvlekken.

Er zit weinig anders op dan naar beneden te gaan en uit te leggen wat er is gebeurd. Verdomme, dan moet hij ook vertellen dat hij vannacht niet alleen was. Even overweegt hij een handdoek om zijn hand te binden zodat hij kan doen alsof hij zichzelf gesneden heeft, maar uiteindelijk lijkt hem dat een behoorlijk slecht plan. Stel dat er een behulpzame receptioniste is die hoogstpersoonlijk haar EHBO-cursus in de praktijk wil brengen en een professioneel verbandje aan wil leggen. Dan zit hij pas echt in de problemen, want als hij geen enkele wond van betekenis heeft, zelfs geen schrammetje, als dat bloed dus niet van hem is, van wie is het dan wel? Ga dat maar eens uitleggen, na zo’n eerste leugen: Het is van een vrouw, ene Max, die heeft hier een deel van de nacht doorgebracht. Ze is nu verdwenen, trouwens. Dan zit hij vermoedelijk wel een paar weken gratis op Sicilië, maar zonder uitzicht op zee en achter tralies.

Naar beneden dus. Hij neemt voor alle zekerheid de afgebroken voet van het glas mee en een grote scherf ter illustratie. Hoewel, een receptionist zal toch wel Engels spreken?

Het wordt handen-en-voetenwerk. Wil heeft eerst meerdere malen op de koperen receptiebel moeten slaan, om iemand te zien en te spreken te krijgen. Uiteindelijk komt de jongeman die hem vanochtend zo monter groette, uit het zaaltje waar zo te horen nog wat gasten zitten te ontbijten. Hij knikt begrijpend als hij het verhaal van Wil hoort. Met een vriendelijke glimlach vraagt hij de signore even te wachten. Wil is opgelucht dat er verder geen probleem van gemaakt wordt. De jongen is vast een kamermeisje aan het optrommelen en Wil wil net weer naar boven gaan als de jongen terugkomt. Vriendelijk lachend overhandigt hij hem een heel wijnglas en maakt meteen aanstalten om weer terug te gaan naar de ontbijtzaal.

Wil houdt hem tegen met de vraag of de jongen überhaupt wel Engels spreekt. Dat blijkt het geval. Volgens hemzelf tenminste, hoewel hij alleen duidelijk kan maken dat hij Wil niet begrijpt, als deze nogmaals uitlegt wat er aan de hand is. Om vervolgens in een mengelmoesje van Italiaans, Engels en gebarentaal te vertellen dat de receptioniste, die Engels, Frans en Duits spreekt, elk moment kan arriveren.

Wil kan alleen maar hopen dat hij het op zijn beurt goed begrepen heeft, en gelukkig is dat het geval. De vrouw, bij wie hij de dag ervoor incheckte en die enthousiast en zelfs een beetje flirtend zei dat als hij iets nodig had, hij altijd bij haar terecht kon, waarna hij opgewekt tot de conclusie kwam dat een gezamenlijke fles wijn ergens op een terras best tot de mogelijkheden behoorde, stapt hevig bezweet de glazen deur door.

Achteraf had hij het liever afgehandeld met de ontbijtjongen, want nadat ze hem aangehoord heeft, doet ze waar hij bang voor was. Ze pakt met een bezorgde blik zijn handen om ze te inspecteren op verwondingen. Als hij uitlegt dat niet hij degene is die zich gesneden heeft, maar een vriendin die inmiddels vertrokken is, vermoedt hij dat ze hem verdenkt van wrede seksorgies met alle plaatselijke hoeren bij elkaar, zo afkeurend kijkt ze hem aan. De kans om ergens de komende dagen een wijntje met haar te gaan drinken, zit er in ieder geval niet meer in, dat is wel duidelijk.

5.

Het is inmiddels tien uur. Ook in huis is het benauwd en is de lucht zwaar door de sirocco. Sirenes loeien onophoudelijk. Max mist haar workout. Normaal gesproken, weer of geen weer, gaat ze om een uur of zeven de deur uit, loopt naar het strand met haar yogamatje, doet een serie pilatesoefeningen en rent vervolgens via de boulevard weer naar huis, met als vaste tussenstop het barretje beneden op Piazza Garibaldi, waar de eigenaar zo gauw hij haar in het vizier heeft zich omdraait naar de koffiemachine om haar espresso klaar te hebben als ze binnenstapt.

De mannen die er elke ochtend in een geanimeerde conversatie zijn gewikkeld over niks, een dolce of een brioche con gelato in de hand, staken hun gesprekken niet eens meer als ze binnenkomt in haar shortje en hemdje, glimmend van het zweet. Heftig gesticulerend om hun mening over wat dan ook te ondersteunen, maken ze automatisch plaats voor haar aan de counter, en als ze na haar cafeïneshot en het bijbehorende bekertje water weer verdwijnt, bewegen ze naadloos terug naar hun plek en lijkt het alsof ze er nooit geweest is.

Fijn vindt Max dat. Ze komt, ze gaat en alles blijft zoals het is. Als ze haar leven toch ook eens zo had kunnen inrichten. Daar had ze voor getekend.

Waarom zal ze niet alsnog voor haar workout naar beneden gaan? Als ze het strand niet op kan door de storm, is een stevige wandeling of een potje rennen een goed alternatief. Een beetje boete doen voor de zondige nacht kan ook geen kwaad op het katholieke Sicilië. Want dat de nacht zondig was, was haar wel duidelijk geworden onder de douche.

Ze heeft uitgebreid seks gehad, dat kan niet missen. Jammer alleen dat ze er nog zo weinig van weet. Nou ja, het kan nooit indrukwekkend geweest zijn, anders had ze het wel onthouden.

Onder haar shortje en top heeft ze automatisch haar bikini aangetrokken. Volslagen onzin natuurlijk. De zee is extreem woest en een duik in de golven is levensgevaarlijk. Omzichtig wurmt ze haar linkervoet in haar sportschoen. Ze hoopt dat haar verbandtechniek afdoende is. Voorzichtig gaat ze staan en maakt een paar passen op de plaats. Ze voelt helemaal niks van de snee. Mooi zo, tegen de tijd dat de sirocco uitgeraasd is, zijn ook de fysieke gevolgen van deze vreemde nacht verdwenen.

Ze pakt de sleutels van haar toekomstige woning uit haar tas. Nu ze toch de berg af gaat, kan ze daar meteen op de terugweg langs lopen en een helpende hand uitsteken met de verbouwing. Deuren schuren is ook een vorm van boetedoening. Herman, haar klusjesman, zal blij zijn met wat hulp en als een rechtgeaarde vriend is hij altijd te vinden voor een sappig verhaal wat betreft haar liefdesleven.

Ze kijkt naar het labeltje aan het bosje sleutels. Mijn huis, staat er in blokletters. Het helpt om te kunnen geloven dat ze na al die jaren binnenkort ergens woont waar ze niet meer weg hoeft. Nooit meer. Dan komt er een einde aan de talloze verhuizingen uit tijdelijk leegstaande vakantiewoningen. Een totaal verwaarloosd huisje was het, maar wat voor een. Een huisje van waaruit ze de zee kan zien, de zee kan horen, altijd.

Als ze de buitendeur van het appartementencomplex waar ze de afgelopen maanden onderdak heeft gevonden opent, slaat de droge, hete storm heftiger in haar gezicht dan ze verwachtte. Ze moet haar ogen opnieuw tot spleetjes knijpen. Nu tegen het fijne Saharazand en het stof dat door de loeiende wind wordt meegevoerd.

Gaat ze terug naar boven om haar zonnebril te pakken? Ze aarzelt. Ze is bang dat ze dan toch de betrekkelijke koelte van haar appartement boven de workout verkiest. Ze doet het niet. Boete doen, dat zal ze.

Terwijl ze het geïmproviseerde paadje afdaalt naar de weg, laat ze haar gedachten de vrije loop. Met een schok realiseert ze zich dat ze de nacht niet met zomaar een toerist heeft doorgebracht, maar met een landgenoot. Ze heeft Nederlands gesproken. Ze hebben geproost op alle provinciën. Ineens weet ze het weer. Shit. Des te meer reden om te hopen dat ze hem niet meer tegenkomt.

Misschien maakt de man een rondreis op Sicilië en was hij al vertrokken toen ze wakker werd. Haar in Morpheus’ armen latend om haar en zichzelf het ongemakkelijke samen opstaan te besparen. Ze ziet de kamer voor zich. Geen idee of er nog een koffer stond, maar zijn donkerblauwe boxershort hing aan de bedstijl als slecht gekozen souvenir d’amore. Hmm… Vergeten mannen hun onderbroek wel eens?

Als hij niet heel vroeg het dorp heeft verlaten, dan is de kans erg klein dat hem dat nog gaat lukken vandaag. Niemand kan het dorp uit tijdens de Sirocco. Te veel branden langs de weg.

Goed, in ieder geval doet ze er verstandig aan om vanavond niet voor haar traditionele wijntje naar het dorp te gaan. Vreemd idee. Het is zo’n vast onderdeel van haar leven geworden om rond een uur of zeven wat te drinken en knabbelen op het plein voor de kathedraal, als een van de weinigen met haar gezicht naar het straatje. De rest vergaapt zich aan de kathedraal die – vooral als de lichten aangaan – een sprookachtige aanblik biedt. Zij vergaapt zich liever aan mensen dan aan stenen. Tenminste, als de mensen het niet door hebben.

Vanavond met een kop thee op de bank en vroeg naar bed. Het is voor de verandering geen slecht idee. Ze loopt in ieder geval niet het risico bij elke man die haar vriendelijk aankijkt te denken: zou hij het geweest zijn?

Haar volgende overpeinzing zorgt voor meer onrust. Stel dat haar bedgenoot in deze met drank overgoten nacht een of andere idioot van een blad was, een roddelblad. Of iemand die een leuk artikel voor een krant wil. Hij heeft toch geen foto’s van haar gemaakt? Shit, dat zou best kunnen, ze is in ieder geval een paar uur zo ongeveer bewusteloos geweest.

Het is weliswaar bijna zeven jaar geleden dat ze nieuwswaarde had. Haar haar is inmiddels lang, ze heeft niet meer het karakteristieke helblonde ultrakorte koppie, en ze noemt zichzelf Max, niet Maxine. Toch stelt de opsomming van feiten haar nauwelijks gerust. Er zijn zat mensen die de plotselinge dood van Justus Oppenheim, de invloedrijke politicus, de charismatische man met een ogenschijnlijk grote toekomst in het verschiet, koesteren als een persoonlijke tragedie. Die herkennen haar ongetwijfeld overal.

Na zeven jaar zou het zomaar kunnen dat het tijd is om de in het vergeetboek geraakte details op te rakelen. Makkelijk onderwerp om mee te scoren. Er zijn moeiteloos heel wat in het oog springende koppen te verzinnen boven een artikel waarin de vrouw die verantwoordelijk wordt gehouden voor zijn dood zich ergens op Sicilië eenzaam en alleen klem zuipt, mannen oppikt, en geen letter meer op papier zet. Allemaal waar natuurlijk, afgaande op de afgelopen twaalf uur. Behalve dat laatste dan.

Ze schrijft nog wel degelijk. Alleen geen boeken meer, niet de romans waar ze ooit zo veel opzien mee baarde, en geen thrillers waar ze later zo veel kritiek op kreeg. Ze schrijft ondertitels voor televisieseries en speelfilms, en vertaalt dialogen voor tekenfilms. ‘En daar kan ik prima van leven,’ krijgt iedereen te horen die er een opmerking over dreigt te maken.

Ze probeert zich het gesprek van gisteravond, van vannacht, te herinneren. Ze kan niet veel losgelaten hebben. Ze wordt nooit loslippig en goed van vertrouwen door alcohol. Als de man extreem nieuwsgierig naar haar was geweest, had ze het wel onthouden. Toch? Maar hij vertelde blijkbaar zelf ook niet veel. Waar hebben ze het dan in godsnaam over gehad?

Ze kan nog zo in haar geheugen graven, maar er komt geen enkele nieuwe informatie bovendrijven. Balen. Een domme doos is ze.

Hoewel, het kan natuurlijk ook gewoon een toevallige ontmoeting zijn geweest. Toevallige seks met een toevallige man.

Ze rekt zich al lopend uit. De storm trekt aan haar shortje. Ze glijdt met haar handen over haar lijf. Een vage herinnering aan een eerdere aanraking. Erg vaag, maar niet onaangenaam.

Een slettenbak ben je, een ordinaire slettenbak. Anders duik je niet als een dronken dropje bij een onbekende man in bed. Maar ondanks die constatering loopt ze in een behoorlijk goed humeur de 97 ongelijke treden af van de oude stenen trap die zo vertrouwd aanvoelt. Nog even, denkt ze, dan hoort die trap ook bij de voltooid verleden tijd. Dan woon ik beneden in mijn eigen paleisje met uitzicht op zee.

6.

Naar de Etna gaan om de koelte op te zoeken, blijkt niet tot de mogelijkheden te behoren. Nog voor Wil Heerema in de bloedhete huurauto het dorp uit is, wordt hij tegengehouden door de politie. Alle wegen in de omtrek zijn afgesloten in verband met de bosbranden die inmiddels ontstaan zijn.

Zijn dag kan niet meer stuk. Dat is-ie al. En hoe. Wil kan zich niet herinneren eerder zo ongelooflijk chagrijnig te zijn geweest als hij in de duistere, door airco gekoelde lobby van het hotel zit te wachten tot zijn kamer is schoongemaakt. Hij pakt zijn telefoon en scrolt langs de diverse nieuwssites.

Heftig weer, ook in Nederland. Overstromingen en verkeersinfarcten door de enorme regenval. Hij scrolt zonder veel interesse verder.

Na een kort gesprekje tussen de receptioniste en het kamermeisje wordt hem door de eerste kenbaar gemaakt, met een licht hoofdknikje waar nog steeds de afkeuring vanaf druipt, dat hij zijn kamer weer in kan.

Als Heerema vervolgens niets anders kan verzinnen dan liggend op bed televisie te kijken, blijkt elke film of serie in het Italiaans nagesynchroniseerd.

Maar het kan nog erger: een filmpje kijken op zijn laptop is er ook niet bij. Het wifi-signaal is te zwak. Hij hijst zichzelf overeind en gaat op zoek naar de halflege fles die nog over was van de nacht ervoor.

Hij is van plan hem in één teug leeg te drinken om hopelijk daarna te kunnen verdwijnen in een droomloze slaap tot de wereld er weer wat beter uitziet.

Zelfs dat is hem niet gegund. Het kamermeisje heeft haar werk goed gedaan. Behalve een tweeliterfles bronwater is er geen fles te bekennen in de minibar, die ongetwijfeld uit voorzorg niet is aangevuld.

7.

De 97 treden en de steile weggetjes naar beneden kosten beduidend minder moeite dan de lange weg omhoog, hoewel het zweet in straaltjes over de rug van Max loopt. Ze snapt ineens waarom Sicilianen denken dat je krankzinnig van de sirocco wordt. Zelfs gewoon ademhalen is een benauwde aangelegenheid. De lucht schroeit in haar longen.

Als Max bij de boulevard komt, blijkt ze zo ongeveer de enige te zijn die zich nog in de buurt van zee waagt. De dappere zwemmer die zomer en winter elke ochtend het koude water trotseert en in een horizontale lijn zo’n twintig meter uit de kust zich een weg naar nergens crawlt, de mannen met honden in alle soorten en maten, de joggers in hun felgekleurde shirts en dito shorts, de blinde man en zijn vriend, ze zijn nergens te bekennen. Niet onlogisch trouwens, misschien waren ze er wel en hebben ze juist haar vanzelfsprekende aanwezigheid vanochtend vroeg gemist.

Het enige teken van leven komt van een plukje toeristen in de verte. Figuurtjes als tekenfilmpoppetjes die enthousiast vreemde sprongen maken, spelend aan de waterrand. Terug in hun kindertijd of toch gek geworden van de sirocco.

De zon is inmiddels een doffe lichte vlek achter de zware rookwolken en de mist van stuivend zand. De zee is bijna paarsblauw. Grote, witte, schuimende koppen omzomen de golven, die met forse klappen op het zand te pletter slaan. Als ze zich omdraait en in de richting van het dorp kijkt, ziet ze niet meer dan de contouren van de huizen met hoog daarboven, los in de lucht zwevend, de twee Normandische torens van de kathedraal met de punten als scherpgeslepen potloden. Zelfs de berg erachter, die op zijn gunstigst de indruk wekt het dorp tegen de boze buitenwereld te beschermen en op zijn ongunstigst een kolossale reus lijkt die de kleine pastel-
kleurige huisjes plompverloren de zee in duwt, is niet meer dan een nauwelijks zichtbare rafelrand in de morsige lucht.

Ze gaat de andere kant op. Waar geen keurige trap vanaf de boulevard naar het strand leidt, waar maar een enkel strandtentje als een hutje boven de warrig begroeide heuvel uitsteekt, en waar rotsen en keien het risicovol maken om zonder kennis van zaken de golven in te duiken.

Na een minuut of tien klautert ze voorzichtig het smalle, hobbelige paadje af van de boulevard naar het strand. Tot haar opluchting wordt ze daar niet gezandstraald door de storm. De lucht is weliswaar net zo verstikkend heet, maar het lijkt alsof de wind hierbeneden, dankzij een flauwe bocht in de kustlijn, over haar heen gaat. Hij gaat alleen tekeer boven haar hoofd en op de zee tegenover haar. Een vreemd vacuüm.

Een zacht briesje, een enkele windvlaag die wat zand doet opwaaien, dat is het. Alle herrie, al het geweld komt van de beukende golven die stukslaan op de rotsen. Deze smalle strook strand wordt overgeslagen door de sirocco. Alsof het hem niet interesseert omdat er niets te halen valt.

Max kent het, ze heeft het eerder meegemaakt. Ze weet hoe tijdelijk het is. Van het ene op het andere moment kan ook hier de gierende storm zijn intrede doen en het zand in draaikolken over de bodem jagen.

Ze klautert over de stenen langs de laatste strandtent. Populair, vooral bij de toeristen. Boeddha’s en lampionnen moeten de terrassen een Aziatische sfeer geven. Het zal wel de bedoeling zijn om een mondiale uitstraling te suggereren. Overal hetzelfde, zodat alles altijd bekend aanvoelt. Gelukkig zijn Italianen niet briljant in kopiëren, dus al met al is het een eigenaardig mengelmoesje van stijlen geworden.

Ook hier is helemaal niemand. De stoelen op het bijbehorende kiezelstrandje zijn her en der door de golven over de rotsen verspreid. Ze liggen er slordig bij, als vergeten speelgoed na een kinderpartijtje.

Max loopt zo voorzichtig mogelijk om het grootste rotsblok heen. Ze wil haar schoenen liever droog houden met die snee in haar voet.

Zorgvuldig en geconcentreerd zet ze haar voeten neer op grote keien waar een golf zich net heeft teruggetrokken. Daardoor ziet ze pas laat hoe het stille stukje strand, waar zij altijd haar matje neerlegt, niet de lege aanblik biedt die ze gewend is.

Ze denkt even dat het een weggewaaide strandstoel is, maar dat blijkt al snel ijdele hoop. Het is iemand. Een persoon. Een vrouw, zo te zien. Balen. Niet leuk als een toerist háár stukje strand inpikt. Max moet lachen om haar eigen verontwaardiging. Het is bijna half elf, waarschijnlijk weet niemand dat zij dit stukje strand als het hare beschouwt, want ze is normaal gesproken voor acht uur al weg.

Dan maar een eindje doorlopen. Het strand dat zich voor haar uitstrekt is verder verlaten. Gelukkig merkt de vrouw haar niet op. Max heeft geen zin in een obligaat praatje over de sirocco. Ze ligt languit, waardoor ze nauwelijks wind vangt. Zou ze net als Max de avond ervoor te veel gezopen hebben en hier nu haar roes uitslapen? Ook een idee. In ieder geval is het strand een betere plek om wakker te worden dan een hotelkamer vol bloedvlekken.

Een grote golf ontlokt net zulke vreemde sprongen aan Max als ze het plukje toeristen even daarvoor zag maken. Het bruisende water dwingt haar verder het strand op. Dichter bij de vrouw.

Raar, ze heeft geen bovenstukje aan. Nogal ongebruikelijk op Sicilië. Haar kleine borsten liggen als roomsoesjes op haar gespierde borstkas.

Als Max beter kijkt, ziet ze wie het is. Ze herkent haar, heeft haar eerder gezien. Een paar dagen geleden. ’s Ochtends om een uur of acht, toen ze terugkwam van haar workout en op weg was naar haar shot espresso. Ze zag de jonge vrouw op het laatste stukje strand vlak bij het dorp. Trainingskleren lagen als een ongeorganiseerd hoopje naast haar blote voeten. Ze had alleen een heupslip aan die haar billen vrijliet. Stevige, ronde, licht gebruinde billen. Haar blonde haren waren half opgestoken, waardoor het duidelijk zichtbaar was dat ze geen topje droeg. Ze liep de golven in, stond even bewegingloos in de verte te staren, liep daarna weer terug naar het strand, haar bruine borsten wippend bij iedere beweging. Ze draaide zich om, haar gezicht richting zee, haar spieren aangespannen, en zo wiegde ze op en neer in opperste concentratie, als een verspringster voor een winnende sprong. Om vervolgens op topsnelheid naar zee te spurten, in de golven te duiken en als een zeemeermin met haar schouders en hoofd weer boven water te komen. Er kwam geen applaus van de mannen die, gefascineerd als ze waren door het zinnelijke schouwspel, op de kade stil waren blijven staan. Daarvoor waren ze te veel in beslag genomen door hun eigen geilheid.

In ieder geval had ze nu een plek met beduidend minder publiek uitgekozen voor haar zeemeerminnen-act. Maar wel een gevaarlijk plek. Tussen de rotsen is de stroming verraderlijk, zelfs voor een geoefende zwemmer – helemaal nu, met de sirocco. En hier, zo ver van het dorp, staat er niemand op de kade die eventueel heldhaftig te hulp kan snellen.

Max hoopt dat ze niet opnieuw het water in duikt. Moet ze haar waarschuwen? Aarzelend doet ze een stap in de richting van het meisje.

Er klopt iets niet. Zoals ze erbij ligt, de stilte van haar lichaam, er gaat iets onwerkelijks van uit. Als Max dichterbij komt realiseert ze zich dat haar bezorgdheid overbodig is. Er valt niks meer te waarschuwen. Net als een paar uur eerder bij Max zelf zitten er donkere klitten in het blonde haar van het meisje; net als bij Max zijn het klitten van opgedroogd bloed; net als Max weet ze ongetwijfeld niet meer wat er die nacht gebeurd is.

Maar anders dan bij Max is het geen kater die dat veroorzaakt. Het meisje blikt met lichtblauwe, troebele ogen naar de grijze lucht zonder iets te zien. Zonder bang te zijn dat het licht pijn zal doen.

Het meisje is dood.

Een grote ronde steen met een scherpe rand die naast haar schouder ligt heeft overduidelijk een rol gespeeld bij het ontstaan van de enorme donkere vlek die haar hoofd en haar hals als een halo omringt.

Wie of wat er verantwoordelijk is voor het feit dat zij daar levenloos ligt, is onbekend. Maar de sirocco waait. Hij waait in juni en er is een meisje gesneuveld. Er ligt een dood meisje op het strand.

Max wil weglopen. Doorlopen of omdraaien, een van beide. Niemand hoeft te weten dat zij hier geweest is, dat zij het meisje gevonden heeft. Laat iemand anders het opknappen. Ze wil geen gedoe. Geen gedoe met politie.

Maar ze loopt niet weg. Ze loopt niet door, ze draait niet om. Ze pakt haar telefoon en belt 112.

8.

Ze staat bewegingloos naast het meisje. Ze heeft haar blik afgewend, staart in de verte, maar de aanwezigheid van het levenloze lichaam neemt haar hele wezen in beslag. Niet de storm boven haar hoofd, niet de razende golven, maar het dode meisje heeft de macht overgenomen. De ochtend, het strand, de boulevard, de zee, haar gedachten, alles draait alleen nog maar om dat wat er aan haar voeten ligt. Weg zijn de gebeurtenissen van een paar uur geleden, weg is het gepieker over de nacht. Er is een vreemde rust over haar neergedaald.

Waarom is ze niet overstuur door de aanblik van het dode meisje? Als ze de overblijfselen van een haas of een kat langs de weg ziet liggen, voelt ze altijd op zijn minst een lichte shock. Nu niet. Ze voelt niks. Is er iets in haar wat zich ogenblikkelijk afsluit van elk gevoel, als ze met de dood van een mens geconfronteerd wordt? Ze weet het niet. Na die ene keer bij haar thuis, de aanblik van de dode Justus zeven jaar geleden, heeft ze nooit meer iemand dood gezien. Nu moet ze wel. Haar blik wordt naar het meisje gezogen.

Een windvlaag waait zand over de geopende ogen. Ze zou haar willen beschermen, haar eigen handdoek over haar heen willen leggen, haar naakte borsten bedekken, maar ze heeft vaak genoeg CSI op tv gezien om te weten dat ze niks mag aanraken. Ze zakt door haar knieën. Voorzichtig gaat ze naast het meisje zitten. Aan de kant waar de wind vandaan komt. Om haar af te schermen tegen het opwaaiende zand. Hoe zinloos dat ook is.

Ze zit, ze wacht. En dan ineens is het er. Het kruipt langs haar ruggengraat omhoog en nestelt zich in haar hele lijf. Het beneemt haar bijna de adem. Angst. Angst voor wat er achter haar gebeurt. Angst voor de dingen die ze niet kan zien. Haar eerste gedachte is, dat het van de boulevard komt. Ze wordt in de gaten gehouden. Dat voelt ze, maar als ze overeind komt en zich omdraait ziet ze niks ongewoons. Zwiepende takken in de wind, stof en stukken papier die door de lucht vliegen, een turquoise plastic zak die de wind tussen de struiken vandaan probeert te rukken. Vertrouwde beelden, niks ongewoons en geen levend wezen. Ze gaat weer zitten, gezicht naar de zee. Het angstige gevoel dat iemand haar observeert blijft. Voorzichtig pakt ze haar telefoon. Ze zet hem op de selfiestand en kijkt naar het beeld achter haar schouder.

Wordt ze in de gaten gehouden? Staat er iemand, iemand die meer weet van het meisje? Die de steen naast haar heeft vastgehouden, die verantwoordelijk is voor al het bloed?

Bewegingloos blijft Max zitten, geconcentreerd, in de hoop iets op haar telefoon te zien waardoor ze het onbehaaglijke gevoel kan verklaren. Maar er is niks, helemaal niks.

En toch blijft de angst bij haar; die zet zich vast ergens in haar buik. Minder heftig weliswaar, maar het gevoel laat zich niet wegredeneren.

Het duurt lang voor de politie arriveert. Idioot lang, lijkt het. Als Max op haar telefoon kijkt, ziet ze de minuten voortkruipen. Haar perceptie van tijd is veranderd.

De zee slaat onophoudelijk zijn golven op de rotsen in een onnavolgbaar ritme. Ze is er met haar rug naartoe gaan zitten. Zo kan ze de carabinieri eerder zien aankomen, heeft ze als logica verzonnen. De achterliggende gedachte is dat ze zo kan zien of iemand naar haar kijkt. Naar haar en naar het dode meisje.

Op de boulevard waait nog steeds van alles door de lucht. Plastic zakken, takken en allerhande rotzooi, gegrepen door de storm, laten zich willoos meevoeren. Te midden van al die agressie, de onstuimige grimmigheid van de sirocco, lijkt dit kleine stukje strand een vredige plek waar de wereld tot stilstand is gekomen.

En toch is er een meisje op deze plek door geweld om het leven gebracht. Geweld van een man, van een vrouw, van de storm, het kan allemaal, maar de kans dat het een natuurlijke dood is of een stompzinnig ongeluk lijkt Max ongelooflijk klein.

Ze wil iets doen. Ze moet iets doen. De sluimerende angst bezweren. Ze kijkt om zich heen. Zand stuift soms in kleine wolkjes over de grond, maar anders dan boven op de boulevard verplaatst het zich nauwelijks. Nog niet. In een mum van tijd kan alles anders zijn. Dan wordt ook dit stukje strand opgeslokt door de voortrazende storm.

Ze gaat staan, draait zich om, kijkt naar de zee. Ze ziet de afdruk van haar sportschoenen in het zand. Ze ziet afdrukken van volgelpootjes. Zal ze foto’s maken, foto’s van dit stukje strand zoals zij het aantrof? Hoe meer tijd eroverheen gaat, hoe lastiger het wordt om te zien hoe het oorspronkelijk was.

Is het raar dat ze dat denkt? Is het gevoelloos, harteloos? Maar zo kan ze het meisje wel een laatste dienst bewijzen, en het helpt misschien ook om het rottige gevoel in haar buik te verdrijven.

Ze heeft haar telefoon nog in haar hand. Ze maakt een foto van haar eigen voetafdrukken, die ze heeft achtergelaten toen ze naar het levenloze lichaam liep. Ze zijn duidelijk te zien. Voorzichtig loopt ze richting de waterrand, alles zo zorgvuldig mogelijk in beeld brengend. Er was vannacht een extreem hoge vloed. Een paar meter van de branding is er een grillige rand van stokjes, zeewier, plastic doppen en allerhande afval die de terugtrekkende zee heeft achtergelaten. De afdrukken op het nog vochtige deel zijn recent. Van haar. Maar er zijn meer afdrukken op de strook tussen de branding en het losse zand achter de oude vloedlijn. Vager dan de hare. Twee verschillende paren sneakers zo te zien. Eén paar lijkt kleiner dan dat van haar. Ze kijkt naar de schoenen van het meisje. Ook klein.

Ongeveer even vaag zijn de afdrukken ernaast. Deels zichtbaar. Blijkbaar liep die persoon half in de branding. Daar waar het zand natter is, zijn de afdrukken niet te zien. Iets verder is een afdruk weer wel duidelijk aanwezig. Allebei komen ze uit de richting van het dorp. Ze zouden richting het meisje kunnen gaan. Maar verder bij het water vandaan, dichter bij de plek waar het meisje ligt, heeft de wind er te veel zand overheen geblazen om met zekerheid het einddoel te kunnen bepalen. Max tuurt met verbeten vastberadenheid naar het zand.

Dus, terwijl het hoge water zich al had teruggetrokken, hebben los van Max zelf nog twee mensen hier gelopen. Twee mensen die niet verder zijn gegaan dan deze baai, want alle zichtbare voetsporen, voor zover zij dat kan constateren, houden hier op.

Ze loopt voorzichtig terug. Haar blik wordt naar het bleke gezicht van het meisje getrokken, de dode ogen, de halfgeopende mond. De ademhaling van Max schiet omhoog. Ze onderdrukt de neiging om heel hard weg te lopen. Logisch blijven denken. Hersens gebruiken, reconstrueer wat je kunt reconstrueren.

‘Doe het voor haar.’ Hardop heeft ze de woorden uitgesproken. Ze tuurt opnieuw geconcentreerd naar het zand. Naast het meisje is de afdruk nog te zien waar Max gezeten heeft.

Nu ze goed kijkt lijkt het wel alsof die afdruk groter is dan dat zij met haar lichaam heeft kunnen maken. Het is een rommeltje. Dat komt voor een groot deel door haarzelf, het bewegen, het omdraaien, maar het kan ook dat er iemand anders naast het meisje heeft gezeten, of gelegen misschien, of op ellebogen gesteund?

Ze slaagt er niet in beelden te creëren bij de mogelijkheden die ze afloopt. Het blijven woorden. Alsof haar geest uit piëteit met de dood haar fantasie een halt toeroept.

Achter het hoofd van het meisje zijn brede horizontale vegen te zien. Alsof iemand het zand verspreid heeft.

Ze kijkt naar de boulevard. Ze knijpt haar ogen samen om scherper te kunnen zien. Het lijkt wel alsof vlak voor het geïmproviseerde paadje naar boven, los van haar eigen afdrukken, nog andere voetstappen te zien zijn. Iets groter en dieper. Met een hak, geen sneaker dus. Geen sportschoen. Ze loopt ernaartoe.

En dan komt de wind. Onverwacht en onverbiddelijk. Voor ze de foto kan maken grijpt een enorme stormvlaag wolken zand om ze even verderop weer te laten vallen. Max moet haar ogen sluiten en haar hoofd wegdraaien voor de fijne korrels die als spelden in haar gezicht prikken. Als ze haar ogen weer opent is van de afdrukken niets meer over dan kuiltjes in het zand.

Het is meteen gedaan met de betrekkelijke rust op dit deel van het strand. Het haar van Max waait in haar gezicht. Terwijl ze zich bukt om zich tegen de storm te beschermen, spetteren zweetdruppels alle kanten op. Er zit niets anders op dan weer te gaan zitten om zo min mogelijk wind te vangen. Met opgetrokken benen, haar hoofd in haar armen, wacht ze op de dingen die gaan komen.

Angstprikkels kruipen langs haar rug omhoog. Opnieuw. Haar gedachten stokken. Worden ongrijpbaar. Blijven redeneren, je moet blijven redeneren. Praat tegen jezelf. Denk. Denk aan de laatste momenten van het meisje. Had ze ruzie? Dat kan. Was ze bang? Zag ze het aankomen? Dat hoeft niet. Ze kan natuurlijk toch gevallen zijn, gestruikeld, straalbezopen of niet, misschien is ze gewoon rottig met haar hoofd op die steen terechtgekomen.

Die steen. Die steen lag er gisteren ook, en eergisteren. Max gebruikt hem vaak om een hoek van haar matje te behoeden voor opwaaien.

Blijft er DNA op een steen achter? Ze weet het niet, maar mocht dat zo zijn, dan is in ieder geval haar DNA aanwezig op het moordwapen. Niet aan denken.

Ze focust weer op het meisje. Een fout pilletje. Kan ook. Er gaat weliswaar niet veel dope om in het dorp, maar het is er wel.

Rugzaktoeristen nemen het nodige mee uit Palermo. Ze slapen vaak op het strand, en allicht dat ze wel eens een pilletje verkopen.

Max probeert zichzelf ervan te overtuigen dat een ongeluk een reële optie is, het weeë gevoel in haar buik weg te redeneren met zinnige argumenten.

Maar ze ontkomt niet aan de veel waarschijnlijkere optie. Want waar is haar topje, een blouse of wat dan ook? Als het geen ongeluk is, dan is ze vermoord. In dit dorp. Het dorp waar zelfs de maffia nooit een voet aan de grond heeft gekregen. Waar boze mannen theatrale gevechten aangaan met woorden, terwijl ze elkaar daarna gemoedelijk op de schouders slaan. Waar bedrogen minnaars hun verdriet verdrinken, en door hun rivaal naar huis gedragen worden. Waar je midden in de nacht rustig in je eentje door de smalle steegjes kunt dwalen. Waar, als je je vest laat hangen op het terras voor de kathedraal, hij de volgende ochtend aan je deurknop hangt.

Ze hoort een sirene haar kant op komen. En nog een. De carabinieri is in aantocht. Max tilt haar hoofd op. Ze kijkt naar het meisje. Nog even, nog heel even en dan barst de gekte los. Dan lig je niet meer stilletjes hier waar alles opgehouden is. Dan wordt er met je lichaam gezeuld, je wordt vastgebonden op een brancard. Handen raken je aan, vingers betasten je, overal. Tl-licht, instrumenten, ze gaan in je snijden, in die gave, zachte huid, in dat lichaam waar je overduidelijk zo blij mee was.

‘Dag meisje,’ zegt ze. Ze kijkt voor het eerst vol mededogen naar het bleke, levenloze gezicht, de halfgeopende mond, de troebele blauwe ogen. Zandkorrels hebben zich vastgezet tussen haar wimpers. Zwarte mascara heeft een streep over haar wang getrokken. Van tranen? Heeft ze nog gehuild?

Een ongeluk, laat het toch in godsnaam een ongeluk zijn!

9.

Heerema hoort sirenes loeien. Anders dan het doordringende geluid van de brandweerwagens. Hij is er wakker van geworden. Van de nieuwe tonen. Vreemde tonen. Hij hijst zich overeind op het bed en weet even helemaal niet waar hij is.

Uit een vorm van beroepsdeformatie – of misschien wel gewone nieuwsgierigheid – staat hij op en doet de balkondeuren open. De gordijnen slaan in zijn gezicht, de terrasmeubels liggen in een hoekje weerstand te bieden aan de nog steeds gierende storm.

Heet, dat was het, dat was hij bijna vergeten, niet alleen door de airco in zijn hotelkamer, maar ook door de droomloze diepe slaap die nog steeds een deel van hem in een lome staat van verdoving houdt. Bloedheet. De vette lucht van brandend hout dringt zijn neus binnen.

Onder zijn balkon op de boulevard manoeuvreert een donkerblauwe politie-auto zo snel als de omgewaaide vuilnisbakken het toelaten door het voetgangersgebied. Grote, rode letters op de zijkant. De loeiende sirene en de blauwe zwaailichten suggereren een noodzaak die in schril contrast staat met het stapvoets voortbewegen.

Even voorbij zijn hotel schiet de auto in grote haast de weg op.

Nog een sirene. Hetzelfde geluid. Eenzelfde blauwe politiewagen komt van rechts de boulevard op. Het tempo ligt beduidend hoger dan dat van de eerste auto die het pad gebaand heeft. Heerema wil terug de kamer in, zijn telefoon pakken, een broek aantrekken en naar beneden gaan. Naar de plek waar politieaanwezigheid blijkbaar vereist is.

Dan wordt hij echt wakker. Hij is niet nodig, hij is op Sicilië. Op vakantie. Enigszins teleurgesteld kijkt hij de auto’s na.

Wat zou er in hemelsnaam in dit dorp gebeurd kunnen zijn, dat de aanwezigheid van twee politiewagens noodzakelijk maakt? Zijn nieuwsgierigheid is geprikkeld. Hij wist het zweet van zijn gezicht, zijn shirt plakt aan zijn rug, de pijpen van zijn boxer kleven aan zijn benen. Hij stapt de koelte van de kamer weer in en sluit de balkondeur zorgvuldig.

Vakantie heb je, jongen, gewoon vakantie, dit is niet jouw zaak en dat gaat het ook niet worden. Hij laat zich weer op het bed vallen en kijkt op zijn horloge. Elf uur pas. Nog niet eens een hele ochtend voorbij en de verveling heeft al volledig toegeslagen.

Wat moet hij in godsnaam doen hier in deze kamer, in dit hotel, in dit suffige dorp waar hij waarschijnlijk de grootste opwinding al heeft meegemaakt. Dronken seks met Max. Veel spannender gaat het niet meer worden.

10.

De twee politiewagens staan in een V-vorm en blokkeren een deel van de weg. Max is gaan staan en maakt met haar handen een dakje boven haar ogen om te kunnen zien wat er gebeurt. Eén auto heeft beide deuren wijd open, waardoor alleen het deel cara van het woord ‘carabinieri’ op de zijkant te lezen is. Vreemd, denkt Max, heel erg vreemd. Cara, dat betekent ‘lief’ – op een politieauto! Het woord vormt een eigenaardig contrast met het angstaanjagende zwaailicht dat door de zware, loodgrijze lucht klieft.

Drie agenten en een man in pak staan op de boulevard en kijken naar beneden, naar Max, die haar arm opsteekt. Ze wil dat ze naar beneden komen. Ze wil de verantwoordelijkheid overdragen. De plek, het dode meisje. Ze wil vooral weg, terug naar het appartement, in bed kruipen, onder de dekens, weg uit de storm. De drie agenten houden krampachtig hun pet vast, de man in pak heeft net als Max zijn hand boven zijn ogen uit bescherming tegen het stuivende stof. Zijn donkere broek waait strak om zijn benen. Het achterpand van zijn jasje flappert alle kanten op. Hij zegt iets tegen de anderen en een voor een dalen ze af naar het strand via het nauwelijks zichtbare paadje. Glijdend met hun leren zolen op de zanderige bodem. De man in pak voorop.

Ze heeft hem nooit eerder gezien, in tegenstelling tot twee van de drie agenten. Die hebben bij haar op Engelse les gezeten. Een initiatief van hogerhand om beter met de toeristen te kunnen communiceren. Met weinig succes trouwens.

Alle vier lopen ze naar het levenloze lichaam, en Max voelt zich ongemakkelijk als de mannen naar het naakte bovenlijf staren. De kleine blote borsten krijgen ineens iets obsceens nu ze samen met de drie mannen, die het lichaam uitgebreid observeren, rondom het dode meisje staat.

De man in pak heeft een opschrijfboekje tevoorschijn gehaald. Met een hoofdknikje wenkt hij Max om met hem mee te lopen naar een enigszins beschut deel. Hij vraagt, nadat hij haar naam genoteerd heeft, in het Italiaans of ze een beschrijving wil geven van de volgorde van de gebeurtenissen.

Ze zou de man graag meer willen vertellen dan het simpele feit dat ze het meisje zo gevonden heeft en verder van niks weet. Hij kijkt haar doordringend aan, wachtend op wat ze verder gaat zeggen. Hoopt hij soms dat ze ineens een brainwave krijgt en alles over het laatste uur van het meisje nauwgezet kan beschrijven? Nogmaals legt ze uit dat ze haar een keer eerder gezien heeft. En nee, ze weet niet waar ze vandaan komt, ze weet niet waarom ze hier op het strand ligt, ze weet niet of ze alleen is in het dorp of met vrienden of een partner.

De politieman besluit zijn aandacht naar Max zelf te verplaatsen. ‘Wat doe je hier op dit afgelegen stuk, nu met de sirocco?’ Het klinkt vaderlijk, bijna als een standje, terwijl hij vermoedelijk een jaar of wat jonger is dan Max.

Ze haalt haar schouders op.

Hij wil weten of ze het meisje aangeraakt heeft. Als ze ontkennend antwoordt, vraagt hij op barse toon: ‘Waarom niet?’

‘Omdat ze dood was.’ Het lijkt Max nogal logisch, maar de man in pak denkt daar anders over.

‘Hoe wist je zo zeker dat ze dood was? Waarom heb je haar pols niet gevoeld, haar proberen te reanimeren?’

Max voelt zich ogenblikkelijk schuldig, terwijl ze weet dat het nergens op slaat. Maar toch, als ze vannacht niet dronken was geworden, niet met die toerist was meegegaan naar zijn hotel, dan had dit meisje misschien nog geleefd. Normaal gesproken is zij altijd hier op deze plek tussen zeven uur en half acht. Veel eerder kan het niet gebeurd zijn, gezien de afdrukken die achtergelaten zijn nadat het water zich teruggetrokken had. Dan had ze het kunnen voorkomen. Of anders kunnen zorgen dat ze op tijd in een ziekenhuis terechtkwam.

‘Zoals ze erbij lag, met open ogen die op poppenogen leken, daardoor wist ik zeker dat ze dood was. Ik wilde niks aanraken om uw werk niet moeilijker te maken.’

De man in pak lijkt nauwelijks tevreden met haar antwoord. Hij blijft haar aankijken.

‘Ik heb net als de meeste mensen van mijn leeftijd eerder een dode gezien. Vandaar. Ouders, opa’s, oma’s, niemand heeft het eeuwige leven.’ Ze kijkt naar de zee, concentreert zich op de witte koppen op de onstuimige golven terwijl ze het zegt. Ze veegt het haar uit haar gezicht. Alles om te voorkomen dat haar woorden het beeld van de dode Justus bij haar oproepen. Maar wat als die politieman haar gaat googelen? Dan is ze meteen verdacht. Zij is voorlopig de enige getuige en haar DNA zit misschien wel op het moordwapen.

‘Ik heb eerder iemand dood gevonden. In mijn huis, in Amsterdam. Hij had zelfmoord gepleegd.’

De man in pak had deze bekentenis duidelijk niet verwacht. Aarzelend schrijft hij wat in zijn boekje. Zo staan ze even, Max starend over het water, vechtend tegen de herinnering, de politieman turend naar de zojuist door hem opgetekende bekentenis.

Beiden keren ze gelijktijdig terug in de realiteit omdat hun blik naar de andere agenten getrokken wordt. Twee zijn inmiddels op de terugweg van hun auto met wat onduidelijke pakketjes onhandig onder hun arm geklemd, zodat ze met beide handen hun pet vast kunnen blijven houden. De derde heeft zijn hoofddeksel heel verstandig in de auto gelaten en is geconcentreerd bezig om foto’s te maken van het meisje en de omgeving.

Max voelt haar telefoon in haar hand. Ze houdt hem omhoog. Ze legt de man in pak uit dat zij ook foto’s heeft gemaakt, foto’s van voetafdrukken. ‘Sei detective?’ Het klinkt spottend. Eikel. Ze moet zich inhouden om het niet hardop te zeggen. In ieder geval is op haar foto’s heel wat meer te zien dan op de foto’s die de politieman op dat moment maakt.

Als ze om zich heen kijkt ziet ze dat het stukje strand inmiddels op alle mogelijke manieren omgewoeld is.

De agent komt blijkbaar tot eenzelfde conclusie en loopt hoofdschuddend naar de man naast Max. Ze overleggen kort en binnensmonds. Het enige wat ze kan verstaan is rapporto forense, en ook zonder haar kennis van het Italiaans is het duidelijk waar dat over gaat.

Bellend loopt hij terug naar de andere twee agenten, die uit een van de pakketjes een tentdoek hebben gehaald.

‘U moet mee naar het bureau met mij en mijn collega.’ De man in pak wijst naar de bellende agent. ‘We willen uw vingerafdrukken, uw DNA en afdrukken van uw schoenen. Graag willen wij ook uw kleding hebben om te kunnen inspecteren op eventuele sporen.’

Dat zat erin. Misschien wil hij haar als verdachte uitsluiten, misschien ziet hij haar als verdachte, het kan allebei. Shit en balen. Geen idee hoe laat het meisje overleden is, maar ongetwijfeld zal ze moeten vertellen waar ze vanochtend of vannacht was.

Terwijl hij zijn korte speech tegen Max houdt, staan twee agenten enorm te hannesen om in de storm een tent boven het dode meisje op te zetten. De derde komt weer de richting uit van Max terwijl hij zijn telefoon wegstopt. Maar hij wordt met een driftig handgebaar teruggestuurd. Hij moet zijn collega’s helpen.

Zijn dappere poging om een positieve bijdrage te leveren heeft weinig effect. Max denkt: ik zou niet graag met ze kamperen, terwijl ze samen met de man in pak zwijgend naar het gekluns en gevloek van de drie agenten kijkt, die vrij vruchteloos pogingen blijven ondernemen de plaats delict en het stoffelijk overschot veilig te stellen en af te schermen.

Als ze met de fotograferende agent en de man in pak de plek waar het meisje ligt achter zich laat, staat er een vreemd soort gedrocht dat in ieder geval het ontzielde lichaam aan al te nieuwsgierige blikken onttrekt.

En die nieuwsgierige blikken zijn er. Op de boulevard heeft zich een kleine menigte verzameld.

Max is zich hinderlijk bewust van haar schaarse kleding naast de man in uniform en de man in pak. Ze wil naar huis, zich omkleden, daarna komt ze wel naar het bureau. Neemt ze alles wat ze nu aan heeft mee.

Maar het is duidelijk dat daar geen sprake van kan zijn als ze het voorstelt aan de politiemannen. Er komt niet eens een antwoord.

Ze kijkt naar boven. De toeschouwers staan in groepjes bij elkaar, toeristen zijn het. Aasgieren.

Geïnteresseerd kijken ze naar het strand, naar de gammele tent en de twee agenten die er in opperste concentratie een wat steviger geheel van proberen te maken.

Wachtend op de dingen die gaan komen, staan ze te staren. De storm rukt aan hun kleren en hun haren waaien woest om hun hoofd.

De losse plukjes mensen klitten samen tot één geheel als het drietal de steile kant op klautert, de geüniformeerde man voorop, Max erachter; de man in pak sluit de rij. De turquoise plastic zak hangt nog steeds tussen de bladeren van een grote struik. Blijkbaar is die door de storm verstrikt geraakt in de stekelige takken, maar als Max erlangs klautert ziet ze dat de zak vastgeknoopt is. Gisterochtend hing hij daar niet, dat weet ze zeker. Ze wil de man in pak erop wijzen, maar zijn aandacht wordt volledig in beslag genomen door de mensen die elkaar verdringen om de beste foto te kunnen maken.

Hij gaat naast Max lopen en vormt een soort buffer tegen de nieuwsgierig blikken. Hij pakt haar bij de elleboog, en met zijn andere arm creëert hij ruimte tussen haar en het groepje sensatiezoekers. Het is vast goed bedoeld, maar het voelt voor Max alsof ze gearresteerd wordt, en zo zal het er vast ook uitzien.

De toeristen maken enthousiast foto’s en filmpjes met hun telefoons. Een enkeling staat omgekeerd om zo met een selfiestick onderdeel te worden van het ongewone tafereel en een uniek vakantiefilmpje te creëren. Twee slordig geparkeerde politieauto’s, zwaailichten in bedrijf, twee politiemannen waarvan een in pak en een schaars geklede vrouw die in een van de politieauto’s stappen, terwijl de sirocco nog steeds afval en stukken papier door de lucht laat vliegen en de atmosfeer verduisterd is door de smog van branden, het droge stof en het fijne zand dat de storm met zich meevoert. Leuk voor thuis. Een goed verhaal waar Max helaas noodgedwongen in figureert.

Op de achtergrond hoort ze nog altijd af en aan de sirene van de brandweerauto’s alsof er per ongeluk een verkeerde soundtrack is gestart bij een goedkope misdaadfilm.

11.

Heerema ligt languit op zijn bed. De ogen gesloten, de kater zeurt vol valse tonen in zijn hoofd, maar hij kan de slaap niet meer vatten. Hij scrolt een beetje doelloos op zijn iPad, hij leest alle berichten op Nu.nl, maar niks kan hem ook maar enigszins interesseren. Hij beantwoordt een mailtje van een vriend, stuurt een whatsappje naar zijn nichtje met de foto die hij gisteren vanaf zijn balkon heeft gemaakt. Daarna probeert hij door zijn raam de heftigheid van de storm vast te leggen, wat helemaal mislukt, maar hij slaagt er tenminste in om een uur stuk te slaan. Eén uur. Het schiet niet op.

Dan maakt hij eindelijk een eind aan zijn eigen besluiteloosheid. Hij gaat naar buiten. Misschien vindt hij wel een winkel met Engelse boeken, je weet maar nooit. Er is hier vast siësta, zo meteen zijn alle winkels dicht. Daarna gaat hij op zoek naar een restaurant om een spaghetti vongole te eten en een hele fles wijn in zijn eentje leeg te zuipen.

Hij trekt zijn spijkerbroek aan, een korte broek heeft hij weliswaar ook bij zich, maar de vakantiestemming zit er op zijn zachtst gezegd nog niet voldoende in om de keuze voor vrijetijdskleding te legitimeren. Hij pakt een schoon shirt uit zijn koffer, die nog steeds voor het grootste deel onuitgepakt op de grond staat.

Dat kan ik ook doen, denkt hij. Mijn zooi uitpakken en me echt installeren. Maar wil ik hier blijven? Waarom zou ik eigenlijk? Er is vast heel wat meer te zien op dit eiland. En in plaats van dit dorp als basis te gebruiken, kan hij ook een beetje rondtrekken van stad naar dorp. Het is helemaal geen gek idee. Hij voelt zich meteen wat vrolijker en neemt zich voor om, als hij die middag terugkomt, een route uit te stippelen.

Beneden bij de receptie zit nog steeds dezelfde vrouw. Wil doet zijn best om ongezien langs haar te sluipen, wat prima lijkt te lukken, want haar aandacht wordt volledig in beslag genomen door een jonge vrouw die behoorlijk overstuur en met schrille stem iets duidelijk probeert te maken. Haar Engels heeft een Nederlands accent en voor hij bij de draaideur is vangt Wil het woord police op. Hij staat stil bij de stelling met folders. Zo onopvallend mogelijk luistert Wil naar het eenzijdige gesprek, terwijl hij ogenschijnlijk aandachtig de excursiemogelijkheden bestudeert, zonder ook maar iets te lezen.

Het meisje is in paniek omdat haar reisgenote verdwenen is. Dat is wat hij begrijpt uit haar rommelige Engels. Ze maakt zich zorgen, ze wil naar de politie. Ze wil weten waar het politiebureau is.

De receptioniste maant haar vriendelijk kalm te blijven en vraagt of haar reisgenote wel vaker alleen op stap is. Het meisje blijft overstuur. ‘I want to go to the police, I have to go to the police.’ Ze heeft de schrille klank van haar stem ingeruild voor een huilerig toontje.