Een onbekende logé

Tring, deed de schoolbel.

Emma sloeg haar boek dicht, legde haar schrift erop en schoof alles snel in de la onder haar tafeltje. Het was woensdagmiddag en dat betekende dat ze de hele middag naar de manege kon. Wat had ze daar zin in!

Emma was gek op paarden. Kleine paarden, grote paarden, bruine paarden, witte paarden: alle paarden waren leuk, zolang het maar paarden waren. Toch had ze maar één lievelingspaard en dat was de zwarte ruin Espresso.

Espresso was één meter zesenveertig hoog, zwart en had een smalle bles en twee witte voetjes. Hij was driekwart arabier en heel gevoelig en temperamentvol. Een paar maanden geleden had Emma alleen nog maar naar hem kunnen kijken, maar doordat ze nu al acht keer via een beeldje een geweldig avontuur had beleefd, kon ze inmiddels op hem rijden.

Door het beeldje kwam ze namelijk in een andere wereld terecht, een wereld waarin het paard van het beeldje echt was. Emma had al een paard gered op IJsland, een wilde mustang getemd en een gestolen tinker teruggevonden. Toch was geen enkel paard zo mooi en zo bijzonder als Espresso.

Emma had pas om drie uur rijles, maar ze was van plan om meteen na het middageten naar de manege te gaan. Er waren nog zo veel andere leuke dingen die ze kon doen. Ze zou Espresso uitgebreid borstelen, bij hem in de stal zitten, helpen met de kinderles, uitmesten…

‘Veel plezier vanmiddag,’ zei haar beste vriendin Teuntje. Ze stak haar fietssleuteltje in het slot en keek naar Emma.

‘Gaat vast lukken,’ antwoordde Emma. ‘Wat ga jij doen?’

‘Zwemmen, denk ik.’

Emma knikte. ‘Nog maar een paar dagen en dan hebben we vakantie. Dan kan ik mee gaan zwemmen én naar de manege.’

‘Misschien kan Espresso ook wel mee zwemmen,’ grijnsde Teuntje.

‘Dan moet ik hem eerst in de buurt van het water zien te krijgen!’ Emma lachte bij het idee. Espresso vond bijna alles eng. Maar daar ging ze komend weekend wat aan doen. Samen met Nora, haar instructrice, had ze op de manege een schrikcursus georganiseerd. Zelf deed Emma natuurlijk ook mee, met Espresso.

Gezellig kletsend fietsten ze verder, totdat Teuntje afsloeg naar links en Emma rechtdoor reed. Emma zwaaide naar Teuntje en fietste toen de Johan Schenkstraat in. Ze kwakte haar fiets tegen het hekje, deed het poortje open en stak haar sleutel in de voordeur. Voordat ze hem om kon draaien, ging de deur open.

‘Goedemiddag, mevrouw,’ grapte haar vader. ‘Was het leuk op school?’

‘Ging wel.’ Emma gaf hem een vluchtige zoen. ‘Het zou een stuk leuker zijn als er paarden waren. Gelukkig is het bijna vakantie.’ Ze hing haar jas op de kapstok en gooide haar rugzak in de gang. ‘Wat ruikt het hier lekker!’ Emma snoof. ‘Pannenkoeken?’

‘Een hele berg.‘

‘O, lekker.’ Emma liep snel naar de keuken en plofte op een stoel.

Haar moeder had die dag repetitie en zou pas ’s avonds laat thuiskomen. Ze was een beroemde violiste, die haar viool kon laten zingen, lachen en huilen. Vroeger wilde ze graag dat Emma leerde pianospelen in plaats van paardrijden, maar tegenwoordig zei ze er nooit meer wat over. Ze vond Espresso prachtig en vergeleek hem zelfs met haar kostbare viool.

Emma pakte een pannenkoek met kaas en goot er flink wat stroop over. ‘Mmm,’ zei ze met haar mond vol stroop.

Haar vader keek haar grijnzend aan en gaf haar een servet. Emma veegde haar mond af en nam een nieuwe hap. Toen ze klaar was, hielp ze haar vader met opruimen. Daarna liep ze naar de bijkeuken om haar paardenkleren te pakken. Haar ouders wilden ze niet in huis hebben; allebei vonden ze haar kleren stinken.

Emma pakte haar rijbroek en snoof eraan. Mmm, heerlijk. Hij rook naar paarden, naar hooi en naar paardenzweet. Perfect dus. Toen ze zich had omgekleed zei ze haar vader gedag en stapte op haar fiets.

Het was heerlijk weer. Emma sloeg links af, rechts af en fietste toen een heel eind rechtdoor. De stad hield op en ging langzaam over in weilanden, akkers en boerderijen. Al van ver zag ze de manege liggen. Boven alles uit torende de grote binnenbak met daaromheen de stallen. Ervoor lag de buitenbak en daaromheen waren weilanden.

Emma sloeg rechts af de oprijlaan in en fietste voorbij de shetlandveulens. Daarna zette ze haar fiets in het rek en liep naar binnen.

In de eerste stalgang kwam ze Nora tegen.

‘Hoi, Emma,’ zei Nora vrolijk. ‘Volgens mij weet Espresso al dat je komt.’

Emma’s hart maakte een sprongetje. Sinds een paar weken hinnikte Espresso als ze kwam. Emma kon niet uitdrukken wat dat met haar deed. Het maakte haar trots. En blij. Ze voelde zich bijzonder dat deze prachtige zwarte pony naar haar hinnikte. Alleen naar haar. Dat maakte het extra speciaal. Snel liep ze door naar Espresso’s box.

Zo te zien had hij afgelopen nacht weer in de modder gerold. Sinds een paar weken stond hij ’s nachts buiten, zodat hij meer kon bewegen. Emma glimlachte. Ze dacht aan wat Nora altijd zei: een modderig paard is een gelukkig paard. Nou, dan was Espresso heel gelukkig. Emma liep naar de zadelkamer om borstels te halen en maakte de boxdeur open.

Ze liet Espresso even aan haar handen ruiken en aaide over zijn neus. Toen begon ze hem te roskammen, precies daar waar hij altijd jeuk had. Espresso tuitte zijn bovenlip van plezier.

‘Lekker, hè?’ lachte Emma. Ze pakte een andere borstel en haalde de modder van Espresso af.

Na een half uur hard werken zag hij er weer prachtig uit. Zijn vacht glansde, zijn staart was uitgeplozen en zijn manen lagen keurig naar één kant.

‘Jij bent het mooiste paard dat ik ken,’ zei Emma bewonderend. ‘Echt het aller-, allermooiste.’ Ze dacht aan de paarden die ze had ontmoet tijdens haar avonturen. Amoroso, de Spaanse hengst, was ook heel mooi geweest, en Star, de mustangmerrie… Maar dat was een andere wereld, dus dat telde niet.

Vrolijk fluitend liep Emma naar de zadelkamer. Ze pakte Espresso’s zadel en hoofdstel en nam ze mee naar zijn box. Als ze hem nu al opzadelde, vond Nora het vast goed dat ze alvast een rondje ging stappen. Vandaag was de eerste keer dat Espresso weer met de groepsles mee zou doen. De afgelopen weken had Emma telkens privéles gehad.

Elke dag verwachtte ze dat Nora zou vertellen dat er voortaan ook andere kinderen op Espresso zouden rijden, maar ze had er niks meer over gezegd. Als Emma daaraan dacht, zonk het hart haar in de schoenen. Ze vond het afschuwelijk.

Doordat Espresso zo schrikachtig en temperamentvol was, kon verder alleen Nora op hem rijden of een van de oudere meiden. Emma was de enige van haar leeftijd die op hem reed. Ze was ook de enige van de hele manege die zo gek op de zwarte ruin was. De meeste kinderen vonden hem eng.

Emma legde behoedzaam het zadel op Espresso’s rug en trok gaatje voor gaatje de singel aan. Daarna pakte ze het hoofdstel en schoof voorzichtig het bit in zijn mond. Espresso begon er meteen hard op te kauwen. Emma deed de staldeur open en nam Espresso mee.

In de binnenbak was Nora de kleinste kinderen les aan het geven. Naast elke pony liep een vader of moeder.

‘Nora?’ riep Emma.

Haar instructrice keek op. ‘Wat is er?

‘Mag ik alvast instappen?’

‘Tuurlijk,’ riep Nora. ‘Tot zo.’

Samen met Espresso liep Emma naar buiten. Ze deed de poort van de buitenbak open en liet hem stilstaan naast het opstapkrukje. Natuurlijk kon Emma best zonder opstapje op Espresso klimmen, maar sinds Nora haar had uitgelegd dat dat niet goed was voor zijn rug, deed ze het nooit meer.

Zacht liet ze zich in het zadel glijden en nam de teugels aan. Toen drukte ze voorzichtig haar benen tegen zijn buik. Espresso begon te stappen. Sinds hij meer buitenkwam, was hij een stuk rustiger. Emma glimlachte trots. Dat kwam door haar avontuur met Star. Dat had haar op het idee gebracht om Espresso ’s nachts op het pad tussen de weilanden te zetten.

In gedachten ging Emma terug naar Amerika. Ze dacht aan de buitenrit op Stars broer, door de rivier en door het bos. Als ze haar ogen dichtdeed, rook ze de bomen weer…

Opeens schoot Espresso ervandoor.

Emma kon zich nog net aan het zadel vastgrijpen, anders was ze eraf gevallen. Snel nam ze de teugels korter. ‘Rustig maar, Espresso,’ zei ze geschrokken. ‘Niks aan de hand.’

De zwarte pony geloofde haar niet. Met wijd opengesperde neusgaten keek hij naar de container aan de andere kant van de buitenbak.

Emma zuchtte. Espresso was voor bijna alles bang. Containers, vlaggen, paaltjes, uithangborden, brievenbussen… Haar doel was om met hem buiten te kunnen rijden, maar dat was nog heel ver weg. Ze was ontzettend benieuwd naar de schrikcursus komend weekend. Hopelijk zou die Espresso van zijn angst afhelpen.

Na een kwartiertje kwamen de anderen. Ze waren maar met zijn vijven vandaag: Lotte en Frederique en twee kinderen die Emma niet kende. De les ging beter dan Emma verwacht had. Espresso schrok nog wel een paar keer, maar niet meer zo heftig. Bovendien luisterde hij keurig naar Emma en maakte samen met haar voltes, gebroken lijnen en overgangen van de ene naar de andere gang.

Na de les nam Nora haar even apart. ‘Dat ging uitstekend, Emma,’ prees ze haar.

Emma knikte blij. ‘Zelfs het terugnemen uit galop ging goed.’

Nora keek haar ernstig aan. ‘Ik denk dat er vanaf volgende week ook weer andere kinderen op Espresso kunnen rijden.’

Emma beet op haar lip, anders zou ze in huilen uitbarsten. Ze knikte braaf en probeerde stoer te kijken.

‘Maar jij mag elke woensdag op hem blijven rijden,’ ging Nora verder. ‘En je mag hem natuurlijk zo vaak als je wilt borstelen.’

Emma hield het niet meer. Zonder dat ze het wilde, drupte er een traan op haar shirt. Door haar was Espresso veel rustiger geworden, en als dank moest ze hem nu weer delen. Driftig veegde ze over haar gezicht.

‘Als de cursus goed gaat, kun je op zaterdagen met hem meedoen aan buitenritten,’ vertelde Nora. ‘Als bedankje voor alles wat je gedaan hebt.’

Emma knikte. Er zat iets klem in haar keel, waardoor ze niet meer kon praten. Ze stapte af en slofte samen met Espresso naar binnen. Kon ze Espresso maar kopen. Dan hoefde er nooit meer iemand anders op hem te rijden. Dan was hij helemaal van haar. Hoeveel geld stond er op haar rekening? Ze zou het thuis meteen nakijken.

Toen ze klaar was, ging ze bij Espresso in de box zitten. Verdrietig staarde ze naar de zwarte pony. Ze wilde hem niet delen!

Even later klonken de voetstappen van Nora. Ze deed de boxdeur open en kwam naast haar zitten. ‘Hoe gaat het?’

Emma haalde haar schouders op. ‘Gaat wel.’ Ze draaide zich om en keek naar Nora. ‘Ik ga thuis kijken hoeveel geld ik heb. Misschien is het wel genoeg om Espresso te kopen.’

Nora sloeg een arm om haar heen. ‘Ook al zou het genoeg zijn, ik wil hem niet kwijt, Emma. Nog niet. Ik denk nog steeds dat hij een goede manegepony kan worden.’

Emma slikte. Ze stak een strohalm in haar mond en begon erop te kauwen.

‘Heb je al iets van je logé gehoord?’ ging Nora verder.

Emma schudde haar hoofd. ‘Het is heel raar, maar ik kan haar nergens vinden. Ze zit niet op Insta, niet op Snapchat, niet op Facebook… Het is net alsof ze niet bestaat.’

Nora glimlachte en gaf Emma een por. ‘Niet iedereen is dol op social media.’

Emma lachte en stond op. ‘Kan ik nog iets doen?’

‘Graag. Zo meteen komen er twee nieuwe kinderen. Kun je die rondleiden en wat dingen uitleggen?’

Emma knikte heftig. Ze vond het heerlijk om over de pony’s te vertellen. Ze gaf Espresso nog een aai over zijn hals en liep samen met Nora naar de ingang. Daar stonden al twee meisjes te wachten met hun ouders.

‘Goedemiddag.’ Nora gaf iedereen een hand. ‘Dit is Emma. Zij weet bijna alles van wat hier gebeurt.’

Emma bloosde en voelde zich helemaal warm worden vanbinnen. Het volgende half uur liet ze de zadelkamer zien, stelde alle pony’s voor en vertelde iets over de lessen.

Daarna nam Nora het weer over. ‘Tot vrijdag,’ zei ze opgewekt. ‘Kom je meteen na school? Dan kunnen we alvast wat dingen klaarzetten.’

Emma knikte. Ze pakte haar fiets en stapte op. Halverwege de oprijlaan stopte ze om Vito, het shetlanderveulen, te aaien. Sinds een paar weken stond er nog een shetlandermerrie met een veulen in de wei, zodat Vito lekker kon spelen. Het andere veulen was nog schuw en durfde niet dichterbij te komen.

Emma kriebelde Vito op zijn schoft. ‘Knap, hoor,’ zei ze zacht. ‘Grote jongen.’