Een nieuw avontuur

Al lezend draaide Emma zich om en ging op haar rug liggen. Snel sloeg ze de bladzijde om. Haar ogen vlogen over het papier. Nog drie bladzijden en dan had ze het uit! Dan wist ze hoe het zou aflopen met Julie en haar wilde mustang…

Vijf minuten later klapte ze met een diepe zucht het boek dicht. Gelukkig was alles toch nog goed gekomen. Wat zou het fantastisch zijn om zoiets mee te maken! Emma stelde zich voor hoe ze over de eindeloze Amerikaanse vlaktes zou zwerven en allerlei spannende avonturen zou beleven.

Mustangs waren wilde Amerikaanse paarden. Tot ze aan dit boek begon, had Emma er nog nooit van gehoord, maar nu zat haar hoofd er vol mee. Ze stond op en sloeg haar laptop open. Mustang paarden typte ze in.

Al snel verscheen er een heleboel informatie op het scherm. Emma scrolde door de plaatjes. Haar ogen bleven hangen bij een foto van een groepje wildkleurige mustangs. De paarden waren zilvergrijs met zwarte onderbenen, een zwart hoofd en een zwarte streep over hun rug. Ook hadden ze zwarte strepen op hun benen. Dezelfde soort paarden waren er ook in lichtbruin en beige, allemaal met een streep op hun rug en strepen op hun benen.

‘Ben je nou nog wakker?’ klonk opeens de stem van haar vader. ‘Het is de hoogste tijd om te gaan slapen!’

‘Hm,’ mompelde Emma verstrooid.

Piepend ging de deur open.

‘Het is al bijna tien uur,’ zei Emma’s vader streng. ‘Morgen moet je weer op tijd op.’

Met tegenzin sloeg Emma haar laptop dicht. Ze kleedde zich uit, poetste haar tanden en kroop in bed. Haar langharige rode kater Ted wandelde de kamer in en sprong op het voeteneinde. Hij draaide een paar keer rond, ging liggen en sloot zijn ogen.

‘Tot morgen.’ Haar vader gaf haar een nachtzoen.

‘Tot morgen,’ zei Emma. Ze draaide zich om en deed alsof ze ging slapen. Zodra haar vader beneden was, stond ze stilletjes op en pakte het boekje waar alle paardenbeeldjes in stonden. Zou er een mustang bij zitten?

Emma had al zeven keer een geweldig avontuur beleefd als ze naar een paardenbeeldje keek. Dan kwam ze in een andere wereld terecht waar het paard van het beeldje echt was. De laatste keer was ze in IJsland geweest. Op de plank boven haar bed stonden alle beeldjes op een rijtje: de Spaanse hengst Amoroso, Madelief het shetlanderveulen, tinker Bess, Diva de trakehner, appaloosa Miss Confetti, dartmoor Glenn en als laatste Vinur, de ijslander.

Wat zou het geweldig zijn om een avontuur met een echte mustang te beleven!

Emma knipte het schemerlampje op haar nachtkastje aan en begon te bladeren. Exmoorpony, haflinger, lippizaner… Ongerust sloeg ze door naar het einde van het boekje. Misschien zat er helemaal geen mustang bij! Bovenaan op de laatste bladzij stond een fjord en daaronder een welsh cob. Maar daaronder stond een beige merrie met oranjebruine benen, manen en staart en een oranjebruin hoofd. Over haar rug liep een oranjebruine streep en op haar benen zaten sierlijke oranjebruine streepjes. Op haar voorhoofd had ze een piepklein wit sterretje. Mustang stond eronder.

Ingespannen keek Emma ernaar. Ze had dit beeldje nog niet eerder gezien. Hopelijk hadden ze het in de speelgoedwinkel! Ze knipte het lampje uit en trok het dekbed over zich heen. Met wijdopen ogen staarde ze naar het plafond en fantaseerde over eindeloze prairies en wilde paarden.

‘Wat heb jij gisteravond gedaan?’ vroeg Teuntje terwijl ze naar school fietsten.

‘Mijn boek uitgelezen! Je weet wel, dat boek over dat meisje dat samen met haar paard wegloopt van huis.’

‘O, dat,’ zei Teuntje een beetje verveeld. Teuntje was Emma’s beste vriendin, maar ze had niks met paarden.

‘Het was echt súperspannend,’ ging Emma verder. Vragend keek ze naar Teuntje. ‘Ga je vanmiddag mee naar de speelgoedwinkel? Ik wil een beeldje van een mustang kopen.’

‘Is goed. Zolang ik maar niet met je mee hoef!’ Teuntje was twee keer mee geweest met een beeldjesavontuur, maar na de laatste keer wilde ze echt nóóit meer. Ze vond het veel te griezelig.

De dag op school kroop voorbij. Toen om half een de bel ging, ruimde Emma snel haar spullen op. Teuntje was nog bezig met haar tekening. Ze kleurde een laatste vlak in en schoof daarna voorzichtig haar tekening in de la.

Emma stond al bij de deur. De hele ochtend had ze gefantaseerd over het beeldje dat ze wilde kopen. Wie weet wat voor avontuur ze dit keer zou beleven! Het was telkens spannend of het wel zou lukken, maar na zeven avonturen twijfelde Emma daar niet meer aan.

Ze haalden hun fiets uit het rek en gingen op weg. Ongemerkt trapte Emma steeds harder. Ze zette haar fiets tegen het raam van de speelgoedwinkel en liep naar binnen.

Tingelingeling… deed het belletje. In plaats van de oude meneer, die ze goed kende, stond er een meisje achter de toonbank. Ze had blonde krullen en blauwe ogen. Emma nam haar verbaasd op. Dit leek wel een oudere zus van Teuntje!

‘Kan ik jullie helpen?’ vroeg het meisje opgewekt.

Emma schudde haar hoofd. ‘Nee, dank je. Ik weet precies waar de beeldjes staan.’ Snel liep ze door naar de kast achter in de winkel. Haar ogen speurden van boven naar beneden en van links naar rechts.

‘En, staat het erbij?’ vroeg Teuntje.

‘Ik geloof het niet.’ Teleurgesteld keek Emma naar haar vriendin.

‘Hoe ziet dat paard eruit?’

‘Beige met een oranjebruine streep over de rug.’

Teuntje pakte alle beeldjes op en zette ze weer terug. ‘Hm,’ zei ze na een tijdje. ‘Ik ben bang dat je gelijk hebt.’

Emma zuchtte. ‘Misschien kunnen ze het bestellen.’ Ze slofte naar de toonbank en keek naar het meisje. ‘Ik ben op zoek naar een beeldje van een paard dat er niet bij staat,’ begon ze.

Het meisje knikte vriendelijk.

‘Kunnen jullie dat bestellen?’

‘Ja hoor.’ Het meisje haalde een map tevoorschijn en begon te schrijven. Halverwege stopte ze opeens. ‘Volgens mij is er vanochtend een doos binnengekomen. Misschien zit het daar wel bij! Wacht, ik kijk even achter.’

Emma hipte ongeduldig van de ene op de andere voet. Als het beeldje er niet bij zat, wat zou ze dan doen? Bestellen duurde vast lang. Zou ze toch nu meteen al een ander beeldje kopen? Voor haar verjaardag had ze een beeldje gevraagd van een zwarte arabier. In plaats daarvan had ze een ijslander gekregen, maar de zwarte arabier fascineerde haar nog steeds. Hij deed haar denken aan haar lievelingspony op de manege, Espresso.

Emma draaide zich om en keek wat haar vriendin aan het doen was. Teuntje stond bij het rek met knutselspullen. Ze had een verfdoos in haar hand.

Na een hele tijd kwam het meisje aan lopen. In haar handen hield ze een grote doos. ‘Pfff,’ deed ze en ze blies een pluk haar weg. ‘Dit zou hem moeten zijn!’ Met een mes sneed ze de doos open en ze haalde er een handvol beeldjes uit.

‘Ik zie het,’ riep Emma opgewonden. Ze pakte het beeldje en zette het voor haar op de toonbank. In het echt was de merrie nog mooier dan op het plaatje. Emma gloeide helemaal vanbinnen. Ze haalde haar portemonnee tevoorschijn en rekende af. Toen liep ze samen met Teuntje naar buiten.

‘Wanneer ga je weg?’ vroeg haar vriendin.

‘Vanavond. Dan zijn papa en mama weg en blijf ik alleen thuis.’

‘Zonder oppas? Durf je dat?’

Emma haalde haar schouders op. ‘Waarom niet? Ik doe gewoon alle deuren op slot. En ik pak chips en cola en zo. Zo veel als ik wil! Ik kan altijd zeggen dat ik bang was als papa en mama ernaar vragen.’

Teuntje schoot in de lach. ‘Ik ben heel benieuwd waar je dit keer terechtkomt.’

‘Ik ook! Ik hoop in Amerika.’

‘Bel je me als je terug bent?’

‘Tuurlijk!’

Bij de kruising sloeg Teuntje af naar huis en Emma fietste verder naar de manege. Ze trapte flink door. In haar jaszak bewoog het beeldje van de mustangmerrie mee met haar been. Wat zou ze dit keer beleven? Het was telkens weer een verrassing waar ze terechtkwam en wat er ging gebeuren. Meestal moest ze iets doen wat ze doodeng vond. Zo had ze de vorige keer dat ze in Amerika was over een smalle brug boven een afgrond moeten rijden. Toch was dat geen reden om geen beeldjes meer te kopen.

Emma zette haar fiets in het rek en aaide labrador Kees over zijn brede kop. Toen ging ze op zoek naar Nora, haar instructrice. Ze vond haar in de zadelkamer, waar ze bezig was met opruimen.

‘Hoi, Emma,’ zei Nora. ‘Hoe gaat het met je?’

‘Goed,’ riep Emma. Ze voelde aan het beeldje. ‘Perfect!’

‘Zo,’ grijnsde Nora. ‘Dat is mooi. Durf je straks alleen te rijden? Ik moet nog wat voorbereiden voor de les van vanavond.’

Er friemelde een akelig gevoel door Emma’s buik. Ze voelde zich steeds zekerder op Espresso, maar hij bleef een soort vulkaan die elk moment kon uitbarsten. ‘Eh…’ hakkelde ze.

‘Ik ben niet ver weg, hoor,’ stelde Nora haar gerust. ‘Ik zit in de kantine of ik loop hier rond, dus als er wat is, ben ik vlakbij.’

‘O, dan durf ik wel!’

Nora glimlachte. ‘Hij staat op stal.’

‘Is hij vandaag al buiten geweest?’ Emma wist uit ervaring dat Espresso dan veel minder wild was.

‘De hele ochtend.’

‘Fijn!’ Emma draaide zich om en liep snel naar de wc. Toen ze zich had omgekleed, liep ze door naar Espresso’s box. Onderweg aaide ze de andere pony’s en zei ze kort gedag.

Toen Espresso haar stem hoorde, stak hij zijn hoofd over de deur en hinnikte zacht.

Het was net alsof Emma’s hart een sprongetje maakte. Toen Espresso bij de manege kwam, was hij volslagen onbereikbaar voor haar geweest en nu kon ze in haar eentje op hem rijden! Dat kwam allemaal door haar avonturen met de beeldjes; daar had ze zo ontzettend veel van geleerd dat ze van een beginner was uitgegroeid tot een ervaren ruiter.

En dat in een paar maanden tijd! Het was namelijk zo dat Emma in die andere wereld soms wel twee weken doorbracht, terwijl ze thuis maar vijf minuten weg was geweest.

‘Hoi, knapperd.’ Emma aaide Espresso over zijn zachte neus. Ze nam hem mee uit de stal en borstelde hem totdat zijn zwarte vacht glom. Daarna haalde ze zijn spullen en zadelde hem op. Toen liep ze naar de binnenmanege.

Espresso stopte braaf in het midden en wachtte totdat Emma op zijn rug zat. Emma keek op. In de kantine stond Nora voor het raam. Ze stak haar duim op en glimlachte.

Emma glimlachte terug. Het volgende half uur was ze een en al concentratie. Espresso was wild, maar niet té wild. Emma deed verschrikkelijk haar best om niet aan de teugels te trekken maar hem vrij te laten, juist als hij wat sneller werd. Dan kalmeerde Espresso weer en kon ze hem rustig inhouden.

Zou ze durven galopperen? Emma beet op haar lip. Ze had nog nooit alleen gegaloppeerd. Onzeker keek ze naar boven, naar het raam van de kantine. Nora keek ingespannen naar een stapeltje papieren.

Emma dreef Espresso aan en liet hem in de volgende hoek in galop aanspringen. De eerste passen gingen goed, maar toen probeerde hij er als een dolle vandoor te gaan. Emma wilde ‘ho’ roepen en heel hard aan de teugels trekken, maar ze dacht aan alles wat ze de afgelopen tijd geleerd had en deed het niet. In plaats daarvan liet ze hem gewoon rennen, net zolang totdat hij weer rustiger werd. Daarna liet ze hem nog een paar extra rondjes galopperen. Espresso hijgde en pufte. Nu het moest, had hij er geen zin meer in.

‘Goed gedaan, hoor,’ zei Emma. Ze liet hem in stap overgaan en vierde de teugels. Na een paar rondjes in stap nam ze de teugels weer aan en liet ze hem op de andere hand galopperen.

Opnieuw probeerde Espresso ervandoor te gaan, maar nu was hij na één rondje alweer gekalmeerd.

Emma was apetrots. Dat had ze toch maar mooi opgelost! Toch zou het beter voor hem zijn als hij meer in de wei kon; al die uren stilstaan was niks voor Espresso.

‘En, hoe ging het?’ vroeg Nora toen Emma Espresso afzadelde.

‘Heel goed! Hij probeerde er een paar keer vandoor te gaan, maar ik kon het telkens opvangen.’

‘Ik vind het ongelooflijk hoe snel je vooruitgaat,’ merkte Nora op. ‘Ik snap echt niet hoe dat kan! Zoiets heb ik nooit eerder meegemaakt.’

Emma beet op haar lip. Zou ze het aan Nora vertellen? Tot nog toe wist alleen Teuntje van haar avonturen met de beeldjes. Maar misschien dacht Nora dat ze gek was. Of ze geloofde haar niet. Of, nog erger: ze vertelde het aan haar ouders en dan mocht ze vast niet meer paardrijden.