Colofon

Nur 284/W091901

Bisac YAF062000 / YAF018000

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXIX Tekst: Marion Pauw

Omslagontwerp: Sanneke Prins, Sproud Amsterdam

© Foto omslag: Bart Honingh

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie

in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

marionpauw.nl

NU

BOS

Het is drie uur ’s nachts en ontzettend donker. In de stad zijn overal straatlantaarns, ramen waar licht uit schijnt, fietsers, auto’s. Duizenden lichtpunten die de duisternis onmogelijk maken. Hier op het eiland is het anders. De maan is achter de wolken verdwenen en de bomen laten nauwelijks licht door. Ik kan bijna niet zien waar ik loop. Toch blijf ik rennen, zo snel als ik kan. Af en toe zwiept er een tak in mijn gezicht of struikel ik over een boomwortel. Ik hoor het geluid van scheurende stof, maar ik heb geen seconde te verliezen.

In de verte hoor ik hem mijn naam roepen. ‘Kiki! Kiki!’ Zijn stem klinkt uitnodigend, zoals je je kat zou roepen. ‘Kikieeee! Kom nou!’

De écht gevaarlijke mensen herken je niet direct. Ze doen aardig, kopen cadeaus en beloven dat alles helemaal te gek gaat worden. En op het moment dat je denkt dat je veilig bent, slaan ze toe.

Ik ben aan de rand van het bos gekomen. Even blijf ik staan. Er staat een vreemde spanning op mijn neusvleugels en ik hoor mijn eigen gierende ademhaling. Voor me liggen de duinen en daarachter de zee. Op het strand zal hij me makkelijk kunnen vinden. Weer hoor ik hem mijn naam roepen. Door de bomen zie ik het schijnsel van een zaklantaarn dichterbij komen.

Ik weet dat ik door moet rennen. Hij mag me niet vinden. Hij mag me nooit vinden.

TOEN

THUIS

Ik zie aan mama dat ze heeft gehuild, maar natuurlijk zegt ze dat het niet zo is. Ze denkt dat ze zich groot moet houden voor mij, maar ik zou liever willen dat ze gewoon eerlijk is.

Ik haal diep adem. En dan nog een keer. En pas dan durf ik het te zeggen, omdat ik het toch ooit zal moeten doen. ‘Papa vroeg of ik vanmiddag langs wilde komen in het ziekenhuis.’

‘O.’ Ondertussen doet ze alsof ze het aanrecht schoonmaakt, maar het doekje gaat telkens over dezelfde plek.

‘Het is natuurlijk een grote gebeurtenis, een babybroertje.’ Haar stem trilt. Ik zie hoeveel moeite dit haar kost.

‘Ik denk niet dat ik ga. Ik heb best wel veel huiswerk.’

Ze haalt opgelucht adem.

‘En bovendien hou ik niet van baby’s.’

‘Nou, prima,’ zegt mama. Ze draait zich om en slaat haar armen om me heen. ‘Dan ga je gewoon een andere keer.’

Mijn vader appt die middag nog een paar keer dat hij het echt heel jammer vindt dat ik niet naar Finn, want zo heet de baby, kan komen kijken. Hij biedt zelfs aan om me met de auto te komen halen. Ik lieg dat ik morgen een tentamen heb en pas dan laat hij me met rust.

Omdat ik nu moet doen alsof ik huiswerk heb, luister ik op mijn kamer met mijn oortjes in naar Billie Eilish. Ik hou heel erg van het nummer When the party’s over. In de videoclip drinkt Billie een glas zwarte inkt en lopen er zwarte tranen over haar wangen.

Quiet when I’m coming home and I’m on my own

I could lie, say I like it like that, like it like that

Ondertussen kijk ik op Instagram, ook al word ik daar ongelukkig van. Al die perfecte levens en volmaakt gelukkige mensen. Ik weet heus wel dat iedereen alleen maar zijn beste kant laat zien, maar even goed voel ik me een sukkel.

Iedereen vindt mij ‘nogal op mezelf’. Ze denken dat ik dol op studeren ben, omdat ik zulke hoge cijfers haal, maar dat is niet zo. Ik hoef iets maar één keer te lezen en ik onthoud het. Niet dat ik daar per se blij mee ben. Liever had ik veel vrienden.

Het zou fijn zijn als iemand mij snapte. Als ik een grap maak, lacht niemand, als ik probeer uit te leggen hoe ik me voel, kijken mensen me aan alsof ik gek ben. Dat bewonder ik zo aan Billie. Zij heeft overal wél de juiste woorden voor. Ik wilde dat ik meer was als zij. Het kan haar niet schelen wat mensen over haar zeggen. Ze zegt de meest extreme dingen. Ze draagt baggy kleding en verft haar haar blauw als ze daar zin in heeft. Ze is depressief en raar, maar iedereen vindt haar fantastisch. Ze is natuurlijk bijna drie jaar ouder dan ik, maar dan nog. Hoe is het haar ooit gelukt om zo cool te zijn?

Mijn vader appt me een foto van hem, Naomi en de kleine Finn. ‘Over een uur mogen we naar huis,’ staat erbij. Ze zien er heel gelukkig uit met zijn drieën. Ik vraag me af hoe Naomi er nog steeds zo fris uit kan zien, terwijl ze net een kind heeft gebaard. En heeft ze nou mascara en lipgloss op? Ook papa zit erbij alsof hij zojuist de staatsloterij heeft gewonnen. Zou hij ook zo blij zijn geweest toen ik werd geboren? Ik denk in ieder geval niet dat mama make-up ophad tijdens of vlak na de bevalling. De enige reden waarom zij soms haar nagels lakt, is zodat je de zwarte randen eronder niet ziet.

‘Wat ziet hij er lief uit,’ app ik terug. ‘Kan niet wachten tot ik hem in het echt zie.’

Dan belt papa me. ‘Kom nou gewoon even,’ zegt hij. ‘Eén uurtje maar.’

Ik denk aan mama die heeft beloofd dat we pizza gaan bestellen, iets wat we anders alleen maar in het weekend doen.

‘Het kan echt niet,’ zeg ik tegen mijn vader.

Hij zucht geërgerd en hangt op.

Ik zit samen met mama met de pizzadoos op schoot The 100 te kijken, als de bel gaat. Mama vraagt of ik wil opendoen. Als zij ’s avonds eenmaal op de bank zit, heeft ze nooit zin om eraf te komen. Ze maakt lange dagen als bloemist en haar baas is een eikel. Op de bank zit inmiddels een slijtplek op de plek waar zij altijd zit. Ik loop de gang in en zie door het matglas heen een man staan. Het zal wel een pakketbezorger zijn, denk ik. Maar als ik opendoe, staat mijn vader er.

‘Ik kom je toch halen, Kiki. Jij hoort hier gewoon bij te zijn.’

‘Ssst,’ zeg ik.

‘Waarom?’ vraagt hij.

Ik kijk naar de deur naar de woonkamer die op een kier staat. ‘Mama kan je horen.’

‘O, is dat het?’ Zijn stem klinkt boos. Hij loopt zo langs me heen de woonkamer in, nog voordat ik hem kan tegenhouden. ‘Goedenavond, Sigrid,’ zegt hij. Twee jaar geleden noemden ze elkaar nog Siep en Gup. Maar toen was papa er nog niet met Naomi vandoor gegaan.

Ik loop snel achter hem aan. Ik heb een raar soort paniekerig gevoel in mijn borst. Ik vraag me af hoe ik deze situatie kan redden, maar er schiet me niets te binnen.

‘Jezus, Geert. Wat kom jij nou weer doen? Moet je niet bij je nieuwe gezinnetje zijn?’

‘Ik kom Kiki halen,’ zegt hij nadrukkelijk. ‘Heb je daar problemen mee?’

‘Ik wilde zelf anders niet komen, hoor,’ zeg ik snel.

‘Zoals jij binnen komt vallen alsof ik je iets heb misdaan. Vind je dat normaal?’ Mama gaat staan. ‘Jij bent niet meer de baas hier.’

Ruziemaken kunnen ze nog steeds als de beste. Mijn vaders gezicht wordt rood, hij staat op het punt van ontploffen. Nog even en ze gaan elkaar uitschelden. Dat weet ik, want zo gaat het iedere keer.

Ik trek hem aan zijn arm. ‘We gaan, oké? Ik kom wel even kijken naar die lelijke baby van je.’

‘Kiki!’ zegt mama verontwaardigd, maar ik zie dat ze het wel leuk vindt. Missie geslaagd: ik kan met papa mee en mama heeft toch nog het gevoel dat ik aan haar kant sta.

SCHOOL

Natuurlijk ben ik niet de enige nerd van de school. We zijn zelfs met z’n vieren. Mila, Lotte, Owen en ik hangen met elkaar in de pauzes en vertellen elkaar volkomen nutteloze dingen die niemand anders interesseert. Er zijn natuurlijk nog wel meer nerds, maar die zijn allemaal verslaafd aan gamen, dus daar kun je helemaal niks mee. Wij zijn prátende nerds, zeg maar. Een zeldzame soort.

Je zou denken dat we volmaakt gelukkig zijn, maar stiekem loeren we naar de populaire mensen die druk met elkaar zitten te snapchatten. We zijn net bejaarden in een bejaardenhuis die klagen dat ze eenzaam zijn. Je zou denken dat ze elkáár hebben, maar in plaats daarvan willen ze liever dat er mensen op bezoek komen. Mensen zoals zijzelf, vinden ze blijkbaar niet goed genoeg. En datzelfde geldt voor ons. Als een van ons de kans zou krijgen om erbij te horen, zou hij de anderen zonder omkijken meteen in de steek laten. Dat weet ik zeker.

We praten over de serie Chernobyl, een perfect onderwerp voor nog meer nutteloze weetjes en fantasieën over een pijnlijke dood. ‘Ik wou dat er weer zoiets heftigs gebeurde,’ zegt Owen.

‘Een kernramp?’ vraagt Lotte. ‘Je bent niet helemaal lekker.’

‘In ieder geval iets waardoor alle bestaande ordes worden verstoord en iedereen moet zien te overleven. En dat het dan aankomt op intelligentie en skills.’

‘En we allemaal baby’s met twee hoofden krijgen zeker,’ zeg ik.

Dat was een grap, maar niemand lacht. Owen denkt serieus na en zegt dan: ‘Ik denk dat we dan te druk zijn met overleven om ons voort te planten.’

Tobias komt de kantine binnen. Zonder ons ervan bewust te zijn, kijken we allemaal naar hem. Alsof hij een magneet is en wij minuscule stukjes ijzer. Hij is een jaar ouder dan wij allemaal, omdat hij vorig jaar is blijven zitten, en hij is de populairste jongen van de school. Vandaag draagt hij een trui van Tommy Hilfiger in dezelfde blauwe kleur als zijn ogen en zijn haar zit lekker perfect warrig, alsof hij net heeft gesport of zo. Hij geeft een van de andere populaire jongens een high five. En dan gebeurt er iets opmerkelijks: hij kijkt naar mij.

Even denk ik dat ik me vergis. Maar zijn ogen blijven toch echt op mij rusten. Ik weet niet wat ik moet doen, glimlachen of wegkijken, dus staar ik maar net zo hard terug. Het duurt enkele seconden. En dan is het moment voorbij. Tobias draait zijn hoofd weg en praat met zijn vrienden.

‘Zagen jullie dat?’ vraag ik de anderen.

‘Wat?’ vraagt Mila.

Owen zegt: ‘Tobias is een lul. Ik mag hopen dat je ver bij hem uit de buurt blijft.’