De Kameleon maakt het helemaal

H. de Roos

Geïllustreerd door Ruud Hameeteman

Colofon

NUR 280

Bisac JUV007000

ISBN 9789020642605

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar b.v.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Hoofdstuk 1
Twee honden en een roeiboot

‘Die las lijkt nergens op, Sietse, moet je eens kijken hoeveel gaten er nog in zitten.’

‘Man, zit niet zo te zeuren. Je moet die platen beter tegen elkaar houden. Als je ze twee meter uit elkaar houdt, kan ik ze toch nooit lassen.’

‘Nou ja, het houdt wel,’ reageerde Hielke, terwijl hij de twee aan elkaar gelaste platen probeerde te buigen. ‘Wees blij dat het de kap van een pomphuis is, anders had pa het je laten overdoen.’

Op dat moment kwam er een nog jonge man opgewonden den en blij de smederij binnenstappen.

‘Hallo, Van de Akker,’ begroette vader Klinkhamer zijn overbuurman. De nieuwe buren waren een paar weken geleden in het dorp komen wonen. ‘En wat is het geworden?’

‘Het is een zoon. Een pracht joch en hij weegt acht pond!’

‘Is alles goed met je vrouw?’ vroeg Klinkhamer.

‘Ja, prima. Joost was er binnen vijf uur en dat is niet gek voor een eerste,’ antwoordde Van de Akker. ‘Ik ga weer, want ik ga hem meteen aangeven op het gemeentehuis.’

Hielke en Sietse keken hem lachend na.

Hun vader zag dat en zei: ‘Jongens, vader worden doe je niet elke dag en het is een heel bijzondere ervaring. Ik herinner me als de dag van gisteren dat jullie geboren werden. Jullie moeder had vooral met Sietse veel problemen. Ook toen al zorgde je voor verrassingen.’

‘Ik heb het niet van een vreemde, pa!’

‘Zo, worden we beledigend? Ik denk dat ik die wastobbe van jullie maar eens een week aan de ketting leg.’

‘Tja,’ zei Zwart, die net kwam aanlopen, ‘een kind heb je voor je het weet. Maar om het groot te brengen, is een hele opgave. Als ik kijk naar wat er van sommige produkten terechtkomt...’

Klinkhamer zei er wijselijk maar niets op.

Even later stopte er voor de werkplaats een fraaie auto. Daaruit stapte een man in een overall met een pet zwierig op één oor. Het was Gerben Zonderland, eigenaar van een grote boerderij en mededirekteur van een meubelcentrale en een textielatelier.

‘Een goeie dag!’ riep hij bij het binnenkomen. ‘Iedereen nog gezond? Klinkhamer, ik zou graag een hek willen hebben langs de slootkant bij mijn huis. Mijn dochter heeft al een paar maal in het water gelegen. Alles is tot nu toe goed afgelopen, maar vandaag of morgen is het natuurlijk raak. Kijk, hier heb ik de maten. De lengte is zestig meter en de hoogte één meter twintig.’

‘Goed,’ zei Klinkhamer. ‘Een hek van gaas?’

‘Nee,’ antwoordde Gerben. ‘Ik had het over een hek voor mijn dochter, niet voor mijn kippen! Het moet een smeedijzeren hek warden, met ronde stijlen die tien centimeter uit elkaar staan.’

‘De stijlen mogen zeker geen punten hebben, hè?’ vroeg Sietse.

‘Nee, dat is te gevaarlijk.’

‘Een leuke klus,’ vond Klinkhamer. ‘Ik zal er mijn best op doen en er een keurig hek van maken.’

‘Gerben, weet je het al van Van de Akker?’ vroeg Sietse. ‘Hij heeft een zoon gekregen.’

‘Is het echt?’ zei Gerben. ‘Wat leuk voor hem. En hoe heet de nieuwe wereldburger? Ik heb trouwens van zijn vrouw gehoord dat zij wel een heel elftal aan kinderen wil hebben. Dan kunnen ze de majoor die ik in dienst gekend heb, een hand geven. Die man had veertien kinderen.’

‘Veertien, weet je dat wel heel zeker?!’ merkte Hielke op.

‘Ja, veertien. Eerst kreeg hij een tweeling, toen een drieling, daarna een vierling en als klapstuk een vijfling!’

‘wat een fantast,’ zei Zwart met een misprijzende blik.

‘Toen zijn kinderen groot waren, verliet hij de militaire dienst en ging zich bezighouden met hun toekomst. Een aantal van hen hielp hij met het opzetten van een eigen zaak. Op die manier kocht een zoon een slagerij, een ander een bakkerij, een dochter zat in de autohandel, weer een andere zoon was monteur, enzovoort, enzovoort.’

Zijn toehoorders reageerden met gegrinnik, waardoor Gerben zich overigens niet liet afschrikken, want hij ging gewoon met zijn verhaal verder.

‘Van die majoor heb ik veel geleerd over hoe je een zakenimperium moet opzetten.’

‘Een zakenimperium? En wat moet jij daarmee?’ vroeg Klinkhamer hem.

‘Kijk, dat is heel eenvoudig. Sinds ik zakenman ben en zaken doe in verschillende branches, heb ik een begin gemaakt met mijn eigen zakenimperium.’

‘En dat alleen omdat hij koeien verkoopt aan een slachthuis in de stad en kleren uit het atelier en meubels aan winkels in Amsterdam. Meneer heeft wel woeste plannen voor een omhooggevallen boerenknecht!’ reageerde Zwart schamper.

‘Ja, maar zaken doen, is vooruitzien. Ik kan de mensen in het atelier niet aan het werk houden van de verkoop van kleren aan de mensen in het dorp en de enkele toerist die hier in de zomer rondloopt.’ Intussen had Gerben een dikke sigaar opgestoken en hij pafte erop los. ‘Trouwens, het is heel goed dat ik met verschillende bedrijven bezig ben, want dan spreid je het risico. Misschien koop ik die smederij van u ook nog weleens op, Klinkhamer!’

De smid stond even heel verbouwereerd te kijken. Voor de gedachte ooit geen eigen baas meer te zijn, had hij zelden tijd gehad.

Hij kreeg geen kans iets te zeggen, want Gerben ratelde weer door. ‘Om terug te komen op kinderen, vindt u ook niet, Zwart, dat we blij moeten zijn dat Klinkhamer maar twee lieverdjes heeft?’

Niet-begrijpend wat Gerben bedoelde, keek Zwart net zo slim als de koplamp van zijn fiets.

‘Eh... nou nee, eh... ja...’

‘Nog meer van dat gespuis in ons dorp en we moeten allemaal een lijfwacht hebben! Overigens goed voor de werkgelegenheid, nietwaar, Klinkhamer?’

‘Ja, ja. Als je zo blijft praten, maak je je hek zelf maar.’

‘En dan helpen wij je ook niet met het plaatsen,’ vervolgde Hielke.

Gerben keek geamuseerd naar zijn sigaar.

Op dat moment kwam Van de Akker terug van het gemeentehuis. ‘Mijn zoon is ingeschreven. De belasting zal hem later wel weten te vinden!’

‘Gefeliciteerd ermee,’ zeiden Gerben en Zwart. Beiden schudden hem de hand.

‘Hoe heet-ie?’ vroeg Gerben.

‘Joost,’ was het antwoord.

‘Het klinkt stoer,’ vond Gerben. ‘Ik hoop dat je er later een leuke knul aan krijgt.’

Moeder Klinkhamer, die intussen had gehoord dat de baby bij Van de Akker was geboren, kwam de werkplaats in om te feliciteren. ‘Lijkt hij op je, Piet? En hoe gaat het met Sandra?’

‘Met moeder en kind gaat het uitstekend. Mijn zoon heet Joost en kom maar gauw eens langs om hem te bekijken.’

‘Dat doe ik, Piet. Ik kom vandaag nog!’

‘Ik moet nu weer naar huis, want ze zullen me wel nodig hebben.’

Van de Akker en Zwart verlieten daarop de smederij, waarna Gerben met Klinkhamer ging overleggen hoe het hek gemaakt moest worden.

‘Ik zal de nodige staanders, inclusief betonnen voet, bestellen,’ zei Klinkhamer. ‘Als de palen neergezet zijn, kunnen de losse hekdelen ertussen worden gemonteerd.’

‘Heel goed!’ vond Gerben. ‘Als het klaar is, kunt u het dan komen brengen? Wat denkt u? Over een dag of drie?’

‘Ben je gek geworden?’ riep Klinkhamer. ‘Maak nou gauw dat je wegkomt!’

‘Zeg, pa, zo praat je toch niet tegen een klant?’ vroeg Sietse.

‘Gerben moet je in de gaten houden,’ antwoordde Klinkhamer, terwijl hij zijn best deed Gerben wantrouwig aan te kijken.

‘Ja, mij moet je in de gaten houden,’ zei Gerben en hij stapte lachend in zijn auto. Daarna reed hij weg in de richting van de boerderij.

Klinkhamer bestelde nog diezelfde ochtend de staanders.

Bij Van de Akker waren de dagen na de geboorte nogal druk voor de nieuwe vader. Zo'n kleine gaf ineens een hele hoop extra was. Hij liet de wasmachine draaien en hing de kleertjes aan de lijn. Hij deed boodschappen en kookte 's avonds, hoewel dat niet nodig was, want er was een kraamverzorgster. Van de Akker vond het alleen zoiets moois dat hij een zoon had, dat hij niet kon toekijken zonder hulp te bieden. Zijn vrouw Sandra liet hem glimlachend zijn gang gaan, want hij hielp haar goed. En Joost? Die huilde bijna niet. Misschien begreep het kleine wurm nu al dat zijn ouders alles deden om het hem naar de zin te maken.

Van de Akker junior groeide de weken na zijn geboorte goed. Het beviel Joost kennelijk zo goed dat hij al heel snel geluidjes begon te maken alsof hij lag te zingen.

‘Joost wordt later vast een beroemde operaster,’ zei Van de Akker tegen zijn vrouw. ‘Hij ligt nu al in zijn wagen te zingen! Trouwens, ik wilde het eens met je over iets anders hebben. Je weet dat ik altijd graag een paar honden wilde hebben. Wat zeg je ervan als ik eens naar een paar leuke beesten ga kijken?’

‘Ik vind het prima, als je maar wel honden neemt die lief zijn voor kinderen, want met Joost kunnen we geen enkel risico lopen,’ antwoordde Sandra.

‘Ja, dat weet ik. Heb je weleens van golden retrievers gehoord? Dat zijn echte kindervrienden. Over die honden heb ik nog nooit iets vervelends gehoord.’

‘Heeft mijn tante Julia ook niet zo'n hond?’

‘Precies,’ zei Van de Akker, blij dat zijn vrouw het een goed idee vond. ‘Ik heb gehoord dat Gerben een adres weet waar we een goed afgerichte hond kunnen kopen. Ik ga er meteen werk van maken.’

Hij pakte zijn fiets om naar de bungalow van Gerben te fietsen. Op straat gekomen, hoorde hij stemmen bij de smederij. Herkende hij niet de stem van Gerben? Snel zette hij zijn fiets terug in zijn eigen voortuin en liep naar de werkplaats. Van de Akker merkte dat de stemmen bij de zijkant van de werkplaats vandaan kwamen.

Gerben was met een praam en een roeiboot naar het dorp komen varen en had bij het boothuis waarin de Kameleon lag, aangelegd. De roeiboot had hij even verderop aan een paal vastgemaakt. Hij was in gesprek met de smid. ‘Hoe zit het nu met mijn hek? Begin je daar nu eens mee?’

‘Dat zal nog wel een paar dagen duren, want de staanders heb ik nog niet binnen. Ik heb de leverancier al een aantal keren opgebeld en ze hebben me beloofd dat ze met een paar dagen zullen worden afgeleverd.’

‘Nou, goed. Trouwens, nog iets anders. Er ligt achter de smederij een roeiboot. Hij is niet van mij. Ik heb hem onderweg gevonden en ik heb geen idee van wie hij is, maar misschien kunnen Hielke en Sietse er iets mee. Zijn ze er toevallig ook?’

‘Ik zou het niet weten. Loop maar even het huis in,’ gaf vader Klinkhamer te kennen. Hij had het heel druk en kon weinig tijd missen.

Gerben knikte en na een korte groet liep hij het huis in. Hij klopte op de keukendeur en riep: ‘Vollek!’

Zijn roep werd gevolgd door enig gestommel. Er werd een moeilijk verstaanbaar antwoord gegeven, waarna de deur openging en Gerben in het malende gezicht keek van Hielke. ‘Zo, aan het eten? Nu al, en het is nog niet eens twaalf uur?’

‘Mm... hmm, ja, ik had honger. Wat is er aan de hand?’

‘Oh, niets bijzonders,’ was het antwoord van Gerben, die zag dat Sietse er ook was. ‘Ik heb alleen, onderweg van de boerderij naar het dorp, een roeiboot gevonden en hier naartoe gebracht.’

‘Wij zijn geen roeiboot kwijt, Gerben. Wij hebben helemaal geen roeiboot, dat weet je toch?’ merkte Sietse op.

‘Ja, dat weet ik natuurlijk ook wel, maar misschien weten jullie waar hij vandaan komt en van wie hij is. En als jullie dat niet weten, hebben jullie een leuk klusje om te gaan uitzoeken waar hij wel vandaan komt!’

Daar hadden de jongens wel oren naar en terwijl ze nog snel een boterham van de tafel pakten, liepen ze met Gerben naar de vaart.

Van de Akker, die net te laat was geweest om Gerben nog bij de werkplaats aan te schieten en had staan wachten, zag het drietal naar buiten komen. ‘Gerben, ik zou je iets willen Het gaat over honden en...’

‘Momentje, Van de Akker, ik zal eerst de jongens even de roeiboot die ik heb gevonden, laten zien. Kijk, daar ligt-ie,’ wees Gerben aan. ‘Kijk maar wat jullie ermee kunnen doen.’

‘We zullen eens zien of we in de boot iets over de eigenaar kunnen vinden,’ zei Sietse. Na enig zoeken vonden ze in het achterbankkastje het adres van de werf aan de overkant van het meer.

Intussen had Van de Akker aan Gerben verteld wat hij zocht.

‘Zal ik het adres van de kennel waar ik mijn honden vandaan heb, opschrijven?’ stelde Gerben voor.

‘Wacht, ik pak even mijn agenda,’ zei Van de Akker, waarop Gerben het adres dikteerde.

‘De kennel is makkelijk te vinden,’ zei Gerben. ‘Voor je de stad binnenkomt, is er een zijweg waar ook het belastingkantoor staat. Daar is het.’

‘Vind je het trouwens echt nodig dat ik twee honden neem?’ vroeg Van de Akker.

‘Natuurlijk!’ zei Gerben. ‘Als je dan met de ene hond uit wandelen gaat, kan de andere op Sandra en je zoon passen. Je zult zien hoeveel plezier je van die dieren hebt.’

‘Oké,’ zei Van de Akker, hoewel hij Gerbens redenering nergens op vond slaan. ‘Ik neem twee honden. Ik ga die kennel meteen bellen en een afspraak maken.’

‘Als u erheen gaat, mogen wij dan mee?’ vroeg Sietse.

‘Ja, hoar. Dat is misschien wel handig ook,’ stemde Van de Akker toe. ‘Jullie horen nog wel van mij.’ Hij liep terug naar zijn huis, terwijl Gerben het touw losmaakte waarmee de praam bij het boothuis vastlag. Er was nog een reden waarom hij weg moest: Hielke kon anders de deuren van het boothuis niet goed openen.

‘Weten jullie al waar de roeiboot vandaan komt?’ informeerde Gerben.

‘Ja,’ riep Hielke, ‘het is een huurboot van de werf in Jonkersveen. Wat er mee gebeurd is, weet ik niet, maar we gaan hem in ieder geval terugbrengen.’

‘Prima. Nou, succes ermee en tot ziens.’ Gerben duwde de praam af en voer verder het dorp in.

Sietse kwam inmiddels met de Kameleon naar buiten varen. Met de roeiboot achter zich aan voeren ze naar de overkant van het meer. Bij de kleine scheepswerf, waar men ook boten verhuurde, legden ze aan en maakten de roeiboot vast aan een ring op de steiger.

De baas van de werf riep: ‘Aha, de Klinkhamertjes uit Lenten. Hé, waarom brengen jullie die boot terug? Wat is er gebeurd met de huurder van de boot?’

De jongens legden het uit, waarop de baas zei: ‘Je kunt niet aan iemands neus zien, wat-ie met een boot van plan is, maar ik blij ben dat ik hem terug heb. Jullie worden bedankt voor het terugbezorgen.’

‘Graag gedaan,’ zei Hielke. ‘Als u weer eens een boot mist, willen wij wel helpen hem op te zoeken.’

‘Goed dat ik het weet. Ik mis namelijk al een paar weken een roeiboot. Het is nummer twaalf. Als jullie die ergens zien, waarschuw me dan.’

‘We zullen erop letten,’ beloofde Sietse, waarna ze terugvoeren naar huis.

De Kameleon werd bij hun thuiskomst weer in het boothuis gevaren. De tweeling liep daarna de werkplaats in.

Van de Akker kwam juist ook binnen en riep: ‘Jongens! Gaan jullie morgen mee naar de stad? Ik kan twee honden halen. Als jullie morgen om tien uur klaarstaan, kunnen jullie mee.’

‘Afgesproken,’ reageerden Hielke en Sietse.

De volgende morgen kwam Van de Akker voorrijden. De jongens stapten in.

‘Kun je die honden meteen mee naar huis nemen?’ vroeg Hielke.

‘Volgens Gerben moet ik eerst met hen oefenen,’ zei Van de Akker. ‘De honden moeten aan me wennen en leren me te gehoorzamen. Als dat lukt, kan ik ze meenemen.’

‘Dan zul je wel spelletjes met hen moeten doen,’ begreep Sietse. ‘Dat kan leuk worden!’

Het viel de jongens op dat Van de Akker niet snel reed. De meeste auto's haalden hen in.

‘Maniakken!’ bromde hij. ‘Zul je eens zien hoe snel ze een bekeuring krijgen.’

Na verloop van tijd naderden ze de stad.

‘Even opletten, jongens, waar het belastingkantoor is,’ zei Van de Akker. ‘Ha, ik zie het al. Rechts staat het bord van de kennel. Ja, daar moeten we zijn.’

Ze sloegen de zijweg in en naderden een klein gebouw. Van de Akker stuurde de auto het terrein op en even later belde Sietse aan.

Een man, waarschijnlijk de eigenaar, deed open en Van de Akker stelde zich voor. Ze mochten binnenkomen, waarna de man wat gegevens van Van de Akker vroeg. Daarna nam De Jong, zoals de man heette, hen mee naar de kennel, waar vele honden in hokken zaten. De meeste waren nog puppy's.

‘wat een prachtige dieren!’ riep Sietse en hij wees er een aan. ‘Die moet u nemen, buurman!’

‘Nee, ik zoek twee jonge golden retrievers uit één nest. Dat zijn ze volgens mij.’ Van de Akker wees twee crèmekleurige honden aan.

‘Ja, dat ze,’ bevestigde De Jong.

‘wat een mooie beesten,’ merkte Hielke op. Hij zou ook wel zo'n hond willen hebben. Veel tijd had hij er alleen niet voor, want ze waren bijna altijd met hun Kameleon op het meer.

Van de Akker moest kennismaken met de honden door hun namen te noemen en ze over de rug te strijken.

‘De ene hond heet Terry en de andere Tasmin,’ vertelde De Jong en hij deed de honden aan de riem. Daarna moest Van de Akker met hen gaan wandelen.

De jonge honden liepen heel gehoorzaam met hem mee alsof ze al helemaal aan hun nieuwe baas gewend waren.

‘Dat komt, doordat ze voelen dat u de baas bent. Ze voelen instinktief dat u een goede baas zult zijn. U moet veel met de honden praten. Dan zullen ze u beter begrijpen en gehoorzamen,’ zei De Jong.

Hielke en Sietse mochten de honden ook even aaien, waardoor de dieren heel flauwtjes met hun staart kwispelden. Dat was anders als Van de Akker hen over hun rug streelde, want dan zwaaiden de staarten uitbundig.

‘Ze weten al wie hun baas is,’ zei De Jong. ‘U moet weten dat de vorige eigenaar ze nogal slecht heeft behandeld. Zo jong als ze zijn, waren ze schuw toen ze hier werden gebracht. Nu gaat het wel weer, maar ik zou ze even aan u laten wennen voordat u ze meeneemt.’ Daarop liep hij terug naar het kantoor, Van de Akker en de tweeling achterlatend.

Nadat Van de Akker ongeveer een uur met de honden bezig was geweest, kwam De Jong weer terug. ‘Volgens mij kunt u de honden wel meenemen. Als er moeilijkheden zijn, kunt u hier altijd om hulp vragen. Veel plezier en succes met deze fijne honden!’

Van de Akker betaalde en de honden werden weer aangelijnd. Hielke en Sietse namen ieder een riem en de honden liepen gewillig met hen mee.