Naar de film

‘Ssst,’ deed Teuntje. ‘De film begint!’

Emma draaide zich om. Ze had net zitten kletsen met twee meisjes die ze kende van de manege. Natuurlijk hadden ze het over paarden gehad. Waar anders over!

Zolang Emma zich kon herinneren, was ze gek op paarden. Haar kamer hing vol met paardenposters, op haar dekbed galoppeerde een Friese hengst en op de plank boven haar bed stond een hele rij paardenbeeldjes.

Emma’s ouders dachten dat het gewone beeldjes waren, maar Emma wist wel beter! Als ze ernaar keek, kwam ze in een andere wereld terecht. In die wereld was het paard van het beeldje echt en beleefde ze telkens een geweldig avontuur. Een avontuur waarin zij de hoofdrol speelde.

De laatste keer was ze door een appaloosa-beeldje in Californië terechtgekomen en had ze meegedaan aan een film. Als Emma er alleen al aan dacht, kreeg ze heimwee. Naar Miss Confetti, de appaloosa waarop ze gereden had. Naar de oceaan en de bloemen. En naar Sara, haar dubbelgangster.

Emma zuchtte. Helaas werkte het bij elk beeldje maar één keer: hoelang ze ook naar het beeldje van de appaloosa keek, er gebeurde niks meer.

Teuntje had een zakje chips gepakt en maakte het met veel gekraak open. Ze hield het Emma voor.

‘Lekker,’ fluisterde Emma en ze nam een handvol chips.

Op het scherm waren de voorfilmpjes afgelopen. Er kwam een prachtig kasteel in beeld, met een tuin vol rozen en sierlijke meubels.

Even later verscheen er een pony met een antiek koetsje. Uit het koetsje stapten een jonge vrouw en een man. De vrouw had een prachtige jurk met heel veel ruches aan en de man droeg een mooi pak.

‘Kijk, dat zijn David en Britt,’ fluisterde Teuntje. Ze kon van opwinding nauwelijks op haar stoel blijven zitten. ‘Zie je die ketting die ze om heeft? En die oorbellen?’

Emma knikte braaf, hoewel ze eigenlijk alleen oog had voor de pony. Teuntje was haar beste vriendin, maar ze had niets met paarden. Toch was zij de enige die wist van de beeldjes. Ze was zelfs een keer mee geweest!

De pony was kastanjebruin met volle, lange zwarte manen en een zwarte staart. Hij was stevig en elegant tegelijk en had een prachtig hoofd met grote, donkere ogen.

Emma probeerde in te schatten hoe groot hij was. Een stuk kleiner dan haar lievelingspony Espresso, dat was duidelijk. Espresso was een driekwart arabier van 1.46 meter hoog. Hij was zwart met een smalle bles en twee witte voetjes.

Espresso was heel snel en gevoelig en alleen Emma mocht op hem rijden. En dat kwam allemaal door de beeldjes! Ze was nu vijf keer naar die andere wereld gereisd en had er steeds beter leren rijden. Het mooie was dat ze in werkelijkheid steeds maar een paar minuten weg was, terwijl ze wel twee weken daar kon zijn.

De pony in de film stond keurig te wachten totdat David en Britt terugkwamen. Toen ze hem aandreven, draafde hij meteen weg. Het zag eruit alsof hij het zelf bedacht had.

‘Dat zou ik ook wel willen,’ zei Teuntje net iets te hard. ‘Rijden in een karretje met zo’n mooie pony!’

‘Ik ook,’ riep Emma zonder na te denken.

‘Ssst,’ klonk het achter hen.

Emma en Teuntje keken elkaar aan en giechelden zacht.

In de film waren ze met een snelle achtervolging bezig. Het koetsje hotste en botste op en neer, maar David en Britt zaten fier rechtop en gaven geen kik.

‘Wauw,’ zei Teuntje ademloos toen de film was afgelopen. Haar wangen waren rood van opwinding. Ze keek opzij naar Emma. ‘Spannend, hè?’

Emma knikte alleen maar. Ingespannen keek ze naar het scherm. Daar waren de namen te zien van iedereen die had meegewerkt aan de film. Eerst de acteurs en actrices en daarna de mensen van de kostuums en de make-up.

Teuntje stootte Emma aan. ‘Ga je mee?’

Emma schudde haar hoofd. ‘Ik wil weten wat het voor pony is!’

Nu keek Teuntje ook naar het scherm. ‘Daar,’ riep ze. ‘Pony: Hixton Glenn.’

‘Hixton Glenn, Hixton Glenn, Hixton Glenn,’ mompelde Emma.

‘Wat doe jij nou?’ vroeg Teuntje verbaasd.

‘Zorgen dat ik de naam onthoud natuurlijk!’ Emma stond op en liep achter Teuntje aan naar buiten.

‘Kwam er nu ook maar zo’n koetsje voorrijden,’ zei Teuntje dromerig terwijl ze naar hun fietsen liepen. Zoekend keek ze om zich heen.

Emma grinnikte. ‘Helaas niet. Dit is de eenentwintigste eeuw! Je zult zelf moeten trappen, dame.’

Al kletsend fietsten ze naar Emma’s huis. Emma woonde in een mooi oud huis vlak bij een park, in de Johann Schenckstraat. Naast de glanzende houten voordeur zaten kleine glas-in-loodraampjes.

Emma pakte haar sleutel en deed de voordeur open. Uit de woonkamer klonk muziek. Emma’s moeder was een beroemd violiste die de hele wereld rondreisde om concerten te geven. Over een paar dagen had ze een belangrijk concert in Amsterdam.

Meestal vond Emma de muziek die haar moeder speelde wel mooi, maar dit was verschrikkelijk. Het klónk niet eens meer als muziek! De viool krijste, snerpte en gilde. Het leek alsof hij het elk moment kon begeven.

Emma stopte haar vingers in haar oren en rende naar boven. Teuntje rende achter haar aan.

Toen ze boven kwamen, deed haar vader net de deur van zijn werkkamer open.

‘Wat een herrie,’ riep Emma. ‘Ik word er helemaal gék van!’

‘Ik ook,’ bekende haar vader. ‘Ze vindt het zelf prachtig.’

‘Waarom gaat ze dan niet op haar eigen kamer spelen?’ mopperde Emma.

‘Ze beweert dat het beneden beter klinkt.’

Emma snoof. Wat een onzin! Voor Teuntje uit liep ze naar haar kamer. Ze deed de deur stevig dicht en zette een raam open. De geluiden van buiten kwamen maar net boven die van de viool uit.

‘Kan die viool daar wel tegen?’ piepte Teuntje. ‘Straks breekt hij nog doormidden!’

Emma haalde haar schouders op.

‘Hij was toch heel duur,’ drong Teuntje aan.

‘Ja hoor,’ zei Emma achteloos. ‘Een miljoen euro.’

Teuntje keek haar sprakeloos aan. ‘Jullie moeten wel heel rijk zijn.’

‘Hm,’ antwoordde Emma. ‘Die viool is niet van ons maar van een groep rijke mensen. Zij kunnen er zelf niet op spelen en hebben hem aan mijn moeder uitgeleend.’ Ze pakte haar laptop en begon te typen. ‘Hixton Glenn,’ prevelde ze. ‘Kijk, daar heb ik hem,’ zei ze triomfantelijk. Ze wees naar het scherm.

Teuntje kwam naast haar zitten.

‘Het is een dartmoorpony,’ ging Emma verder. Haar ogen zochten die van Teuntje. ‘Daar heb ik nog nooit van gehoord.’

‘Ik ook niet,’ antwoordde Teuntje. ‘Maar dat zegt niks, natuurlijk.’

‘Dartmoorpony’s komen uit Zuid-Engeland,’ las Emma hardop voor. ‘Daar leefden ze eeuwenlang in een wild heidegebied. De meeste dartmoorpony’s zijn bruin zonder aftekeningen.’ Ze gaf Teuntje een por. ‘Kijk dan, Teun!’

‘Hm,’ deed Teuntje. Ze wierp een vluchtige blik op het scherm en keek daarna naar Emma. ‘Zullen we opzoeken wie die kleren gemaakt heeft? Of zullen we een stukje van de film naspelen?’ Haar ogen begonnen te schitteren. Sinds een paar weken zat ze op toneel en wilde ze voortdurend met Emma toneelspelen.

Emma zuchtte. ‘Alweer?’

Teuntje boog zich over Emma en typte de naam van de film in. Er kwamen foto’s tevoorschijn van de hoofdrolspelers, het kasteel en groene heuvels. ‘O, wat lijkt het me geweldig om daaraan mee te doen,’ zwijmelde Teuntje. ‘Of in die tijd te leven!’

Emma knikte enthousiast. ‘Mij ook! Ik denk dat mijn volgende beeldje een dartmoor wordt.’ Ze keek op naar Teuntje. ‘Waarom koop je er niet ook een? Misschien komen we wel in een Engelse film terecht!’

‘Eh…’ deed Teuntje zenuwachtig. ‘Ik weet niet, hoor. Misschien moet ik dan wel paardrijden! Dat durf ik niet.’ Zenuwachtig plukte ze aan het dekbed. ‘Denk je echt dat we allebei op dezelfde plek terechtkomen? Ik wil niet nog een keer alleen op een pleintje in Engeland zitten.’

Emma dacht na. ‘Als je zelf een beeldje koopt wel, denk ik.’ Met een frons keek ze naar Teuntje. ‘Ik moet telkens dingen doen die ik kan en die bij me passen. Misschien hoef jij wel helemaal niks met een paard te doen, maar wel met sieraden, of kleren!’

‘Denk je?’ vroeg Teuntje hoopvol.

Emma knikte. ‘Maar ja, ik weet het natuurlijk niet zeker. Misschien lukt het niet eens.’

Teuntje zakte weer in. Ze zag er bezorgd uit.

Emma stond op en haalde het boekje waar alle beeldjes in stonden. Snel bladerde ze erdoorheen. ‘Kijk,’ zei ze na een tijdje. ‘Hij lijkt precies op de pony in de film!’

Teuntje nam het boekje aan en keek naar de plaatjes.

Intussen liep Emma naar haar bureau en pakte het potje waar ze haar geld in bewaarde. Ze rammelde ermee. ‘Ik heb drie euro vijfentwintig. Met mijn zakgeld van zondag erbij heb ik genoeg.’ Vragend keek ze naar Teuntje. ‘Zullen we maandag na school vertrekken?’

‘Ik, eh… ik weet het nog niet, hoor,’ piepte Teuntje.

‘We komen vast op dezelfde plek terecht,’ ging Emma verder. ‘In die andere wereld is er maar één paard dat precies op het beeldje lijkt, dus dat kan niet misgaan.’

Teuntje keek weifelend naar Emma. ‘Zolang we bij elkaar blijven, durf ik misschien wel.’

‘Ik zou het superleuk vinden,’ zei Emma. ‘Wie weet wat we allemaal beleven!’

Teuntje knikte voorzichtig. Dat was nou net het probleem.

Emma trok snel haar rijbroek aan en denderde de trap af naar beneden. Vandaag had ze weer les op Espresso! Ze zwaaide naar haar vader en deed de voordeur open. In de woonkamer oefende haar moeder toonladders. Emma zuchtte opgelucht. Daar zou ze vanmiddag geen last van hebben.

Na een kwartiertje fietste ze de oprit van de manege op. Het was woensdagmiddag en dan was het altijd extra druk. Vlak voor haar zetten Frederieke en Lotte hun fiets neer. Een paar weken geleden had Frederieke Emma nog gepest toen ze van Espresso af was gevallen. Emma grinnikte. Dat was voordat ze in Californië had geleerd om zich in volle galop van een paard af te laten rollen. Sinds ze dat had laten zien, hadden beide meisjes diep ontzag voor haar.

‘Ga je vanmiddag weer op Espresso rijden?’ vroeg Lotte.

‘Ja,’ antwoordde Emma. ‘Misschien ga ik wel galopperen.’ Terwijl ze het zei, werd ze helemaal blij. Galopperen op Espresso! Ze keek er al weken naar uit. Hoe zou het voelen? Zou hij weer proberen ervandoor te gaan? De mooie zwarte pony was onvoorspelbaar en kon zomaar uit het niets opzij springen of wegrennen.

Snel liep Emma naar Espresso’s stal. Toen ze daar aankwam, stond hij met zijn kont naar haar toe en keek naar buiten.

‘Espresso,’ riep Emma. ‘Kom dan!’ Ze pakte een wortel uit haar jaszak en deed de boxdeur open.

Espresso draaide zich om en kwam naar haar toe.

Emma aaide hem over zijn voorhoofd en deed zijn halster aan. Toen liep ze voor hem uit naar de poetsplaats.

Daar stond Nora al op haar te wachten. ‘Ha, Emma,’ zei ze vrolijk. ‘Heb je er zin in?’

Emma knikte enthousiast. Ze had altijd zin om op Espresso te rijden.

‘Ik geloof dat hij rustig is vandaag,’ zei Nora, terwijl ze de zwarte pony over zijn manen aaide.

‘Denk je dat ik kan galopperen?’ vroeg Emma meteen.

‘Dat weet ik nog niet.’ Nora hielp Emma met opzadelen en liep toen voor haar uit naar de binnenbak.

Handig liet Emma zich in het zadel glijden. Meestal was Espresso al onrustig tijdens het opstappen, maar vandaag niet. Hij bleef rustig stilstaan totdat ze op zijn rug zat en kauwde op een stuk appel.

‘We gaan vandaag weer werken aan de overgangen van de ene gang naar de andere,’ vertelde Nora. ‘Ik wil graag dat je nóg minder de teugels gebruikt dan je eerst deed. Probeer hem alleen op je zit te rijden!’

Emma knikte. Vroeger was haar eerste reactie geweest om aan de teugels te trekken als Espresso harder wilde, maar dan ging hij juist nog harder lopen. Toch was het heel moeilijk om het niet te doen.

‘Stel je voor dat je lichaam een huis is,’ ging Nora verder. ‘Je bent gemaakt van een heleboel stenen. Als je straks van draf naar stap overgaat, stel je je voor dat je huis instort. Alle stenen zakken naar je voeten!’

Emma grinnikte en liet Espresso in stap overgaan.

‘Probeer het maar eens,’ riep Nora na een tijdje.

Emma liet Espresso in een hoek aandraven. Na een paar rondjes probeerde hij sneller te gaan.

‘Denk aan je huis!’

Onmiddellijk ging Espresso langzamer lopen.

Verbaasd keek Emma naar Nora. ‘Het werkt!’

‘Tuurlijk werkt het,’ glimlachte Nora. ‘Doe het nog maar een keer.’

Even later ging Espresso van draf naar stap, zonder met zijn hoofd te schudden of zich tegen het bit te verzetten.

‘Zo meteen ga je dat in galop doen,’ ging Nora verder.

Emma knikte geconcentreerd. Ze lette niet op het bonken van haar hart en liet Espresso aandraven. Toen ze bij een bocht was aangekomen, gaf ze hem een aanwijzing om in galop over te gaan.

Espresso galoppeerde aan alsof hij nooit anders gedaan had. Gelijkmatig klonken zijn hoeven op de bodem.