Colofon

Wil je op de hoogte blijven van de boeken die in de novellelijn verschijnen?

Volg dan @kluitman_novelles op Instagram.

Nur 284-285/W012401

Bisac YAF018060 / YAF058000

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXXIV Tekst: Mandy Pijl

Vormgever omslag: Sanneke Vlam, sproud.nl

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

mandypijl.nl

‘Give a clown your finger, and he will take your hand.’

George Herbert

‘Fame doesn’t fulfill you. It warms you a bit,
but that warmth is temporary.’

Marilyn Monroe

Proloog

Nee. Shit. Nee.

Niet zij.

De wezenloze blik in haar ogen, de kotslucht, de geur van alcohol. Het is lang geleden, maar ik herken het allemaal.

Snel kruip ik naar haar toe. Wat heeft die klootzak met haar gedaan? Hoelang ligt ze hier al?

Ik hou mijn hand boven haar mond en voel haar warme adem. Gelukkig, ze leeft nog. Maar haar ademhaling gaat te langzaam en te zwaar. Aan haar pols voel ik dat haar hartslag vertraagd is. Dit gaat zo ontzettend fout. Ze heeft hulp nodig, en snel ook.

In een reflex zoek ik in mijn broekzak naar mijn telefoon. Heb ik natuurlijk niet bij me! Hoe moet ik dan 112 bereiken? Als ze echt een alcoholvergiftiging heeft, is er geen tijd te verliezen. En wat als hij terugkomt? Wat doet hij dan?

In de auto ligt een steeksleutel. Als hij ook maar iets probeert, ram ik hem ermee voor zijn kop.

1

‘Wajooo!’ Mijn pa schreeuwt het uit. Hij is zo blij als een kind dat voor de poort van Disneyland staat. ‘Kijk nou, Flynn, wat een kast van een huis!’

We staan voor een villa met een rieten dak. Hier woont zanger Freddy Vancouver. Ik heb hem gegoogeld; het is zijn artiestennaam. In het echt heet hij Fred van Tilburg. Hij heeft ons geboekt voor het verjaardagsfeest van zijn dochtertje Mimi.

Mijn pa vist zijn rode clownsneus uit zijn broekzak, zet hem op en drukt op de bel van de intercom. Hij steekt zijn tong uit naar het oog van de camera en wappert met zijn handen naast zijn gezicht alsof het flaporen zijn. Te flauw. Ik kijk de lange laan in. Er komt gelukkig niemand voorbij.

‘Hier Flynnie en Japio, clowns op bestelling!’

De poort gaat langzaam open.

‘Jongen,’ zegt mijn pa en hij legt een hand op mijn schouder, ‘ik weet dat je liever bij je maten bent en dat je er niet vrolijk van wordt om met je ouweheer op klotepartijtjes op te treden. Maar na vandaag wordt alles anders. Dat beloof ik.’

Gelooft hij het zelf? Die beloftes van hem ken ik inmiddels wel. Als ze wat waard waren, dan stond ik hier nu niet. Dan had ik niet tegen Guido hoeven liegen toen hij me vanmorgen appte om te vragen wat ik vandaag ging doen. En dan was mijn pa vanochtend niet op het allerlaatste moment zijn bed uit gekomen. Pas toen ik het dekbed van hem af trok en zei dat ik een glas koud water boven hem zou leegkieperen, kwam hij eruit. Hoezo zou dit ene kinderfeestje dat allemaal ineens veranderen?

Mijn pa ziet me bedenkelijk kijken. ‘Echt, Flynn. Als we ze hier aan het lachen krijgen, zijn we binnen. Dan weten al die rijke stinkerds dat ze ons moeten hebben. Flynnie & Japio, voor al uw feesten en partijen.’

Ik zeg niks en sleep ons clownskastje zuchtend achter me aan. De wieltjes trekken een spoor in het witte grind. Ik ben moe en ik heb dorst. Het was minstens een half uur lopen vanaf de bushalte. Maar over één ding heeft mijn pa gelijk. We hebben deze klus nodig, we hebben het geld nodig. Ik moet ervoor zorgen dat hij niet chagrijnig aan dit optreden begint.

‘Fak, fak, fak, fak.’

Te laat.

‘Wat flikken ze me nou?’ Hij wijst naar een bestelwagen. Op de zijkant staat een levensgrote foto van een breeduit lachende man met een hoge hoed. ‘Jacob Stavàn is hier ook? Die mafkees noemt zich meester van de verdwijningen, maar hij is gewoon een tafelgoochelaar, doet van dat hocus pocus-geleuter. Balletje-balletje, meer kan hij niet.’ Mijn pa spuugt op de grond. ‘Blijf uit zijn buurt, Flynn. Als je niet uitkijkt, pikt hij alles in wat je dierbaar is.’

Voor ik kan vragen wat hij bedoelt, staat hij bij een andere auto wild te gebaren. ‘Wat de hel!’ Op de zijkant van die wagen zit ook al zo’n grote foto, deze keer van een grijnzende man met gitaar. Ook hem ken ik niet.

‘Sam Koers!’ roept mijn pa. ‘Die hebben ze verdorie wél een tv-programma gegeven. Met liedjes. Elke aflevering trekt hij een kind op schoot. De smeerlap.’

Plotseling brult er een rode sportwagen het pad op.

Het gezicht van mijn pa klaart meteen op. ‘O, kijk. Daar heb je ’m. Dát is een belangrijke.’

Freddy Vancouver heeft de auto blijkbaar ook gezien, want hij komt op een holletje naar buiten. Ik herken hem aan zijn onderkinnen en nutellabruine haar. Mijn pa wil Freddy een hand geven, maar hij loopt ons compleet voorbij. Alleen de man met het grijze haar die uit de sportauto stapt, lijkt hij interessant te vinden. Voor ons is deze klus onwijs belangrijk. Maar het is wel duidelijk dat wij dat voor Freddy niet zijn.

‘PW!’ roept Freddy. Hij omhelst de man in het blauwe pak met de goudkleurige knopen alsof hij hem jaren niet heeft gezien.

‘Kerel!’ roept de man. Het klinkt aanstellerig, alsof hij een hete aardappel in zijn keel heeft, en onder zijn ogen heeft hij wallen waarmee je heel Nederland tegen de zeespiegelstijging kunt beschermen.

Mijn pa gaat flippen, ik weet het zeker. Hij heeft er een hekel aan als hij wordt genegeerd. Maar hij houdt zich in. Gelukkig.

‘Herken je hem?’ fluistert mijn pa. ‘Dat is Pieter-Willem Alewijn. Van PartyTV, dat showbizzprogramma. Dan is zijn cameraploeg vast ook in de buurt.’

Ik schrik. ‘Cameraploeg?’ Dat had hij niet verteld. ‘Komen we op tv?’

‘Goed, hè?’ Met een hand gaat hij ruw door mijn haar. ‘Dit gaat zo geweldig worden.’ Handenwrijvend kijkt hij naar de poort alsof de tv-crew elk moment het pad op kan rijden.

‘Had je dat niet van tevoren kunnen zeggen?’ Hoe kon hij dit achterhouden?

‘Hoe bedoel je?’

‘Ik wil helemaal niet op tv.’

‘Pardon? Je gaat nou niet moeilijk doen, hè? Dit wordt onze doorbraak, dat begrijp je toch zeker wel?’

Doorbraak? Yeah right, dat heb ik al zo vaak gehoord.

Mijn pa pakt me bij mijn schouders vast en kijkt me recht aan. ‘Luister, straks stikt het hier van de gasten met vreselijk veel poen. Weet je hoeveel mensen naar dat programma kijken en wat er van zo’n uitzending allemaal online komt te staan?’

Ik ruk me los. Denkt hij nou echt dat hij me daar een plezier mee doet? ‘Begrijp je wel wat dat betekent?’ roep ik. ‘Ik heb straks geen leven meer!’ Wat als iemand van school het ziet? Dan ben ik voor altijd die sloeber met z’n bezopen pa.

Mijn pa begint rood aan te lopen, maar het kan me niks schelen. Ik heb al zo veel met hem meegemaakt, dit is de druppel. ‘Ik wil niet dat anderen me zo zien, ja? Het is al erg genoeg dat ik hier straks in mijn clownspak sta.’

‘Hoezo voel jij je ineens te goed om de clown uit te hangen? Je kiest er zelf voor, hè?’

Ik wil niet boos worden, maar hij vraagt erom. Hij weet dat ik helemaal geen keuze heb. Laat ik een klus als deze aan Japio over, dan worden onze problemen alleen maar groter. Dáárom loop ik elke keer voor schut in veel te grote schoenen. Omdat Japio zich als een kind gedraagt.

‘Weet je,’ zeg ik, ‘dit is de laatste keer. Ik doe nog één keer mee om ervoor te zorgen dat we dit geld niet mislopen. Deze klus moet goed gaan. Maar ik wil er geen camera bij hebben. En daarna kap ik ermee. Dit was mama’s rol. Niet die van mij.’

Mijn pa pakt me bij mijn arm. ‘Luister jongen, begin nou niet over je moeder, hè? Zolang wij in die kloteflat wonen en niet zo’n gouden klokje om onze pols hebben, is dit wat we doen. Dus je laat die verwende koters lachen tot ze niet meer bijkomen en glimlacht naar de camera. En geen gezeik.’

Hij luistert niet. Hij luistert nooit. Sinds mama er niet meer is, verkloot hij alles. Begrijpt hij niet hoe erg we in de shit zitten?

‘Ik meen het, pa. Japio moet zich gaan gedragen en jij moet je leven weer op de rit krijgen. Anders ga ik hulp zoeken en dan komen ze bij ons thuis en dan…’ Mijn stem slaat over. ‘Ik mis mama ook. Maar het leven gaat wel door.’

‘Problemen?’ roept PW. Onze ruzie is hem en Freddy niet ontgaan. Met de arrogante blik van mensen die niet weten hoe het is om met honger naar bed te gaan, hebben ze van een afstandje naar ons staan kijken.

‘Welnee,’ zegt mijn pa. Hij slaat me op mijn rug alsof er niks is gebeurd, alsof we net helemaal niet tegen elkaar stonden te schreeuwen. ‘Pubers, hè? Maar zet ze een rode neus op en ze zijn alles weer vergeten. Toch, Flynnyboy?’

2

Dat denkt mijn pa nou altijd, dat ik alles zomaar kan vergeten. Maar vergeten is zíjn oplossing. En kijk waar die ons heeft gebracht. Toen mijn moeder te horen kreeg dat ze kanker had, moest ik ineens ook voor hém zorgen. En nu is hij ‘even vergeten’ te melden dat er een tv-ploeg is die aan iedereen gaat laten zien in welke shitzooi we zitten. Hoe kan hij nou denken dat ik dat oké vind?

Ik heb mijn clownspak inmiddels aan en schmink mijn pa als eerste. Maar hij zit geen seconde stil. Hij windt zich vreselijk op. Niet vanwege onze ruzie, maar omdat we maar een piepklein onderdeel zijn van een groot spektakel.

‘Heb je die tuin gezien? Net een pretpark!’ roept hij. ‘Een mini-draaimolen, lasergamen! Mafkezen. En dan die klootzak van een goochelaar. Als ik had geweten dat hij er ook was…’

‘Als ik had geweten dat hier wordt gefilmd, dan was ik nooit…’

‘Dan was je wat?’ Hij pakt mijn pols vast. ‘Wil je weg? Ga dan. Dan doe ik het wel alleen. Japio redt zich wel, hoor.’

Ik denk aan wat er gebeurt als we over een paar dagen niet hebben betaald en ruk me los. Hij heeft een bord voor z’n kop, een onverwoestbare metalen plaat waar ik niet doorheen kom.

‘Zit nou stil, pa,’ zeg ik geërgerd. Maar hij luistert niet. Waarom heeft mijn moeder die man nooit geleerd om zichzelf te schminken? Of om zijn eigen problemen op te lossen? Shit. Ik schiet uit met de rode verf.

‘Verdomme, Flynn. Loop de boel nou niet te verkloten. Niet vandaag.’ Geïrriteerd staat hij op en zoekt in de weekendtas. ‘En dan dit, hè? Geeft ons zijn garage als kleedkamer. Nul stromend water, beroerd licht. Een goed optreden begint met een fatsoenlijke kleedkamer. Dat weet toch elke playback-loser?’

Hij geeft de weekendtas een schop. ‘Waar zijn verdomme die make-updoekjes? Heb je die niet ingepakt?’ Nijdig grijpt mijn pa naar de binnenzak van zijn roodgeruite pandjesjas, waar hij altijd zijn metalen heupflesje bewaart.

‘Pa, kom op. Alsjeblieft.’

‘Maak je niet druk, Flynn. Macht der gewoonte.’ Demonstratief houdt hij de jas open. ‘Die zak is leeg. Echt.’

Ik kijk hem aan.