Rijles

Emma had zich nog nooit zo geweldig gevoeld. Op de eerste rij van het publiek keek een jongetje haar met grote ogen aan. Haar… Emma!

Ze reed op een prachtige witte hengst met eindeloos lange manen. In de grote circustent was het muisstil.

Toen begon de muziek te spelen. Emma liet het grote paard als vanzelf aanspringen in galop en galoppeerde een rondje. Terwijl de muziek versnelde, sprongen ze door een grote zilveren hoepel.

De lovertjes van haar kostuum schitterden in het spotlicht. Emma liet haar paard in het midden van de piste halt houden en maakte een sierlijke buiging. Het publiek klapte hard en juichte.

‘Emma,’ klonk de stem van juf Dorien. ‘Zit je weer te dagdromen?’

Emma schrok wakker. Haar beste vriendin Teuntje grinnikte en stootte haar aan.

Emma werd rood tot achter haar oren. Een beetje verdwaasd keek ze de klas rond. Alles zag er net zo uit als anders. Het bord was nog precies hetzelfde als vanochtend en ook het uitzicht op de speelplaats was niet veranderd. Ze zuchtte.

Ze zou nu veel liever paardrijden. Eigenlijk zou ze altijd liever paardrijden, want er was niets leukers dan dat. Wat zou het fantastisch zijn om te mogen optreden in een paardenshow! Een echte show dan, met mooie kostuums, spotlichten en muziek.

Maar de enige keer dat zij paardreed, was op woensdagmiddag bij de manege. Vaker mocht ze niet van haar ouders.

Haar ouders begrepen niets van haar liefde voor paarden. Haar vader was nieuwsfotograaf en haar moeder violiste. Ze hielden veel van muziek en foto’s, maar niet van paarden. Absoluut niet.

Met een lang gezicht keek Emma in het boek dat voor haar lag. Aardrijkskunde. Wat maakte het haar nou uit waar Delfzijl lag? Het enige wat zij wilde vinden was de manege, en dat kon ze prima.

‘Zo,’ zei juf Dorien vrolijk. ‘Na de pauze houdt Demi haar spreekbeurt over brood. Volgende week is Emma aan de beurt.’ De juf glimlachte en keek naar Emma. ‘Jij gaat je spreekbeurt vast over paarden houden,’ zei ze plagend.

Emma knikte enthousiast. ‘Ik weet alleen nog niet precies waarover, ik vind alles wel leuk…’

‘… zolang het maar over paarden gaat,’ vulde juf Dorien aan.

Emma knikte.

‘Nou, ik ben benieuwd.’ Juf Dorien glimlachte naar Emma en schreef iets in haar agenda.

Even later ging de bel. Emma pakte haar jas van de kapstok en liep samen met Teuntje de klas uit, naar buiten.

De rest van de dag vloog voorbij. Toen Emma thuiskwam, gooide ze haar tas in de hal op de grond. Uit de woonkamer klonk het geluid van een hongerige kraai. Emma stopte haar vingers in haar oren. Dat was vast een vioolleerling van haar moeder.

Snel liep ze door naar de keuken. Daar zat Ted al op haar te wachten. Ted was haar grote, donkerrode, langharige kater. Met zijn gouden ogen keek hij haar doordringend aan.

‘Dag, Teddybeer.’ Emma aaide hem liefkozend over zijn kop.

Ted mauwde zachtjes en duwde zijn kop tegen haar hand. Hij was dol op haar en zij ook op hem, al was hij dan een kat en geen pony.

Meestal zat hij al op haar te wachten als ze uit school kwam. ’s Zomers zat hij vaak op het bankje in de voortuin en de rest van het jaar was hij het liefst in de keuken. Dan lag hij op de grote stenen kachel te slapen, totdat zij thuis was.

Emma tilde hem op en liep met hem naar het keukenraam. In de achtertuin bloeiden tulpen en narcissen en verderop stond de oude perenboom bijna in bloei. Achter hun tuin lag een oud klooster. Vanuit haar slaapkamerraam kon Emma het oude torentje goed zien, met daarin een zilveren klokje.

‘Dag, Jasper,’ hoorde ze haar moeder zeggen. ‘Tot volgende week.’

De voordeur ging zachtjes dicht. Hakken tikten op de tegelvloer van de gang en kwamen Emma’s kant op. Even later ging de keukendeur open.

‘Dag Emma, hoe was het op school?’ Emma’s moeder glimlachte. Ze had golvend, donker lang haar en lichtbruine ogen. Ze droeg altijd mooie kleren en schoenen met hakken. Vandaag had ze een prachtige rode jurk aan en bijpassende rode schoenen.

‘O, gewoon,’ antwoordde Emma. Ze haalde onverschillig haar schouders op. ‘School is saai.’ In gedachten aaide ze Ted. ‘Maar gelukkig ga ik morgen alweer rijden. Ik heb er zo’n zin in!’ Met glanzende ogen keek ze naar haar moeder.

‘Hmmm,’ mompelde haar moeder afwezig. ‘Ja, leuk. Ik ga nog even een uurtje vioolspelen.’ Daarna draaide ze zich om en liep de keuken uit.

De deur van de woonkamer ging open en dicht, en even later klonk er een viool. Het leek alsof hij zachtjes huilde.

Emma zette Ted op de grond. Ze rende de trap op en maakte de deur van haar kamer open. Haar moeder was alleen maar bezig met haar viool. Ze begreep niets van Emma’s liefde voor paarden, helemaal niets! Met een klap sloeg Emma de deur dicht.

In haar kamer wemelde het van de paarden. Paarden op posters, paarden op de omslagen van boeken en paarden op foto’s. En dan waren er ook nog de paardenknuffels en de paardenbeeldjes.

Emma liet zich op bed vallen. Ze staarde naar het plafond. Toen draaide ze zich om en keek naar de foto op haar nachtkastje. Het was een foto van haar vader en haar, in het zwembad. Hij was genomen nadat ze haar B-diploma had gehaald.

Haar vader keek trots naar haar en zij keek trots in de camera. In haar handen hield ze het zwemdiploma. Emma en haar vader leken precies op elkaar; ze hadden allebei dezelfde blauwgroene ogen en hetzelfde roodblonde haar.

Emma miste hem verschrikkelijk. Een paar weken geleden was hij weer voor een tijdje weggegaan, om foto’s te maken van een oorlog in een ver land. Die foto’s liet hij bijna nooit aan haar zien. ‘Dat zijn geen kinderfoto’s,’ zei hij dan.

In plaats daarvan maakte hij andere foto’s, speciaal voor haar. Foto’s van kinderen, bloemen, speelgoed en dieren. Ze ging rechtop zitten. Misschien had hij haar wel een mail gestuurd!

Emma stond op en pakte de laptop die op haar tafel lag. Het was een cadeautje van haar vader geweest, zodat ze toch contact konden houden als hij weg was.

Ze deed de klep open en zette de laptop aan. Haar hart begon sneller te kloppen.

Liefste Emma, las ze. Het is heel warm hier. Het zweet loopt over mijn rug. Ik heb geen tijd om je te schrijven, maar denken doe ik veel aan je, de hele dag door. Dikke knuffel, papa.

Onder de mail stond een rijtje foto’s. Er was een foto van een rood-witte kat op een muurtje, een foto van een tuinkabouter op een groot conservenblik en een foto van een meisje met een geitje in haar armen. Emma glimlachte. Ze voelde zich alweer een stuk beter.

De rest van de dag ging snel voorbij. Emma haalde al haar paardenboeken uit de kast en dacht na over een onderwerp voor de speekbeurt. Zou ze hem houden over de verzorging van paarden? Over paardenrassen? Ze kwam er niet uit. In gedachten staarde ze uit het raam. Toen stond ze op en ging naar beneden; ze had nog zeeën van tijd.

Na het eten kwam Teuntje langs en daarna ging Emma naar bed. Ted lag al aan het voeteneinde. Toen Emma in bed stapte, deed hij één oog open, maar sliep daarna meteen weer verder.

Voordat Emma ging slapen, keek ze altijd nog even naar de plank boven haar bed. Daar stonden foto’s van pony’s waar ze op gereden had. Kwibus de fjord, Arine de welshpony en Leo de newforestpony. En Suzie de shetlander, niet te vergeten. Emma werd helemaal warm vanbinnen. Nog maar één nachtje slapen en dan was het alweer woensdag: de mooiste dag van de week.

Emma racete uit school. Ze gooide haar fiets tegen het hek en rende over het paadje naar de voordeur. Binnen pakte ze snel een boterham voor zichzelf en een appel voor Leo, de pony waar ze meestal op reed. Haar moeder was er niet; ze had vandaag repetitie met het orkest.

Op de keukentafel lag een briefje: Veel plezier op de manege! Tot straks, dikke kus, mama.

Emma kleedde zich om en liep vlug naar buiten. Het was prachtig voorjaarsweer. Hopelijk zouden ze vandaag buiten gaan rijden! Ze sprong op haar fiets en reed weg.

Ze fietste haar straat uit en draaide toen naar rechts, de hoofdweg op. Daarvandaan was het nog maar tien minuten fietsen. Al snel was ze uit de wijk en reed ze de stad uit. Links en rechts van de weg stonden grote villa’s in parkachtige tuinen. Daaromheen lagen weilanden, waarin schapen of paarden liepen.

Emma ging steeds harder fietsen. In de verte zag ze de manege al. Ze sloeg rechts af en fietste nog een klein stukje door, over de oprijlaan van de manege. Aan beide kanten waren weilanden. In een van de weilanden liep Suzie, de vosbonte shetlander waar ze op had leren rijden.

Op het erf werd ze enthousiast begroet door Kees, de blonde labrador. Boven de boxdeuren uit staken een heleboel paardenhoofden. Emma liep meteen naar Espresso, haar droompony. Helaas mocht ze nooit op hem rijden, want haar instructrice Nora vond dat hij nog te moeilijk voor haar was.

Emma liep naar hem toe en gaf hem Leo’s appel. Espresso at hem smakkend helemaal op en keek haar verwachtingsvol aan. Zijn korte zwarte vacht glom in de zon.

‘Emma, kun je komen helpen met de beginnersles?’ riep Nora. Ze was klein en stevig en had donker haar.

Emma gaf Espresso nog een aai en rende toen naar Nora. Ze nam een van de shetlanders bij de teugels en liep ermee naar de buitenbak.

Het volgende uur vloog voorbij en voordat ze het wist, was het tijd voor haar eigen les.

‘Mag ik vandaag op Espresso?’ vroeg Emma hoopvol.

Nora schudde haar hoofd. ‘Nee. Neem Leo maar.’

Emma trok een lang gezicht. Leo was ontzettend lief, zolang je maar niet op hem zat. Hij was een ervaren manegepony en kende allerlei trucjes om onder de simpelste opdrachten uit te komen. Hij sneed de bochten af, bleef het liefst vlak achter de staart van zijn voorganger hangen en luisterde vaak slecht naar het bit.

Emma pakte zijn zadel en hoofdstel en ging ermee naar zijn box. Leo draaide zich meteen om toen hij haar zag. Zijn vacht had een vale lichtbruine kleur en zijn manen waren pluizig. Op zijn voorhoofd had hij een grappige bles in de vorm van een vraagteken.

Zijn grote donkere ogen keken Emma vriendelijk aan. Emma gaf hem een aai over zijn voorhoofd. Hopelijk deed hij vandaag een beetje zijn best. Gelukkig wist hij niet dat ze zijn appel aan Espresso had gegeven, anders kon ze het wel schudden. Emma zadelde Leo op en nam hem mee naar de buitenbak.

Na een paar minuten zat ze al flink te zweten. Leo was in topvorm. Hij deed alle dingen die hij normaal ook deed, maar tot overmaat van ramp had hij een nieuwe truc ontdekt: als Emma even niet oplette, liep hij naar het midden van de bak en ging daar stilstaan.

Emma voelde zich volslagen hulpeloos en haar zelfvertrouwen slonk steeds verder. Geen wonder dat ze niet op Espresso mocht rijden! Nora had gelijk: ze kon dat helemaal niet.

Gelukkig ging het springen wel goed. Leo vond springen leuk en deed braaf wat ze zei. Na het springen liet ze hem aan een lange teugel stappen.

‘Komen jullie even naar het midden?’ riep Nora. ‘Ik heb nog een mededeling.’ Met glanzende ogen keek ze de kring rond. ‘Zondag is er een demonstratie van Sonja Bakels met haar Spaanse hengst Majestoso. Zij hebben een tijdlang opgetreden bij een beroemde paardenshow, Amoroso. Ze zal allerlei dingen laten zien, zoals de Spaanse pas, steigeren, de piaffe…’

In Emma’s binnenste begon het te kriebelen. Daar wilde ze naartoe! Ze knikte enthousiast. ‘Ik kom in elk geval!’ riep ze meteen.

‘Ik ook!’ riep Linde naast haar.

‘Ik kan niet,’ zei Lisa sip. ‘Mijn moeder is jarig.’

Met een schok bedacht Emma dat zij ook niet kon. Zondag was het concert van haar moeder! En aangezien haar vader op reis was, moest zij mee. Op slag was haar blijdschap verdwenen. Hoe kwam ze daar ooit onderuit?

De demonstratie