Op zoek naar een dressuurpaard

Emma haalde diep adem en zette zich af. Haar hart klopte als een razende. Eindelijk zou ze op Espresso gaan rijden, haar droompaard. Op dit moment had ze maanden gewacht, vanaf de eerste keer dat ze hem had gezien. Voorzichtig liet ze zich in het zadel zakken.

Espresso snoof onrustig. Zijn mooi gevormde oren bewogen snel heen en weer.

‘Rustig maar,’ mompelde Nora, de instructrice. Ze aaide de pony over zijn hals.

Emma durfde zich bijna niet te bewegen. Ze had het gevoel dat ze op een bom zat die elk moment kon ontploffen. Met haar voeten zocht ze de beugels. Behoedzaam schoof ze ze erin, ervoor zorgend dat ze Espresso niet per ongeluk in zijn buik zou porren. Met één hand hield ze zich vast aan het zadel, met de andere hand kriebelde ze op Espresso’s schoft.

Espresso draaide zijn hoofd en keek haar verwachtingsvol aan. Emma grabbelde in haar jaszak en haalde er een stukje wortel uit.

‘Goed zo,’ zei Nora, ‘hij wordt al rustiger.’ Ze deed een paar passen achteruit en liet Espresso in stap overgaan.

Emma slikte. Tot nog toe ging het goed. Ze liet de teugels iets vieren en probeerde zachtjes mee te gaan met haar handen. Espresso bewoog veel meer dan de andere manegepony’s. Ook was hij groter, en smaller.

Espresso stapte nu een rondje om Nora heen. Hij had zijn hoofd wat omlaag gedaan en brieste.

‘Heel goed, Emma,’ riep Nora vanuit het midden. ‘Je doet het prima!’

Emma knikte nauwelijks zichtbaar. Ze had al haar aandacht nodig voor de zwarte pony onder haar. Het rijden op Espresso leek in niets op wat ze kende. Alles wat ze deed, al was het maar naar links of rechts kijken, leverde meteen een reactie op.

Na een paar rondjes stappen liet Nora Emma en Espresso de andere kant op gaan.

Emma blies zachtjes haar adem uit. Bij elke stap voelde ze zich wat meer op haar gemak. Ze kon nog steeds niet helemaal geloven dat ze echt op Espresso reed. Als ze niet via de beeldjes in een andere wereld terechtgekomen was, was het haar nooit gelukt, dat wist ze zeker.

De eerste keer was ze bij een paardenshow terechtgekomen, de tweede keer bij een shetlanderstoeterij en de derde keer bij een zigeunerfamilie in Engeland. Elke keer had ze ontzettend veel bijgeleerd; zo veel dat Nora er niets van snapte.

‘Ben je klaar om te draven?’ vroeg Nora.

‘Ja,’ riep Emma terug. Ze voelde hoe haar hart onmiddellijk weer sneller ging kloppen. Ze had pasgeleden nog gezien hoe Espresso in galop was weggestormd omdat het meisje dat op hem reed een iets te harde hulp had gegeven. Héél voorzichtig duwde Emma haar benen tegen Espresso’s buik.

Espresso gooide zijn hoofd omhoog en schoot weg in draf. Emma probeerde razendsnel het ritme te pakken te krijgen en begon met lichtrijden. Op, neer, op, neer, op, neer.

Espresso kalmeerde en deed zijn hoofd weer omlaag.

‘Goed zo,’ riep Nora. ‘Niet inhouden, laat hem maar lekker lopen!’

Emma slikte. Het liefste zou ze de teugels heel kort nemen, maar Nora had haar van tevoren verteld dat ze dat juist niet moest doen. Dan voelde Espresso zich opgesloten en ging hij alleen maar harder lopen.

‘Laat de teugels nog wat losser,’ riep Nora.

Met tegenzin liet Emma de teugels vieren. Ze voelde zich volstrekt hulpeloos en volledig overgeleverd aan de zwarte pony. Tot haar verbazing werd hij juist rustiger. Hij brieste en deed zijn hoofd nog verder naar beneden.

‘Goed gedaan, Emma, nu kun je gaan drijven!’

Emma keek geschrokken naar Nora. Drijven? Dat durfde ze helemaal niet!

‘Toe maar,’ moedigde Nora haar aan. ‘Er gebeurt niets.’

Heel zachtjes drukte Emma haar benen tegen Espresso’s buik. Espresso slingerde even met zijn hoofd en begon toen ruimere passen te maken.

Emma glunderde. Ze voelde zich als een prinses, een koningin. Espresso’s rug begon te veren en hij kauwde zachtjes op zijn bit. Rondje na rondje liep hij zo.

‘Ik denk dat ik de longe wel los kan maken,’ zei Nora na een tijdje. ‘Als je dat durft, tenminste.’

Emma twijfelde. Durfde ze dat? ‘Doe maar,’ hoorde ze zichzelf zeggen. Ze stuurde Espresso naar het midden en liet hem halt houden door zwaarder in het zadel te gaan zitten.

‘Heel goed, Emma,’ zei Nora toen ze naast haar stond. ‘Je moet bij Espresso zo weinig mogelijk met de teugels doen.’

Emma knikte. Ze had het gevoel dat ze het begon te begrijpen.

Zachtjes drukte ze haar benen tegen Espresso’s buik. Tegelijkertijd zorgde ze ervoor dat ze de teugels lang liet.

Espresso ging in stap over.

Even voelde Emma paniek opkomen. Ze voelde zich alsof ze moederziel alleen in een bootje op zee dobberde. Een rubberbootje, zonder stuur en zonder motor.

‘Doe gewoon wat je net ook deed,’ riep Nora. ‘Je kunt het best!’

Emma vermande zich. Ze concentreerde zich op Espresso’s bewegingen en deed haar best om zijn mond te voelen zonder de teugels strak te houden.

Het ging nog beter dan eerst. Emma had het gevoel dat ze de rest van haar leven door zou kunnen rijden, zo geweldig vond ze het.

Na twintig minuten liet Nora haar halt houden. ‘Het is genoeg voor vandaag,’ zei ze glimlachend. ‘Je hebt het heel goed gedaan, Emma. Knap hoor!’

Emma knikte. Ze was zo blij en zo trots dat ze geen woord kon uitbrengen. Ze stapte af en sloeg haar arm om Espresso’s hals. Het voelde nog steeds onwerkelijk. Ze had net op Espresso gereden en het was haar gelukt! Hij had niet gebokt, was er niet vandoor gegaan en ook niet opzij gesprongen. Dankbaar duwde ze haar neus in zijn manen.

Ze ging er zo in op dat ze niet eens hoorde wat Nora zei.

‘Emma, luister je? Over anderhalve week is er een dressuurwedstrijd, doe je mee?’

Emma knikte enthousiast. ‘Tuurlijk doe ik mee.’ Ze dacht razendsnel na. ‘Mag ik alsjeblieft met Espresso meedoen?’

Nora schudde haar hoofd. ‘Sorry Emma, maar dat gaat je niet lukken. Het lijkt me beter dat Else die dag op hem rijdt. Al kan het ook best zijn dat Espresso tegen die tijd nog niet zover is, hoor, en dan doet hij helemaal niet mee.’

Emma voelde hoe alle blijdschap uit haar wegvloeide. Ze slikte teleurgesteld. Ze had het kunnen weten… Else was al bijna zestien en een heel goede ruiter. Nadat Espresso een meisje eraf gebokt had, was zij de eerste geweest die op hem mocht rijden. En pas toen dat goed ging, mocht Emma erop.

Driftig veegde Emma een traan weg. Gelukkig zag Nora het niet; ze was de bak al uit gelopen.

Toen Emma klaar was met afzadelen en opruimen, pakte ze haar fiets en reed ze de oprijlaan af. Ze was nog steeds overstuur. Het ging zo goed met Espresso en toch mocht ze niet met hem meedoen aan de wedstrijd!

Boos trapte ze door de regen, zonder te merken dat ze nat werd. De wind suisde om haar gezicht en haar rossige haar wapperde achter haar aan.

In plaats van naar huis te gaan, sloeg ze rechtsaf en reed een nieuwbouwwijk in. Een paar straten verderop woonde Teuntje, haar beste vriendin. Teuntje was heel praktisch en had altijd goede ideeën. Bovendien was zij de enige die wist van haar avonturen met de beeldjes. De laatste keer was ze zelfs mee geweest!

Ondanks haar slechte humeur moest Emma grinniken. Na die ene keer wilde Teuntje niet meer mee; ze vond het veel te spannend. Emma zette haar fiets in de voortuin en belde aan.

Teuntje deed open. ‘Hoi Em, hoe ging het?’ vroeg ze meteen.

Emma haalde haar schouders op. ‘Het ging fantastisch, maar toch mag ik niet met Espresso meedoen aan de wedstrijd!’

‘Ai,’ zei Teuntje alleen maar. Ze liep voor haar uit naar de keuken.

In de woonkamer waren haar broertjes Felix en Gijs aan het spelen. Haar moeder was boven, zo te horen. Emma plofte op een stoel.

‘Zeg, Em,’ zei Teuntje aarzelend. Ze keek even de woonkamer in of haar broertjes het niet zouden horen. Toen zei ze zachtjes: ‘Als je een nieuw beeldje koopt, kom je misschien ergens terecht waar je heel goed leert rijden. Dan lukt het je vast wel!’

Emma schuifelde met haar voeten. ‘Ik zou niet weten hoe ik dat moest doen,’ zei ze chagrijnig. ‘Het zijn beeldjes van bepaalde rassen, en ik moet wel bij een dressuurstal terechtkomen. Als het fout gaat, zit ik misschien twee weken bij een springstal of zo!’ Met een lang gezicht pakte ze het glas chocomel dat Teuntje had ingeschonken. ‘En bovendien heb ik nog niet genoeg geld.’

Teuntje fronste haar voorhoofd. ‘Zijn er geen rassen die vooral als dressuurpaard worden gebruikt?’ Verwachtingsvol keek ze naar Emma. ‘Als je niets doet, weet je zeker dat het je niet gaat lukken.’

‘Daar heb je gelijk in, Teun.’ In gedachten verzonken nam Emma een slok chocomel.

Toen ze na een halfuurtje wegging, voelde ze zich al een stuk beter. Op haar gemak fietste ze naar huis. Ze deed het hekje open, zette haar fiets tegen het raam en liep naar binnen.

‘Mam,’ riep ze. ‘Het rijden op Espresso ging supergoed!’

‘O, wat fijn,’ riep haar moeder terug. ‘Gefeliciteerd! Emma kom eens kijken, de Guarneri is er!’

Nieuwsgierig liep Emma de woonkamer in. Haar moeder had het al weken nergens anders over: de nieuwe viool die ze zou krijgen. Nou ja, nieuw… Het instrument was al bijna driehonderd jaar oud. Hij was gebouwd door Giovanni Guarneri, in Italië. Daarna had hij bijna de hele wereld over gezworven en nu lag hij zomaar op hun eettafel in een helderblauwe koffer.

‘Wauw,’ zei Emma zachtjes toen haar moeder het deksel opendeed. De koffer was gevoerd met rood fluweel en erin lag een donkerbruine viool. Het hout glansde zachtjes in het licht van de lamp.

Emma streelde voorzichtig met haar vingers over de welving van het bovenblad. Het was niet te geloven dat hij al zo oud was en al zo veel had meegemaakt.

Ze keek op. ‘En, hoe speelt hij?’

Emma’s moeder glimlachte dromerig. ‘Geweldig. Goddelijk. Eigenlijk,’ zei ze terwijl ze naar het instrument keek, ‘kan ik het niet beschrijven. Je moet het horen.’ Ze pakte de viool en begon erop te spelen.

Als Emma vioolspeelde, klonk het alsof er een kat met zijn staart tussen de deur zat, maar haar moeder kon een viool laten zingen, lachen en huilen. Ze was een beroemde violiste en trad vaak op. Vroeger vond ze het vreselijk dat Emma zo gek op paarden was en niets met muziek wilde doen, maar nu was het goed.

Emma bleef even staan luisteren. De viool had een prachtige klank, veel dieper en warmer dan elke andere viool die Emma ooit gehoord had. ‘Mooi,’ zei ze bewonderend. Haar moeder glimlachte even naar haar en speelde toen weer verder. Ze ging er zo in op dat ze niet meer doorhad dat Emma er was.

Emma liep de trap op, naar haar kamer. Ze maakte de deur open en liep naar het bureautje. Waar was het boekje met de beeldjes gebleven? Ah, daar. Ze ging op het bed zitten, met haar laptop naast zich.

Ingespannen bladerde ze door het boekje. Zou een hannoveraan een dressuurpaard zijn? Of een KWPN’er? Ze bladerde verder. Een volbloed? O nee, dat waren renpaarden.

Trakehner merrie, las ze. Keurend bekeek ze het beeldje.

Op het plaatje stond een bruine merrie met een smalle bles en vier witte benen. Heel lange benen, trouwens. Ze had een sierlijke, lange hals en een hoge schoft. Haar hals was een beetje gebogen en het was net alsof ze glimlachte.

Emma pakte de laptop en typte trakehner in. Onmiddellijk verschenen op het scherm plaatjes van dressuur, springen en crossen. Emma fronste haar voorhoofd. Hannoveraan dan maar. Daar was het hetzelfde.

KWPN’er dan? Ook hier verschenen weer paarden die aan dressuur, springen of cross deden. Emma ging weer terug naar trakehners. ‘Trakehners zijn hoog in het bloed staande paarden met veel uithoudingsvermogen,’ las ze hardop. ‘Ze zijn goed gebouwd en hebben een uitstekend karakter. Trakehners blinken uit in dressuur, maar het zijn ook prima springpaarden.’

Gefrustreerd klapte ze de laptop dicht. Welke moest ze nou kiezen? En ze moest ook maar afwachten of het wel lukte. Het ging niet zomaar! Ze moest er echt hevig naar verlangen, anders lukte het niet om in een andere wereld terecht te komen.

Een wereld waarin het paard van het beeldje een echt paard was en waarin de tijd heel anders verliep dan hier. Emma kon wel twee weken in die andere wereld doorbrengen, terwijl ze in haar eigen wereld maar vijf minuten weg was.

Emma klapte opnieuw haar laptop open. Met een verbeten gezicht typte ze de woorden dressuurpaard en ras in. Ze gaf het niet zo gemakkelijk op.