Colofon

Wil je op de hoogte blijven van de boeken die in de novellelijn verschijnen?

Volg dan @kluitman_novelles op Instagram.

Nur 284-285 / W062401

Bisac YAF062000

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXXIV Tekst: Gillian King

Vormgever omslag: Sanneke Vlam, sproud.nl

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Proloog

Ik ruk aan de deur, maar hij gaat niet open. Hij heeft me in deze kamer opgesloten. Wat is dit voor plek? Mijn ademhaling is snel en oppervlakkig.

Het felle daglicht dat via de ramen naar binnen schijnt, doet pijn aan mijn ogen. Tegen de muur staat een oude kledingkast met daarnaast een spiegel. Als ik ernaartoe wil lopen, verlies ik bijna mijn evenwicht. Ik staar naar mijn eigen reflectie. Mijn voeten en benen zijn bloot. De zijkant van mijn gezicht is rood en opgezwollen. Om mijn lichaam hangt een dun, wit zomerjurkje. Waar zijn mijn eigen kleren? Die klootzak heeft me uitgekleed. Ik laat mijn vingertoppen over mijn armen glijden. Wat heeft hij in godsnaam met me gedaan?

Met een klamme hand trek ik de kledingkast open. Alleen maar witte jurkjes, mijn kleren zijn nergens te bekennen. Ik vouw mijn armen strak om mijn lichaam, terwijl ik mezelf steeds luider hoor ademhalen.

Mijn lijf begint ongecontroleerd te trillen. Ik zak door mijn knieën en wil mijn ogen sluiten, maar dan wordt mijn aandacht getrokken door iets glinsterends onder de kast. Ik kruip ernaartoe. Het is Emma’s oorbel. Geen twijfel mogelijk. Ik klem hem tussen mijn duim en wijsvinger en kan niet stoppen met staren. Het is een groot rood bolletje met zwarte stippen, net als een lieveheersbeestje. In mijn la thuis liggen precies dezelfde oorbellen. Mijn maag trekt zo krachtig samen dat ik kotsmisselijk word. Ze is hier. Mijn zus is hier.

‘Emma?’ roep ik met een stem die ik nauwelijks herken.

Het blijft doodstil.

‘Emma, waar ben je?’ Ik bonk met twee vuisten op de deur. Steeds harder. ‘Hoor je me, Emma?’

Het geluid van voetstappen die steeds dichterbij komen, zorgt ervoor dat ik me niet meer durf te bewegen.

Hij komt eraan. Mijn ogen zoeken koortsachtig naar een voorwerp waar ik mezelf mee kan verdedigen, maar de kamer biedt niets bruikbaars.

Het slot geeft met een schurend geluid mee. De deurklink beweegt omlaag. Ik krimp ineen, mijn ogen wijd opengesperd terwijl de deur van de kamer openzwaait.

Een rilling trekt langs mijn ruggengraat omlaag.

Hij gaat me vermoorden. Ik voel het.

Hoofdstuk 1

Twee dagen geleden

Ik haat deze dag. Ze zeggen dat tijd alle wonden heelt, maar wie dat ooit heeft bedacht, is niet goed bij zijn hoofd. Ik mis mijn zus zo erg dat het voelt alsof ik nooit meer gelukkig zal worden.

Ik snap niet hoe de rest van de wereld gewoon door kan gaan. Zelfs mama vindt dat ik te veel met Emma bezig ben. Ze heeft me gedwongen om voor de zoveelste keer met een psycholoog te praten. Ik weet dat ze het goed bedoelt, maar wat heeft het voor nut om eindeloos over mijn zus te praten? Het enige wat zal helpen, is erachter komen wat er met haar gebeurd is. Ik weet zeker dat ze nog leeft, maar alleen ik lijk dat echt te geloven. Ze is mijn tweelingzus; als ze dood is, zou ik dat voelen.

Ik grijp het stuur van mijn fiets stevig vast en begin harder te trappen. De wind beukt tegen mijn lijf, een lichte miezer waait in mijn gezicht, waardoor ik mijn ogen half dicht moet knijpen. In de verte doemt het bos op. Het ziet er donker en dreigend uit. Eigenlijk wil ik er helemaal niet komen, maar het voelt niet goed om deze dag zomaar voorbij te laten gaan. Ik kom er ieder jaar, dat moet van mezelf.

Het schuldgevoel drukt zoals altijd als een zware last op mijn schouders. Als ik naast Emma had gefietst, was dit nooit gebeurd. Waarom deed ik in godsnaam zo lullig tegen haar? Het kwam door mij dat ze helemaal in haar eentje door het bos ging. Mama heeft ons zo vaak gewaarschuwd om er niet in het donker te komen, veel te gevaarlijk voor een meisje alleen, maar door mij deed Emma het toch.

Ik vertraag als ik de rand van het bos bereik, spring van mijn fiets en plemp hem tegen een paal. Ik voel me beroerd. Het is precies vier jaar geleden dat Emma op deze plek van de aardbodem verdween, maar het voelt als gisteren.

Voor de zoveelste keer denk ik terug aan die verschrikkelijke dag. Onze hockeytraining was afgelopen, en ik was kwaad op Emma omdat ze de bal niet naar mij had overgespeeld. Maar diep van binnen was ik gewoon enorm jaloers omdat zij beter was dan ik. De coach had aangegeven dat zij waarschijnlijk naar een hoger team mocht, en dat kon ik niet hebben.

Emma bleef zoals altijd vrolijk en probeerde de boel te sussen, terwijl ze eigenlijk helemaal niets fout had gedaan. Maar ik bleef maar doorgaan, ik bleef vervelend doen, net zo lang tot ze boos op me werd. Door mij koos ze een andere route.

Ik liet haar gaan en racete keihard naar huis, ik wilde per se als eerste thuiskomen. Ik herinner me nog hoe blij ik was toen ik haar fiets nog niet in de voortuin zag staan. Ik was sneller. Ik had gewonnen. Als ik toen had geweten dat haar fiets nooit meer voor ons huis zou staan, had ik alles anders aangepakt. Dan was ik niet boos op haar geworden en dan zou ze nooit alleen het bos in zijn gegaan.

Na tien minuten vroeg mama waar Emma was, en ik loog. Ik zei dat ze nog aan het kletsen was op de club. Op dat moment voelde ik al dat er iets mis was, maar ik was bang dat ze kwaad zou worden als ik de waarheid zou zeggen.

In gedachten verzonken sjok ik over het zanderige bospad. Ik haat dit bos. Ik haat dit pad. Ik haat mezelf.

Verderop stop ik naast een van de eikenbomen. De tranen prikken in mijn ogen, terwijl ik met hangende schouders van schaamte naar de grond staar. Hier in deze bosjes, precies op deze plek, lag haar fiets. Het is het enige tastbare bewijs dat ze van haar gevonden hebben. Iemand heeft haar meegenomen. Iemand heeft haar pijn gedaan. Misschien heeft ze nog steeds pijn. Misschien is ze wel dood.

Stop hiermee. Niet denken aan alle vreselijke dingen die er met Emma gebeurd kunnen zijn. Dat heb ik al te vaak gedaan, en die gedachten maken me letterlijk ziek. Waarom kan de politie haar niet vinden? Waarom lijkt iedereen zich erbij neergelegd te hebben dat ze nooit meer thuiskomt? Ik kan er niet tegen dat mijn ouders het steeds over mijn toekomst willen hebben, alsof die van Emma definitief niet meer bestaat.

Ik voel mijn telefoon in mijn jaszak trillen. Het is vast Suus. Suus is mijn beste vriendin, maar ze was eigenlijk veel beter bevriend met Emma. De eerste maanden na de verdwijning van mijn zus wilde ik niet meer naar school. Iedereen keek naar me. De hele dag door. Het stopte pas toen Suus zei dat ze normaal moesten doen. Vanaf dat moment zijn we onafscheidelijk, maar soms voel ik me daar ook schuldig over. Alsof ik het vriendinnetje van Emma heb ingepikt.

Een zacht, ritselend geluid trekt mijn aandacht. Ik draai mijn hoofd in de richting van het geluid en tuur gespannen het bos in. Er is niemand te zien, maar toch voelt het alsof ik in de gaten word gehouden. Deze plek maakt me bloednerveus. Alles aan dit bos voelt creepy en onveilig. Geen wonder dat mijn moeder niet wil dat ik hier kom.

Ik steek mijn hand in mijn jaszak en haal er wat bloemenzaadjes uit. Ze liggen als een hoopje in mijn handpalm, klaar om de grond te raken en uit te groeien tot nieuw leven. Ik buig me voorover en laat de zaadjes vallen op de plek waar mijn zus verdween. ‘Kom alsjeblieft terug,’ zeg ik op fluistertoon.

Weer hoor ik geritsel. Het is gelukkig maar een grote, harige hond die door een vrouw wordt uitgelaten. Ze weet de hond met moeite bij zich te houden; het dier trekt aan één stuk door aan de riem. Ik kijk toe hoe ze uit het zicht verdwijnen.

Als ik mijn gezicht weer naar de grond wil draaien, wordt mijn aandacht getrokken door iets blauws. In de verte staat een man. Hij draagt een halflange blauwe jas. Is hij ook zijn hond aan het uitlaten? Ik tuur om me heen, maar ik zie nergens een viervoeter. Waarom staat hij daar dan? Het lijkt wel alsof hij naar me kijkt. Ongemakkelijk draai ik me van hem af. Als ik na een paar tellen weer zijn kant op gluur, staat hij nog steeds op exact dezelfde plek. Ik schuifel met mijn sneaker over de grond. Waarom loopt hij niet gewoon door?

Om mezelf een houding te geven rommel ik wat in mijn jaszak. Ik verbeeld het me niet, hij kijkt echt naar me. Hij staat tegen een boom geleund en staart onafgebroken mijn kant op. Zijn gezicht is nauwelijks te zien, maar toch straalt zijn aanwezigheid iets dreigends uit.

Als bevroren blijf ik naar hem kijken. Zijn haren zijn verscholen onder een donker petje. Een deel van me wil op hem aflopen, maar een veel groter, verstandiger deel spoort me aan om keihard weg te rennen. De manier waarop hij daar staat, zonder zich te verroeren… Dit is niet goed. Er is iets gruwelijk mis met die vent, ik voel het. Ik moet maken dat ik hier wegkom, maar eerst…

Ik pak mijn telefoon uit mijn jaszak. Mijn handen zijn klam van de zenuwen. Ik moet een foto van hem maken, ik moet bewijsmateriaal hebben.

Als ik mijn telefoon zijn kant op richt, is hij verdwenen. Fronsend kijk ik om me heen. Waar is hij gebleven? Verstopt hij zich of ben ik aan het doordraaien? Ik draai een rondje om mijn as, maar ik zie hem nergens meer.

Met een zucht berg ik mijn telefoon op. Ik zie dingen die er niet zijn. Deze rotplek doet gekke dingen met mijn hoofd. Het was gewoon een man. Niets aan de hand.

Ik slik moeizaam terwijl ik over het bospad terugloop naar mijn fiets. Mijn lichaam staat nog altijd strak van de spanning. Ik dwing mezelf om niet te rennen. Voor de zekerheid kijk ik nog een keer over mijn schouder. Niemand te zien. Waarom laat ik me zo opfokken?

Hoofdstuk 2

Zo snel als ik kan fiets ik het dorp in. Ik probeer niet aan die man te denken, maar ik kan het beeld van hoe hij daar stond niet goed van me afzetten. Het klopt gewoon niet.

Het voelt alsof hij me volgt. Compleet buiten adem weet ik mijn eigen straat te bereiken. Om alle twijfel weg te nemen, draai ik me nog een keer om. Niemand is me gevolgd. Natuurlijk niet.

Ik zet mijn fiets in de voortuin en probeer mezelf te kalmeren. Ik heb het me verbeeld. Ik zie dingen die er niet zijn. Mama zegt al maanden tegen me dat ik Emma’s verdwijning meer moet loslaten, dat ik er te obsessief mee bezig ben. Misschien heeft ze wel gelijk. De afgelopen dagen heb ik ook weer zo slecht geslapen. Telkens schiet ik wakker en dan moet ik aan Emma denken. Het lijkt steeds erger te worden, misschien wel omdat iedereen steeds vaker over mijn toekomst begint. Ik wil niet nadenken over een vervolgstudie, ik wil geen plannen maken voor een tussenjaar. Niet zonder mijn zus.

Ik smijt de voordeur hard achter me dicht en trap mijn sneakers uit. Morgen heb ik een belangrijke toets, maar hoe kan ik leren als mijn hoofd steeds zo vol zit?

Mijn blik valt op de rieten mand onder de kapstok met daarin Emma’s hockeystick. Niemand mag haar spullen van mij verplaatsen. Ik wil dat alles er nog hetzelfde uitziet als ze terugkomt.

Als ik mijn jas over de kapstok gooi, hoor ik voetstappen achter me. Zonder op te kijken weet ik dat het mijn moeder is, haar hakken maken een hard tikkend geluid op de houten vloer.

‘Kunnen we even praten?’