Tinkers en woonwagens

‘Moet je kijken, Em. Dat paard heeft zwabbers aan zijn benen!’

Emma keek in de richting waar Teuntje naartoe wees. Naast een stevige vrouw met lang blond haar stond een groot vosbont paard. Hij had lange manen, een dikke staart en een krans van witte haren rond zijn hoeven. Het haar was zo lang dat het over de grond uitwaaierde.

‘Wauw!’ zei Emma bewonderend. Ze keek nieuwsgierig naar het paard en de vrouw. Dit was vast de nieuwe pensiongast waar Nora over verteld had, met zijn eigenaar.

‘Hallo,’ zei de vrouw vriendelijk. ‘Ik ben Tine. Wie zijn jullie?’

‘Ik ben Emma en dat is mijn vriendin Teuntje. Is dit een tinker?’

‘Jazeker,’ antwoordde de vrouw trots. ‘Hij heet Ross en hij komt uit Ierland.’

Teuntje was al doorgelopen, naar het kraampje van Tine. Het was rommelmarkt op de manege. Iedereen die spullen wilde verkopen, kon een kraampje neerzetten. Het was de enige dag in het jaar dat Teuntje uit zichzelf met Emma meeging naar de manege.

Emma stak voorzichtig haar hand uit. Ross bracht zijn grote hoofd naar haar hand toe en rook eraan. Zijn bovenlip kriebelde op haar huid.

Emma draaide zich om naar Teuntje. ‘Moet je zien, Teun, hij heeft een snor!’

Teuntje keek op, maar kwam niet dichterbij. Ze was een beetje bang voor paarden, zeker als ze zo groot waren als deze. ‘Leuk hoor,’ riep ze terug, terwijl ze in een boek bladerde.

‘Ik vind tinkers prachtig,’ zei Emma tegen Tine. ‘Zijn ze altijd bont?’

Tine schudde haar hoofd. ‘De meeste wel, maar niet allemaal. Je hebt ook effen zwarte, of bruine. Vaak hebben ze dan witte benen of een bles. Maar de meeste zijn zwartbont. Vosbonten zie je niet zo veel.’ Liefkozend aaide ze over Ross’ lange manen.

‘Klopt het dat tinkers zigeunerpaarden zijn?’ vroeg Emma.

Tine knikte. ‘Ja. Zigeuners in Engeland en Ierland gebruikten ze om hun woonwagens te trekken. Daar was natuurlijk een sterk paard voor nodig! In Engeland hadden alleen zigeuners bonte paarden, ‘gewone’ Engelsen hadden een hekel aan bont. De Engelse zigeuners noemen zichzelf trouwens travellers, dat betekent reizigers.’

Emma draaide zich om naar Teuntje, die nog steeds in het boek verdiept was. Ze liep naar haar toe. ‘Wat heb je daar?’ vroeg ze nieuwsgierig.

Teuntje liet haar de voorkant zien. Trektocht in Engeland stond er met sierlijke letters op. Daaronder was een foto te zien van een tinker voor een prachtig beschilderde woonwagen. Voor op de wagen zat Tine. Ze lachte vrolijk en zwaaide.

Tine kwam bij hen staan. ‘Vorig jaar heb ik met een ouderwetse zigeunerwagen een trektocht door Engeland gemaakt,’ vertelde ze. ‘Dat was echt supergeweldig! Na een paar dagen rijden kwamen we aan bij een grote paardenmarkt, de Green Meadows Horse Fair. Dat is de grootste paardenmarkt van Engeland, speciaal voor travellers. Er zijn wel tienduizend paarden.’

Emma keek haar met open mond aan. ‘Tienduizend,’ mompelde ze.

Tine knikte. ‘Maar er zijn niet alleen paarden, hoor! Je kunt er bijna alles kopen wat je wilt: serviesgoed, sieraden, souvenirs, pannen, paardenspullen, kleren, schoenen… Er zijn ook altijd waarzegsters en ’s avonds treden er zigeunerorkesten op.’

‘Daar zou ik wel naartoe willen,’ zei Teuntje meteen. ‘Overdag rondtrekken en ’s avonds bij een kampvuur zitten. En al die kraampjes bekijken!’ Ze gaf Emma een por.

‘Ja, ik ook,’ antwoordde Emma. ‘Dat lijkt me heel wat leuker dan met mijn ouders naar Italië, volgende week.’

‘Italië is toch ook leuk?’ vroeg Tine verbaasd.

Emma haalde haar schouders op. ‘Op zich wel,’ antwoordde ze. ‘Maar mijn ouders willen museums bezoeken en zo, en daar vind ik niks aan.’

‘Jij gaat tenminste nog op vakantie,’ kwam Teuntje ertussen. ‘Ik ga helemaal nergens naartoe. En dan ben jij nog weg ook!’

Tine glimlachte. ‘Misschien kunnen jullie je ouders overhalen om een keer zo’n trektocht te maken. Ik heb mijn reis geboekt bij Traveller Tours, dan ga je op stap met een echte travellerfamilie.’

Teuntje kreunde. ‘Stop maar,’ zei ze. ‘Het wordt steeds leuker.’

Emma bladerde door het boek. ‘Tienduizend,’ herhaalde ze. ‘Wat een hoop paarden. Waar blijven die allemaal?’

‘Veel paarden worden vastgebonden bij de woonwagens,’ antwoordde Tine. ‘En andere paarden gaan gewoon samen in een weiland in de buurt van het dorp.’

Emma keek haar verbaasd aan. ‘Kan dat zomaar?’ vroeg ze ongelovig. ‘Gaan ze dan niet vechten?’

Tine glimlachte. ‘Tinkers zijn erg verdraagzaam,’ antwoordde ze.

‘Maar kunnen mensen dan nog wel hun eigen paard terugvinden?’

‘Ja hoor, dat gaat eigenlijk altijd wel goed. Behalve als iemand te dronken is,’ grinnikte Tine, ‘dan nemen ze wel eens de verkeerde mee.’

Emma keek haar weifelend aan. Ze kon het zich nog steeds niet goed voorstellen. Ze dacht even na. ‘Worden er ook wel eens paarden gestolen?’

Tine fronste haar voorhoofd. ‘Dat weet ik eigenlijk niet. Het zou makkelijk kunnen, want de woonwagens staan niet bij de weilanden.’ Ze dacht even na. ‘De travellers stonden vroeger bekend als paardendieven, maar of dat nog steeds zo is…’

Emma keek naar het weiland waar Espresso liep, haar droompaard. Stel je voor dat hij opeens weg zou zijn, dat zou ze verschrikkelijk vinden. Of als er iets met Vito zou gebeuren, het shetlanderveulen… Bij de gedachte alleen al was het alsof iemand haar keel dichtkneep.

Met een klap sloeg ze het boek dicht en ze keek naar de andere spullen in Tines kraampje. Er waren schrijfblokjes, pennen, gummen, schaaltjes, foto’s en bekers, allemaal met tinkers erop.

Emma pakte een beker van de kraam met daarop de foto van een zwart-witte tinker. ‘Deze is mooi,’ zei ze bewonderend. ‘Hoeveel kost hij?’

‘Tien euro.’

Emma keek teleurgesteld naar Tine. ‘Zo veel heb ik niet.’ Ze zette de beker terug. Hij was prachtig, maar ze was aan het sparen voor een nieuw paardenbeeldje. Ze had nu al twee keer een geweldig avontuur beleefd doordat ze via een paardenbeeldje in een andere wereld terecht was gekomen.

De eerste keer had ze meegedaan aan een paardenshow en de tweede keer had ze gelogeerd op een shetlanderstoeterij. Emma wilde dolgraag snel weer een beeldje kopen. Welk beeldje het zou worden, wist ze alleen nog niet. Eigenlijk leek alles haar wel leuk. Misschien kon ze bij een westernstal terechtkomen of bij de Spaanse rijschool in Wenen! Of…

Nadenkend keek ze naar Ross. Of in Engeland natuurlijk!

‘Emma, Else gaat zo meteen op Espresso rijden,’ zei Nora. ‘Vind je het leuk om te komen kijken?’ Nora was de eigenaresse van de manege. Het was woensdag, de dag waarop Emma rijles had.

Emma keek op. Ze was net bezig met het borstelen van Saffier, de bruine newforestpony waar ze in de les op had gereden. Natuurlijk vond ze het leuk om te komen kijken, maar tegelijkertijd voelde ze een steek van jaloezie. Zíj wilde op Espresso!

Espresso was al vanaf het eerste moment dat ze hem had gezien haar droompaard. Hij was glanzend diepzwart met een smalle bles en twee witte voetjes. Het was een driekwart arabier met veel temperament. Emma had nog nooit op hem gereden. Een tijdje geleden bijna, maar toen had Espresso een meisje van zijn rug gegooid en was Nora weer zelf op hem gaan rijden.

Vandaag mocht er voor het eerst iemand anders op. Helaas was dat niet Emma, maar Else. Else was al zestien en een heel handige ruiter.

Emma gaf Saffier nog een aai en liep daarna achter Nora aan. In de binnenbak stond Else al samen met Espresso op hen te wachten.

Emma keek verlangend naar Espresso. Wat zou het geweldig zijn om op hem te rijden! Hij was vurig, snel, gevoelig, mooi… Alles wat een paard moest zijn. Nee, meer dan dat.

Nora gaf Else een beentje. Voorzichtig ging Else in het zadel zitten. Espresso bewoog onrustig met zijn oren. Zodra Else de teugels aannam, draafde hij weg.

‘Rustig blijven zitten,’ riep Nora.

Else verblikte of verbloosde niet en deed net alsof er niets aan de hand was. Als vanzelf bewoog ze mee met de zwarte pony. Na een paar rondjes kon ze hem in stap over laten gaan.

Espresso ontspande een beetje. Hij hield zijn hoofd wat lager en brieste. Else liet hem nog een rondje stappen en drukte toen haar benen tegen hem aan om hem te laten draven. Espresso ontplofte zowat; hij schoot weg en sprong opzij.

Wonderbaarlijk genoeg bleef Else zitten.

‘Goed gedaan, Else,’ riep Nora. ‘Je merkt dat je maar heel weinig hoeft te doen!’

Emma voelde zich met de minuut kleiner worden. Dacht ze nou echt dat ze op die pony zou kunnen rijden? Dat lukte haar nooit…

Espresso was inmiddels rustiger. Else kon hem voltes laten maken, en na een kwartiertje kon ze hem zelfs laten galopperen zonder dat hij ervandoor ging. Zo nu en dan sprong hij opzij of versnelde even, maar het ging allemaal veel beter dan in het begin.

‘Wat denk je, Emma?’ vroeg Nora.

‘Eh… ik weet het niet,’ antwoordde Emma. Haar stem klonk een beetje schor en ze voelde dat ze rood werd.

‘Je zou eigenlijk een tijdje zonder zadel moeten rijden,’ merkte Nora op. ‘Dat doet wonderen voor je zit.’

Emma knikte een beetje moedeloos. Hoe moest ze dat nou weer voor elkaar krijgen? Misschien kon ze in Italië een keer rijden…

‘Als Espresso zo vooruit blijft gaan, kun je na de meivakantie wel op hem rijden, denk ik,’ ging Nora verder.

Emma wist niet wat ze moest zeggen. Er was niets wat ze liever wilde, maar ze betwijfelde of ze het wel kon.

Na het rijden nam ze Espresso mee naar de stal, waar ze Else hielp met afzadelen. Daarna gaf ze hem wat hooi en bleef nog een tijdje in de stal zitten. Er was niets zo leuk als een kauwend paard, bedacht ze. Ze werd er altijd zo rustig van.

Toen ze naar huis ging, bleef ze nog even staan bij de stal van Ross. Het grote paard keek op en duwde zijn neus tegen haar wang. Zijn witte snor kriebelde in haar gezicht. Emma grinnikte.

Met een blij gevoel stapte ze op haar fiets en reed naar huis. Ze zette haar fiets tegen het hek en ging naar binnen. Haar ouders waren er niet. In de keuken pakte ze snel een paar koekjes. Toen liep ze door naar de woonkamer.

Op de tafel stond haar laptop. Emma ging zitten en klapte hem open. Voor de zoveelste keer die week verschenen bonte paarden op het scherm. In gedachten trommelde Emma op de tafel. Hoe heette die organisatie ook alweer waarmee Tine op stap was geweest?

O ja. Geconcentreerd typte ze Traveller Tours in, en daarna Green Meadows Horse Fair.

Spend your vacation with tinkers and travellers! stond er op de beginpagina. Emma klikte op het plaatje van de woonwagen.

Op het scherm verschenen allerlei bonte paarden: met z’n vieren aangebonden voor een café in een dorp, tijdens het wassen in een rivier, voor een prachtige antieke woonwagen tussen groene heuvels…

Wat zou het geweldig zijn om daar te kunnen zijn! Emma werd steeds enthousiaster. Ze wist het zeker: haar volgende beeldje werd een tinker. Met twee treden tegelijk rende ze de trap op, naar haar kamer. Op haar bureautje lag het boekje met daarin alle beeldjes. De bladzijden waren helemaal groezelig geworden van het vele bladeren. Emma sloeg snel de bladzijden om, totdat ze zwart-witte paarden zag.

Haar oog viel op het beeldje in het midden. Tinkermerrie stond eronder. Wat was dat paard grappig getekend! Haar manen waren afwisselend zwart en wit, ze had een bles op haar hoofd en één wit en één zwart oor. Aan haar benen had ze lange, witte sokken. Die moest het worden.

Emma fronste haar voorhoofd. Hoeveel geld had ze eigenlijk? Ze keerde haar spaarvarken om en telde haar geld.

€ 4,32. Ze zuchtte. Het was nog niet genoeg. Met een lang gezicht stopte ze de muntjes terug. Balen, zeg! Ze moest nog minstens een paar weken sparen…

De verrassing

Toen ze donderdags uit school kwam, stond haar vader haar in de deuropening op te wachten.

‘Ha, die Emma,’ zei hij vrolijk. ‘Houd je jas maar aan, want we gaan meteen weg.’

‘Waarnaartoe dan?’ vroeg Emma een beetje geïrriteerd. Ze was van plan om naar de manege te gaan en Espresso te borstelen.

‘Wacht maar af,’ zei haar vader geheimzinnig. ‘Ik heb een verrassing voor je.’

‘Een verrassing?’ vroeg Emma, toch wel nieuwsgierig. ‘Wat dan?’

‘Dat zeg ik niet,’ antwoordde haar vader. ‘Behalve dan dat het met de vakantie te maken heeft.’

Emma’s gezicht betrok. Die stomme vakantie, ze bleef veel liever hier bij de paarden!

‘Kom,’ zei Emma’s vader. ‘En niet zo boos kijken, hoor!’

Emma schoot in de lach. Op haar vader kon ze nooit lang boos blijven. Bovendien vond ze het heerlijk dat hij thuis was. Vaak was hij wekenlang weg vanwege zijn werk als nieuwsfotograaf en dan miste ze hem vreselijk.

Emma’s vader haalde zijn fiets uit het schuurtje en kwam naar haar toe. ‘Zo,’ zei hij plagend. ‘Daar gaan we dan. We fietsen de straat uit en slaan daarna rechtsaf.’

Emma ging naast hem fietsen. Ze werd hoe langer hoe nieuwsgieriger.