Het veulen van Suzie

‘Dat was op het nippertje,’ zei Nora. Ze streek haar korte, donkere haar naar achteren en wees opgelucht naar Suzie, de shetlander.

Emma keek met grote ogen naar het lichtbruine veulen dat wankelend bij Suzie stond. Naast Suzie stond Joost, de dierenarts. Hij was bezig zijn spullen in te pakken.

‘Is er iets met Suzie? Of met het veulen? vroeg Emma zenuwachtig. Haar hart klopte in haar keel en haar knieën waren helemaal slap.

Nora schudde haar hoofd. ‘Nee, niet meer. Het veulen lag niet goed bij de geboorte. Gelukkig zag ik het op tijd en heb ik meteen Joost gebeld.’

Joost knikte. ‘Gelukkig maar, anders was hij misschien wel dood geweest!’

Emma keek hem geschrokken aan. Ze was dol op Suzie en verheugde zich al weken op het veulen. Stel je voor dat het fout was gegaan! Ze schraapte haar keel. ‘Wat was er dan precies aan de hand?’ vroeg ze.

‘Als een veulen geboren wordt, zie je als het goed is twee beentjes met daarop liggend het hoofdje,’ vertelde Joost. ‘Er zit een zilverkleurig, doorzichtig vlies omheen, dus je kunt het niet altijd goed zien. Maar in dit geval waren er alleen twee hoefjes zichtbaar. Het hoofdje van het veulen was naar achteren gedraaid. En dan kan hij er natuurlijk niet uit!’

Emma knikte. Wat zou ze graag een keer een veulen geboren zien worden… Ze ging op haar knieën zitten en keek aandachtig naar het veulen.

Hij was piepklein, nauwelijks groter dan de hond van haar vriendin Teuntje. Hij had grote donkere ogen en rond zijn neus zaten een heleboel lange sprieten. Zijn lichtbruine vacht was nog een beetje vochtig. Hij strekte zijn neusje en rook voorzichtig aan Emma’s hand.

‘Wat een schatje,’ zei Emma vertederd. ‘Dag, lief kleintje!’ Ze keek omhoog naar Nora. ‘Hoe heet hij?’

‘Vito,’ antwoordde Nora. ‘Het betekent leven. Dat lijkt me wel toepasselijk!’

Emma knikte. Ze keek weer naar Joost. ‘Is hij wel gezond?’ vroeg ze bezorgd.

‘O, ja,’ antwoordde Joost. ‘Hem mankeert helemaal niets. Zo, ik ga naar de volgende patiënt. Deze twee redden zich wel.’ Samen met Nora liep hij naar zijn auto.

Emma ging op haar billen zitten en sloeg haar armen om haar knieën. Het liefst zou ze de rest van de middag hier willen blijven, maar dat kon niet. Haar moeder dacht dat ze bij Teuntje was.

Emma beet op haar lip. Het zat haar helemaal niet lekker dat ze stiekem naar de manege was gegaan, maar ze moest wel. Ze mocht van haar ouders alleen op woensdag, de dag dat ze rijles had.

Elke week leefde ze van woensdag naar woensdag. De zondagochtend was het ergst: dan was het alweer drie dagen geleden dat ze gereden had en duurde het ook nog eens drie hele dagen voor ze weer mocht.

Haar ouders begrepen niets van haar liefde voor paarden. Haar moeder was violiste en haar vader nieuwsfotograaf. Ze hielden van muziek en van tentoonstellingen, maar niet van paarden. Emma’s moeder vond paarden zelfs stinken. Dat zei ze niet, maar Emma wist dat het zo was.

Emma zuchtte. Kon ze haar ouders maar laten inzien hoe belangrijk paarden voor haar waren!

Vito ging onhandig in het zachte gras liggen. Hij liet zijn hoofdje zakken en sloot zijn ogen. Suzie ging naast hem staan. Haar lange manen vielen voor haar ogen en haar neusgaten gingen zachtjes open en dicht.

Emma bleef nog even zitten. Toen stond ze op. Ze gaf Suzie een laatste aai en liep de wei uit, naar haar fiets. Haar benen voelden zwaar en haar hart was zo mogelijk nog zwaarder. Ze keek nog een keer om naar Suzie en Vito, en fietste toen snel weg, naar huis.

Onderweg naar huis dacht ze aan de rijles van afgelopen week. In plaats van dat ze eindelijk op Espresso had mogen rijden, moest ze op Saffier. En dat zou voorlopig zo blijven, want Espresso had een meisje eraf gegooid.

Nora zou hem een tijdje zelf gaan rijden, totdat hij zich weer beter gedroeg. Boos stampte Emma op de trappers. Ze had zich er zo op verheugd! Al vanaf de eerste keer dat ze Espresso had gezien, was ze helemaal weg van hem.

Er was geen andere pony die zo mooi was als hij. Espresso was diepzwart, met twee witte achtervoeten en een smalle bles. Hij was een halfbloed arabier en zo zag hij er ook uit, met zijn expressieve hoofd, lange benen en korte, glanzende vacht. Hij was heel gevoelig en heel snel. Alleen zeer ervaren ruiters mochten op hem rijden.

Tot een paar weken geleden hoorde Emma daar niet bij, maar na haar avontuur bij de Amoroso-show had Nora haar beloofd dat ze ook op Espresso mocht rijden.

Emma snapte nog steeds niet precies wat er gebeurd was, maar door een raar toeval was ze ineens in een andere wereld terechtgekomen. Daar was ze geselecteerd om mee te doen aan een show. Toen ze weer thuis was, kon ze opeens veel beter rijden en dus hoefde ze van Nora niet meer op de lastige Leo.

Emma voelde aan de hanger die ze van Paula had gekregen, de eigenaresse van de hengst Amoroso. Ze droeg de ketting bijna altijd. Tegen haar ouders had ze gezegd dat Nora hem aan haar had gegeven omdat ze vaak meehielp bij de manege.

Zodra Emma haar huis zag, ging ze langzamer fietsen. Was een van haar ouders thuis? Er stond geen auto, dat was een goed teken. Hopelijk waren ze nog niet terug.

Langzaam naderde ze het tuinhekje en ze keek door het raam naar binnen. In de woonkamer was niemand te zien. Opgelucht zette Emma haar fiets tegen de muur van het huis. Ze zocht in haar broekzak naar haar sleutel en stak hem in het slot.

Toen ze binnen was, kwam haar rode kater Ted al mauwend aanlopen.

‘Dag, Teddybeer,’ zei Emma liefkozend. ‘Je verveelt je zeker, zo alleen?’ Ze pakte hem op en droeg hem naar de keuken. ‘Ah, ik zie het al: je eten is op.’ Ze pakte een groot pak kattenvoer en schudde wat brokjes in het schaaltje.

Ted sprong uit haar armen en begon te eten.

Emma schonk zichzelf een glas melk in en ging aan de keukentafel zitten. Voor de zoveelste keer dacht ze aan haar avontuur. Het was begonnen met het plastic beeldje van een Spaanse hengst dat ze in de speelgoedwinkel had gekocht.

Toen ze op bed lag en naar het beeldje keek, was ze opeens midden in de auditie voor de show beland. Ze had eerst gedacht dat het een droom was, maar later was ze er steeds meer van overtuigd geraakt dat ze in een andere wereld was geweest. Een wereld die precies leek op de hare, maar toch niet hetzelfde was.

Toen ze weer thuis was, had ze heel vaak geprobeerd om terug te gaan. Helaas was het haar niet meer gelukt. Wat ze ook met het beeldje deed: er gebeurde niets meer.

Toch gaf ze het nog niet op. Zodra ze genoeg geld had, zou ze een nieuw beeldje kopen. Wie weet lukte het dan wel! Ze liep naar boven, naar haar kamer.

Emma’s kamer was vol met paarden. Er waren paarden op het behang, posters van paarden, paarden op het dekbed en heel veel paardenboeken. Bij het voeteneinde van haar bed hing een houten plank aan de muur. Daarop stond een rijtje foto’s van haar lievelingspony’s.

Het beeldje van de Spaanse schimmelhengst stond er ook tussen. Het zag er net zo uit als alle andere beeldjes: aan niets was te zien dat het figuurtje misschien iets te maken had gehad met Emma’s avontuur.

Emma pakte haar spaarpot en haalde de dop eraf. Ingespannen telde ze haar geld. Ze had bijna genoeg. Komende zondag kreeg ze weer zakgeld. Met dat bedrag erbij kwam ze nog maar vijfenzeventig cent tekort. Over anderhalve week kon ze alweer een nieuw beeldje kopen.

Dat was al heel snel! Ze zou meteen Teuntje bellen, dan konden ze morgen samen naar de speelgoedwinkel om alvast te kijken. Wie weet was er wel een beeldje van een shetlanderveulen bij…

‘Kijk Em, deze is leuk!’ riep Teuntje enthousiast. Ze wees naar het beeldje van een voskleurige arabier.

Emma knikte gedachteloos. Ze was op zoek naar een shetlander, maar zag er geen. Er waren wel allerlei andere mooie beeldjes: voor haar stond een fjord en daarnaast een fries. Zwijgend keken de paarden haar aan.

‘Ik wil een shetlander, Teun, net zoals Suzie en Vito.’

‘O ja,’ antwoordde Teuntje, ‘dat was ik was alweer vergeten. Zullen we het even vragen?’

Emma knikte. Samen liepen ze naar voren.

‘Hebt u ook een beeldje van een shetlander?’ vroeg Emma.

De eigenaar van de winkel keek haar vragend aan. ‘Hoe ziet die eruit?’ vroeg hij toen.

‘Eh… klein,’ antwoordde Emma. ‘Een pony.’

Hij krabde op zijn hoofd. ‘Staat hij niet op de plank?’

‘Ik zie hem niet,’ antwoordde Emma. ‘Hij moet er wel zijn; ik heb hem gezien in de folder.’

‘Aha,’ antwoordde hij. ‘Gisteren is er net een nieuwe lading binnengekomen. Misschien zit hij daarbij.’ Hij slofte naar een grote stapel dozen en bekeek ze een voor een. Toen kwam hij terug met een bruine doos. Op de buitenkant stond een plaatje van een paardenbeeldje.

De man pakte een mesje en maakte de doos open.

Emma ging op haar tenen staan om in de doos te kunnen kijken. Er zaten talloze beeldjes in, allemaal goed ingepakt.

‘Willen jullie ze er zelf uit halen? Weet je wat, neem ze maar mee naar de plank; dan kunnen jullie ze daar meteen neerzetten.’

Emma knikte enthousiast. ‘Dat is prima,’ antwoordde ze. ‘Kom Teun, ga je mee?’

Samen liepen ze naar de plank.

Emma zette de doos op de grond en pakte het eerste beeldje eruit. Voorzichtig haalde ze het plastic eraf. Er kwam een zwart-met-wit gevlekt paard tevoorschijn met lange manen en staart. ‘Dit is een tinker,’ mompelde Emma. ‘Mooi, zeg!’ Ze zette het figuurtje op de plank, naast de fries.

‘En wat is dit?’ vroeg Teuntje. Ze hield een beeldje vast van een zwarte pony.

‘Dat is een shetlander,’ zei Emma, ‘maar ik wil kijken of er ook eentje is van een shetlanderveulen!’

Zwijgend zette Teuntje het figuurtje op de plank.

Emma pakte de volgende en daarna weer een. Teuntje hield elk beeldje dat ze uitpakte omhoog om het Emma te laten zien. Emma vond alles mooi, maar het goede paard zat er niet bij. Uiteindelijk waren er nog drie beeldjes over.

Emma pakte het kleinste van de drie. Behoedzaam wikkelde ze het figuurtje uit het plastic. Er kwam een nieuwsgierig bruin hoofdje tevoorschijn. Snel haalde Emma de rest van het plastic weg. Even later zag ze een bruin met wit gevlekt veulen.

‘Ik heb hem!’ riep Emma enthousiast. ‘Dit is het shetlanderveulen, Teun, kijk maar.’

Het veulen was heel grappig getekend: het hoofdje was bruin en de kleur liep door tot de schouder. Aan het uiteinde van de rug begon een bruine vlek, die doorliep in de staart. Aan de linkerkant zat midden op de buik een bruine vlek. Aan de rechterkant zat op dezelfde plaats ook een grote bruine vlek in de vorm van een wolk.

Peinzend keek Teuntje naar het beeldje. ‘Volgens mij staat er in mijn dierentijdschrift een prijsvraag over een shetlander. Als je de goede naam van de kleur raadt, kun je twee weken logeren bij een fokkerij van shetlanders.’

‘Dat is supergaaf!’ riep Emma. ‘Waarom heb je dat niet eerder verteld?’

Teuntje haalde haar schouders op. ‘Ik denk er nu pas aan,’ antwoordde ze. ‘Als we naar mij toe gaan, zal ik het je laten zien.’

Emma zette het beeldje helemaal achter op de plank. ‘Tot gauw,’ zei ze zo zachtjes dat Teuntje het niet kon horen. Hopelijk zou niemand anders het in de tussentijd kopen!

Ze zeiden de eigenaar van de winkel gedag, liepen naar buiten en pakten hun fiets. Niet veel later waren ze bij Teuntje.

Teuntje woonde vlak bij Emma, in een nieuwbouwwijk. Het was altijd erg rommelig bij haar thuis. Haar moeder, Elise, was een vriendin van Yana, Emma’s moeder. Teuntje had twee broertjes, Felix en Gijs. Ze zaten in de woonkamer met hun elektrische trein te spelen. Teuntjes moeder was buiten in de tuin aan het werk. Ze zwaaide naar hen en ging toen weer verder.

‘Kom, we gaan meteen naar mijn kamer.’ Teuntje liep voor Emma uit de trap op.

De deur van haar kamer stond open. Binnen was het een enorme puinhoop. Overal op de grond slingerde speelgoed en op de stoel bij haar bureau lag een berg kleren. Teuntje liep naar een stapel tijdschriften op haar bureautje en rommelde erin. Even later hield ze triomfantelijk een tijdschrift omhoog en gaf het aan Emma.