In Het Grote Foute Jongens Boek. Deel 2 gaan de populaire columnisten Rob Hoogland (De Telegraaf) en Arthur van Amerongen (de Volkskrant, HP/De Tijd) opnieuw het gesprek met elkaar aan. Hoewel ze twee verschillende werelden vertegenwoordigen, hebben ze toch veel gemeen: humor, spitsvondigheid en maling aan politieke correctheid.

Het resultaat is een satirische bundel met korte dialogen, maar ook langere verhalen, waarin alle denkbare onderwerpen de revue passeren: de wereld van de media, drank & drugs, sport, misdaad, politiek, seks, literatuur, muziek en de actualiteit.

Over het eerste boek:

‘Mooie, soms zelfs ontroerende verhalen.’

Dolf Jansen, Spijkers met koppen

‘Duet van twee boze witte, maar zeer goedgebekte mannen.’

Maxim Hartman, de Volkskrant

‘Hilarisch, ontroerend, scabreus, goor, plat, lief en diep is hun boek.’

Marie-Thérèse Roosendaal, De Telegraaf

Dit ebook is gemaakt door Ferdinand Rusch van Formaat te Haarzuilens. De rechten van deze eWorkflow en de CSS berusten bij Ferdinand Rusch. Plagiaat is verboden, hulp vragen is toegestaan. Dit kader wordt niet gepubliceerd in het ebook. Het wordt op prijs gesteld om klachten of opmerkingen over het ebook door te geven. Dat kan naar studio@formaat.nl.

Nur 325/W101901

Bisac LCO000000

© Pepper Books

© MMXIX Tekst: Rob Hoogland en Arthur van Amerongen

Een deel van de dialogen in dit boek verscheen eerder als columns in HP/De Tijd.

Vormgever omslag: Oranje Vormgevers

Opmaak print: Asterisk*, Amsterdam

Verzorging e-book Ferdinand Rusch, Formaat

© Foto voorplat: Mieke Meesen

© Foto pagina 2: Matty van Wijnbergen

Elke gelijkenis met bestaande personen of gebeurtenissen berust op louter toeval.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

pepperbooks.nl

Laten we vieren dat Hoogland en Van Amerongen bestaan

Voorwoord van Leon de Winter

Er zijn mensen die tekens zien waar anderen niet meer dan een mededeling ontwaren. Zo worden er door waarschuwende kenners en duiders in de redevoeringen van Donald Trump gecodeerde berichten gelezen bedoeld voor de ogen van ‘witte nationalisten’ die kennelijk allemaal op de hoogte zijn van de regels van die code. Maar die duiders zien ook verborgen betekenissen in bepaalde handelingen en acties, zoals het halfstok hangen van de vlag op 8/8, en 8/8 is, zoals we weten, code voor ‘Heil Hitler’.

Het H-woord is nu al gevallen, en ik ben nog geen honderd woorden onderweg in mijn voorwoord van dit boek. Het is de eerste keer dat ik een voorwoord schrijf, geloof ik, en dat ook nog eens voor een boek dat ik niet heb gelezen. De schrijvers hebben het me niet aangeboden en ik ben domweg vergeten – door de zenuwen – erom te vragen. Achteraf vind ik dat perfect kloppen, want ik wil het boek niet lezen voordat het de wereld verrijkt. Ondertussen wil ik de lezer een tikkie wegwijs maken in de geheime code van Hoogland & Van Amerongen.

Ik lees Hoogland al jaren, en Van Amerongen heb ik veel te laat ontdekt. Ik las zijn boek over het kalifaat in het Brusselse Molenbeek, en toen besefte ik dat ik me moest schamen voor mijn domme gebrek aan kennis van Van Amerongens werk. Dat heb ik ingehaald. Hoogland en Van Amerongen staan nu even hoog in mijn achting, voor zover dat enige betekenis heeft.

Allereerst de zogenaamde ‘poëtica’ van de heren. Ik heb op enkele van hun stukken de literaire algoritmes van de Russische linguïst Iroslav Wilkomirksi losgelaten. Wilkomirski heeft de kenmerken van allerlei klassieken uit de wereldliteratuur in computertaal weten om te zetten – ik heb geen idee hoe hij dat gedaan heeft. Nadat ik twee stukken van zowel Hoogland als Van Amerongen in het Russisch had laten vertalen (uit eigen zak betaald, en ik krijg straks een fles lauwe wijn voor dit voorwoord), mailde prof. Wilkomirski me een analyse van het literaire karakter van de twee schrijvers.

‘Deze schrijvers zijn klassieke tragedie-isten,’ schreef Wilkomirski, ‘in de volle Aristoteliaanse betekenis. Ze beschrijven de ondergang die ontstaat door goede bedoelingen van de protagonisten. Maar de heren zijn ook absurdisten in de stijl van de Roemeen Ionesco, want zonder gevoel voor het absurde, dat tevens gevoel voor humor is, valt er in het universum van deze schrijvers niet te leven. Ze moeten lachen om niet van ellende ten onder te gaan. Ik zie ook sporen van Kafka. En de bulderende lach van een komiek als Tommy Cooper, die tijdens een act op het toneel stierf terwijl het publiek dubbel lag omdat het dacht dat Cooper een bespottelijk sterfscène speelde; dit lijkt me kenmerkend voor deze schrijvers. Maar ze zijn vooral, zoals gezegd, tragedie-isten. Klopt dat? U kent ze beter dan ik.’

Ik ken ze niet. Hoogland heb ik één keer ontmoet, en Van Amerongen nooit. Ik schrijf dit voorwoord omdat ik Hoogland niet kon afwijzen – dat doe je niet bij een grootheid. Gelukkig weet ik iets van hun code, anders was het papier hier blank gebleven.

Code 1: wanneer ze op de man spelen, doen ze dat met grote treurnis. Liever hadden ze het object van hun spot en ergernis omhelsd.

Code 2: wanneer ze iemand prijzen en omarmen, doen ze dat om te voorkomen dat ze hem verbaal doden.

Code 3: wanneer ze zich verliezen in poep, pies en kak, hunkeren ze naar het zuivere en verhevene.

Code 4: wanneer ze ruggengraatloze politiek correcten onder vuur nemen, doen ze dat uit respect voor echte revolutionairen.

Code 5: wanneer ze cynisch en sarcastisch zijn, bewijzen ze dat cynisme en sarcasme de enige opties zijn voor vrijheidsdenkers in een dichtgemetselde, van regels en wetten overlopende, door taboes en groepsgevoeligheden gegijzelde samenleving.

Code 6: wanneer ze afgeven op de liefde, wijden ze die Ene – ze zijn zo romantisch als de pest.

Code 7: wanneer het riool verstopt is, bellen ze een ontstoppingsdienst en zijn ze niet verrast dat de ontstopper een kerel is met brede handen, tatoeages, dikke nek, een kale kop, en een ongevoelige neus.

Code 8: wanneer ze dansen, stappen ze op lange tenen.

Code 9: wanneer het riool verstopt is, bellen ze een ontstoppingsdienst en verschijnt er nooit een mooie feministe met gracieuze vingers en felle opvattingen over de gelijkheid der seksen.

Code 10: schrijven betekent aanbidding van de God van de bevrijdende Lach.

Ik ben prof. Wilkomirski dank verschuldigd voor deze codelijst, die eigenlijk een soort Tien Geboden is.

Ik zou vijfhonderd woorden verzinnen, het zijn er meer geworden – kan moeiteloos pagina’s doorgaan, want niets is zo geestig en ontroerend als hun bozige, venijnige, gemene liefde.

Laten we vieren dat Hoogland en Van Amerongen bestaan.

Leon de Winter

Alles wat je ogen doet schitteren, moet je doen

Voorwoord van Adjiedj Bakas

Fout is het nieuwe Goed. Dat wordt volgens mij de moeder aller trends de komende tien jaar. Arthur en Rob zijn goed fout. Dat konden we al lezen in hun eerste gezamenlijke meesterwerk, Het Grote Foute Jongens Boek uit 2017. Klaagnegers, booslims en hun ‘helper whiteys’ schuimbekten over zo veel politieke incorrectheid.

Aangezien bij de Silly’s, Asha’s, Anousha’s, Jeffreys, Clarices en Shula’s van deze wereld bij de besnijdenis ook het gevoel voor humor eraf geknipt is, drong de enorme waarde van dit boek niet tot hun kokosnoothoofden door. Het boek was zo waardevol, dat onze premier het eerste exemplaar in het Torentje in ontvangst nam (ik mocht niet mee van de schrijvers, terwijl ik toch het choco-adoptiefje van Zijne Excellentie ben).

Arthur, Rob en Mark lieten na de feestelijke boekpresentatie de billetjes relaxed wegzakken in de heerlijke Schuitema-fauteuils in het Torentje. Diezelfde fauteuils staan ook in Haveli Ahava, het Huis van de Liefde, in Almere. Daar hebben wij asiel gezocht toen we tijdens een vakantie bij onze vramilie in de Algarve, lang voor de goede Eberhard van der Laan hemelen ging, hoorden dat het de Amsterdamse elite behaagd had mijn grote vriendin Femke Dramsema, a.k.a. het Langetenenvrouwtje, tot burgemeesteresse van Amsterdam te kronen. Ik wilde niet meemaken dat zij het liedje Tulpen uit Amsterdam zou transformeren tot Bommen uit Amsterdam, zoals Arthur, de Jomanda van de Algarve (maar dan met een iets ander kapsel), heeft voorspeld.

Ik was verrukt toen ik hoorde dat mijn goejste vriend Arthur zich zou gaan verloven met ome Rob, de pittige reus wiens columns in de TeleBelg ik verslind. A match made in heaven! De verloving van Arthur en Rob werd gevierd met het eerste deel van hun trilogie. Ik genoot van het fijne boekpresentatiefeestje in Amsterdam, walste die avond met de moeder aller dandy’s, mr. Theo Hiddema, en genoot van de ene ambraco (= omhelzing) na de andere met de fijne mensen die het verloofde paar voor de gelegenheid had uitgenodigd.

Ik vind het razend knap dat de foute jongens dit nieuwe meesterwerkje helemaal zonder subsidie hebben geschreven. Eat that, subsidiespons Sunny Bergman! Maar dat betekent, lieve lezertjes, dat jullie in rotten van tien naar de boekhandel moeten snellen om dit boek met stapels tegelijk in te slaan, ook als cadeautjes voor de aankomende sinterklaas en kerst. Dan kunnen de boyz er fijn van uit eten en genieten van goede wijnen, bij wijze van spraakwater: klok-klok-klok!

Alles wat je ogen doet schitteren, moet je doen, heb ik tijdens mijn inburgeringscursus geleerd. De vileine humor van Rob en Arthur doet de ogen van hun vele trouwe fans, onder wie ik, altijd weer schitteren. Maar zo te zien aan de pretlichtjes in hun beider ogen, genieten ze zelf ook enorm van het ambachtelijke schrijven.

Ik vermoed dat ze dit misogyne boek ook willen slijten op de gutmenschmarkt en dat ze mij daarom voor een voorwoordje hebben gevraagd: man van kleur (nee Sylvana, ik ben niet soewart maar een brunette), gay (nou ja, meer een hetero die met mannen slaapt, maar dat rekenen Rob en Arthur gelukkig ook goed) en tegenwoordig ook invalide! Zieliger kan haast niet. Dus schattebouten van de Joop, BNNVARA en andere fijne policor media: koop dit boek, al is dat dan bij wijze van aflaat. Als troetelhindoe wens ik ieder zuurbekje toe dat ze ooit reïncarneren als een Rob of Arthur. Dan pas heeft het leven zin.

Veel leesplezier,

Adjiedj Bakas

Dit maakt mij wankelmoedig

R – U mag best weten, mijnheer Van Amerongen, dat zich niet louter gevoelens van vreugde van mij meester maakten toen ik vernam dat de hoofdredacteur van HP/De Tijd ons experiment om een boek in dialoogvorm te schrijven, resulterend in Het Grote Foute Jongens Boek, een journalistiek vervolg in zijn magazine wenste te geven.

Mijn aarzelingen betroffen geenszins de wetenschap dat het om HP/De Tijd gaat. Voor het blad schreven in de loop der jaren weliswaar diverse journalisten met wie een gezond-verstand-mens liever niet geassocieerd wil worden (ik noem er eentje: de verwoede sociaaldemocraat J. Jansen van Galen, wiens allerlaatste stuiptrekkingen in het seniorenblad Argus kunnen worden waargenomen). Maar vergeet niet dat ook een zeer gewaardeerd publicist als W.L. Brugsma, wiens donkere stem door mijn moeder ooit als het meest probate middel tegen vaginale droogheid werd omschreven, jarenlang zijn medewerking aan het blad verleende. En wat te denken van het feit dat mijn voormalige Telegraaf-collega, de grote G.B.J. Hiltermann, van 1952 tot 1965 directeur en eigenaar van de Haagse Post was?

Ik heb natuurlijk het hoogste van het hoogste bereikt, met mijn 43-jarig dienstverband bij de krant der kranten, waarvan de laatste 33 jaar als columnist. Daar kan geen misverstand over bestaan. Toch zie ik het nog steeds als een eer dat de huidige hoofdredacteur mij in de nadagen van mijn carrière ruimte in zijn blad bood.

Maar ja, dat diende dan wel in samenwerking met u te geschieden.

Moest een fatsoenlijke cursivist als ik dit wel willen?

Zeker, Het Grote Foute Jongens Boek was een succes. Ik zal niet ontkennen dat dit mede aan uw vrijpostige bijdragen te danken is. U heeft een vlot pennetje. Maar laten we wel wezen: de door u vertoonde platheid is soms stuitend. Onlangs ontving ik nog een fraaie handgeschreven brief van een trouwe Telegraaf-lezeres, die het boek had gekocht omdat mijn naam op de cover stond. ‘U was altijd mijn kompas, mijnheer Hoogland,’ schreef zij. ‘De goorheid van uw coauteur heeft wat dat betreft roet in het eten gegooid. Wat moet u met die man?’

Dit maakte mij wankelmoedig, mijnheer Van Amerongen.

Deed ik er wel verstandig aan?

Enfin. Uit Het Grote Foute Jongens Boek vloeide ondanks mijn twijfels onze gezamenlijke HP-rubriek voort. En uit die HP-rubriek vloeit nu weer Het Grote Foute Jongens Boek. Deel 2 voort, dat overigens lang niet alleen uit HP-stukken bestaat.

Ik weet nog steeds niet wat ik ervan vinden moet.

A – Kijk, dat bedoel ik nou. Je schrijft bewust ‘vaginale droogheid’ om mij uit mijn onwelriekende jongenstent te lokken. Je weet verdomd goed dat ik daar wel op moet reageren, of ik nou wil of niet. Terwijl onze hoofdredacteur meneer Kellerhuis – Kelly voor intimi – mij uitdrukkelijk heeft gevraagd om het voor de afwisseling eens netjes te houden. Gewoon terugblikken op de maand die was, op een ordentelijke en betamelijke wijze. Onze kijk op De Toestand in de Wereld. Bij voorkeur over politiek en geopolitieke ontwikkelingen, zo smeekte Kelly mij.

Ken je overigens deze witz met een baard (even terugkerend naar jouw atrofische vaginitis): serveerster, heeft u een droog sneetje? … Nee meneer, het zijn mijn schoenen die zo piepen.

Enfin, de Haagse Post is voor jou een uitgelezen en tevens laatste mogelijkheid om eindelijk eens salonfähig te worden. Dus laat je ook eens van een menselijke kant zien, Gesel van de Basisweg.

Vroeger had je bij EO’s Tijdsein prof. dr. mr. Adrianus Kamsteeg, een soort G.B.J. Hiltermann met zwarte kousen. Dan was het stil op straat, als Aadje het volk toesprak op de treurbuis. Jij kan de nieuwe Kamsteeg worden, vriend, al ben je nog heidenser dan Caligula en zijn peerd Incitatus.

Over decorumverlies gesproken: ik kwam professor Aadje laatst tegen in de Thai Bar Mekhong River, het clubhuis van de Amsterdam ladyboys. Hij had een Jezusvisje op zijn ribfluwelen colbert, zo’n ichthus. Dat is natuurlijk hartstikke kwetsend voor die boeddhistische meiden, dus ik zei er wat van. Begint mister EO me daar te vloeken als een ketellapper! En hij noemde me ook nog bitch. Op mijn leeftijd, dat vond ik wel wat hebben.

Ik heb trouwens even mijn Libelle-archief doorgesnuffeld en vond een leuke tip tegen vaginale droogheid: moeders de vrouw thuislaten en lekker gaan vissen in de Mekhong Bar. Stoot je kanis niet bij het binnentreden, ouwe reus van me. Wat ga jij trouwens deze zomer doen? Weer lekker fonduen op die naaktcamping in Callantsoog?

R – Uw oplossing voor het vaginale droogheidsprobleem – de patiënte moederziel alleen achterlaten en zelf bevrediging zoeken bij een omgebouwde Aziaat die het spreekwoord ‘No money no honey’ tot zijn levensmotto heeft gemaakt – versterkt slechts mijn aarzelingen aangaande Deel 2. Eens te meer toont u aan dat uw opvattingen aangaande de man-vrouwrelatie archaïsch zijn. Waarom verruilt u de Algarve niet voor Raqqa? Daar zullen ze vrouwen die aan vaginale droogheid lijden ongetwijfeld stenigen.

Het toeval wil dat ik de zojuist door u gememoreerde Mekhong Bar aan de Oudezijds Voorburgwal onlangs nog in het kader van een maatschappelijk onderzoek heb bezocht. Ik stootte er veel, maar niet mijn kanis. Aad Kamsteeg kwam ik er niet tegen, mr. Theo Hiddema tot mijn grote vreugde wel. Telkenmale vielen wij aan bathofobische ervaringen ten prooi wanneer de uitbaatster, in tegenstelling tot veel andere aanwezigen overduidelijk nooit behoord hebbende tot de piemelcategorie, ons bij het aanreiken der versnaperingen uitzicht op de skippyballen bood die zich geestdriftig aan haar decolleté trachtten te ontworstelen.

Ons zo welbespraakte kamerlid was in de bar beland na een boekpresentatie in het Paleis van de Weemoed aan de overkant en verklapte mij dat hij sinds het overlijden van zijn vrouw Gerrie momenten van eenzaamheid en vertwijfeling kende. Hij was zijn ‘muze en morele puntenslijper’ kwijt, zei hij. Dat ontroerde mij, mijnheer Van Amerongen. Meester Theo weet de vrouw wél op waarde te schatten.

Maar goed, u bent nog jong, zeker vergeleken met mij, bovendien heb ik inmiddels uw vriendin leren kennen. Een blijvertje ditmaal, zo kan ik u verzekeren. Een no-nonsensetype, dat doorgaans schouderophalend van uw frivoliteiten kennisneemt. Zij krijgt u er nog wel onder. En om antwoord te geven op uw slotvraag: neen, ik ga ditmaal niet naar Callantsoog, al voeren de herinneringen aan dit kustdorp mij terug naar lang vervlogen tijden vol bronst. Ik beleefde er ooit een zomerliefde met een caissière van Simon de Wit uit Amsterdam-Noord, genaamd Ditje. Dichter bij de heffe des volks ben ik nadien nooit meer gekomen. Ditje zal ik er niet meer aantreffen, fonduen is mij te ordinair en op een naaktstrand hoor ik om zowel esthetische als empathische redenen niet thuis. Ik heb er ook helemaal geen tijd voor. De dreinende kleuters die elkaar namens ons op het Binnenhof dag in dag uit zitten uit te sluiten verdienen een zo kritisch mogelijke benadering in de krant der kranten. Ik kán dus niet eens weg.

A – Ik denk dat je snel herkend wordt op het naaktstrand, kleintje. Ze hadden mij trouwens gevraagd voor de audities van Adam Zkt. Eva VIPS, alweer zo’n schitterend programma van Unilever-televisie. Ik zat in de voorrondes en toen zei iemand tegen mij: ‘Wat heb jij een enorme lul!’

Dus ik zeg tegen Bruce Jenner: ‘En wat ben jij toch een lekker wijf!’

Bleek het Inge de Bruijn te zijn, die had gebruld: ‘Wat ben jij een enorme lul!’ Ik heb toen mijn tampeloeris maar opgerold en verliet de Unilever-naaktcamping met stille trom.

Wist je trouwens dat ik al jaren niet op vakantie ben geweest vanwege plebsvrees? Vroeger maakte Ons Soort Mensen een Grand Tour door Europa terwijl de horigen onze landgoederen schoffelden en aanharkten. Die buitenlucht vol vitamine V was goed voor dat satansgebroed. Je weet wat mijn goede vader altijd zei: ‘Een getinte huid is voor landarbeiders, Tuurtje.’

Ik hoef helemaal niet op vakantie, want mijn hele leven is een permanente vakantie, in mijn schitterende Algarviaanse cottage op een hagelwit kanariezandstrand aan de Atlantische Oceaan. Echter: dagelijks stopt er een bus van Neckermann voor mijn poort, vol bejaarden met paars haar en Tena-luiers en die willen dan weten hoe de schrijver woont en of ze even van zijn toilet gebruik mogen maken. Daarom eis ik dat de werkweek naar zes dagen wordt uitgebreid en de pensioengerechtige leeftijd naar 75. Dan ben jij de komende negen jaar ook onder de pannen.

Jij moet niet op vakantie gaan, oom Rob, want dan ga je nadenken over de zin van jouw bestaan. Voor je het weet ga je dan met een door moeders de vrouw gebreid bomvest naar een wedstrijd van AZ’67.

R – Dat uw leven daar in de Algarve een permanente vakantie is, zal uw volgelingen op Twitter en Facebook niet zijn ontgaan, mijnheer Van Amerongen. Onlangs vestigde u een record door zonder onderbreking 869 YouTube-filmpjes op beide sociale media te plaatsen. Ordinaire liedjes van Sjakie Schram, Tante Leen en Hepie & Hepie voerden er de boventoon. U ging 54 uur achtereen door, naar ik aanneem zonder te slapen. Hoeveel wijn klokte u intussen naar binnen? Doosje of drie, schat ik. Van die goedkope Portugese troep die u mij destijds ook trachtte te schenken. En voor wie draait u die muziek online eigenlijk? Denkt u werkelijk dat er ook maar één fatsoenlijk mens in geïnteresseerd is?

Ik denk dat ik het antwoord weet: u doet wel zo onafhankelijk in uw ‘cottage’ (de omschrijving ‘schuur’ komt eerder in aanmerking, bovendien is de vislucht er ondraaglijk), maar in wezen bent u vervuld van heimwee naar het goede vaderland, door u slechts om fiscale redenen ontvlucht. Een van de gezamenlijke signeersessies ter promotie van Het Grote Foute Jongens Boek vond plaats te Ede, uw geboorteplaats. Eerst daar leerde ik de ware mijnheer Van Amerongen kennen. Uw zusje kwam binnen. Ik wist niet eens dat u een zusje had. En wat een beschaafde vrouw! Hoe is het mogelijk! Nooit eerder zag ik u zo gelukkig als op het moment dat zij u een boek aanreikte met de vraag of u er een opdracht in wilde plaatsen. U was terug in de moederschoot.

Enfin, de zomervakantie. Ook ik zal er voorlopig niet aan beginnen. Ik kan dit land nu niet aan zijn lot overlaten. Jesse Klaver krijgt te veel macht. Wat er dan kan gebeuren zien we in het klein al in Pyongyang aan de Amstel en bovendien ook in Utrecht, waar GroenLinks-wethouder Lot van Hooijdonk hardnekkig een tientallen miljoenen kostende milieuzone blijft handhaven, terwijl TNO allang heeft aangetoond dat deze maatregel geen enkel effect sorteert. Ook de Tweede Kamer heeft in meerderheid, in 2015 al (!), in een motie aangegeven dat de milieuzones moeten worden afgeschaft, maar mevrouw Van Hooijdonk en haar collega’s elders gaan gewoon door. Zo rolt GroenLinks, mijnheer Van Amerongen! Dit dient gestopt!

A – Nou, mijn zomerpret is danig verpest door jouw azijnpisserij. Wat ben je toch een enorme mopperkont. Vroeger had je de Boze Buurman, bij Ja zuster, nee zuster. Zo’n ploert die voetballen van de kindertjes in de straat aan repen snijdt en de hele middag op wacht staat bij de ballenbak van de Ikea, al dan niet in een Pipo-kostuum. Daar doe je mij aan denken, aan Dick Swidde. En een beetje aan Leen Jongewaard, maar dan gespeend van enige zelfspot. Leen was overigens fervent aanhanger van de Griekse beginselen en ik kan nu stante pede veel #MeToo-narigheid over jou noteren, maar dat zal ik jou en je vrouw besparen.

Zou je mij trouwens doen, als we samen op een onbewoond eiland aanspoelen? Puur hypothetisch, hoor. Krijg je al beeld?

Precies Jouw Soort Mensen dwong mij ertoe het verdrietige moederland te ontvluchten, en niet dat schitterende instituut der Nederlandse Belastingdienst. Bovendien krijg ik voor dit gekrabbel 25 euro per keer, dus ik ben geen prooi voor de fiscus. Jij wel, in je gele Volvo V70 die je in bijna elke Telegraaf-column terloops even vermeldt.

En wat die plaatjes betreft: die draai ik voor mijzelf. Als ik op een onbewoond eiland zou wonen, zou ik toch die Grote Nederlandse Roman gaan schrijven, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik heb geen publiek nodig, vriend. En wil je mijn keurige familie erbuiten houden, en met name mijn oom Baron Taets van Amerongen? En sinds wanneer zit Pierre van Hooijdonk bij GroenLinks? Bon, ik ben geen rancuneus type en wens je daarom een fijne FKK-vakantie in Istrië toe. Saluutekes, kleintje.

Stem des volks

R – Het is mij toch wat met die stem des volks, mijnheer Van Amerongen. Heeft-ie potdorie alwéér gelijk: de criminaliteit in Nederland blijkt vijf keer groter dan steeds werd beweerd.

VIJF keer groter!

Mag ik dat onthutsend nieuws vinden?

Ja, dat mag ik.

Nou ja, eigenlijk is het geen nieuws natuurlijk. Althans: voor mij en voor veel andere Nederlanders. Wij kijken namelijk al jaren om ons heen. Wij zijn empiristen, so to speak. Wij zien geen cijfers, wij zien wat er gebeurt (en wat er níet gebeurt, qua handhaving). Daar baseren wij onze oordelen op.

En dan hebben wij gelukkig nog de mogelijkheid, in tegenstelling tot de meeste anderen, om daarover het een en ander al dan niet gramstorig op papier te zetten. Hetgeen mij tot nu toe overigens maar al te vaak de hoon opleverde van al die wetenschappers en andersoortige deskundigen die steeds maar weer, hautain op het gepeupel neerkijkend, met allerlei officiële rapporten zwaaiden waaruit in hun vertroebelde ogen naar voren kwam dat al dat geklaag en gejammer over de groeiende criminaliteit uit perceptie voortkwam.

Wat, voor mij, het nieuws van deze onthulling is: dat de top van het OM en de politie, in wier opdracht dit vertrouwelijke rapport werd opgesteld om het volgende kabinet een leidraad te kunnen bieden, hun eigen falen ermee hebben blootgelegd.

Ofschoon je ook van leugens zou kunnen spreken.

Ze bleven immers maar ontkennen dat er sprake van een toename was.

Ik citeer vrijelijk uit Trouw: ‘Bij politie, justitie en burgemeesters komen steeds meer signalen binnen dat de “ontwikkeling van de criminaliteit minder positief is dan de cijfers doen denken”. In berichten aan de Tweede Kamer wordt vooral de nadruk gelegd op de daling van veelvoorkomende criminaliteit.’

Kijk, dat bedoel ik.

Ieder normaal mens wist het. Ieder normaal mens weet allang dat de meeste aangiften (57%, een schandelijk, maatschappij-ontwrichtend cijfer) in de eerste plaats wegens onderbezetting terzijde worden geschoven. Het resultaat: dat steeds meer slachtoffers van een misdrijf van het doen van een aangifte afzien. Welke ingewikkelde voorstellen er ook voor een efficiëntere aanpak worden gedaan, de ‘onoverbrugbare achterstand’ van politie en OM waarvoor in de notitie wordt gevreesd, is domweg het gevolg van het feit dat er te weinig dienders zijn. En dat veel dienders die er wel zijn – ik doel nu met name op de recherche – hun tijd anno nu bovenal moeten verdoen met het voorkomen van terrorisme, waardoor ander belangrijk werk blijft liggen. De ontwikkeling van de criminaliteit en de ontwikkeling van de handhaving hebben op z’n zachtst gezegd geen gelijke tred gehouden, en zolang die trend niet wordt doorbroken zal er steeds meer criminaliteit bij komen.

Als de kat van huis is...

Hier weerklinkt wederom de stem des volks.

Ik zie ze nog steeds arrogant het hoofd schudden.

A – Ach, lieve oom Rob, weet je nog hoe onze lieve en tevens enige vriend meester Theo Hiddema tijdens de vernissage van Het Grote Foute Jongens Boek samen met de onvergetelijke Rotterdamse volkszanger Pierre van Duijl de smartlap De dievenwagen zong, van De Straatzangers. Dat waren mooie tijden! Vroeger had je tenminste nog eerlijke criminelen.

Jongens kom kijken, de wagen staat voor

De dieven worden weggereden

Dan zie je de stumperds, hun handen geboeid

Die soms niet het ergste deden

Soms is het een jongen, lang werkeloos

Die ’t deed daar hij niets kon verdienen

Vaak zie je de moeders aan het station

Die stil in een hoekje staan grienen

refr.:

Lach nooit, als je die wagen ziet staan

Je kunt hen gerust wel betreuren

Denk maar alleen: wat hij heeft gedaan

Kan morgen mij ook gebeuren

Ik heb trouwens goed nieuws over de misdaadbestrijding, heer Hoogland, en wel uit Apeldoorn, de opgeblazen echoput die je alleen kent van Koninginnedag 2009, Apenheul en van het Reformatorisch Dagblad, waar ik in het jaar 1975 onzes Heren nog even de burelen onveilig heb gemaakt. Een voorlichter van de lelijkste stad van Nederland – vermoedelijk een gesjeesde, alcoholische voormalige inkthoer en pennenlikker van de Stentor, het plaatselijke sufferdje – schreef in een gemeentefoldertje: ‘Apeldoorn gaat big data verzamelen; inbraakcijfers, aangiftes en inkomensprofielen. Daarmee wil de gemeente de kans op jeugdcriminaliteit in wijken voorspellen. Ook gegevens over woningen (hoe oud, koop- of huur-) en gezinssituaties worden in de databank gestopt, om te duiden waar jongeren kans hebben uit de bocht te vliegen. Verder zijn gegevens als schoolverzuim, plekken waar al eerder jeugdoverlast was en voorzieningen voor jongeren in een wijk van belang.’

Kortom en kort door de bocht geparafraseerd betreft het hier zuiver etnisch profileren, want de onvermijdelijke uitkomst – over acht jaar – van de big data (proest) is dat Marokkaanse kansenparels in de wieg blijken te zijn gelegd voor het op een na oudste beroep van de wereld en dat er dientengevolge meer peperdure projecten moeten komen zoals meer meer meer kickboksen, drie weken op vakantie naar Marokko met Sjakie de welzijnswerker en een spoedcursus loverboy bij de LOI (Leidse Onderwijs Instellingen). Ik ben onmiddellijk in de pen geklommen – helemaal wappie getriggerd door dit schitterende nieuws over etnisch profileren in Apeldoorn – en heb de schrijvende aap van de gemeente gewezen op het indrukwekkende oeuvre van de geniale Italiaans-joodse criminoloog Cesare Lombroso:

‘Lombroso verbreidde het idee van de geboren crimineel door biologisch determinisme. Misdadigers hebben bepaalde uiterlijke kenmerken of afwijkingen. Fysiognomie, of gelaatkunde, was het streven naar kennis van het karakter en de persoonlijkheid door middel van de studie van de bouw en het voorkomen van het gelaat. Criminelen zouden volgens Lombroso herkenbaar zijn aan fysieke atavistische stigmata, zoals brede kaken, diepliggende ogen, vaak doorlopende wenkbrauwen, een asymmetrisch gezicht, hoge jukbeenderen, afwijkende oren, haviksneus, vlezige lippen en dergelijke.’

Nu gaat die vlieger niet altijd op, want ook ik heb een crimineel verleden terwijl ik adellijke gelaatstrekken heb en uit een rijk, roemrucht en voornaam geslacht kom – de Taets van Amerongen van Natewischjes – en met een gouden lepeltje in mijn waffel geboren ben en dus alle kansen kreeg om mij te ontwikkelen. Ik noem als klein voorbeeldje maar even tussen neus en lippen door het Eton College te Windsor, Berkshire. Echter, reeds op Eton ging ik om met de zoontjes van Afrikaanse diplomaten en raakte ik aan de softdrugs, en geheel in overeenstemming met de ‘stepping stone theory’ verkocht ik al op vijftienjarige leeftijd bij Piccadilly Circus mijn spichtige witte lichaampje aan vieze oude morsige kermisklanten om diverse lijmsoorten te kunnen bekostigen.

Terug in Nederland zocht ik, de natural born drop-out, meteen contact met Surinaamse, Antilliaanse en Marokkaanse jongeren en dan heb je het al snel over 8 gram heroïne en crack per dag. Van het een komt het ander en ik werd het lieverdje van de Nationale Narcotica Brigade. Misdaad loont, want ik zat geen dag zonder centjes en drugs, al werd ik wel eens moe van het openbreken van flipperkasten in de voetbalkantines van Harskamp, Wekerom, Otterlo en Lunteren.

Omdat ik al zo vroeg in het milieu zat en gepokt en gemazeld ben qua snoeiharde misdaad en buitensporig zinloos geweld, ging ik jaren later als topjournalist niet koketteren met de misdaad zoals de miezerige mavo 3-klantjes Peter de Vries en Twan Huys. Mijn goede genen, mijn voorbeeldige ouders en mijn jaren op Eton hebben mij er altijd van weerhouden om zo vulgair te worden als die twee lelijkerds, die allebei de voeten van Willem Holleeder hebben gewassen, naar voorbeeld van de hoer Maria Magdalena die immers de voeten van onze Heere Jezus de Christus schoonlikte met haar zondige tong die had gekronkeld in veel spelonken waar de zon nooit had geschenen.

Waar was ik gebleven? O ja, ik heb de gemeentevoorlichter van de Apenheul gratis het smoelenboek van Cesare Lombroso meegestuurd, met een paar posters van typisch criminele bakkesen. Die moeten daar dan overal worden opgehangen in de publieke ruimte, met name bij overvalgevoelige sigarenboeren en uiteraard bij alle pinautomaten. Ik heb er zelfs gratis en voor nakkes nada niks een motto bij verzonnen: ‘Misdaad Loont maar Etnisch Profileren ook!’

Een schrijfschool in de Algarve

R – Het is niet zo dat ik een afkeer van vakantie heb, mijnheer Van Amerongen. Sterker nog, ik neem het er graag van gedurende de weken die ik dankzij de inspanningen van helden als mijn grootvader van moederszijde, in 1902 medeoprichter van de SDAP afdeling Alkmaar, zonder arbeidsverplichtingen kan doorbrengen. Een diner in La Résidence de la Pinède, een driesterrenetablissement aan de Plage de Bouillabaisse in Saint-Tropez, is een traditie waarmee ook deze zomer niet gebroken werd. Tijdens de cultureel antropologische winterreizen die ik elke twee jaar naar het verre Thailand onderneem, waarbij de laatste keer een bezoek werd gebracht aan het interessante, pittoreske badplaatsje Pattaya, sta ik mezelf bovendien driemaal in de week een massage toe die mijn oude lichaam danig verkwikt. O, dat vrolijke kreetje van de masseuse tijdens de allereerste keer dat ik een dergelijke behandeling mocht ondergaan. Ze heette Koy, Loy, Soy of iets dergelijks, als ik eerlijk ben kan ik zelfs niet uitsluiten dat het Boy was, en ze riep: ‘Aaah, no control!’ Ik beloof u er kond van te doen in mijn memoires.

Maar goed, laat ik proberen niet verder af te glijden naar het niveau waarop u zich doorgaans met uw platte schrijvelarijen pleegt te bevinden. De wereld is al ordinair genoeg en ik wil u slechts duidelijk maken dat ook mijn afgelopen vakantie in de Haut-Var heeft bewezen dat ik wel degelijk kan genieten van de vrije tijd die mij geschonken wordt.

Toch denk ik dat ik het voortaan anders ga aanpakken. Een onderhoudend artikel in uw Volkskrant leerde mij dat het mogelijk is de vakantieperiode te benutten voor het volgen van een schrijfcursus in de streek waar u toevallig woonachtig bent, de Algarve. In Nederland kan zulks sinds jaar en dag bij de heer Luuk Koelman, u weet wel: de columnist die vindt dat wij niet zo moeten zeuren over de terreuraanslagen die ons teisteren omdat er in het verkeer veel meer doden vallen. Hem sla ik dus maar over, maar bij u in Portugal verzorgt bijvoorbeeld de schrijfster Marelle Boersma cursussen, met gebruikmaking van twee schrijfhuisjes in haar fruitboomgaard, plus de medewerking van ’s lands grootste multitalent Arthur Japin. Wat wil iemand die het schrijversvak eindelijk eens goed onder de knie wil krijgen nog meer?

Verder schijnen zich veel vrouwen van middelbare leeftijd voor deze cursussen in te schrijven. Dat is tegenwoordig toch mijn doelgroep.

En trouwens, nu ik het er toch over heb: was u zelf ook niet ooit iets dergelijks van plan in huize Vischlugt?

A – Waarde penvriend! Wanneer ik jouw correspondentie vluchtig doorneem – zoals een mohammedaan de Bijbel – waan ik mij krek in een willekeurige aflevering van Stan Huygens Journaal. Die liep tenminste echt al die vernissages en andersoortige drankgelagen af. Jij hebt La Résidence de la Pinède stomtoevallig op Google gevonden, om mij te imponeren.

Ik, die het liefst gefrituurde koolvis uit een ouwe krant vreet. Nou, ik kan ook koekelen hoor! La cuisine d’Arnaud est un voyage bucolique en Méditerranée. Menu Balade Épicurienne. En 7 actes | 350 € Une marche fugueuse et bucolique dans l’essence même de notre philosophie culinaire. La route des vins spécialement concoctée par notre équipe de sommeliers 150 €.

Dan ben je in die ballentent dus vijf meier kwijt voor liflafjes en moet je na afloop nog effe een vette bek halen bij de FEBO in Saint-Tropez. Bovendien ben je niet meer in vaste dienst bij De Telegraaf en moet je zelf die rekening schokken. In your dreams, oom Rob!

Over vislucht gesproken. Ken je die mop van die blinde die langs een viskraam op de Albert Cuyp loopt? Zegt-ie: ‘Goedemorgen, dames!’

Ik was inderdaad van zins om een schrijfschool te openen. Sterker nog: ik heb in mijn geheime la een om mij onbekende redenen niet uitgegeven roman klaarliggen. In die pageturner, getiteld Ik, Arthur van Amerongen, staat een schrijfschool in de Algarve centraal. Mijn Algarve is een naargeestige, duistere streek vol psychopaten, enge hillbilly’s, wietboeren en vooral Hollandse vrouwmensen van de derde leeftijd met kortpittig kapsel, in driekwartsbroeken en op crocs die kwetterend als dronken spreeuwen de rust verstoren. Ze schijten nog net de boel niet onder. De eeuwige Libelle Zomerdagen.

Mijn alter ego woont in een houten hut met drie schurftige honden. Hij haat mensen en is dientengevolge alcoholist. In de Algarve wemelt het van de expats die al om negen uur ’s ochtends beginnen te zuipen. Een perfecte plek dus om van Moeder Alcohol af te komen. Ik, Arthur van Amerongen is losjes gebaseerd op Martin Bril, die net als ik zijn grote Nederlandse roman maar niet van de grond kreeg. De schrijver brengt zijn ochtenden door op een terrasje in zijn dorp, met stapels kranten en boeken die hij niet aanraakt omdat zijn handen zo trillen. Hij is een combinatie van Oblomov en Geoffrey Firmin, de Engelse consul in Under the Volcano. Ik, Arthur van Amerongen heeft geen rijbewijs maar wel een chauffeur, een wietboer uit Purmerend die negen jaar in de bajes zat en nu pensioneert met de buit. De wietboer wil eigenlijk alleen maar de hut en de tien hectare grond van de schrijver hebben, om evidente redenen. Dan wordt de schrijver verliefd op Tessa de Loo, die vlak bij zijn stinkhut een respectabele romanciersacademie uitbaat.

Ik verzin dit niet, Hoogland. Leest en huivert: ‘Verrukt is Tessa over haar woongebied in de heuvels van de zonovergoten Algarve, waar ze net zo diepgeworteld lijkt als de markante johannesbroodbomen. Overdag zingen bijzondere vogels, krekels geven schemerconcerten en ’s nachts roept een uil. En altijd ruist de zeewind. De zuivere lucht ruikt naar wilde tijm en cistusroos, marjolein en sinaasappelbloesem. En het licht is er goudkleurig, warm en intens. Als er zoiets bestaat als het landschap van de ziel, dan heeft ze dat gevonden in Portugal.’

Door haar permanente delirium krijgt collega De Loo engelachtige proporties (denk aan Martine Bijl in Help, de dokter verzuipt!). Ik, Arthur van Amerongen gaat een cursus romanschrijven volgen op de Schoevers Schrijfacademie van ons aller Tessa. Uiteraard met rampzalige gevolgen. Wat is er overigens waar van het gerucht dat Stan Huygens een verzonnen personage is en tegenwoordig vertolkt wordt door een Brabantse meneer die de Griekse beginselen angehaucht is?

R – Er moeten mij twee dingen van het hart, mijnheer Van Amerongen:

1. De mop van u betreffende de viskraam op de Albert Cuyp – er is er daar overigens een die ik u kan aanbevelen: die van de Volendammer Klaas Steur, wiens wederhelft de mooiste ogen van Nederland heeft, doch dit terzijde – is 897 jaar oud en kent tal van varianten waarin vroeger met name Jules de Corte, Ray Charles en Stevie Wonder de hoofdrol speelden en tegenwoordig meestal de vermaarde cabaretier/columnist Vincent Bijlo.

2. De vraag die u over mijn eerbiedwaardige collega Stan Huygens stelt is zo onbeschaamd dat ik mij wederom afvraag wat mij in vredesnaam bezield heeft om met u in zee te gaan. De Telegraaf is een liberale krant, waar het er helemaal niet toe doet of er Griekse meneren werken die de Brabantse beginselen aanhangen.

Maar goed, hier heeft u dan weer wél gelijk in: ik ben niet meer in vaste dienst bij ’s lands beste krant en moet mijn inkomsten anno nu derhalve als zzp’er zien te vergaren. Ieder dubbeltje is welkom, dus ik zet deze bizarre samenwerking toch maar voort. Of voer ik deze dialoog misschien met uw alter ego? Ik zie eerlijk gezegd geen enkel verschil tussen u en de persoon die u zojuist beschreef, behalve misschien in de passage waarin u beweert dat hij verliefd wordt op Tessa de Loo. Zelf wordt u, lijkt mij, gezien de onthullingen die u tot nu toe met mij gedeeld heeft, eerder verliefd op Arthur Japin. En die is juist door Marelle Boersma gecontracteerd, die eveneens schrijfcursussen in de Algarve verzorgt.

Ik zie bij nader inzien toch maar af van zo’n cursus. In mijn boekenkast vond ik zojuist een boek uit 1946 waar ik veel meer aan heb: In de Nederlandse taaltuin, wandelingen en waarnemingen van prof. dr. A. A. Verdenius. De inleiding begint als volgt: ‘Dit boek vraagt enkele woorden ter inleiding. Het is in hoofdzaak samengesteld uit een reeks artikelen, verschenen in De Telegraaf gedurende de jaren 41-42.’ Verderop verwondert de schrijver zich erover dat er scribenten zijn die ‘Wehrmacht’ als ‘wedermacht’ omschrijven. Bovendien dragen de hoofdstukken titels als ‘Secundaire congruentie’, ‘Hypercorrectheid’ en ‘Provincialisme en vulgarisme’. Bij die laatste titel moest ik meteen weer aan u denken, maar dat was natuurlijk toeval. Kijk, mijnheer Van Amerongen, dát is pas leerzaam!

A – Toevallig had mijn vader het hele oeuvre van Jaap Verdenius in de kast staan, vriend, dus ga nou niet ordinair namedroppen bij mij, want ik ben heus niet van de straat (wel als de zon is gaan slapen en de nachtbrakers en ander ongedierte tevoorschijn komen). Mijn vader is, net als Volkert van der Graaf, maxima cum laude afgestudeerd aan de Landbouwhogeschool te Wageningen.

Papa las mij, toen ik een jaar of drie was, voor uit standaardwerken van Nederlandse sociaalgeografen, uit de verzamelde werken van die Verdenius dus en uit Pinkeltje en Piggelmee en Bob & Daphne. Die sociaalgeografen uit Wageningen hadden de Nederlandse superariër bedacht. Die moest de Noordoostpolder gaan bevolken. Een nieuw ras zeg maar, zoals de Andijker Muis, de Opperdoezer Ronde en de rechte komkommer van Brussel.

Die wetenschappers zaten allemaal in de denktank van de NSB. Jodenmensen en dwergen als ik kwamen de polder niet in, maat. En Sylvana Simons al helemaal niet. Bloed en bodem! Die wetenschappers hebben logischerwijs allemaal zelfmoord gepleegd in het voorjaar van 1945, anders waren ze kaalgeschoren en met pek en veren Wageningen uitgebonjourd!

Enfin, dat rassenproject is flink mislukt, want ga maar eens op zaterdag over de markt in Dronten of Biddinghuizen lopen.

Trouwens, sinds wanneer is Vincent Bijlo homosueel? Zeker omdat-ie bij het variété zit!

Bij jou is iedere artiest van de verkeerde kant, behalve mijn grote held Piet Bambergen wellicht. Ik heb op jouw aanraden even die Marelle Boersma gegoogeld en daarna meteen het alarmnummer van het COC in 020 gebeld om mij in te schrijven als actief homoseksueel (passief op zon- en feestdagen). Ze ziet eruit en schrijft als een Marelle Boersma. Nomen est omen. En haar nieuwe thriller heet Blind Date.

Ken je trouwens dat mopje van Vincent Bijlo bij de pisbak?

Goed, ik ga met mijn honden over het naaktstrand banjeren, heer Hoogland.

O, en weet je wat de nicht van dienst bij het COC net tegen me zei, die vlerk?

‘Maar meneer Japin, u staat al sinds 1949 bij ons ingeschreven!’

Mokum, wat maak je me nou

R – U heeft in Amsterdam gewoond, mijnheer Van Amerongen. Daarom wil ik graag het volgende aan u kwijt, al zou ik onze rubriek ditmaal eerlijk gezegd het liefst met 450 keer de kreet ‘Hahaha!’ willen vullen, lekker snel klaar.

Eén klein rotgarnaaltje heeft de inwendige Hoogland dusdanig te grazen genomen dat ik mij op het moment van schrijven gedwongen voel vaker zuchtend & steunend op de wc te vertoeven dan achter mijn bureau. Bovendien zou ‘Hahaha!’ een adequate reactie zijn, omdat ik gierend van het lachen – voor zover mogelijk bij racekak – commentaar wil geven op het feit dat er hoofdstedelingen bestaan die er moeite mee hebben dat zij niet in 020 zijn geboren, maar elders. Ik doe een greep uit hun opzienbarende uitspraken, zoals gedaan tegenover een Parool-verslaggeefster die een scoop zonder weerga rook: ‘Ik ben geen erkend Amsterdammer en dat betreur ik zeer.’; ‘Ik weet dat het slechts een papiertje is, maar het knaagt wel.’; ‘In het paspoort van mijn zoon Jules staat Apeldoorn. Dat vind ik jammer.’ Aan het laatste geval ligt een drama van ongekend formaat ten grondslag: mevrouw bevond zich in een stacaravan op een Gelderse camping toen Jules zich plots aandiende, probeerde zich nog in vliegende vaart naar Amsterdam te laten rijden, maar ontdekte ter hoogte van Apeldoorn dat zij reeds vier centimeter ontsluiting had. En dus zag Jules niet in Amsterdam, maar in Apeldoorn het levenslicht. Uitgerekend in Apeldoorn. Een catastrofe!

Hahaha! Hahaha! Haha... sorry, ik moet even naar het toilet.

De verslaggeefster had tot de reportage besloten nadat bekend was gemaakt dat Ziekenhuis Amstelland in Amstelveen bevallende Amsterdammers tegemoet gaat komen door kraamkamers aan te merken als Amsterdams grondgebied. Voor veel plaatsgenoten kwam die wijziging te laat, bedacht zij, en daarom zocht zij er een paar op.

‘Met Amstelveen heb ik weinig, ik kom er nauwelijks. Ik studeer met vooral internationale studenten en als zij vragen waar ik geboren ben, vind ik het jammer dat ik niet “Amsterdam” kan zeggen,’ aldus een student.

Ieder mens heeft zo zijn problemen, mijnheer Van Amerongen, kijk maar eens om u heen. En laten we wel wezen: identiteitscrises dienen niet te worden onderschat. Je zult bijvoorbeeld maar in een verkeerd lichaam zijn geboren. Maar nu blijken er ook al Amsterdammers te zijn die in een verkeerde stad zijn geboren. Dat is toch andere koek.

Hoe ik er zelf in sta, schets ik ten slotte met een oude anekdote. Ik volgde het wereldkampioenschap hockey van 1978 in Buenos Aires toen daar mijn tas werd gestolen, waarin mijn paspoort. Nu kende ik toevallig iemand op de ambassade, die ervoor zorgde dat ik twee dagen later al een nieuw paspoort overhandigd kreeg.

En wat stond er als geboorteplaats?

Amsterdam.

Ik heb dat mens toch uitgescholden!

Het duurde opnieuw twee dagen voordat ik wéér een nieuw paspoort kreeg.

Hahaha! Hahaha! Haha... oei, weer krampen.

A – Hoogland, doe me een plezier en breek me de bek niet open over het perfide Mokum. Ergens in de krochten van het Amsterdams gemeentehuis verzint een insipide commies – laten we hem Batavus Droogstoppel noemen – de hele dag krankzinnige dwangmaatregelen. Hij is de bedenker van de Regenboog Taaltips. Je weet wel: Amsterdammers mogen elkaar niet meer aanspreken met dame of heer, want dat is volstrekt respectloos jegens het cluster genderverwarden in Amsterdam.

Broeder en zuster mag wel van Droogstoppel, want dat is in overeenkomst met de etiquette van de Profeet, vrede zij met hem. In de clausule van de Regenboog Taaltips staat dan ook dat de dwangmaatregelen en de genderoekazes uiteraard niet gelden voor het mohammedaanse, parallelle universum van 020. Mede daarom heeft Batavus ervoor gezorgd dat de Gay Pride nu Pride heet omdat gay nogal wat bevolkingsgroepen uitsluit en bovendien heel erg kwetsend klinkt naar jonge kansenparels in 020-West. Als goedmakertje naar de onvervalste Amsterdamse nicht bedacht Batavus een rondleiding langs de homofiele beessies van dierentuin Artis. Dat is lachen, gieren, brullen bij de Afrikaanse pijpkrokodil en roflollen bij de roze flamingo’s, oom Rob. Good clean fun for the whole family!

Reichskommissar Droogstoppel heeft nu ook genderneutrale toiletten ingevoerd in Mokum. Ik denk overigens dat de Amsterdamse vrouw daar flink van gaat balen zodra er twintig Afghaanse of Pakistaanse ama’s op de genderneutrale pleedeur van het buurthuis staan te bonken terwijl zij een grote of kleine bah doet. De uitdrukking ‘het is er zo schoon dat je er van de wc-bril kunt eten’ kunnen we ook afschaffen wat dat buurthuis betreft. Ik was in Afghanistan en (laat ik het voorzichtig stellen om de cultuurmarxisten niet voor het hoofd te stoten) wij kunnen veel leren van de Afghaan maar weinig over de hygiëne qua poep- en piesgebeuren.

Goed, nu wilde ik even helemaal voorspelbaar losgaan op mijn oude kutmokum, maar ik kan natuurlijk nooit over Jules Deelder heen. Zijn schuimbekkende tirade ‘De ziekte van Hedel’ is echter best wel gedateerd, want sindsdien is Amsterdam harder afgetakeld dan Bonnie St. Clair, Frank Masmeijer en David Hasselhoff samen. Het doet pijn om de stad waar ik werd gepokt, gemazeld en gemazzeld volledig naar de gallemiezen, de Filistijnen en de kloten te zien gaan. Mijn Mokum bestaat alleen nog maar tussen mijn oren en op YouTube. De schaarse kenners van mijn deerniswekkende oeuvre weten dat ik, wanneer ik mij in mijn Algarviaanse villa Vischlugt stomdronken en overmand door heimwee, saudade en schmaltz wentel in zelfbeklag, altijd plaatjes ga draaien van Willy Alberti. Willy Alberti vormde natuurlijk samen met Max van Praag het reeds genoemde, onvergetelijke duo De Straatzangers. Dat waren social justice warriors avant la lettre hoor, oom Rob. Je kan me echt oprapen en bij elkaar vegen als ik naar hun protestlied over de hongersnood in Oud-Abbessinië luister, met Willy, Johnny Jordaan en de legendarische accordeonist Johnny Meijer!

Goed, genoeg geluld en waar blijft zijn echte scheldkanonnade, hoor ik jou verontrust denken. Wat is er volgens Tuurtje nou echt mis met Amsterdam en heeft drs. Van Amerongen eigenlijk wel recht van spreken, in zijn paradijselijke Algarve, met zijn bekrompen helikopterview?

Ik gebruik mijn bespottelijke academische titel (drs. veronderstelt dat je dr. wordt) natuurlijk gekscherend, want het is slechts een subtiele verwijzing naar de Wekker-achtigen die mijn oude alma mater, de Universiteit van Amsterdam, slopen. Genderterroristen Batavus Droogstoppel en juffrouw Wekker zijn twee handen op een weldoorvoede buik, Hoogland.

Inmiddels kan iedere Somaliër, Soedanees, Pakinees of Afghaninees zonder enige noemenswaardige opleiding genderstudies gaan studeren. Ik vind dat best wel een flauwe opmerking, maar je weet wat ik bedoel.

Ik weet niet of je nog theologie kan studeren aan de UvA (anders wel aan de naar mest, King-pepermunt en andere gluiperige gereformeerde boerenparafernalia meurende Vrije Universiteit) maar ik weet zeker dat het gedachtegoed van tuinbroektheoloog en dwaallicht Karen Armstrong daar heeft toegeslagen. De God van het Oude Testament is nu een zwarte, lesbische, Palestijnse vrouw in een rolstoel geworden, wellicht ook nog met aids en ebola. Vreemd genoeg zullen deze koekenbakkers, een schandvlek op het academisch blazoen, nooit maar dan ook nooit de Koran gaan feminiseren, want dat is respectloos en kwetsend naar mohammedanen toe.

Even een open deur intrappen qua Amsterdam-haat: bakfietsmoeders, prosecco-slobberaars, Vlaamse broodhuizen, kaaswinkels, Nutella-bordelen, overal vuilnis op straat en dientengevolge een plaag schijtmeeuwen en schijtreigers, fietsterreur, taxiterreur, de guerrilla tegen de kleine ploeterende middenstander, bierfietsen, parkeren is duurder dan wippen, de alledaagse en haast vanzelfsprekende potenrammerij, de onveiligheid (agenten die publiekelijk vernederd worden door twaalfjarige mocro’s in Audi’s) en, last but not least, Amsterdam is stinkend duur. En nu ik het toch over de pecunia heb: wat te denken van de financiële puinhopen die Pieter Hilhorst en Lodewijk Asscher achterlieten? En wat te denken van het totaal maar dan ook totaal mislukte Wallen-project van Asscher? Je kan de hoer wel uit Mokum halen, vriend, maar Mokum niet uit de hoer. Herinner jij je nog de rel rond de opera Aïsja en de vrouwen van Medina?