Knallen met de Kameleon

door B.M. de Roos

Geïllustreerd door Rudi Jonker

KLUITMAN

Colofon

Nur 283/GGP111702

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXV Tekst: B.M. de Roos

© MMXV Illustraties: Rudi Jonker

Omslagontwerp: Design Team Kluitman

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Hoofdstuk 1

‘En?’

‘Droog!’

Hielke en Sietse laten hun vingers voorzichtig over de boeg van de Kameleon glijden. Hun boot staat naast het boothuis op een trailer met een lier, waarmee ze hem uit het water hebben getrokken. Gisteren hadden ze eindelijk de tijd en de gelegenheid om met de broodnodige opknapbeurt te beginnen. Een nieuwe jas voor hun Kameleon, in alle kleuren van de regenboog.

De eerste weken van de zomervakantie leek het maar niet droog te willen worden. Maar eergisteren is dan eindelijk de zomer aangebroken met een helderblauwe lucht. Ze hebben de schilderklus in een dag geklaard.

Hielke doet een paar passen achteruit en kijkt trots naar het resultaat. ‘Mooi,’ zegt hij. ‘Als je hier staat, is het net of het rood paars wordt.’ Hij doet een stap opzij. ‘En als je hier staat, worden geel en groen samen blauw.’

Sietse grinnikt en durft nu zijn vlakke hand op de nieuwe verflaag te leggen. ‘Een echte kameleon! En mooi opgedroogd!’

‘Laat ’m dan maar zakken,’ zegt Hielke. ‘Wat gaan we doen?’

‘Eerst de nieuwe motor uitproberen,’ stelt Sietse voor.

Achter hen klinkt een droge tik, gevolgd door een zoevend geluid. Er schiet iets lang hen heen, iets wits, wat met een plons in het water van het boothuis verdwijnt.

Verbaasd kijkt Sietse naar zijn broer. ‘Wat was dat?’

Hielke schudt zijn hoofd. ‘Het ging te snel om het goed te zien. Gooide er iemand een steen?’

Ze kijken om zich heen en zien Gerben op het erf bij de smederij staan.

‘Gooide jij een steen naar ons?’ roept Sietse.

Gerben steekt zijn handen in de lucht en nu zien de jongens dat hij iets vasthoudt: een golfclub.

‘Een golfballetje!’ begrijpt Hielke. ‘Hij heeft zijn golfbal in het water geslagen.’

Nieuwsgierig lopen de twee jongens naar Gerben toe.

‘Wat is dat nou weer?’ vraagt Sietse als hij de grote canvas tas op wieltjes ziet, die Gerben tegen de muur van de smederij heeft gezet.

Gerben zwiept met zijn golfclub. Het maakt een scherp zoevend geluid.

‘Kom je oud ijzer inleveren, Gerben?’ vraagt Sietse. ‘Onze vader is geen schroothandelaar!’

‘Oud ijzer? Schroot?’ Bij elk woord schiet Gerbens stem een beetje omhoog. Hij loopt naar de tas en klopt erop. ‘Deze uitrusting kost nieuw bijna achthonderd euro, maar ik heb hem voor een zacht prijsje op de kop getikt via internet. Prima setje, echt prima! Mijn swing zal er een heel stuk op vooruitgaan.’

‘Je wát?’ vraagt Sietse grinnikend.

‘Mijn slag. Dat noemen wij golfers een swing.’

‘O,’ merkt Hielke droog op. ‘Dus het was geen ongelukje dat je bal in het water verdween, maar opzet? Een swing!’

Gerben trekt een grimas. ‘Jullie weten toch dat ik de assistent van Tiger Woods ben geweest?’

Hielke en Sietse kijken elkaar aan en schudden hun hoofd. Ze weten wat er nu komen gaat: alweer een wild verhaal.

‘Woods zou nooit zo beroemd zijn geworden zonder mij als caddie.’

‘Wat is een caddie?’ vraagt Hielke. ‘Een snoepje?’

‘Nee man, de belangrijkste assistent van de golfer. De coach en de trainer tegelijk, zeg maar. Ik koos de juiste clubs voor Tiger Woods uit. Dankzij mijn keuzes kon Woods zijn bal vijfhonderd meter weg slaan. Hij heeft zelfs een keer dankzij mij een albatros geslagen.’

‘Een albatros? Heeft hij een vogel uit de lucht geslagen? Dan ging die bal wel héél hoog!’ grinnikt Hielke.

‘Sjonge, wat hebben jullie weinig verstand van sport. Een albatros sla je als je een hole waar je vijf slagen voor nodig hebt, in twéé slagen doet. Dat is magistraal en zeldzaam!’

‘En schoot hij hem dan ook in het water?’ wil Sietse weten.

‘ Tiger?’ antwoordt Gerben. ‘Nee, die kon een bal van vijfhonderd meter ver nog in een soepkom mikken.’

‘Soep met balletjes – jottum!’ zegt Hielke verlekkerd. ‘Maar jij schiet je bal van tien meter afstand in het water van een boothuis. Da’s al heel knap van je, Gerben.’

‘Ja, ja, ja,’ zegt Gerben. ‘Deze clubs zijn gebruikt door een amateur. Of beter gezegd: misbruikt. Deze is krom. Daarom ben ik hier: jullie vader moet hem even voor me rechtbuigen.’

‘Hij is er niet,’ zegt Hielke.

‘Maar wij willen je wel helpen,’ biedt Sietse aan.

Gerben kijkt aarzelend naar zijn golfclub. ‘Het is een precisieklusje, jongens!’

‘Wij helpen onze vader al járen, dat weet je toch’ stelt Sietse hem gerust, terwijl hij de smederij inloopt.

Gerben aarzelt even, maar gaat hem dan achterna, gevolgd door Hielke.

Even later zit de club in de werkbank geklemd en heeft Sietse een tang uitgezocht. ‘Zeg het maar!’ zegt hij.

Gerben kijkt bezorgd. ‘Het is geen gewoon metaal,’ waarschuwt hij. ‘Het is een legering van ijzer en grafiet.’

‘Aha,’ zegt Sietse. ‘Loeisterk dus. Dan hoef ik dus niet bang te zijn dat ik hem breek.’ Hij zet de tang op de steel van de club en doet alsof hij er met zijn volle lichaamsgewicht kracht op uitoefent.

Gerben kijkt geschrokken.

‘Geintje,’ sust Sietse. ‘Ik doe niks. Ik buig heel voorzichtig.’

‘Waarom heb je een hele set golfclubs gekocht?’ informeert Hielke. ‘Heb je een nieuwe hobby?’

‘Nee nee,’ zegt Gerben. ‘Niet te veel buigen, Sietse. Nee… Het is een plan waar ik al langer mee rondloop. Daarom kwam ik ook naar jullie vader. Als voorzitter van de VVV moet hij me steunen. Ik wil een golfclub oprichten en een golfbaan aanleggen rond Lenten. Nee, buig maar niet meer verder, Sietse. Kunnen we kijken of hij nu echt recht is?’

‘Een golfbaan?’

Gerben knikt. ‘Een complete green. Zo noemen wij profs een golfbaan. Zevenentwintig holes, met alles erop en eraan.’

Hij pakt de club aan en houdt hem schuin omhoog, alsof het een geweer is. Dan legt hij zijn wang ertegenaan en kijkt langs de steel. ‘Hm… ik ben benieuwd.’ Hij tast in zijn zak en haalt een golfballetje tevoorschijn. ‘Maar eens een proefswing maken.’

‘Kijken of je hem naast dat andere balletje in het water weet te krijgen!’ spot Hielke.

Gerben negeert hem. ‘Moet je je voorstellen hoeveel rijke toeristen we zullen trekken als Lenten een eigen golfclub heeft.’ Hij gaat naar buiten.

Hielke en Sietse lopen hem achterna.

‘Nou… even een putt die Tiger Woods van mij heeft geleerd en die hem wereldberoemd heeft gemaakt.’

‘Een putt?’

‘Dat is de laatste slag. Daarmee moet-ie in de hole. Kijk, dit is de hole…’ Gerben graaft een kuiltje in het bloemperk dat tegen de gevel van het woonhuis ligt. Dan legt hij het golfballetje tien meter terug op de keien. Hij recht zijn schouders, zakt een beetje door zijn knieën en pakt de club met twee handen vast. Hij wiebelt een beetje van de ene voet op de andere en haalt dan uit.

Er klinkt een droge tik als hij het balletje raakt. En dan het geluid van brekend glas.

‘Ooo…’ zucht Hielke.

Een van de ramen in het woonhuis ligt in scherven.

‘Ai!’ Sietse draait zich om naar Gerben. ‘Een hole in one?’

‘Hij is nog niet recht… Het lag niet aan mij, maar aan de club.’ Gerben steekt hem in de canvas tas. ‘ Tiger Woods zei nog tegen me…’ Maar hij maakt zijn zin niet af. ‘Laten we maar even binnen gaan kijken,’ stelt hij in plaats daarvan voor.

De tweeling knikt. Ze lopen via de smederij en de keuken naar de woonkamer. Daar blijkt de schade aanzienlijk te zijn. Een bloemenvaas is op de grond gevallen. De bloemen liggen in een treurig plasje water. Ze zien het golfballetje liggen op een van de dressoirs waar de familiefoto’s op staan. Eén lijstje ligt op de grond in een kring van glassplinters.

‘Opruimen,’ zegt Gerben. ‘Ik bel Glastra. Met een beetje geluk is alles over een uurtje weer hersteld.’ Hij haalt zijn telefoon tevoorschijn.

Hielke en Sietse kijken elkaar aan en halen hun schouders op. Sietse loopt naar de keuken om een dweil te halen voor het bloemenwater. Hielke pakt het fotolijstje op. Hij kent de foto wel: het is de trouwfoto van hun ouders. Evert en Jeltje Klinkhamer staan er stralend op. Ze dragen een soort klederdracht, waar Hielke nu nooit meer iemand in ziet. De foto heeft op het dressoir gestaan zolang Hielke zich kan herinneren, maar hij heeft hem nooit goed bekeken.

‘O ja,’ zegt Sietse. ‘De trouwfoto.’ Hij pakt het lijstje aan. Onder de rand zitten nog heel wat kleine, gemeen scherpe glassplinters. ‘Ik schud dat glas er in de keuken wel uit. Doe jij de bloemen?’

Als hij even later de kamer weer in komt, heeft hij het lijstje in zijn ene hand en de foto in de andere.

Hielke zit op zijn knieën en zet de bloemen terug in de vaas, die heel is gebleven. Maar het is een nogal zielig boeket geworden.

‘Kijk,’ zegt zijn broer. Hij laat Hielke de achterkant van de foto zien. In een mooi krullerig handschrift staat er: Jeltje en Evert Klinkhamer, Lenten, 21 juli. En een jaartal.

‘Dat is…’ begint Hielke. ‘Man, dat is over twee weken vijfentwintig jaar geleden!’

Gerben komt binnen. ‘Ze komen er zo aan om de ruit te vervangen. Gelukkig maar. Waarom ruimen jullie niet op? Waar kijken jullie naar?’

‘Een foto van onze heit en mem,’ legt Hielke uit. ‘We komen er net achter dat ze dit jaar vijfentwintig jaar getrouwd zijn.’

Gerben bekijkt het opschrift van de foto. ‘Een zilveren bruiloft… Gaan ze het groots vieren?’

Hielke en Sietse kijken elkaar aan.

‘Ze hebben er nog niets over gezegd,’ peinst Hielke hardop. ‘Zouden ze het vergeten zijn?’

‘Kan best,’ zegt Gerben. ‘Ik ben mijn laatste trouwdag ook vergeten. En daar was Chantel helemaal niet blij mee. Dus als ik jullie een goede raad mag geven: koop iets leuks voor ze. Organiseer iets. En zullen we nu even opruimen?’

Als meneer Glastra arriveert, is de kamer alweer netjes. Het water is opgedweild en de glasscherven zijn opgeveegd.

De ruit is snel vervangen. Maar nieuw glas voor het fotolijstje is een ander verhaal.

‘Ik adviseer ontspiegeld glas,’ zegt de glaszetter. ‘Met een UV-werende folie. Dat heb ik natuurlijk niet bij me. Geef die lijst en de foto maar mee en kom over een uurtje langs in de winkel. Dan is het allemaal in orde.’

Hij is nog niet weg, of de auto van Klinkhamer draait het erf bij de smederij op.

Gerben verontschuldigt zich uitgebreid voor de schade die hij heeft aangericht, maar hij weet het zo te draaien dat het allemaal één groot ongeluk lijkt. Hij vertelt over zijn tas met golfclubs en de club die een beetje krom is, begint een heel verhaal over de kwaliteit van golfballetjes en gaat naadloos over op zijn plan voor een golfbaan in Lenten.

Klinkhamer is zo overdonderd door Gerbens spraakwaterval dat hij niet eens de kans krijgt om boos te worden.

‘En daarom, Klinkhamer,’ besluit Gerben, ‘moeten we ook jou als voorzitter van de VVV aan onze kant krijgen. Die golf green móét er komen.’

‘Ja ja,’ mompelt de smid. Hij loopt naar binnen om poolshoogte te nemen. Gerben volgt hem al pratend.

Hielke en Sietse kijken tevreden rond in de huiskamer, die weer helemaal tiptop is. Hun vader lijkt niet te zien dat de bloemen in de vaas er wel erg geknakt bij staan en het lijstje met de trouwfoto mist hij ook al niet. Misschien komt dat doordat Gerben maar doorratelt.

Als Evert Klinkhamer genoeg heeft van de woordenstroom, steekt hij een hand op en zegt: ‘Gerben, doe me een lol. Als je plannen hebt, moet je eerst bij de burgemeester en de gemeenteraad zijn. Overtuig hén maar. Dan komt de VVV vanzelf wel.’

Gerben knikt. ‘Je hebt gelijk, Klinkhamer. Nou, dan ga ik maar weer eens naar Chantel en de kleine meid.’

‘En laat die golfsticks maar hier,’ biedt Klinkhamer aan. ‘Dan loop ik ze allemaal nog wel even na.’

‘Clubs,’ verbetert Gerben hem. ‘Wij noemen dat clubs.’

‘Voordat je een golfclub begint, zou ik eerst maar zorgen voor een golfbaan en een clubgebouwtje,’ antwoordt Klinkhamer droog.

Als Gerben de deur uit is, zegt Sietse: ‘Het kapotte lijstje wordt gerepareerd in de verfwinkel. We gaan het straks ophalen. Wat leuk dat mam en jij… Au!’

‘Mam en ik au?’ vraagt Klinkhamer verbaasd.

Sietse kijkt kwaad naar zijn broer, die hem gevoelig tegen zijn schenen heeft geschopt.

‘Niks,’ zegt Hielke. ‘Sietse bedoelde niks.’

Sietse trekt zijn broer mee naar buiten en vraagt dan: ‘Waarom schop je me?’

‘Omdat we het geheim moeten houden,’ legt Hielke uit.

‘Wat een onzin! Pa weet dat er glas gesneuveld is!’

‘Nee, dat niet,’ zegt Hielke. ‘De bruiloft. We moeten stilhouden dat we weten dat het een jubileum is. We gaan ze verrassen.’

Sietse is zijn boosheid meteen vergeten. ‘Goed plan, man! Een surpriseparty en een heel duur cadeau en…’

‘Zullen we eerst eens rustig bedenken wat we precies willen?’ Maar Hielke houdt direct zijn mond als zijn vader naar buiten komt.

‘Wat staan jullie geheimzinnig te doen,’ merkt Klinkhamer op. ‘Is er iets?’

Hielke en Sietse kijken elkaar aan en schudden hun hoofd.

‘Nee hoor,’ antwoordt Sietse onschuldig.

Hun vader kijkt hen onderzoekend aan. Hij is ervan overtuigd dat de jongens iets in hun schild voeren; zo goed kent hij hen wel. Maar hij kan van hun gezichten niet aflezen wat ze geheimhouden. ‘Goed, jongens,’ zegt hij dan. ‘Misschien moeten jullie je maar eens nuttig maken. Ik heb een heleboel hang- en sluitwerk klaarstaan voor de huisjes op Lenterweide. Dat mogen jullie voor me gaan afleveren.’

Bungalowpark Lenterweide ligt aan de overkant van het meer. De vakantiehuisjes aan het water hebben sinds vorig jaar een nieuwe beheerder gekregen. Die heeft nu kennelijk besloten dat het tijd is voor een grondige opknapbeurt.

Sietse straalt. Eindelijk kunnen ze een echte proefvaart maken met de Kameleon! ‘Kom op,’ zegt hij tegen zijn broer. ‘We gaan hem te water laten.’

Een halfuurtje later ligt de Kameleon in het water van het boothuis, zijn de dozen met ijzerwaren aan boord gebracht en zet Sietse de nieuwe turbodieselmotor alvast aan.

Hun vader kijkt met een ietwat bezorgde blik toe. ‘Passen jullie op, jongens? Jullie kennen de kracht van de motor nog niet.’

‘ Tuurlijk, pap,’ antwoordt Sietse. ‘En als er wat is, bellen we.’

‘Als er wat is, liggen jullie waarschijnlijk in het water en is de zoveelste mobiele telefoon naar de haaien,’ schampert Klinkhamer.

‘Ik ben al aan het sparen voor een nieuwe,’ zegt Sietse.

‘Vertrouw maar op ons,’ zegt Hielke.

‘Er zit helaas niets anders op,’ reageert de smid.

Hielke gooit het touw los, Sietse geeft een beetje gas en bijna geluidloos glijdt de Kameleon de vaart achter de smederij in.

Vader Klinkhamer kijkt zijn jongens na tot ze bij de brug zijn. Dan loopt hij naar de smederij.

Sietse wacht tot de Kameleon precies onder de brug ligt, onzichtbaar voor brugwachter Postma. ‘Zet je schrap,’ gebiedt hij.

Hielke gaat op de voorplecht zitten en grijpt zich stevig vast.

Dan trekt Sietse het gas in één keer open. De voorsteven van de Kameleon komt omhoog en de boot schiet over het water alsof hij gelanceerd wordt. De motor maakt echter niet veel meer geluid dan een snorfiets. De tweeling kijkt elkaar tevreden aan. Zij hebben absoluut de snelste en stilste speedboot in de wijde omgeving.

Hoofdstuk 2

Ze varen op volle kracht drie rondjes over het meer van Lenten en jagen twee zeilers de stuipen op het lijf door vlak voor hun jachten langs te schieten. De eigenaar van het tweede jacht ligt te slapen op de voorplecht. Als de Kameleon er met een scherpe bocht voorlangs schiet, daalt er een regen van druppels op de slapende man neer en gaat zijn boot op en neer alsof er een storm is opgestoken. De man springt overeind, kijkt verward om zich heen en krijgt dan de Kameleon in de gaten. Wat hij roept verstaan ze niet, ook al maakt de nieuwe motor nauwelijks geluid. Maar zijn armgebaren zijn duidelijk genoeg.

‘Hij vraagt geloof ik om een handdoek!’ lacht Sietse.

‘Nee, hij wil weten waar de shampoo is,’ grinnikt Hielke.

Sietse geeft weer gas. De boeggolf die de Kameleon maakt, is hoger dan ooit. Het water glinstert met tientallen kleine regenbogen in het zonlicht. Ze hebben even niets meer te wensen. Hun boot is snel en geluidloos, het is prachtig zomerweer en er ligt nog een eindeloze zomervakantie voor hen.

‘Nu maar naar het bungalowpark,’ stelt Hielke voor. ‘Straks krijgen we Zwart achter ons aan.’

Sietse knikt en stuurt de Kameleon het meer over. ‘Maar zelfs de waterpolitie haalt ons nooit meer in,’ zegt hij tevreden.

Aan een inham in de oever staan acht huisjes die uitkijken op het water. Erachter zijn de kleurige doeken van tenten en de luifels van caravans te zien. Lenterweide beschikt niet alleen over vakantiebungalows, maar er is ook een middelgrote camping. Vorige week was die nog verlaten, maar nu het mooie weer lijkt door te zetten, durven de kampeerders het wel aan.

Sietse legt aan bij de steiger in de inham, waar wat rubberbootjes dobberen. De jongens klimmen aan wal en kijken nieuwsgierig rond. Ze zijn hier sinds de vorige herfst niet meer geweest. Dat was ongeveer de tijd dat de gemeente een nieuwe pachter voor Lenterweide had gevonden, maar die hebben ze nog nooit ontmoet. Het is wel duidelijk dat hij nog veel werk te doen heeft. De huisjes ogen een beetje haveloos. Het grasveld, met daarop twee grote stenen barbecues, is overwoekerd door onkruid en overal zijn kale plekken te zien waar een tijdje geleden nog diepe plassen hebben gestaan.

De kinderen die op het grasveld spelen, hebben geen last van de halfopgedroogde modder. Ze rennen, lachen en schreeuwen, en buitelen aan speeltoestellen.

‘Waar moeten we heen?’ vraagt Sietse.

‘Het kantoortje van de receptie is daar toch?’ Hielke wijst naar de andere kant van het terrein, waar de weg door de weilanden eindigt bij een hek en de toegangspoort van het bungalowpark.

Sietse knikt.

Ze steken het grasveld over, lopen langs de rand van het parkeerterrein en passeren nog een paar grote stacaravans, die er erg slecht onderhouden uitzien.

Het receptiegebouwtje is een soort namaakstolpboerderij die nergens op lijkt, niet eens op een stolpboerderij. Het is meer een verklede schuur. Het kantoortje is gesloten, maar als Sietse tegen de deur duwt, geeft die mee en zwaait open.

Het eerste wat ze zien als ze naar binnen lopen, is een groot bureau tegen de zijwand met daarop vier jonge katjes, die hen met grote ogen geschrokken aankijken. Een tel lang zitten ze als bevroren rechtop, maar het volgende moment springen ze van het bureau en stuiven naar de verste hoek van de kamer. Een van hen neemt in zijn sprong de bureaulamp mee, die met een klap op de grond valt. Het peertje spat uiteen. Dan zien Hielke en Sietse pas dat er nog veel meer op de grond ligt. Het is er een ravage. Het lijkt erop dat de katjes het bureau grondig hebben schoongeveegd. Overal liggen ordners en pennen; ze zien een agenda, een nietmachine, de bak inkomende en uitgaande post… En vooral losse papieren, heel veel losse papieren. De meeste zijn gescheurd of half verkreukeld.

‘O, kijk,’ zegt Hielke, ‘hij heeft ook telefoon.’ Hij wijst op het toestel dat er naast het bureau een beetje zielig op zijn kop bij ligt.

Sietse pakt de telefoon op en houdt hem tegen zijn oor. ‘In gesprek,’ grijnst hij en hij zet het toestel terug in zijn houder.

Hielke kijkt naar de andere kant van het bureau. ‘Oeps, dat ziet er anders ook niet best uit,’ zegt hij.

De katjes hebben kans gezien de hele computer van het bureau te trekken.

Hielke pakt het platte scherm en het toetsenbord op en zet ze terug. De snoeren zijn een onontwarbare kluwen. ‘Hm, het scherm is in elk geval nog heel.’

Dan vliegt de deur open.

‘Wat moet dat hier?!’ Op de drempel staat een grote blonde kerel, die hen woedend aankijkt. ‘Wat moet dat met die computer? Dieven! Ik bel de politie!’

Hielke laat de computer los. ‘Nee nee, meneer. Niks aan de hand. Hij lag op de grond. Ik heb hem alleen teruggezet.’

De man kijkt om zich heen en ziet nu pas de chaos in zijn kantoortje. Kreunend laat hij zijn vuisten zakken. ‘O nee, niet weer!’

‘Wij komen van de smid – Klinkhamer,’ zegt Sietse haastig. ‘We hebben de spullen die u hebt besteld.’

‘Ik denk dat uw katten een beetje een wild speelkwartiertje hadden,’ schiet Hielke zijn broer te hulp.

‘Ja,’ zegt de man en hij slaakt een zucht. ‘En niet voor de eerste keer… Van Klinkhamer, zeg je? Dan moeten jullie Hielke en Sietse zijn.’

‘Klopt.’ Sietse is zichtbaar opgelucht.

‘Oké,’ reageert de man afwezig. Hij kijkt mistroostig naar de vloer, zakt op zijn knieën en begint de papieren bij elkaar te rapen.

‘Eh… de spullen staan nog in onze boot. Zullen we die even gaan halen?’

‘Wat? O ja, dat is goed. Doe dat maar.’

De tweeling haast zich naar buiten.

‘Hé!’ Sietse pakt Hielke bij zijn schouder en wijst. ‘Dat meisje kennen we toch?’

Hielke volgt zijn blik. Over het grasveld loopt een meisje van een jaar of zestien met een wasmand. Ze heeft prachtig glanzend zwart haar en een goudbruine huid.

‘Dat is dinges,’ zegt Sietse. ‘Uit de vierde. Hoe heet ze, Joke…’

Hielke knikt. Dit meisje zit bij hen op school in Middenveen. Maar ze heet geen Joke. Het klinkt wel als Joke, maar dan anders. Opeens weet hij het. ‘Ayoka!’

‘Ja!’ zegt Sietse. ‘Wat doet die nou hier?’