Stomme Espresso!

Emma pakte haar fiets uit het schuurtje en deed de poort open. Het was weer woensdagmiddag, de mooiste middag van de week. Blij stapte ze op haar fiets en reed de straat uit. Haar rossig blonde haar wapperde achter haar aan.

Vandaag ging ze voor de vijfde keer op Espresso rijden. Emma wist het precies, want ze had het bijgehouden in een speciaal boekje.

Al vanaf het eerste moment dat ze Espresso had gezien, was hij haar droompaard. Hij was ongeveer één meter vijfenveertig meter hoog en glanzend zwart, met een smalle bles en twee witte voetjes. Espresso was driekwart arabier en heel temperamentvol.

Tot een paar maanden geleden leek de zwarte pony ver buiten haar bereik. Emma kon toen nog helemaal niet zo goed rijden. Ook mocht ze maar één keer per week naar de manege. Dat was voordat alles anders was geworden door de paardenbeeldjes die ze had gekocht.

Intussen was het al vier keer gebeurd dat ze naar zo’n beeldje keek en opeens in een andere wereld terechtkwam. Een wereld waarin het paard van het beeldje echt was en Emma een geweldig avontuur beleefde. Sindsdien was ze veel beter gaan rijden en ook mocht ze vaker naar de manege.

Terwijl ze de straat uit reed, neuriede Emma een liedje. In een hoge boom zong een merel. De zon scheen op een voortuin vol donkerrode tulpen, maar Emma zag ze niet. Haar gedachten waren heel ergens anders.

Ze wilde dolgraag weer een beeldje kopen, maar had nog niet genoeg geld. Twee euro en dertien cent was echt te weinig, zelfs voor een piepklein beeldje. Emma zuchtte. Ze zou nog minstens een week door moeten sparen.

Elke dag bladerde ze in het boekje waarin alle beeldjes stonden. Wat had ze zin in een nieuw avontuur! Ze had al in een paardenshow meegedaan met een Spaanse hengst, ze had een mini-shetlandveulen gered en ze was met een tinker en een woonwagen op stap geweest in Engeland. En een paar weken geleden had ze les gehad bij een chique dressuurstal.

Emma fronste haar voorhoofd. Zou het nog een keer lukken? Tot nu toe ging het telkens vanzelf, maar ze had geen idee of dat zo zou blijven. Ook lukte het bij elk beeldje maar één keer. Na haar avontuur gebeurde er niets meer, hoe lang ze ook naar het paardje keek.

Zonder dat ze het in de gaten had, was Emma bij de manege aangekomen. In het weiland naast de oprijlaan rende shetlanderveulen Vito rondjes om zijn moeder. Emma glimlachte vertederd. Wat was hij toch schattig!

Ze parkeerde haar fiets en haalde haar cap onder de snelbinders vandaan. Ze had vreselijk veel zin in de les. De afgelopen keer was het heel goed gegaan, en misschien mocht ze vandaag wel galopperen…

Toen ze de stal in wilde lopen, werd haar aandacht getrokken door een grote, zwarte poster. Bovenaan stond in knalrode letters Appaloosakeuring. Daaronder zag Emma een lief wit hoofd, vol bruine en zwarte stippen. Ze had nog nooit appaloosa’s in het echt gezien, maar ze leken haar prachtig.

Waar was die keuring ergens? Ingespannen speurde ze de poster af. Onderaan stond in kleine letters: Manege De Boomgaard, IJsselsteinseweg 199, Nieuwegein.

Toen ze voetstappen hoorde, draaide ze zich om. Het was Nora, de instructrice van de manege.

‘Waar is dat ergens?’ vroeg Emma nieuwsgierig. Ze wees naar de poster.

Nora bleef staan. ‘Dat is hier een kilometer of twintig vandaan. Aan de andere kant van Utrecht.’

‘Kan ik dat fietsen?’ vroeg Emma hoopvol.

Nora schoot in de lach. ‘Nou, dat is wel ver, hoor. Maar misschien willen je ouders je wel brengen.’

Emma knikte. Dat was een goed idee! Haar moeder was deze week op tournee met een orkest, dus ze was alleen thuis met haar vader. Die was een stuk makkelijker dan haar moeder en bovendien vond hij paarden leuk.

Ted, haar rode kater, was er ook nog, maar die telde niet echt mee. Niet als het ging over dingen die ze mocht en waar ze naartoe ging. Verder wel natuurlijk, want Emma was dol op hem en hij op haar.

‘Wil je Espresso alvast opzadelen?’ vroeg Nora. ‘Ik kom er zo aan.’

Emma knikte. Toen ze bij Espresso’s box aankwam, maakte haar hart een sprongetje. Dat gebeurde elke keer als ze hem zag. ‘Hé, knapperd,’ zei ze blij. Ze deed de boxdeur open.

Espresso zette een pasje naar haar toe en keek haar verwachtingsvol aan.

Emma grinnikte. Ze voelde in haar jaszak en haalde er een stuk wortel uit. ‘Hier, voor jou.’

Espresso rekte zijn hals en pakte voorzichtig de wortel aan.

Emma aaide hem over zijn schouder. ‘Vandaag ga ik weer op je rijden. Ik hoop dat je braaf bent!’ Ze deed hem het halster aan en liep voor hem uit naar de poetsplaats.

Daar waren Lotte en Frederieke bezig met vegen.

‘Ga je vandaag weer op Espresso rijden?’ Lotte keek bewonderend naar Emma.

‘Ja, zo meteen.’

‘Ik snap niet dat je dat durft,’ zei Frederieke. ‘Hij is echt wild!’

Emma haalde haar schouders op. ‘Niet als je weet hoe je met hem om moet gaan,’ zei ze nonchalant. ‘Vroeger was ik ook bang voor hem, maar nu niet meer.’

Vroeger was vóór de beeldjes. Voordat ze op Bess, de tinker, in rengalop weg was gescheurd, zonder zadel. Dát was pas eng geweest! En voordat ze dressuurles kreeg op Brammetje.

Bij haar laatste avontuur had ze een week lang twee keer per dag les gekregen, waardoor ze ontzettend veel had geleerd. Het vreemde was namelijk dat Emma maar een paar minuten weg was uit haar kamer, terwijl ze wel twee weken in die andere wereld kon doorbrengen.

Lotte en Frederieke bleven nog even kletsen terwijl Emma Espresso borstelde.

‘Wij komen straks wel even kijken,’ zei Lotte. Ze draaide zich om en liep samen met Frederieke naar de kantine.

Emma knikte en ging verder met het uitkrabben van Espresso’s hoeven. Zodra ze daarmee klaar was, liep ze naar de zadelkamer. Ze pakte het mooie zwarte dressuurzadel van Espresso en zijn hoofdstel. Voorzichtig zadelde ze hem op en daarna deed ze hem zijn bit in. Toen nam ze hem mee naar de binnenbak.

Achter de ruit van de kantine zag ze Lotte en Frederieke. Emma zwaaide naar hen.

Nora was er nog niet.

Weifelend keek ze naar Espresso. Zou ze al opstappen? Nee, beter van niet. Als Nora hem niet vasthield, hupte hij heen en weer.

‘Zo, daar ben ik,’ klonk de stem van Nora. ‘Ik moest nog even een paar kinderen helpen met opruimen. Ben je zover?’

Emma knikte. Ze maakte de kinriem van haar cap vast en trok langzaam de beugel naar beneden. Toen pakte ze de teugels en legde haar hand op de manenkam.

Espresso kauwde onrustig op zijn bit en draaide met zijn ogen.

Emma kriebelde hem in zijn manen. ‘Rustig maar,’ zei ze zacht. ‘Het is goed, hoor.’ Ze stak haar voet in de stijgbeugel, hupte een paar keer en zette toen af. Met een flinke zwaai kwam ze op zijn rug terecht. Nadat ze voorzichtig was gaan zitten, zocht ze met haar rechtervoet naar de andere beugel.

Nora aaide Espresso geruststellend over zijn hals. ‘Goed gedaan, kerel,’ zei ze vriendelijk. ‘Zal ik hem aan de longe nemen?’ vroeg ze aan Emma. ‘Ik geloof dat hij vandaag erg onrustig is.’

Emma twijfelde even. Nora had gelijk, maar in de kantine stonden Lotte en Frederieke te kijken. Die dachten dan vast dat ze bang was! En bovendien had ze wel engere dingen gedaan dan dit.

‘Nee, dat hoeft niet,’ zei ze met vaste stem. Voorzichtig duwde ze haar benen tegen Espresso’s buik.

Espresso stapte vlug weg.

‘Houd hem meteen bezig,’ riep Nora, ‘zodat hij geen tijd heeft om iets anders te gaan doen. Ga maar wat wendingen rijden, slangenvoltes en zo.’

Emma deed wat Nora had gezegd. Langzaam werd Espresso rustiger. Hij deed zijn hoofd omlaag en proestte.

Nadat ze tien minuten had gestapt, liet Emma Espresso in draf overgaan.

Opeens veranderde de zwarte pony. Hij snoof onrustig en trok aan de teugels.

‘Niet terugtrekken, Emma,’ riep Nora.

Espresso ging iets langzamer lopen, maar nog steeds harder dan Emma wilde.

‘Rustig maar,’ zei ze zacht. Ze probeerde kalm en vol zelfvertrouwen te klinken, maar zo voelde ze zich helemaal niet. Ze had het gevoel dat de zwarte pony onder haar elk moment kon ontploffen.

Opeens moest ze denken aan die keer dat Else van hem af gevallen was. Else was een stuk ouder dan zij en kon heel goed rijden. Niet aan denken, dacht ze, en ze beet op haar lip. Een beetje zenuwachtig klopte ze Espresso op zijn hals.

Espresso zwaaide met zijn hoofd en schoot opeens weg in galop.

Het ging zo snel dat Emma nauwelijks doorhad wat er gebeurde. Ze verloor haar evenwicht en schoof naar links, waarbij ze per ongeluk met haar rechterbeen tegen Espresso’s flank aan trapte.

Espresso ontplofte. Hij sprong plotseling opzij en bokte wild.

Krampachtig hield Emma zich vast aan zijn manen. Ze hing nu bijna helemaal naast de pony. Haar buik ging net zo tekeer als Espresso en haar hart vloog er met een rotvaart vandoor. O jee, haar linkervoet zat vast in de stijgbeugel!

Espresso bokte nog een keer.

Emma’s voet schoot uit de beugel en ze viel er zelf achteraan. Met een doffe klap kwam ze in het zand terecht.

Binnen een paar tellen stond Nora naast haar. ‘Heb je je pijn gedaan?’ vroeg ze bezorgd.

‘Nee. Ja. Een beetje,’ antwoordde Emma. In haar mond zat zand. Ze spuugde het uit en ging rechtop zitten.

Nora klopte het zand van Emma’s jas.

Espresso stond een eindje verderop. Hij zag er volkomen onbewogen uit, alsof er niets gebeurd was. Sterker nog: alsof hij er niets mee te maken had.

De tranen sprongen Emma in de ogen. Niet van pijn, maar van teleurstelling. Ze had niet verwacht dat ze van hem af zou vallen. En dan ook nog uitgerekend terwijl Lotte en Frederieke zaten te kijken!

Met moeite stond ze op. Haar been deed pijn.

‘Wil je verder rijden?’ vroeg Nora.

Emma haalde haar schouders op. ‘Ik weet het niet,’ antwoordde ze kleintjes. Haar stem klonk een beetje bibberig.

‘Dan ga ik er zelf even op,’ zei Nora.

Emma zei niets. Ze voelde zich verschrikkelijk.

Nora liep naar Espresso toe en maakte de beugels op maat. Toen stapte ze op.

Espresso bewoog onrustig met zijn oren.

Nora liet hem al snel overgaan in draf. Ze hield de teugels langer dan Emma had gedaan, maar toch ging Espresso er bij haar niet vandoor. Nora reed voltes met hem en veranderde een paar keer van hand. Het zag eruit alsof Espresso een brave beginnerspony was.

Emma zou het liefst door de grond gezakt zijn. Toen Nora klaar was met rijden, hielp ze haar met afzadelen. Gelukkig waren Lotte en Frederieke inmiddels naar huis gegaan. Emma sjokte naar haar fiets en deed haar cap onder de snelbinders.

Voor het eerst sinds ze Espresso kende, had ze een hekel aan hem. Uit frustratie gaf ze een trap tegen haar fiets. Volgende week zou ze op Saffier rijden.

Toen ze thuiskwam, zat haar vader aan tafel de krant te lezen. ‘Waardeloze foto,’ mompelde hij, wijzend naar een onscherpe foto in het midden van de pagina.

Emma’s vader was nieuwsfotograaf. Vroeger was hij vaak wekenlang weg, maar tegenwoordig werkte hij in de buurt. Emma vond dat heerlijk, want ze was dol op hem.

‘En, hoe was het?’ vroeg hij zonder op te kijken.

‘Niet zo goed,’ antwoordde Emma met een klein stemmetje. ‘Ik ben eraf gevallen.’ Opeens begon ze te huilen.

‘Meisje toch,’ zei haar vader troostend. ‘Wat is er gebeurd?’

Emma kon niet meer ophouden met huilen. Op de fiets had ze zich nog goed kunnen houden, maar nu kwam alles eruit. Snikkend vertelde ze het hele verhaal.

‘Oei.’ Haar vader sloeg een arm om haar heen. ‘Die Espresso toch! Volgens mij is het tijd voor een leuke dvd en iets lekkers. Wil je warme chocolademelk?’

Emma knikte en deed haar laarzen uit. Zelfs onderin zat nog zand. Toen liep ze naar de woonkamer en pakte het kratje met dvd’s. Bijna allemaal gingen ze over paarden. Na wat zoeken vond ze een film die níét over paarden ging. Ze stopte de dvd in het apparaat en ging op de bank liggen.

Ted lag op de stoel tegenover haar. Hij deed zijn ogen open, gaapte flink en liep naar haar toe. Emma aaide hem over zijn kop. Ted begon te spinnen en sprong op de bank.

Even later kwam haar vader binnen met warme chocolademelk en een schaaltje chips. Hij zette het neer en pakte een deken uit de kast. ‘Zo,’ zei hij, ‘als dit niet helpt, weet ik het ook niet meer.’

Emma glimlachte dankbaar naar hem. Voorlopig had ze geen zin om naar de manege te gaan. Stomme Espresso!

Stippen, vlekken en spikkels

Een paar dagen later voelde Emma zich alweer een stuk beter. Toch had ze nog geen zin om naar Espresso te gaan; ze was nog steeds boos en teleurgesteld. Gelukkig wilde haar vader graag mee naar de appaloosakeuring.