Van dezelfde auteur

De jongen die tien concentratiekampen overleefde

Projekt 1065

Vluchteling

Erecode

D-day

9/11

De laatste granaat

Colofon

Nur 284/W092301

Bisac YAF001020 / YAF043010

© MMXXIII Nederlandse editie: Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXXII Tekst: Alan Gratz

Published by arrangement with Scholastic Inc., 557 Broadway, New York, USA

Oorspronkelijke titel: Two Degrees

Nederlandse vertaling: Carla Hazewindus

Ontwerp omslag en binnenwerk: Christopher Stengel

© Omslagbeeld: HITANDRUN

© Omslagfoto’s: Antonio Ronzitti/Eyeem/Getty Images en shutterstock.com

Belettering omslag: Mariska Cock

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

alangratz.com

Voor Claire en Maddie Gratz

De toekomst is van jullie

De Sierra Nevada, Californië – Deel 1

Rode vlag: gevaar

‘Pap, kijk! Een bosbrand!’ riep Akira Kristiansen. Ze wees over het bergpad naar een grijze rookpluim die opsteeg tussen de bomen in het dal.

Akira’s vader reed vlak voor haar op Elwood, een zwart Fries paard. Akira zelf zat op Dodger, een kastanjebruin quarter horse. Dodger had de brand als eerste opgemerkt. Hij was plotseling blijven staan en had zijn oren naar de rook gedraaid om Akira duidelijk te maken dat er iets niet in de haak was.

Akira’s vader hield halt en keek achterom. Lars Kristiansen was in Amerika geboren, maar zijn ouders kwamen oorspronkelijk uit Noorwegen. Toch zag hij eruit als een echte Amerikaanse houthakker, met zijn blauwe spijkerbroek, roodgeruite hemd en volle, bruine baard.

‘Maak je geen zorgen,’ zei hij. ‘Ik weet zeker dat het niks bijzonders is.’

Akira was er niet gerust op. Voordat ze ’s ochtends op pad waren gegaan, had ze gekeken of er een waarschuwing voor bosbrand was. Het nationaal weerbureau had vandaag de Sierra Nevada een rode vlag gegeven. Dat gebeurde in de herfst bijna dagelijks. Een rode vlag betekende hoge temperaturen, droogte en een harde wind – allemaal factoren die een bosbrand mogelijk maakten. Het kon toch niet anders dan dat rook in de bergen gevaar betekende?

Akira keek naar de dorre bladeren en dennennaalden op de grond. Die lagen gewoon klaar om vlam te vatten. ‘Zullen we toch maar even de bosbrandweer waarschuwen?’ zei ze.

‘Een klein brandje is goed voor het bos,’ zei haar vader. ‘Dan wordt al die droge troep opgeruimd, voordat het zich opstapelt en er een brand ontstaat die niet meer te blussen is.’

Maar er zijn nooit meer ‘kleine brandjes’, dacht Akira bij zichzelf. Door de opwarming van de aarde, de hogere temperaturen en langere droogteperiodes was alles kurkdroog geworden en Californië in een kruitvat veranderd. Tegenwoordig was elke brand een megabrand, die zowat de halve staat in de as legde. En dat kwam allemaal door de klimaatverandering, die door mensen was veroorzaakt. Het afgelopen jaar was dit op school in de les behandeld en ze was er erg van geschrokken. Maar toen ze thuiskwam van school en haar ouders vertelde wat ze had geleerd, zei haar vader hetzelfde wat hij nu zei:

‘De natuur kan uitstekend voor zichzelf zorgen!’

Hij klakte met zijn tong om Elwood verder te laten lopen, en had duidelijk geen zin om er nog langer over te praten.

Akira schudde haar hoofd. Haar vader had net als zij gezien wat er de afgelopen jaren in de Sierra Nevada was veranderd: steeds meer grote en verwoestende natuurbranden, rookwaarschuwingen waardoor ze thuis moest blijven en niet naar school kon. Te weinig regen, waardoor hun bron regelmatig droogviel.

Maar ze keek wel uit om het woord ‘klimaatverandering’ te gebruiken waar haar vader bij was. Dan ging hij meteen met haar in discussie en daar had ze gewoon de energie niet voor. Haar vader kreeg juist energie van het van gedachten wisselen met andere mensen. Dat vond hij gezellig. Akira was het tegenovergestelde. Ze hield van mensen, maar ze werd er doodmoe van als ze steeds ‘aan’ moest staan. Na een hele week drukte op school en thuis knapte ze reuze op van de vredige ritjes met Dodger op zaterdagochtend.

En ruziemaken over de klimaatverandering was absoluut niet vredig.

Akira keek achterom naar de rook en zuchtte. Toen gaf ze Dodger een klopje op zijn schoft om hem te laten merken dat ze zijn boodschap had begrepen.

‘Dank je, Dodger. Alles is in orde,’ zei ze.

Dat hoop ik tenminste, voegde ze er stilletjes aan toe.

Koning Sequoia

Het was oktober, en de heuvels waren gehuld in oranje, gele, rode en groene tinten. Akira was dol op deze tijd van het jaar, want buiten was het lekker fris en rook het naar ceders en douglassparren. Er waren wel wat donkere wolken aan de hemel, maar Akira wist dat het niet zou gaan regenen.

Het regende eigenlijk nooit meer.

Ze deed haar ogen dicht, haalde even diep adem en gaf Dodger de vrije teugel. Samen met haar vader op Elwood reed ze door een verzameling hoge ponderosa-dennen, waar tussen de granieten rotsen berenklaver en witte elzenbomen groeiden. De paarden klommen steeds hoger, naar de top van de berg, en eindelijk bereikten Akira en haar vader het einddoel van hun tocht.

Het werd heel stil rond Akira, alsof ze een kerk binnenging, en ze kreeg kippenvel.

‘Zie de koning in zijn glorie, koning Sequoia,’ fluisterde Akira’s vader. Dat was een regel uit een citaat van John Muir, een beroemde natuuronderzoeker.

Akira en haar vader reden nu tussen tientallen reuzensequoia’s, een van de grootste boomsoorten op aarde. De grootste sequoia op deze plek was drieënhalve meter breed en zo hoog dat Akira haar hoofd in haar nek moest leggen om de top te kunnen zien. Volwassen sequoia’s zoals deze werden ook wel mammoetbomen genoemd, omdat ze zo groot en zo oud waren, soms wel meer dan tweeduizend jaar.

Akira en haar vader glimlachten naar elkaar. Ze hielden allebei heel veel van deze plek. Akira had het gevoel dat de tijd hier geen rol speelde. Alsof de rest van de wereld niet bestond. Hier, bij deze bomen kon ze aan alles ontsnappen. Het was haar toevluchtsoord.

Ze steeg van Dodger af en liep verder tussen de bomen terwijl haar paard ging grazen. Ik ben net een mier die tussen olifanten staat, dacht Akira. Vergeleken met de reuzensequoia’s voelde ze zich heel klein en onbeduidend, maar wel op een fijne manier. Door deze bomen besefte ze dat zij niet het middelpunt van het universum was. Dat er dingen bestonden die veel ouder en groter waren dan zij.

Haar vader was ook van zijn paard afgestegen. ‘O nee,’ fluisterde hij dramatisch. ‘Wat gebeurt er als jouw bosbrand helemaal hier boven komt?’

Akira keek hem kwaad aan. Zij wist net zo goed als haar vader dat sequoia’s prima bestand waren tegen bosbranden. Hun schors was meer dan een halve meter dik en hun takken met altijdgroene naalden zaten zo hoog aan de bomen dat het vuur er niet bij kon. Deze bomen hadden juist bosbranden nodig om zich voort te planten – de dennenappels met de zaden gingen pas open als ze aan grote hitte werden blootgesteld. Deze bomen konden een bosbrand makkelijk overleven, dat wist haar vader ook wel. Hij wilde gewoon dat ze met hem in discussie ging over de klimaatverandering.

Akira draaide zich nijdig om. Waarom moest haar vader dit verpesten? Terwijl ze zich tijdens deze ritjes door de bergen juist zo verbonden met hem voelde. Hij had haar de namen van alle planten en dieren in het bos geleerd, alle feiten over de mammoetbomen. Hij had haar geleerd hoe ze weer energie moest krijgen van de natuur om haar heen.

Hoe was het mogelijk dat haar vader er zo naast zat over de klimaatverandering, terwijl hij het verder altijd bij het rechte eind had?

Akira schudde haar hoofd. Ze liet zich niet uit de tent lokken. Ze ging niet de strijd met hem aan. Dit was háár dag. Op dit moment waren alle andere dingen ver weg en ze was op de fijnste plek van de hele wereld. Dat kon niemand van haar afpakken.

‘Wow! Cool!’ riep een meisjesstem achter haar, en Akira schrok zich wild.

Indringers

Akira draaide zich om. Het meisje dat haar heiligdom was binnengedrongen, was een jaar of dertien, dus van dezelfde leeftijd als zij. Ze had kort, pikzwart haar en een lichtbruine huid, net als de man die naast haar liep. Vast vader en dochter, dacht Akira.

‘En er zijn ook paarden!’ zei het meisje, en ze rende naar Dodger en Elwood. Opeens zag ze Akira en ze bleef staan. ‘O, hoi. Sorry.’

‘Hallo,’ riep Akira’s vader naar de nieuwkomers. ‘Ik ben Lars en dit is Akira.’

‘Hallo, Daniel en Sue,’ zei de andere vader. Zijn dochter en hij hadden een licht accent, maar Akira kon het niet thuisbrengen.

‘Waar komen jullie vandaan?’ vroeg Akira’s vader.

Akira kreunde inwendig. Haar vader deed niets liever dan een praatje maken met allerlei mensen. Hij kletste met iedereen, of het nou de mensen in de supermarkt waren of de ouders die voor school wachtten om hun kinderen op te halen. Dat was al erg genoeg, maar nu zou dat gezellige gedoe van hem ervoor zorgen dat deze mensen hier bleven hangen.

‘We zijn met de auto uit Fresno gekomen,’ zei de man. ‘De auto hebben we op de parkeerplaats aan de andere kant van de berg laten staan en we zijn toen naar boven gelopen. En jullie?’

‘Wij wonen in de buurt, en zijn met de paarden vanaf de andere kant naar boven gereden,’ zei Akira’s vader. ‘Mijn vrouw en jongste dochter zijn thuis.’

‘Mag ik je paard aaien?’ vroeg Sue aan Akira, terwijl de beide vaders over van alles en nog wat stonden te kletsen.

‘Ja hoor,’ zei Akira. Ze was ontzettend teleurgesteld. Waarom moesten dit meisje en haar vader uitgerekend op dit moment hier komen? Ze waren echt indringers in haar toevluchtsoord.

In ieder geval wist Sue wel dat ze Dodger over zijn hals moest aaien en geen klapjes op zijn hoofd moest geven, zoals bij een hond. Dodger vond haar duidelijk aardig, want hij duwde zijn neus tegen haar aan, waardoor Sue moest lachen. Dodger kon mensen heel goed beoordelen en daardoor ontspande Akira een beetje.

‘Echt ongelooflijk, wat een enorme bomen,’ zei Sue. Ze praatte ineens een stuk zachter. Misschien voelde ze nu ook de betovering van deze plek.

‘Ja, hè. Is dit… zie je ze nu voor het eerst?’ vroeg Akira. Ze deed haar best om sociaal te zijn. Dat vond ze trouwens behoorlijk moeilijk. Eigenlijk was Dodger haar enige echte vriend, al vanaf het moment dat Patience weer naar Florida was verhuisd.

Sue knikte. ‘We zijn hier pas verleden jaar komen wonen.’

‘Ik ben hier opgegroeid,’ zei Akira. ‘Mijn vader neemt me al vanaf dat ik klein was mee naar de sequoia’s.’

‘Is dat je vader?’ vroeg Sue, en ze kreeg meteen een rood hoofd. ‘Sorry. Ik dacht…’

‘Geeft niet,’ zei Akira. Dit gebeurde haar zo vaak. Ze leek niet echt op een van haar ouders. Haar brede schouders en hoge jukbeenderen had ze van haar vader, en het steile zwarte haar en de bruine ogen van haar moeder.

‘We vonden het een beetje riskant om naar Californië te verhuizen, vanwege de hoeveelheid bosbranden die jullie hier hebben gehad,’ hoorde Akira de vader van Sue zeggen, en in haar hoofd begonnen alarmbelletjes te rinkelen. Ze wilde naar de twee vaders toe lopen en iets zeggen om hen af te leiden van het gespreksonderwerp. Maar het was al te laat.

‘Je weet wel, door de klimaatverandering,’ voegde Daniel eraan toe.

Akira verstijfde. O nee. Niet dat, alsjeblieft, dacht ze.

Maar het woord was al gevallen.

Akira’s vader begon te lachen. ‘Er bestaat niet zoiets als “klimaatverandering”,’ zei hij tegen Sues vader. ‘De aarde kent warme en koude cycli, maar daar hebben de mensen niets mee te maken.’

Daniel keek verbaasd. ‘Dat meen je toch niet? Dus de enorme uitstoot van broeikasgassen door het gebruik van fossiele brandstoffen heeft volgens jou niets te maken met de opwarming van de aarde?’

Akira en Sue keken elkaar bezorgd aan, want ze voelden dat het gesprek de verkeerde kant opging. Dodger had zelfs zijn oren naar de twee mannen gericht.

‘De aarde is een gigantisch ecosysteem,’ zei Akira’s vader, alsof hij het aan een klein kind moest uitleggen. ‘En wij maken daar maar een heel klein deeltje van uit.’

‘Pap…’ zei Akira, maar haar vader lette niet op haar. Dodger stond onrustig te trappelen want hij merkte dat Akira nerveus werd. Hun schitterende ochtend viel helemaal in het water.

‘Al die gassen houden de warmte in onze atmosfeer vast,’ zei Sues vader, ‘het gevolg is langdurige droogtes, smeltende ijskappen en het stijgende peil van het zeewater. De klimaatverandering bestaat echt en wordt door ons veroorzaakt. En daarom is het ook onze verantwoordelijkheid om er iets aan te doen.’

‘Hoor je wel wat je zegt?’ zei Akira’s vader. ‘Kijk nou eens naar deze bomen. Hoe kun je tussen deze reuzen staan en denken dat wij iets kunnen veranderen? Het is pure arrogantie om te beweren dat wij een klimaatverandering hebben veroorzaakt en die kunnen stoppen als we dat willen.’

‘Ik zal je eens vertellen wat arrogant is…’ zei Daniel, maar hij kon zijn zin niet afmaken.

‘Brand!’ schreeuwde Sue, en iedereen schrok. ‘Er is een bosbrand aan de andere kant van de berg!’

Akira keek in de richting vanwaaruit ze met haar vader was gekomen en haar mond viel open. Het rookpluimpje dat ze nog maar kortgeleden had gezien, was uitgegroeid tot een gigantische, razende natuurbrand. Het vuur verzwolg het bos met een verschrikkelijke snelheid.

En het kwam recht op hen af.

‘We moeten meteen terug naar de auto!’ riep Daniel.

‘Lopend gaat jullie dat niet lukken. Het vuur grijpt veel te snel om zich heen,’ zei Akira’s vader, die hun hele discussie al was vergeten. ‘Ga maar op de paarden zitten. We brengen jullie naar de parkeerplaats.’

Akira trok aan haar vaders arm. ‘Maar pap, dat is niet de kant van ons huis op!’

‘We zetten hen daar af en dan gaan we via de lange route terug,’ zei haar vader. ‘Het komt goed. Maar we moeten eerst deze mensen in veiligheid brengen. Schiet op!’

De Morris-brand

In een snelle galop denderden de paarden over het pad. Akira’s vader reed met Sue op Elwood en Daniel zat achterop bij Akira, die op Dodger reed.

Dodgers oren gingen steeds naar voren en naar achteren en zijn hele lijf was gespannen. Reageerde hij op Akira’s angst en voelde hij dat ze zo snel mogelijk het bos uit moesten komen? Of voelde hij nog iets anders? Hoe dicht was het vuur hen genaderd?

Akira haalde haar telefoon tevoorschijn en tikte op het scherm.

‘Wat is dat?’ vroeg Daniel, die over haar schouder meekeek.

‘Een app voor natuurbranden,’ zei Akira. ‘Hierop kun je zien waar er nu bosbranden zijn.’

Er werd een kaart van de omgeving geladen en een paar seconden later zag Akira een grote rode vlek verschijnen, die het hele gebied achter hen bedekte. Ze zoomde uit, maar de rode vlek werd steeds groter.

Akira schrok. ‘Dat kan niet,’ fluisterde ze.

‘Hoe erg is het?’ vroeg Akira’s vader en hij wierp snel een blik achterom.

‘Heel erg,’ zei Akira. Het was nog niet eens een half uur geleden dat ze dat rookpluimpje had gezien. En nu had het vuur zich al verspreid over het gebied achter de grote weg die rond de berg liep. De weg waar Sue en haar vader overheen moesten om hiervandaan te komen.

Nog erger was dat de rode vlek al een naam had gekregen.

‘Ze noemen het de Morris-brand,’ zei Akira.

Haar vader en zij wierpen elkaar een bezorgde blik toe. Ze wisten allebei wat het betekende als de bosbrandweer een brand een naam gaf. Dit was een megabrand.

Terwijl Akira op haar telefoon keek, werd de app bijgewerkt en sprong de voorste rand van de brand dichter naar de weg.

‘Het gaat heel snel!’ riep Akira.

‘Het komt goed,’ riep haar vader terug. ‘We zijn bijna bij de parkeerplaats.’

Akira voelde Daniel trillen achter haar op het paard. Akira was zelf ook bang. Ze was eigenlijk nog nooit zo bang geweest. Dit soort branden had ze op het nieuws gezien. Op kilometers afstand de rook ervan ingeademd. Maar ze was nog nooit zo dicht in de buurt van zo’n brand geweest. Als bosbranden door de wind werden aangewakkerd en echt groot werden, konden ze bijna niet meer geblust worden en werden ze heel gevaarlijk. Dan vielen huizen, stadjes en honderdduizenden hectares bos ten prooi aan de vlammen.

En ook mensen.

Akira probeerde niet in paniek te raken. Kon ze de rook al ruiken of verbeeldde ze het zich maar? Werd het donkerder of was het gewoon een wolk die overdreef?

We hadden iemand moeten bellen toen we de rook zagen, dacht ze. We hadden er iets aan moeten doen.

Nu was het te laat.

De paarden stormden het bospad af en de kleine parkeerplaats op. Daar stond maar één auto, een elegante vierdeurs hybride. Heel wat anders dan de zware, benzine slurpende pick-uptruck van Akira’s vader.

‘Daar staat onze auto!’ riep Sue.

Akira liet Dodger halt houden. Sues vader stapte af en hielp toen Sue om van Elwood af te stijgen.

Dodger hinnikte en bewoog nerveus onder Akira heen en weer. Ze legde een hand op zijn schoft om hem te kalmeren. ‘Wat is er, jongen? Wat is er aan de hand?’

Akira keek nog een keer op de bosbrandapp. De blauwe stip die haar locatie aangaf, bevond zich nu midden in de brand!

‘Nee!’ riep Akira toen ze opkeek en zag dat er al oranje vlammen langs de bomen naast de weg schoten.

De brand had hen bereikt.

Brandende vragen

‘Pap!’ schreeuwde Akira. Ze wees naar de bomen langs de rand van het parkeerplaatsje, die vlam vatten alsof het lucifershoutjes waren.

‘O nee,’ zei haar vader terwijl Elwood rondjes draaide. ‘Nee, nee.’

Akira voelde dat Dodger op het punt stond te gaan steigeren en ze trok aan de teugels om hem in bedwang te houden.

Daniel trok Sue tegen zich aan. ‘Wat moeten we doen? Waar moeten we naartoe?’ vroeg hij.

Akira zag meteen dat de smalle strook grind van de parkeerplaats hen niet kon beschermen. Als ze hier bleven, kwamen ze om in de vlammen.

Akira’s vader sprong van Elwood. ‘Vlug! Iedereen in de auto,’ zei hij. ‘Schiet op! We moeten erdoorheen rijden.’

‘Erdoorheen rijden?’ riep Daniel uit.

‘Als we hier niet weggaan, worden we ingesloten door het vuur!’ zei Akira’s vader. ‘De asfaltweg vormt een soort brandgang. Snap je? De bomen en struiken staan in brand, maar de weg niet.’

Haar vader had gelijk, wist Akira. De brand verspreidde zich door het bos, maar sprong niet over op het wegdek. Dus moesten ze over de weg. Dat was de enige manier om aan het vuur te ontsnappen. Voor hen tenminste.

‘En de paarden dan?’ zei Akira. Ze legde haar hand op Dodgers hals.

‘Vort!’ riep haar vader en hij gaf Elwood een tik op zijn kont. De zwarte Fries draafde het bos in, weg van de brand. ‘De paarden kunnen beter hun eigen gang gaan,’ zei hij tegen Akira.

‘Wat? Nee!’ schreeuwde ze. Ze trok Dodger met een ruk aan de teugels opzij.

‘Akira, kom van dat paard af! We moeten hier weg!’ zei haar vader.

Daniel en Sue zaten al in de auto. Roodgloeiende asdeeltjes werden door de wind langs Akira geblazen en dwarrelden neer op de auto, het grind, het droge gras en de dennennaalden achter haar. Overal ontstonden brandjes, zelfs op het grind. Dodger brieste en bokte.

De tranen stroomden over Akira’s wangen. ‘Dan verbrandt hij! En Elwood ook!’

‘De paarden zijn veel sneller dan wij. Zij kunnen het vuur voorblijven,’ zei haar vader.

Akira wist dat haar vader gelijk had. Paarden waren heel schrikachtig en gingen er altijd snel vandoor als ze dachten dat er gevaar dreigde. Als je voor hun neus een paraplu openklapte, galoppeerden ze zowat een halve wei over en dan bleven ze staan om met een vuile blik naar de paraplu te kijken. Elwood was allang verdwenen. Dodger en hij konden zelfs in dikke mist de weg naar huis vinden, zonder dat Akira of haar vader de leiding had. Maar om Dodger hier achter te laten…

‘We moeten weg!’ schreeuwde Daniel vanuit de auto. Het vuur had de rand van de parkeerplaats bereikt.

Lars Kristiansen tilde zijn dochter van Dodger.

‘Dodger!’ snikte ze. Ze stak haar armen naar hem uit. Ze kon niets doen, alleen maar hopen dat hij heelhuids thuiskwam.

‘Vort!’ riep haar vader. Hij gaf Dodger een klap op zijn achterhand, en toen zag Akira haar beste vriend het bos in draven.

Akira’s vader zette haar naast Sue op de achterbank, rende pijlsnel naar de andere kant van de auto en ging naast Daniel zitten.

‘Vlug! Rijden!’ riep Akira’s vader.

Daniel gaf gas. De banden van de auto draaiden dol op het grind en toen schoot de auto naar voren, waardoor Akira tegen de stoelleuning werd gedrukt terwijl ze rechtstreeks het inferno in reden.

Dwars door de brand

Pal voor de auto viel er een brandende boomkruin op de weg. Akira dook angstig in elkaar toen Daniel er met veel lawaai overheen hotste.

De kleine auto schudde heen en weer. Akira’s vader schreeuwde en zette zich schrap met zijn hand tegen het dashboard. Sue gilde en Akira viel op de grond.

‘Gordels om!’ brulde Daniel.

Akira krabbelde overeind. Toen ze weer zat en zich, net als Sue, vooroverboog om haar gordel vast te klikken, zag Akira drie glimmende roze strepen aan de linkerkant van Sues voorhoofd. Ze waren ongeveer een centimeter lang en liepen zo te zien verder door onder Sues donkere haar. Littekens, dacht Akira verbaasd. Maar waarvan?

Hotsend en botsend reed de auto over nog meer brokstukken op de weg en Akira keek door het raampje naar het brandende bos.

Het was nog steeds ochtend, maar het leek wel nacht. Het enige wat licht gaf, waren de bomen aan weerskanten van de weg. Ze gloeiden geeloranje op en brandden alsof er benzine over was uitgegoten en ze toen met een vlammenwerper waren aangestoken.

Ze reden langs een helling die in een zee van vlammen veranderd was. Het vuur was zo fel dat Akira er niet naar kon kijken. Er stonden zweetdruppels op haar voorhoofd. Haar vader zette de airco aan, maar daardoor werd er alleen maar rook de auto in geblazen en hij deed hem gauw weer uit.

Daniels telefoon maakte contact met de stereo van de auto en opeens klonk een van Akira’s lievelingsliedjes. Ze vond het echt absurd en ze keek naar Sue, die het blijkbaar net zo bizar vond als zij. Ze hadden elkaar nog maar net ontmoet en nu reden ze samen door een bosbrand alsof ze naar de bioscoop gingen.

‘Zet de radio eens aan,’ zei Akira’s vader. ‘Even kijken of er informatie over de brand wordt gegeven.’

Daniel drukte wat knopjes in op het scherm op het dashboard. ‘Sue, hoe zet je de radio aan op dit ding?’

‘Weet ik niet!’ zei Sue.

‘Laat maar. Hou jij je aandacht maar bij de weg,’ zei Akira’s vader. ‘Ik bel wel naar huis.’

Naar huis! Akira’s hart begon sneller te kloppen. Was alles in orde met haar moeder en zusje Hildi? Ze keek nog een keer op de bosbrandapp, maar die was al vanaf de parkeerplaats niet bijgewerkt. De rode vlek die de omvang van de brand aangaf was een heel eind van hun huis verwijderd. Maar stel je voor dat de wind van richting veranderde? Het vuur kon zich ontzettend snel verspreiden.

Akira dacht aan Dodger en Elwood. Had het vuur ze ingehaald? Ze voelde zich zo vreselijk schuldig dat ze er pijn in haar buik van kreeg. Hoe had ze Dodger kunnen laten gaan? Hij betekende alles voor haar. Ze was tien toen ze hem kreeg en hij was toen net zo oud. Ze gaf hem ’s ochtends en ’s avonds eten en dan praatte ze tegen hem. Ze ging met hem rijden op de paden rond het huis. Ze mestte zijn stal uit. Ze borstelde en kamde zijn manen en staart. Ze reinigde en verzorgde zijn leren zadel, hoofdstel en halster. O, Dodger! Waren ze maar naar huis gegaan toen ze het eerste teken van de bosbrand zagen. Hadden ze Sue en haar vader maar niet naar de parkeerplaats gebracht…

Akira schrok van een brandende tak die tegen de voorruit sloeg en in duizenden felle vonken uiteenspatte. Het hagelde as en takken op het dak.

‘Ik kan mama niet bereiken,’ zei Akira’s vader en hij legde zijn telefoon op zijn schoot.

Sue keek Akira bezorgd aan en Akira kreeg het weer helemaal benauwd.

‘Ik weet zeker dat alles goed is met je moeder,’ zei Sue.

Dat hoopte Akira maar. Sue bofte in ieder geval dat haar moeder in Fresno was, ver weg van de brand.

Akira stuurde haar moeder een berichtje:

We zitten in de auto bij mensen die we net hebben ontmoet en proberen dwars door de brand te rijden. Kijk of je Dodger en Elwood ziet. We hebben ze vooruitgestuurd. Alles oké met jou en Hildi?

Ze drukte op ‘verzenden’ en wachtte tot ze puntjes zag die aangaven dat haar moeder terugschreef. Maar de puntjes verschenen niet en Akira werd steeds ongeruster.

Daniel boog zich over het stuur en tuurde naar de weg. ‘Het is te erg. Ik zie niks. De hele canyon is een dodelijke val!’ zei hij met trillende stem. Hij haalde zijn neus op en Akira besefte dat hij huilde. Dat een volwassen iemand zat te huilen maakte haar eigenlijk banger dan al dat vuur om hen heen.

‘Het is oké. Het komt allemaal goed,’ zei Akira’s vader tegen hem. Hij klonk gespannen en nerveus. ‘Rij nou maar gewoon langzaam door. Je doet het prima.’

Daniel reed geconcentreerd verder met zijn handen om het stuur geklemd. De weg vormde inderdaad een soort natuurlijke brandgang, zoals Akira’s vader al had gezegd. Maar de vlammen die tot aan de toppen van de dennenbomen kwamen, werden door de wind naar de andere kant van de weg geblazen en de kleine auto reed als het ware door een tunnel van vuur. Eiken en esdoorns gaven licht als kerstbomen, hun brandende bladeren leken net gloeiende oranje bolletjes. Hier en daar stond een hele boomstam in brand en verspreidde een feloranje gloed. Akira had nog nooit zoiets gezien.

Ze gingen een bocht om en ineens trapte Daniel keihard op de rem, waardoor ze allemaal met kracht tegen hun gordels werden gedrukt. Verderop werd de weg door iets donkers versperd.

Daniel reed stapvoets door de rook dichterbij en toen kon Akira eindelijk zien wat het was. Een auto, half van de weg, met de voorkant in de greppel en de achterkant omhoog.

En de auto brandde.

Het metaal van de auto brandde.

De auto in de greppel

‘Denk je dat er iemand in zit?’ vroeg Sue, en iedereen dacht hetzelfde. Akira tuurde ingespannen, maar ze zag niks in de brandende auto.

Daniel toeterde. ‘Hé!’ schreeuwde hij, al kon natuurlijk niemand in de andere auto hem horen. ‘Hé, kom eruit!’

Niemand toeterde terug en niemand kwam uit de brandende auto. Akira rilde toen ze zich voorstelde hoe het moest zijn om in een brandende auto opgesloten te zitten. En levend te verbranden.

‘Wat gaan we doen?’ vroeg Daniel.

Plotseling gooide Akira’s vader het portier open en stapte uit.

‘Papa! Niet doen!’ riep Akira.

Akira’s hart klopte in haar keel toen ze haar vader door de dikke bruine rook naar de brandende auto zag rennen. Terwijl haar vader zich bukte om door de ramen te kijken, verschenen er nog meer zweetdruppels op Akira’s voorhoofd. Het werd steeds heter in de auto van Sues vader. De auto in de greppel was in brand gevlogen, dus was het mogelijk dat de auto waar zij in zat ook…

Akira’s vader kwam teruggerend en plofte neer op de passagiersstoel. Hij hoestte en proestte en was nat van het zweet.

‘Papa! Gaat het?’ riep Akira en ze wilde hem vastpakken.

‘Zat er iemand in?’ vroeg Sue.

Akira’s vader schudde zijn hoofd en gebaarde dat Daniel door moest rijden. ‘Niemand,’ zei hij met verstikte stem. ‘Ik ben oké. Rijden maar.’

Daniel gaf gas en ze reden om de brandende auto heen.

Akira maakte zich zorgen om haar vader, want hij bleef maar hoesten en ze kon niets doen. Ze keek nog eens op haar telefoon en haar hart maakte een sprongetje toen ze een berichtje van haar moeder zag:

Alles is goed met ons. Blijf bij papa en laat ons weten wanneer jullie veilig zijn

‘Mam heeft me net een berichtje gestuurd!’ zei Akira. ‘Alles is oké met haar en Hildi.’

Akira’s vader stak zijn hand naar achteren en Akira kneep er even in.

Met henzelf en de andere twee mensen in de auto was absoluut niet alles oké, maar dat zeiden ze geen van beiden.

Niemand zei een woord terwijl Daniel verder reed. Gloeiende sintels vlogen door de lucht en in de dikke rook waren de vlammen van Morris bijna paars. Ze kwamen langs een brandend huis. Akira vond dat het net een gloeiende schedel leek, met de kapotte ramen als oogkassen. De muren waren zwart en binnen laaide een oranje vuur. Ze had het gevoel dat ze in een film over het einde van de wereld zaten.

Hoe groot zou Morris nu zijn? vroeg Akira zich af. Ze keek weer op de bosbrandapp, maar die was nog steeds niet geüpdatet.

‘Laat ons alsjeblieft heelhuids door het vuur komen,’ fluisterde ze.

En toen, alsof haar gebedje werd verhoord, ging de auto een bocht om en waren de vlammen opeens verdwenen. Er was nog wel overal rook, maar de weg waarop ze reden was nu buiten het pad van de brand.

Iedereen zuchtte opgelucht. Daniel draaide zijn hoofd om en knikte geruststellend naar Sue.

‘Ik zei toch dat het goed zou komen,’ zei Akira’s vader. Akira moest lachen. Ze waren uit de brand! Ze gingen het toch redden.

En toen kwam er met een noodvaart een auto van een oprit en knalde tegen de zijkant van hun auto.

Churchill, Manitoba - Deel 1

De toendrabuggy

Een grote mannetjesijsbeer ging op zijn achterpoten staan en zette zijn voorpoten met een bons tegen de toendrabuggy. De toeristen die erin zaten deinsden geschrokken achteruit.

De dertienjarige Owen Mackenzie stond achter hen in het middenpad en wreef in zijn handen. Hij zou op deze tour nu echt wel dikke fooien krijgen.

‘Churchill wordt niet voor niets de IJsbeerhoofdstad van de Wereld genoemd, mensen!’ zei Owen.

De toeristen waren inmiddels van de schrik bekomen. Ze gingen dichter bij de ramen staan om foto’s van de ijsbeer te maken, terwijl iedereen ‘oh’ en ‘ah’ riep. Owens vader draaide zich om achter het stuur en gaf Owen een boks.

Owens ouders waren de eigenaars van Toendra Treks, een bureau dat tochten organiseerde in de witte wildernis rond Churchill om ijsberen te bekijken. Churchill was een klein stadje in de provincie Manitoba in het noordoosten van Canada, duizend kilometer ten zuiden van de noordpoolcirkel, aan de westkant van de Hudsonbaai.

IJsberen aten voornamelijk zeehonden, maar daar konden ze alleen ’s winters op jagen, wanneer het zeewater bevroren was. Als het lente werd en het zee-ijs smolt, zochten de ijsberen het vasteland op en moesten ze het de hele zomer zonder eten doen. Maar begin oktober kwamen een stuk of duizend ijsberen naar de plek waar het zee-ijs zich het eerst vormde: Churchill, Manitoba. Zodra de baai was dichtgevroren, gingen de beren op jacht naar zeehonden en trokken ze naar het noorden.

Maar één geweldige maand lang zorgden een heleboel ijsberen ook voor een heleboel toeristen.

En dat betekende dus een heleboel geld voor mensen zoals de ouders van Owen.

De ijsbeer bij de toendrabuggy stak zijn kop omhoog alsof hij aan de ramen wilde snuffelen. De toeristen schaterden van het lachen, zo prachtig vonden ze het.

‘De meeste mannetjesijsberen zijn tweeënhalve meter lang en wegen ongeveer vierhonderdvijftig kilo,’ zei Owen, die al deze weetjes uit zijn hoofd had geleerd. ‘Voor de mensen uit Amerika: dat is negen feet lang en duizend pound zwaar.’ Owen had geleerd om alles zo uit te leggen dat mensen uit veel verschillende landen het konden begrijpen. Elk jaar werd Churchill door duizenden toeristen van over de hele wereld bezocht. Vandaag had Owen bijvoorbeeld mensen Amerikaans-Engels, Brits-Engels, Duits, Spaans en Koreaans horen spreken.

Owen werkte al vanaf zijn tiende bij zijn ouders als tourgids. Hij had blond haar, net als zijn vader, en blauwe ogen, net als zijn moeder. Hij voelde zich altijd reuze op zijn gemak tussen volwassenen, en hij vond het heerlijk om in de buggy de microfoon te pakken en het middelpunt van de belangstelling te zijn. Hij was dan ook geknipt voor dit baantje.

Toendrabuggy’s waren grote witte bussen met enorme monstertruckbanden. De grote banden beschermden de permafrost in de grond en tegelijkertijd zaten de toeristen daardoor zo hoog dat de nieuwsgierige ijsberen niet bij hen konden komen. De banken in de toendrabuggy boden plaats aan veertig mensen, maar het was nu al laat in het seizoen en er waren maar twintig mensen op Owens tour.

‘Mogen we de ijsberen aaien?’ vroeg een van de passagiers. Het was een jongen van Owens leeftijd, met een lichtbruine huid, zwart haar en hoog opgetrokken wenkbrauwen, waardoor het leek alsof hij de hele tijd verbaasd keek.

‘Nee,’ zei Owen, en hij richtte zich tot alle mensen in de buggy. ‘IJsberen zijn de grootste landroofdieren ter wereld. Jullie vinden misschien dat ze er als grote, schattige honden uitzien, maar voor een ijsbeer zien jullie eruit als een grote hotdog met alles erop en eraan.’

De toeristen moesten lachen. Owen vond het fijn als een groep zo leuk reageerde.

‘Gelukkig eten ijsberen liever zeehonden,’ ging hij verder. ‘Maar het is bekend dat ze ook wel eens mensen aanvallen. En dat doen ze vaak heel stiekem. In deze tijd van het jaar doet niemand in Churchill zijn huis en auto op slot. Want buiten kun je zomaar een ijsbeer tegenkomen en dan moet je snel ergens naar binnen kunnen.’

‘Gebeurt dat vaak?’ vroeg een mevrouw met een Duits accent. Ze vond het duidelijk een eng idee. ‘Ben jij wel eens een ijsbeer in het stadje tegengekomen?’

‘Ikzelf niet,’ zei Owen. ‘Maar er lopen voortdurend beren Churchill binnen. Een paar jaar geleden werd op de avond van Halloween een meisje van mijn school aangevallen.’

Iedereen zei: ‘Ooo’.

‘Ze heeft het overleefd, hoor,’ zei Owen snel. ‘Het is ook een keer gebeurd dat een man onder de douche vandaan kwam en zich net wilde gaan afdrogen, toen hij zag dat er een ijsbeer door het raam gluurde.’ Iedereen lachte weer. ‘Soms lopen ijsberen gewoon een huis binnen en gaan op zoek naar eten,’ voegde Owen eraan toe.

‘Toen ik nog een jongetje was,’ zei Owens vader vanaf zijn plek achter het stuur, ‘werden de beren die Churchill binnenkwamen door de overheid afgeschoten. Maar nu verdoven we ze en gaan ze naar de IJsberengevangenis. Daar blijven ze tot zich weer zee-ijs heeft gevormd en dan worden ze per helikopter vervoerd om in de wildernis te worden vrijgelaten.’

‘De wetenschappelijke naam voor ijsbeer is ursus maritimus, en dat betekent “zeebeer”,’ zei Owen, die weer verderging met informatie geven. ‘Dat komt omdat ijsberen geweldig goed kunnen zwemmen…’

‘Wacht even,’ viel de jongen met het donkere haar Owen in de rede. ‘Kunnen we dan gaan zwemmen met de ijsberen?’

Owen haalde even diep adem. ‘Nee, dat kan niet,’ zei hij. ‘Ten eerste word je door een ijsbeer opgegeten. En bovendien is het water op dit moment zo koud dat je waarschijnlijk nog eerder doodgaat aan onderkoeling.’

De vervelende jongen haalde zijn schouders op. ‘Als ik moet vluchten voor een ijsbeer, graaf ik gewoon een gat in de sneeuw en verstop me zodat hij me niet kan vinden.’

‘Dat is ook geen goed idee,’ zei Owen. Hij richtte zich tot de rest van de groep. ‘Misschien kennen jullie dit oude gezegde over beren: “Bruine beer, val snel neer, zwarte beer, ga tekeer, witte beer, geen kans meer.”’

‘Maar je kunt een ijsbeer toch wel afleiden?’ vroeg de lastige jongen.

‘Nee,’ zei Owen, die zich probeerde in te houden. ‘Die kans krijg je dus niet. IJsberen zijn snel, sterk en slim. Je kunt je niet voor ze verstoppen. Ze ruiken een zeehond die kilometers verderop onder een laag ijs van een meter zit. Als je de pech hebt dat je tegenover een ijsbeer komt te staan, dan moet je niet wegrennen of je dood houden. En je mag al helemaal nooit met je rug naar een ijsbeer gaan staan. Loop heel langzaam achteruit en maak zo veel lawaai als je kunt, misschien heb je dan een kans om het te overleven.’

De beer bij de toendrabuggy liep weg en Owens vader startte de motor weer.

‘Volgens mij is het tijd om terug te gaan,’ zei Owen, en iedereen kreunde teleurgesteld.

‘We hadden zo gehoopt om een moederbeer met haar jongen te zien!’ zei een Canadese vrouw toen ze naar het stadje terugreden.

Owen glimlachte. IJsbeerwelpen waren een grote attractie, maar het was het eind van het seizoen en de meeste beren waren al terug op het ijs. ‘Sorry. IJsbeerwelpen zijn superschattig. We zien ze inderdaad wel eens, maar moederberen zijn heel beschermend voor hun jongen. Je wilt absoluut niet tussen een moederbeer en haar jong terechtkomen. Dan vreet mamabeer je op met huid en haar,’ zei Owen en de mensen lachten.

‘En hoe zit het met de klimaatverandering?’ vroeg een man met een Scandinavisch accent. ‘Ik heb gelezen dat de hogere temperaturen ertoe leiden dat er minder ijs voor de ijsberen is om op te leven.’

‘Dat klopt,’ zei Owen. ‘Het zee-ijs smelt elk jaar steeds eerder en vormt zich steeds later. Maar gelukkig hebben wij daardoor langer de tijd om ijsberen te zien,’ voegde hij er vrolijk aan toe.

De toendrabuggy stopte op zijn grote parkeerplaats aan de rand van Churchill. Owen ging als eerste het trapje af en bleef beneden staan terwijl de toeristen naar buiten kwamen. Hij bedankte iedereen voor hun komst, en nam dankbaar hun fooien en complimenten in ontvangst.

Zodra iedereen weg was, kwam de jongen die al die vervelende vragen had gesteld de trap af en ging zwijgend voor Owen staan. Owen keek hem met toegeknepen ogen aan en wachtte tot de jongen iets zou zeggen of doen.

Toen schoten ze allebei tegelijk in de lach.

‘Gast! Serieus?’ riep Owen. ‘“Mogen we de ijsberen aaien?” “Kunnen we met de ijsberen gaan zwemmen?”’

George Gruyére lag dubbel van het lachen. George was Owens beste vriend, al vanaf het moment dat ze waskrijtjes deelden op hun eerste dag in de kleuterklas. In de toendrabuggy hadden ze voor de lol gedaan alsof ze elkaar niet kenden.

George was een Mushkegowuk. De Mushkegowuk waren een inheems volk, dat ook wel moeras-Cree werd genoemd en nu bij de Canadese overheid stond geregistreerd als de York Factory First Nation. De voorouders van George leefden al duizenden jaren in dit deel van de wereld en zij hadden de eerste Franse pelsjagers verwelkomd die in de zeventiende eeuw vanuit Montreal naar het noorden trokken.

Owens vader kwam ook uit de toendrabuggy en grinnikte. ‘George, ik had het niet meer toen je zei dat je gewoon een gat ging graven om je voor een ijsbeer te verstoppen,’ zei hij. Hij legde zijn hand op Owens hoofd. ‘Goed gedaan, kerel. Gaan jullie naar de hut nu jullie dit weekend vrij hebben?’

Owen knikte. Normaal gesproken kwam dit weekend de Weervrouw met het vliegtuig uit de Verenigde Staten voor de jaarlijkse Poolgebiedtour, en dan huurde ze de toendrabuggy af voor haar en haar crew. Ze deed allerlei geweldige stunts, zoals in een ijsberenhol kruipen en gasbellen uit een meer in de fik steken, en dat was altijd vreselijk spannend. Maar haar vlucht was gecanceld vanwege het slechte weer of zoiets. Owen baalde een beetje, maar hij vond het ook fijn dat hij nu met George naar de ijsvishut van George’ familie kon gaan.

‘Ik moet alleen even mijn tas bij mam ophalen,’ zei hij, en hij wilde wegrennen over de parkeerplaats.

Zijn vader greep hem bij de schouder en trok hem terug, want anders was Owen onder de huurauto van een toerist gekomen, die net wegreed.

‘Owen,’ zei zijn vader bestraffend. ‘Er rijden hier echt geen duizenden auto’s rond, maar toch moet je opletten.’

‘Zal ik doen!’ riep Owen en hij vloog weg. ‘Sorry!’

Owen stormde het kantoortje van Toendra Treks binnen. Zijn moeder stond achter de balie en glimlachte naar hem.

‘De toeristen waren dolenthousiast over je,’ zei ze. ‘Zodra ze thuis zijn zullen ze hun vrienden vast allemaal over Toendra Treks vertellen.’

‘Gaaf,’ zei Owen en hij pakte zijn tas.

‘Ik heb er een paar brownies voor George en jou in gedaan,’ zei zijn moeder.

‘O, lekker,’ zei Owen. ‘Dank je, mam!’

‘Heb je alles bij je? Telefoon? Lichtkogels? Gastoeter? Berenspray? Knalpatronen?’

‘Jaahaa,’ zei Owen. Zijn moeder maakte zich altijd zorgen, maar de meeste ijsberen waren al op het zee-ijs en George en hij waren al zo vaak met z’n tweetjes in de hut geweest.

Hij wilde al de deur uitgaan, maar zijn moeder wenkte hem met haar wijsvinger en hij slenterde naar haar toe.

‘Owen, niet vergeten,’ zei ze en ze tikte tegen haar slaap. ‘Je moet goed opletten en nadenken.’

‘Weet ik, weet ik. Dat zei papa ook al tegen me.’

‘Ik meen het echt,’ zei ze. ‘Je kunt je heel goed concentreren op dingen die je interesseren, maar omdat je vaak niet oplet stap je zó in een gat in het ijs.’

‘Dat heet een wak, mam,’ zei Owen met een grijns.

Owens moeder kneep haar ogen tot spleetjes. ‘Niet zo bijdehand, jongeman. Je moet leren het grotere plaatje te zien.’

‘Een groot wak?’

‘Owen!’ zei zijn moeder waarschuwend.

‘Oké, oké,’ zei Owen en hij liep weg. ‘Het grotere plaatje! Ik snap het.’

‘Veel plezier!’ riep zijn moeder hem na toen hij naar buiten rende. ‘En pas op voor ijsberen!’

IJsberen en ijskonijnen

Owen en George ploegden op George’ sneeuwscooter door de vers gevallen sneeuw. George reed en Owen zat achter hem. Het was ontzettend cool dat George een sneeuwscooter had, maar toch was Owen aan het sparen voor eentje van hemzelf. Dan hoefde hij niet meer achterop te zitten.

‘Mijn moeder zei dat we moesten oppassen voor ijsberen,’ riep Owen om boven het geluid van de wind uit te komen.

‘Ja, en ik moet uitkijken voor de oen die bij me achterop zit,’ riep George terug, en Owen schoot in de lach.

George minderde snelheid om een langzaam rijdende SUV te passeren. De mensen die erin zaten, wisten duidelijk niet hoe je door de sneeuw moest rijden, of ze wisten niet waar ze naartoe moesten. Of misschien wel allebei.

‘Bah,’ zei George. ‘Ik haat al die toeristen.’

‘Toeristen zijn prima,’ zei Owen. ‘Toeristen betekenen geld!’

Owen lachte en zwaaide naar de toeristen in de SUV toen ze langsreden, en ze zwaaiden hartelijk terug. Over een paar weken zouden alle toeristen weg zijn, en ook een heleboel gidsen en werkende mensen die alleen tijdens het ijsbeerseizoen in Churchill woonden.

Owen hield zowel van het drukke als het stille seizoen. Hij vond het heerlijk als in het stille seizoen het stadje helemaal van hen was. Maar hij genoot ook van de opwinding en al die nieuwe mensen als het toeristenseizoen aanbrak.

Hij hield natuurlijk ook van de ijsberen.

Er stond een blauwe pick-uptruck met gele zwaailichten midden op de weg die het stadje uit leidde en George minderde opnieuw snelheid. ‘O nee, wat nu weer?’ zei hij.

De truck was van het Manitoba Department of National Resources – door iedereen het DNR genoemd. Het DNR was verantwoordelijk voor het verjagen van de ijsberen die het stadje binnenkwamen. In een tweede truck was iemand van het DNR dat nu aan het doen. Met een geweer werden knalpatronen de lucht in geschoten om een grote, groezelig uitziende ijsbeer terug naar de toendra te jagen.

Knalpatronen waren geen echte kogels, ze maakten alleen een heleboel lawaai, wat de meeste ijsberen afschrikte. De meeste, maar niet allemaal. Elk jaar moest het DNR een of twee ijsberen afmaken omdat ze een bedreiging vormden voor een mens of iemands hond hadden gedood.

‘Dat is vast een van de laatste beren van het seizoen,’ zei Owen. ‘Best raar dat hij nog niet op het ijs is.’

‘Zo voel ik me nou ook,’ zei George. ‘Op deze manier komen we nooit bij de ijsvishut!’

Toeristen vonden het reuzespannend als het DNR achter ijsberen aan zat, maar Owen en George hadden dit al zo vaak gezien dat ze liever doorreden. George gaf gas en keerde de sneeuwscooter om een andere weg te nemen die het stadje uit ging.

Mac and Cheese

Uiteindelijk vond George een route zonder obstakels en ze zoefden langs de grote inuksuk die langs het brede meer vlak buiten Churchill stond. ‘Inuksuk’ was het Inuit-woord voor een hoge stapel stenen in de vorm van een mens. Inuksuit, zoals het meervoud luidde, markeerden bijvoorbeeld reisroutes, of plekken die geschikt waren om te vissen of te kamperen, of speciale plekken waarvan mensen geloofden dat ze dicht bij de geesten waren.

Het stadje Churchill had deze inuksuk opgericht voor toeristen om ermee op de foto te gaan. Er stond nu een gezin bij dat een selfie maakte, en Owen lachte vriendelijk naar ze.

George gaf vol gas met de sneeuwscooter. Owen deed zijn ogen dicht en genoot zowel van de warme zon als de koude lucht. Net als George bestond zijn outfit uit een felgekleurde sneeuwbril, een gebreide bivakmuts, een donkere, zware parka, een sneeuwbroek, geïsoleerde laarzen en wollen wanten. Ze hadden ook allebei dikke wollen sokken en thermo-ondergoed aan, hoewel het niet eens de donkerste en koudste periode van de winter was. Dat waren de maanden januari en februari, wanneer het vaak -56 graden Celsius was en de zon niet langer dan zes uur per dag boven de horizon kwam. Nu was het maar -16, en het was nog lang genoeg licht om voor het donker bij de vishut te komen.

‘Heb je van je moeder brownies meegekregen?’ vroeg George. Hij was bijna niet te verstaan door de wind.

‘Zijn ijsberen wit?’ vroeg Owen, want dat was net zo vanzelfsprekend. George knikte en stak zijn vuist in de lucht. Alle kinderen in Churchill kenden de brownies van Owens moeder, die ze maakte met karamel, noten en verkruimelde pretzels.

Ze reden naar het oosten, evenwijdig aan de kust van de Hudsonbaai. Owen zag verblindend witte ijsschotsen drijven op het groenblauwe water. Het was genoeg voor de ijsberen om met de jacht te beginnen. De schotsen zouden al snel groter worden, zich aaneenvoegen en dan een dikke ijslaag vormen, die de baai maandenlang zou bedekken. Schepen konden er niet meer doorheen en de haven van Churchill was gesloten voor het seizoen. George’ vader werkte in de haven.

Owen voelde opeens een vlaag warmere lucht. Dat verbaasde hem. Verbeeldde hij het zich of kwam die van de dichtvriezende baai?

‘Ik zou willen dat we dit weekend naar de nieuwe Marvel-film konden,’ zei George.