2e druk

Colofon

NUR 284/W111702

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXVII Tekst: Natasza Tardio

Omslagontwerp: Sanneke Prins, Sproud Amsterdam

© Foto omslag: Stephen Carroll, Trevillion Images

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie

in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

I kept everything inside and even though I tried, it all fell apart.

Linkin Park, In The End

Voor Arcangelo
Jij bent het kind dat ik had kunnen zijn als alles net even anders was geweest, en tegelijkertijd ben je zoveel meer. Je sprankelt. ☺

Chocola!

Müsli

Proloog

Dana

Controle krijg je door iets te doen.

De hele wereld was verrot en zijn wereld in het bijzonder.

Soms hebben we een reden nodig als de situatie totaal onredelijk is.

Eenzaamheid is de meest pijnlijke manier van afgesloten zijn.

Al het geluid verdween om haar heen op het moment dat Dana door de voorruit keek. Waar eerder nog wat auto’s en de andere bus hadden gereden, zag ze nu een grote vuurbal richting de voorruit stormen. Het werd doodstil. Ze wist dat er iets ergs gebeurde en toch kon ze zich niet bewegen.

Dit is niet echt.

En bijna direct:

Ik wil naar huis!

Maar ze wist eigenlijk al dat dat niet ging gebeuren. En het was die wetenschap die ervoor zorgde dat ze vrijwel meteen uit haar verlamming werd bevrijd. Ze dook naar beneden en probeerde zich tussen haar stoel en de stoel die voor haar stond te proppen. De verbazing op het gezicht van Jessica toen ze de snelle beweging maakte, kon ze niet meer uit haar hoofd krijgen.

Jessica!

Met haar linkerhand pakte ze de pols van haar vriendin vast. Ze probeerde haar naar beneden te trekken, maar Jessica gaf niet mee en trok haar hand weer los. Dana wilde weer gaan staan. Ze moest haar beste vriendin waarschuwen, dat moest. Alhoewel ze niet precies wist waarvoor. Iets vreselijks. Dat wist ze zeker. Met moeite trok ze zichzelf weer omhoog. Te laat, want precies op dat moment brak de hel los. Een hel vol lawaai, gegil en een enorm gebulder. Alsof er een storm door de bus trok. Zelfs de bijbehorende wind voelde ze over haar hoofd en huid gaan.

Zo voelt het dus om dood te gaan, dacht ze nog terwijl ze als een lappenpop door de bus werd geslingerd. De hitte die door de bus raasde voelde op een vreemde manier aangenaam. Ze draaide en knalde ergens hard tegenaan. Een scherpe pijn schoot door haar schouder. Opnieuw vloog ze door de lucht. Haar benen omhoog, dan weer omlaag. Toen ze weer ergens tegenaan knalde klapte haar benen dubbel. De enorme dreun die uiteindelijk alles stillegde benam haar meteen alle adem. De bus was verdwenen, net als de wind.

Ik ben dood. Ik ben echt dood.

Alles deed pijn. Haar schouder, haar hoofd, haar rug, gewoon alles.

Kun je nog steeds pijn voelen als je dood bent? De vraag zweefde door Dana’s hoofd. Net als een scherpe pijn die zich vanuit haar voorhoofd een weg naar binnen boorde. Er was geen paniek, slechts een constatering van de pijn. Toen werd het stil. Doodstil.

Vertrek

Dana

‘Dana! Hé, Dana!’

Ik herken de stem uit duizenden en ik draai me dan ook direct om in de richting van het geluid. ‘Hé, hier ben ik!’ Achter een groep leerlingen met bijbehorende ouders zie ik een arm wapperen. Hoewel de afstand te groot is, kan ik het rinkelen van de vele armbanden bijna horen. En ook al zie ik niet veel meer dan de arm, is er geen twijfel mogelijk. De arm hoort bij mijn beste vriendin. Wie anders dan Jessica draagt zo’n vijftien verschillende armbanden, waaronder een van kleine zilveren beertjes? Die heeft ze ooit van haar oma gekregen. En wie anders dan Jessica kan daar mee wegkomen?

Tussen de deinende massa van scholieren en verdwaalde ouders, zie ik af en toe het lachende gezicht van mijn beste vriendin tevoorschijn komen. Wel, niet, wel, niet, wel, niet… Als een knipperlicht, en alsof ze dan weer wel en dan weer niet bestaat. Het geeft me een raar gevoel. Iets tussen angst en vrezen in. Meer kan ik er niet van maken. Ik schud het van me af. Het slaat nergens op. We gaan op werkweek naar Texel, iets waar we al het hele jaar naar uitkijken, dat is juist leuk.

‘Hè hè, daar ben je eindelijk.’ Het is Jessica gelukt om zich naar voren te wurmen. Zoals altijd draagt ze haar blonde haar in een paardenstaart en ziet ze er vrolijk uit. Door de brede lach op haar gezicht worden haar ogen omsingeld door ragfijne rimpeltjes. Ik weet dat sommige van die rimpeltjes zelfs zichtbaar zijn als Jessica niet lacht. Ze gebruikt er ’s nachts soms pleisters voor. ‘Om de boel weer strak te trekken,’ zegt ze als ik haar daarom uitlach. ‘Ik ga zéker voor mijn vijfentwintigste aan de botox. Liefst eerder. Die ravijnen moeten eigenlijk nu al worden opgevuld.’

Iedereen doet dat volgens haar. Ik moet er niet aan denken. Je kan vrouwen die dat doen er zo uitpikken. Het is gewoon lelijk. Natuurlijk is Jessica het daar niet mee eens.

‘We zitten in bus 2. Ik heb mijn grote tas al ingeleverd en onze plekken geclaimd door mijn jas op de stoelen te leggen. De beste plekken zijn van ons. Kom, we gaan jouw tas ook vast inleveren.’

Als een mak schaap laat ik me meevoeren. Ik heb nog geen woord gezegd. Dat is ook niet nodig; Jessica en ik begrijpen elkaar zonder woorden.

Het is druk rondom de bussen. Snel manoeuvreren we ons door het gedrang. De meeste leerlingen hebben een van hun ouders meegenomen. Normaal zou mijn moeder hier ook zijn geweest, maar ik heb haar ervan kunnen overtuigen dat ze echt niet mee hoefde te komen. En dat ging niet zonder slag of stoot. Uiteindelijk kregen we zelfs ruzie. Ze begrijpt het gewoon niet. Ik probeerde het haar uit te leggen, maar ze bleef maar zeuren. Tot ik boos werd.

‘Ik ben oud genoeg om alleen te gaan, mam. Niemand neemt zijn moeder nog mee bij dit soort dingen. Doe toch niet zo achterlijk!’ Dat laatste had ik niet moeten zeggen en ik had er ook meteen spijt van. Mijn moeder is hartstikke lief en ze had best wel mee gemogen, maar ik kon het echt niet maken tegenover Jessica. Haar moeder is altijd weg en heeft nooit tijd voor haar. Dus uitgezwaaid worden tijdens een schoolreisje of werkweek kan mijn vriendin al helemaal wel vergeten. Jessica doet er altijd heel luchtig over, alsof het haar allemaal niet uitmaakt, maar ik weet wel beter. Op deze manier heeft Jessica in elk geval niet het gevoel dat ze de enige is die niet wordt uitgezwaaid.

‘Dana Tamminga. Bus 2. Je grote tas kun je daar inleveren.’ Jos Verbaan, onze leraar biologie zet een kruisje achter mijn naam en wijst vervolgens afwezig richting de bus. Ondertussen speuren zijn ogen alweer naar de volgende leerling.

‘Kom op. Gooi je tas onderin, dan gaan we de bus in voor iedereen een plek gaat zoeken.’ Jessica pakt mijn arm beet en trekt me mee.

‘Rustig aan, joh. De bus vertrekt heus niet zonder ons.’ Lachend trek ik mijn arm los en kijk ik mijn vriendin aan. ‘Ik moet nog naar de wc.’

‘Wat? Had je dat thuis niet kunnen doen?’

Het gezicht van Jessica zorgt ervoor dat ik in de lach schiet. ‘Ja, mama, dat had ik zeker thuis kunnen doen en dat heb ik ook thuis gedaan, maar we moeten nog een paar uur in de bus zitten, dus als je het niet erg vindt ga ik liever nog een keer voor we vertrekken.’

Jessica werpt haar blik dramatisch omhoog, alsof ze vanuit de hemel hulp kan verwachten. ‘Oké dan. Maar dan moeten we wel gaan opschieten.’ Zonder nog te wachten draait ze zich in de richting van het schoolplein en baant ons een weg terug tussen alle leerlingen en ouders door. ‘Opzij! We moeten erlangs. Hé, opzij, opzij, hoge nood hier!’

Hier en daar hoor ik wat gemopper, maar daar trekt Jessica zich niets van aan. Net zoals ze zich niets aantrekt van het feit dat ze mij compleet voor lul zet. Haar manier van doen verdient geen schoonheidsprijs, maar het werkt wel. Binnen no-time zijn we door de drukte heen en kunnen we het schoolplein op lopen.

‘Zo doe je dat,’ zegt ze, meer tegen zichzelf dan tegen mij.

‘Hoewel je dat van die hoge nood misschien beter achterwege had kunnen laten.’

Zonder langzamer te gaan lopen kijkt Jessica me aan. Ze trekt haar wenkbrauwen op. ‘Heb je geen hoge nood dan? Dan kunnen we misschien beter weer omkeren.’ De blik in haar ogen is uitdagend, bijna spottend.

Ik schiet in de lach en schud tegelijkertijd mijn hoofd.

‘Oké dan. Het gaat dus om hoge nood. Lijkt me dat ik geen woord te veel heb gezegd.’ En zonder me verder nog aan te kijken opent ze de deur van de school en stapt naar binnen. Hoofdschuddend en nog steeds lachend loop ik achter haar aan.

De wc’s bevinden zich in de hal, direct tegenover de ingang en terwijl Jessica in de gang blijft wachten, stap ik in de meisjestoiletten het eerste hokje binnen. Ik denk na over Jessica’s gedrag. Veel mensen zouden haar misschien irritant vinden, maar ik weet dat ze het niet vervelend bedoelt. Ze is gewoon superdirect en grappig. Dat is juist wat ik leuk aan haar vind.

Nadat ik mijn handen heb gewassen en weer de gang in stap zie ik nog net hoe Jessica naar een van onze klasgenoten zwaait. Het is Curtis. Volgens haar de ‘lekkerste derdejaars ooit’. Dat ‘ooit’ in Jessica’s begrippen ‘deze maand’ betekent, doet daar niets aan af. En dat Curtis al drie jaar bij ons in de klas zit ook niet.

‘Curtis en Marciano zitten achter ons. Leuk, hè?’ Lachend kijkt ze me aan.

Ik knik enthousiast. Wat mij betreft is dat meer dan prima. Het zijn leuke jongens en dat betekent in elk geval dat de reis naar Den Helder niet saai gaat worden.

‘Denk je dat Curtis me leuk vindt?’ Bijna verlegen kijkt Jessica me aan. Op dit soort momenten komt haar onzekerheid naar boven. Verdwenen zijn haar bravoure en grote mond. Onderzoekend kijk ik haar aan en denk even na over wat hierop het juiste antwoord is.

‘Hij gaat niet voor niets achter je zitten,’ zeg ik voorzichtig. ‘En vroeg hij je laatst niet of je naar die nieuwe film van Spielberg gaat? Volgens mij wil hij eigenlijk samen met jou naar de bioscoop, maar durft hij je gewoon niet te vragen.’

Jessica zegt niets. Dan begint ze te lachen. ‘Nou, dan moet ik het hem maar vragen. Misschien als we op Texel zijn, tijdens de nachtelijke dropping of zo. Als mijn zaklamp het opeens niet meer doet. Of als ik per ongeluk mijn enkel verzwik en ik in hoge nood van een paar sterke spierballen ben.’ Ze schiet in de lach en ook ik moet lachen. Van haar onzekerheid is niets meer te merken. Dan pak ik haar hand en leid ons terug door wat nu nog voornamelijk ouders zijn.

‘Opzij, Texelgangers op weg naar bus 2,’ roep ik. En Jessica valt me gierend van het lachen bij.

‘Ouders niet toegestaan. Maak ruimte, of beter, ga naar huis. Jullie hebben hier niets te zoeken!’ We negeren de blikken van de volwassenen die we passeren en half wegduwen. Wij gaan lekker naar Texel en daar zijn ouders inderdaad niet toegestaan. Lekker puh!

Controle

Mirko