De Kameleon
Onrust in Lenten

door B.M. de Roos

Geïllustreerd door Rudi Jonker

KLUITMAN

Colofon

Nur 283/GGP111702

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXVI Tekst: B.M. de Roos

© MMXVI Illustraties: Rudi Jonker

Omslagontwerp: Design Team Kluitman

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Hoofdstuk 1

‘Vandaag ga ik van Gerben winnen,’ zegt Sietse vastberaden.

Hielke kijkt hem zuinig aan. ‘Hoe weet je dat zo zeker? Vorige week zijn we anders nog flink de bietenbrug op gegaan.’

‘Duh,’ zegt Sietse.

‘Hij heeft ons alle hoeken van de wei laten zien.’

‘Jou misschien! Ik kwam maar twaalf slagen op hem tekort.’

‘Twaalf slagen is toch niet niks op tien holes.’

De tweelingbroers Hielke en Sietse Klinkhamer lopen met hun medescholieren over het schoolplein in Middenveen. Er heerst een uitgelaten stemming. Eindelijk vakantie! Maar Sietse heeft nog een rekening te vereffenen met hun vriend Gerben Zonderland, die een boerengolfbaan in hun dorp Lenten heeft.

‘Oké, ik ging op de zesde de mist in. Zeven slagen. Omdat ik in een koeienvlaai bleef steken.’

Hielke herinnert zich hun laatste potje tegen Gerben maar al te goed. En hij herinnert zich vooral de knoeiboel die Sietse ervan maakte op de zesde hole. Hij zou er nog steeds om kunnen lachen, maar in plaats daarvan zegt hij met gespeeld medelijden: ‘Dat was inderdaad pech hebben, en een rotstreek van die koe bovendien.’

Sietse lacht als een boer met kiespijn. ‘Laten we nou maar doorlopen. Gerben verwacht ons, en dit keer hak ik hem in de pan.’

Het geroezemoes van hun medescholieren op het schoolplein verdwijnt naar de achtergrond. De tweeling loopt het hek uit naar de vaart, waar hun trouwe motorboot de Kameleon ligt afgemeerd. Zes hele weken vrij! Zes hele weken om zich uit te leven. De schippers van de Kameleon.

‘Morgen begint trouwens ook het voetbaltoernooi,’ zegt Hielke.

‘Ja ja, dat ben ik heus niet vergeten.’

‘Maar ik kon vanochtend mijn voetbalschoenen niet vinden,’ gaat Hielke verder.

Sietse grijnst. ‘Joh?! Die liggen natuurlijk gewoon onder je bed… waar ze altijd liggen.’

‘Hm… ik hoop dat ze nog passen.’

Sietse kijkt zijn broer vragend aan. ‘Je klinkt alsof je er helemaal geen zin in hebt. Een lekker potje ballen… Daar is toch niets mis mee?’

‘Neuh,’ klinkt het aarzelend.

‘Jij zou het liefst de hele vakantie achter je computer zitten zeker?’

‘Echt niet!’

‘Nou dan! Ik vind dat toernooi wel een goed idee. Ik hoop dat ze het nu elk jaar gaan organiseren. Goed begin van de vakantie, en ik kan niet wachten om die Jonkersveners een flink pak slaag te geven.’

‘Ja, oké.� Dat zou mooi zijn. Dat is morgen de eerste wedstrijd, toch?’

‘Ja, en daarna nog tegen Middenveen en Hoogeterp, en als we die allemaal ingemaakt hebben… heeft Lenten de beker!’

‘Joepie…’ mompelt Hielke.

‘Wat zou jij dan willen?’

‘Ik zou het liefst het water op gaan. Gewoon een flink eind varen met de Kameleon.’

‘Ja, natuurlijk! Ik ook! Waarnaartoe?’

‘Naar het einde van de wereld.’

‘Helemaal mee eens. Maar daar hebben we nog tijd genoeg voor. Eerst voetballen en golfen. De vakantie kan geen betere aftrap krijgen.’

‘Afslag,’ zegt Hielke. ‘Zo heet dat bij golfen.’

‘Wijsneus,’ zegt Sietse en hij stapt van de stoep af de straat op, naar de vaart waar hun boot ligt. En dan gebeurt er plotseling een heleboel tegelijk: Hielke kijkt op als hij het geluid van een motor hoort. Ze staan boven op de dijk op de plek waar die een scherpe bocht maakt en als Hielke naar links kijkt, wordt het uitzicht op de weg belemmerd door de molen van Middenveen. Achter de molen zwelt het volume van de aanstormende motor angstaanjagend aan. Het volgende moment komt een zwarte scooter schuin door de bocht vanachter de molen tevoorschijn en racet recht op hen af. Sietse staat al twee stappen op de weg en verstijft, maar Hielke grijpt hem bij zijn kraag en trekt hem met een ruk naar achteren. Net op tijd. Op het moment dat de jongens op de stoep over elkaar heen tuimelen raast de helse machine met loeiende motor voorbij, meteen gevolgd door een politiebusje, dat de maximumsnelheid ook al ruim overschrijdt.

‘Hé! Dat is Zwart!’ roept Sietse en hij springt overeind.

Het is alsof Zwart hen groet als precies op dat moment de politiesirene begint te loeien.

‘En wie was die idioot op die scooter dan?’ vraagt Hielke terwijl hij overeind krabbelt.

Hielke en Sietse beginnen tegelijkertijd te rennen, achter Zwart aan. Het politiebusje heeft de scooter een eind verderop op de dijk ingehaald en snijdt hem de pas af. De scooter moet vol in de remmen om een botsing te voorkomen.

Hielke en Sietse komen buiten adem aan als Zwart al is uitgestapt. Ze zien hem naar de zwarte scooter lopen, die aan de stoeprand staat. De bestuurder houdt zich met één been op de stoep overeind en kijkt Zwart woedend aan. Hij spreidt zijn armen in een vragend gebaar, alsof hij niet begrijpt waarom die hem met gillende sirene achterna is gekomen. Net als zijn scooter is hij helemaal in het zwart, ondanks de hitte. Een zwartleren jack, een zwarte stonewashed jeans, zwarte rock-’n-roll puntschoenen, en zelfs zijn opgeschoren kuif, die stijf staat van de gel, lijkt zwart geverfd. Alles aan hem is stoer en snel.

Van een afstandje kijkt de tweeling toe.

‘Tjerk… hoe heet hij ook alweer?’ zegt Sietse.

‘Tjerk Anema. Uit de zesde. Uit Jonkersveen,’ weet Hielke.

‘Die gaat flink op zijn falie krijgen,’ zegt Sietse.

Hielke knikt. ‘Geen helm op… veel te hard rijden… Die is zijn scooter kwijt. Zag je hoe hard hij ging? Dat ding is zwaar opgevoerd.’

‘Minstens zestig of zo.’

Zwart kijkt naar Tjerk alsof hij hem levend zou kunnen villen. ‘Papieren!’ snauwt hij. Hij lijkt de blikken van de tweeling in zijn rug te voelen, want hij kijkt om, ziet de jongens en maakt een nijdig wegwezen-gebaar.

Hielke en Sietse kennen Zwart goed genoeg om te weten dat hij nu niet in de stemming is voor een dolletje, dus ze gehoorzamen en lopen naar een bank die iets verderop op een gazonnetje staat. Ze horen niet wat er wordt gezegd, maar kunnen nog steeds goed zien wat er gebeurt.

Tjerk heeft Zwart inmiddels zijn papieren overhandigd. Die worden grondig bestudeerd. Als Zwart iets tegen hem zegt, begint Tjerk te mokken. Hij maakt wegwerpgebaren, stapt af en loopt kwaad een paar passen weg. Maar Zwart is onverbiddelijk. Hij doet het achterportier van het busje open en trekt er een metalen loopplank uit, zodat die schuin omhoog tegen de laadruimte van de politiebus komt te staan. Dan haalt hij de scooter van de standaard en duwt hem over de loopplank de bus in. Tjerk kijkt verslagen toe. Een paar tellen later is Zwart ingestapt en weggereden. Van de stoere Tjerk is niet veel meer over dan één brok machteloze ellende.

Hielke en Sietse staan als op een afgesproken teken op en lopen naar hem toe.

‘Lekker begin van je vakantie,’ begint Hielke.

Tjerk kijkt niet op, maar knikt en mompelt een paar verwensingen aan het adres van Zwart.

‘Wat zei hij?’ vraagt Sietse.

‘Die zwartkijker? Dat ik me moet melden op het bureau in Jonkersveen. Daar brengt hij de scooter heen. Daar gaat ook iemand controleren of hij is opgevoerd.’

‘En, ís hij opgevoerd?’ vraagt Hielke.

Tjerk kijkt hem aan met een blik vol minachting. ‘Wat dacht jij dan?’

‘Je ging zestig, minstens,’ zegt Sietse.

‘Hij kan nog wel harder. Die Zwart denkt dat hij de grootste politieman van de hele wereld is of zo,’ zegt Tjerk woedend. ‘Wat denkt hij wel? Hij is niks meer dan een veredelde wijkagent uit Lenten. En nu is hij plotseling ook over mij de baas! Nou, ik dacht het niet!’

‘Bezuinigingen,’ weet Hielke. ‘Al die korpsen zijn samengevoegd.’

‘Lekker is dat,’ bromt Tjerk.

‘Het is trouwens een flink eind lopen naar Jonkersveen,’ zegt Sietse. ‘Zeker in deze hitte. We kunnen je over het meer meenemen naar Lenten. Als je dan daar op de bus stapt, ben je nog redelijk snel thuis.’

Tjerk kijkt hem aan. ‘O ja, jullie hebben dat duwbootje, hè?’

Het klinkt zo denigrerend dat Sietse meteen al spijt heeft van zijn aanbod. ‘Kom,’ zegt hij tegen zijn broer. ‘We gaan naar huis. Golfen met Gerben.’ Hij loopt terug naar de Kameleon.

Tjerk begrijpt dat hij beter zoete broodjes kan bakken. ‘Sorry, sorry,’ zegt hij, terwijl hij achter de tweeling aan loopt. ‘Ik heb er de balen van… Ik wil wel mee naar de overkant. Thanks!’

De jongens kijken elkaar even aan en knikken dan. ‘We liggen dáár.’

Ze lopen naar de aanlegsteiger, waar de Kameleon tussen een paar sloepjes kalm ligt te deinen op het rustige water van het Lentermeer.

Hielke en Sietse zien Tjerks misprijzende blik. Ze laten hem als eerste in de Kameleon stappen.

‘Ga maar voorin zitten,’ zegt Sietse. ‘Een beetje links van de punt.’

‘Punt?’ zegt Tjerk. ‘Wel een héél stompe punt.’ Hij schuift langs het motorhuis naar voren en gaat zitten.

Hielke maakt de landvasten los en gaat naast Sietse zitten, die zijn plek achter het stuurwiel heeft ingenomen.

Sietse start. De motor begint vrijwel geruisloos te lopen. Sinds de technische ploeg van Circus Rex de oude Ford-automotor van de Kameleon heeft vervangen voor een injectie-turbodiesel uit een total loss verklaarde auto, is de Kameleon sneller en stiller dan ooit.

Met een fluisterend zoemende motor glijden ze Middenveen uit en het meer op.

Tjerk is blijkbaar niet gewend om vaak op het water te zijn, want hij kijkt zijn ogen uit. ‘Met een echte speedboot zou je hier te gek kunnen stunten,’ zegt hij.

Sietse kijkt zijn broer aan. Hij begint genoeg te krijgen van die Tjerk Anema. ‘Hoe bedoel je: een échte speedboot?’

Tjerk snuift en geeft met zijn vlakke hand een klap tegen de ijzeren zijkant van de Kameleon. ‘Deze roestbak is natuurlijk veel te zwaar om fatsoenlijk snelheid te kunnen maken. Als je een polyester boot zou hebben, met een échte motor…’

‘Je bedoelt dat we dan wél hard zouden kunnen?’

‘Dan wel, ja,’ zegt Tjerk.

‘Dus je bedoelt zoiets als dit?’ Sietse trekt het gas met een ruk open. De voorkant van de Kameleon komt onmiddellijk omhoog uit het water. De achterkant wordt naar beneden gedrukt door de kracht van de turbomotor.

De tweeling is voorbereid, maar Tjerk weet niet wat hem overkomt. Hij zwiept met zijn bovenlichaam heen en weer, en wiekt met zijn armen in een poging zijn evenwicht te bewaren en niet overboord te slaan. Op het nippertje weet hij zich vast te grijpen aan de boord van de Kameleon. De boot schiet als een raket over het water.

Tjerk heeft zijn evenwicht hervonden en staart met grote ogen strak voor zich uit. Hij is zichtbaar onder de indruk, maar zal natuurlijk de laatste zijn om dat toe te geven. ‘Oké, niet onaardig, maar niet zo snel als mijn scooter,’ zegt hij in plaats daarvan.

‘Ha, misschien niet, misschien wel,’ roept Sietse uitdagend. ‘Dat zouden we een keer moeten uitproberen.’

‘Voorlopig niet. Ik denk niet dat je dat ding zomaar terugkrijgt,’ zegt Hielke.

Tjerks gezicht vertrekt in een woedende grimas.

Sietse gooit er nog een schepje bovenop: ‘Dat zal óns niet zo snel gebeuren.’

Tjerk kijkt hem aan. ‘Waarom niet?’

‘Omdat Zwart geen boot heeft. En als hij er wel een had, zou die nooit zo snel gaan als de Kameleon.’

‘Zijn auto gaat altijd nog harder dan jouw scooter,’ voegt Hielke eraan toe.

Sietse mindert snelheid, want er is veel pleziervaart op het water. Als ze de overkant van het meer bereiken, trekt hij de gashendel terug om aan te leggen.

‘Je bent er,’ zegt Hielke en hij wijst naar de bushalte boven op de dijk.

‘Ja, jammer dat we geen speedboot hebben,’ zegt Sietse. ‘Anders waren we er eerder geweest.’

Tjerk ziet niet langer bleek. Hij ziet grauw. Van pure ergernis. ‘Het ging snel genoeg. Bedankt.’ Hij springt van boord op het moment dat de Kameleon de wal raakt en klimt de dijk op.‘ Ik zie jullie bij de wedstrijd!’ roept hij omlaag. ‘Jonkersveen rules, dus we maken jullie helemaal in.’

‘Ja ja, dat zullen we nog wel zien,’ mompelt Sietse.

‘Wat gaan we doen?’ zegt Hielke. ‘Door naar Gerben?’

Zijn broer knikt. ‘Bel ’m anders even om te vragen of hij al op de golfbaan is.’

Hielke heeft vandaag het beheer over de smartphone, die de twee jongens delen. Sietses toestel is een tijdje geleden door een gevalletje waterschade onbruikbaar geworden. Nu doen ze samen met Hielkes telefoon, totdat hij genoeg gespaard heeft om een nieuwe te kopen.

Hielke belt Gerben, maar die reageert niet en hij bergt het toestel weer op. ‘Noppes,’ zegt hij. ‘Laten we er maar naartoe gaan.’

‘Hij is vast aan het oefenen,’ vermoedt Sietse. ‘Die zweet peentjes.’

‘Ja ja,’ lacht Hielke.

Het huis van Gerben en Chantel, dat op het erf van boer Jellema staat, is verlaten. Gerbens auto staat niet op zijn vaste plek.

‘Nou já,’ zegt Hielke. ‘Je had toch met hem afgesproken?’

‘Ja, hm... min of meer,’ zegt Sietse.

‘Min of meer?’

‘Niet echt op een vaste tijd.’

‘O, en zeker ook niet echt op een vaste dag?’

‘Jawel! Ik had gezegd dat we langs zouden komen.’

Hielke zucht. ‘Dat is wel een heel vage afspraak.’ Hij pakt zijn mobiel, opent de juiste app en tikt een berichtje. ‘En nu maar hopen dat hij antwoordt,’ zegt hij als hij het bericht heeft verstuurd.

‘En nu?’

‘Eerst even eten. Laten we daarna nog een rondje over het meer maken,’ stelt Sietse voor. ‘Misschien gebeurt er nog wat.’

‘Vanavond hebben we training, hè?’

‘Weet ik.’

Het is stil in huis. Moeder Jeltje is op haar werk in De Gouden Leeuw en vader Evert is met de auto weg. De jongens smeren brood en schenken melk in, en zoeken een schaduwplekje in de tuin om hun lunch op te eten.

‘Ik ben toch benieuwd of we die competitie kunnen winnen,’ zegt Hielke tussen twee happen door.

‘Foebolle?’ vraagt Sietse met een volle mond.

‘Ha ha, foebolle! Dat bedoel ik,’ zegt Hielke lachend.

Sietse slikt een hap brood weg. ‘We gaan winnen. Of er moet wel iets héél raars gebeuren.’

Hoofdstuk 2

Een uurtje later vaart de Kameleon onder de brug door. Het is druk op het meer. Zeilboten en motorsloepen in alle soorten en maten varen kriskras door elkaar. Aan boord genieten de opvarenden van het stralende zomerweer. Het terras van café Riviera zit ook propvol en als de Kameleon langsvaart, wordt er lachend naar Hielke en Sietse gewezen. De tweeling is wel gewend dat mensen die de Kameleon voor het eerst zien een beetje laatdunkend doen over ‘die rare badkuip’, maar Sietse kan het toch niet laten om even een kleine demonstratie te geven. Hij duwt het gas bijna helemaal open en de Kameleon spuit ervandoor, de mensen op het terras verbaasd achter zich latend.

Bij de Doolhof houden twee speedboten een race tegen elkaar.

‘Altijd lachen met die studenten,’ mompelt Sietse en hij stuurt de Kameleon moeiteloos naast de voortrazende speedboten. Hij drukt het gas nog iets naar voren. De bestuurders van de speedboten staken hun wedstrijd en kijken de Kameleon met open mond na.

Als ze langs het Paviljoen varen, stijgt daar een gejoel op. Een grote groep jongens zit op het terras. Ze hebben een paar tafeltjes aan elkaar geschoven en vieren het begin van de vakantie.

‘Hé, moeten jullie niet trainen?’ roept iemand.

‘Welnee, man!’ roept een ander. ‘Die twee hebben het allang opgegeven.’

‘Die gaan de teil in morgen. Een nulletje of tien!’

‘Ze zitten al in een teil.’

‘Ze zijn aan het trainen in hun teil!’

De groep heeft de grootste lol.

‘Het team van Jonkersveen,’ denkt Sietse hardop.

‘Ja, en kijk…’ zegt Hielke wijzend. ‘Onze motorduivel is er ook. Die heeft zeker de bus gemist.’

‘Hé, Tjerk!’ roept Sietse naar de kant. ‘Heb je dat opgevoerde brommertje van je al terug?’

Tjerk heeft niet zo veel praatjes als de rest van zijn team en kijkt stuurs voor zich uit.

Het valt Hielke op dat twee wat oudere jongens zich ook een beetje afzijdig houden van de melige joligheid. Hij stoot zijn broer aan. ‘Ken jij die twee ook niet ergens van?’

‘Wie?’

‘Die daar links zitten.’

‘Hm… Ja, nu je het zegt. Van school?’

‘Nee, dat in elk geval niet. Maar ze komen me toch bekend voor.’

Sietse stuurt de Kameleon een eindje het meer op en draait dan behendig om. Hij laat het gas een keer opkomen, met de koppeling ingedrukt. Als een roofdier, klaar voor de aanval, ligt de Kameleon op het water. Sietse duwt het gas met een bruuske beweging helemaal open. De boot gehoorzaamt meteen en schiet vol gas recht op het terras af. Daar verstomt het gejoel ogenblikkelijk en alle ogen kijken angstig naar de aanstuivende Kameleon. Aan boord houdt Hielke zijn adem in. En dan, op het laatste moment, gooit Sietse het stuur om en de Kameleon raast op volle snelheid rakelings langs de oever. De enorme hekgolf slaat over het terras en het team van Jonkersveen springt vloekend en tierend op. Tafeltjes en stoeltjes gaan omver, terwijl de voetballers in paniek een droog heenkomen zoeken.

‘Dat is alvast de koude douche die jullie morgen nog een keer krijgen,’ roept Sietse naar de wal. Maar het is de vraag of ze hem horen.

Als Sietse even verderop gas terugneemt, moet Hielke zich vasthouden om niet overboord te vallen van het lachen. Hij steekt een hand in de lucht en Sietse beantwoordt zijn high five met een uitgelaten: ‘Wáááhoe, dat zal ze leren!’

‘Stelletje opscheppers!’

‘We vermorzelen ze morgen.’

‘Nou ja, dat moeten we nog zien,’ zegt Hielke aarzelend.

‘Hoezo, dat moeten we nog zien? Het staat nu alvast 1-0.’

‘Dat is waar, maar het zal geen makkie worden.’

De Kameleon glijdt geruisloos het boothuis achter de smederij in.

‘Ik wil zo toch even wat opzoeken op internet,’ zegt Hielke geheimzinnig.

‘O? Hoe word ik een echte voetbalster of zoiets?’

‘Zoiets, ja.’

‘Ha, vergeet het maar. Je kunt een hoop leren op internet, maar voetballen…’

Als ze de keuken binnenlopen, zet hun moeder juist een grote bak aardappels op tafel. ‘Ha, vakantievierders!’ zegt ze opgewekt. ‘Een van jullie heeft vast wel zin om de aardappels te schillen.’

‘Nou, zin…’ begint Sietse zuinig.

‘Ik moet even iets doen op mijn laptop,’ roept Hielke, terwijl hij de trap op stormt.

‘Tja, dan ben ik dus de klos,’ mompelt Sietse en hij gaat gewapend met een aardappelschilmesje aan het werk.

‘Nog avonturen beleefd op de laatste schooldag?’ vraagt zijn moeder.

‘Mwah… niet echt. Zwart heeft in Middenveen een scooter in beslag genomen en we hebben een voetbalelftal onder de douche gezet.’

Bij dat laatste kijkt zijn moeder even verbaasd op, maar dan schudt ze haar hoofd. Ze is wel wat gewend van haar jongens. ‘Schil je ze een beetje dun? Het hoeven geen dobbelstenen te worden, hoor.’

‘Ja ja.’

Er klinkt gestommel op de trap en Hielke is alweer terug met zijn laptop, die hij naast Sietse op tafel zet. ‘Kijk,’ zegt hij triomfantelijk, ‘dat dacht ik al.’

Sietse kijkt niet-begrijpend naar het scherm, waarop een foto te zien is van een voetbalelftal dat in vol ornaat staat opgesteld voor een volle tribune. ‘Wát dacht je al?’