DE KAMELEON

Geheimzinnige zaken
in Lenten

door M. de Roos

Geïllustreerd door
Rudi Jonker

KLUITMAN

Nur 283/GGP111701

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXVII Tekst: M. de Roos

© MMXVII Illustraties: Rudi Jonker

Omslagontwerp: Design Team Kluitman

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Hoofdstuk 1

‘Koud!’

Sietse Klinkhamer komt stampvoetend de grote smederij van zijn vader binnen en loopt gelijk door naar het midden van de ruimte, waar onder een enorme gietijzeren afzuigkap de smidse staat. Hij klappert nog maar eens demonstratief met zijn tanden en steekt zijn handen uit om ze bij het vuur te warmen.

Zijn vader, Evert Klinkhamer, staat bij het aambeeld naast de smidse en geeft een laatste klap met zijn hamer op een gloeiend stuk ijzer dat hij met een lange tang in bedwang houdt. Hij tilt zijn werkstuk even op en bekijkt het met een kritische blik. Dan stopt hij het gloeiende ijzer in de grote waterbak, waar het met veel gesis en stoom afkoelt in een sierlijk gevormde krul. Hij kijkt op van zijn werk.

‘Hoe kun je het nou koud hebben?’ vraagt hij verbaasd aan zijn bibberende zoon.

Dan pas ziet Sietse dat er bezoek is. Gerben Zonderland staat aan de werkbank en kijkt hem meewarig aan.

‘Aansteller,’ zeg Gerben hoofdschuddend.

Sietse haalt zijn schouders op en houdt zijn handen recht vooruit bij het vuur in de smidse.

Er komen nog drie jongens vrolijk lachend de smederij binnen. Hielke, de tweelingbroer van Sietse, die als twee druppels water op hem lijkt, wordt op de voet gevolgd door hun vrienden Kees Dijkstra en Louw Vrolijk.

‘Koukleum!’ roepen ze in koor.

‘Zeg dat wel,’ zegt Evert Klinkhamer. ‘Je stelt je aan, Sietse.’

‘Ik heb het koud,’ houdt Sietse koppig vol.

‘Maar het is buiten twaalf graden!’

‘Dat is dus koud,’ stelt Sietse vast.

‘Je bent niets gewend.’

‘Twintig graden,’ mompelt Sietse. Hij glimlacht verlekkerd bij de herinnering aan twintig graden. ‘Dan begint het net een beetje aangenaam te worden.’

‘Dat zou wel heel erg extreem zijn.’

‘Extreem?’

‘Het is 18 december! Hartje winter. Kerstmis staat voor de deur. Twaalf graden is extreem warm.’

‘Mín twaalf graden is ook weleens voorgekomen,’ weet Hielke.

‘En nog niet eens zo héél lang geleden,’ vult zijn vader aan.

‘Ja ja, de laatste ijstijd zeker,’ bromt Sietse met zijn handen nog steeds bij het vuur. ‘Die klimaatverandering mag wat mij betreft nog wel een graadje erger.’

‘Jij denkt alleen maar aan jezelf,’ zegt Hielke op verwijtende toon.

‘Aan mezelf?’ roept Sietse quasi verongelijkt. ‘Een beetje warmer is voor iedereen lekker, toch?’

‘Misschien voor ons,’ zegt Hielke. ‘Maar het is knap lullig voor de ijsberen.’

‘Pfff… die passen zich wel aan.’

‘Ja ja, en wat zou jij doen?’ begint Kees. ‘Stel, je ligt net lekker op je ijsschots…’

‘Even een tukkie te doen…’ vult Louw hem aan.

‘Smelt dat ding onder je kont vandaan!’ besluit Hielke.

‘Wat ik zou doen?’ vraagt Sietse. ‘Zwemmen natuurlijk!’

Bij de werkbank snuift Gerben verontwaardigd.

‘Ik zou die klimaatverandering maar wat serieuzer nemen. Zo grappig is het niet,’ zegt hij op een toon die ze niet van de lolbroek van het dorp gewend zijn.

‘We nemen het heus wel serieus,’ zegt Hielke. ‘We hebben het er op school ook over.’

‘Tjonge…’ zegt Gerben niet in het minst onder de indruk. ‘Jullie hebben het erover… en doen jullie er dan ook wat aan?’

‘Jawel…’ begint Hielke aarzelend. ‘Energiebesparing en zo… De lichten uitdoen als je het lokaal uit gaat… dat soort dingen. Eh… de verwarming staat wat lager…’

Bij de smidse laat Sietse een diepe kreun horen. ‘Brrr…’

Hielke haalt zijn schouders op. ‘Zó laag staat hij nou ook weer niet…’

‘Gelukkig maar,’ zegt Evert Klinkhamer terwijl hij het vuur in de smidse tempert. ‘Laten we dan nu maar even binnen kijken, jullie moeder heeft vast wel wat lekkers.’

‘Mmm… ik zou wel wat lusten,’ zegt Kees.

‘Dat weten we, Kees,’ bromt Sietse terwijl het hele gezelschap zich in beweging zet. De ongeremde eetlust van Kees blijft Sietse verbazen. En hij kan het niet laten hem daar zo af en toe mee te plagen. Toch is Kees bepaald niet dik, eerder tenger, maar met de hoeveelheid boterhammen die hij dagelijks naar binnen werkt kun je met gemak een jonge olifant in leven houden. Volgens Sietse.

Als ze de keuken binnenkomen staat moeder Jeltje Klinkhamer bij het fornuis te roeren in een grote pan donkerbruine vloeistof. Op tafel staat een bord met dikke plakken Deventer koek.

‘Dat ruikt naar warme chocola, mevrouw,’ stelt Kees met een verlekkerde blik vast. Hij heeft al een plak koek te pakken.

Jeltje schiet in de lach. ‘Hallo jongens, allemaal een kop?’

‘Lekker,’ bromt Sietse, ‘en doe Kees er maar meteen twee. En nog een koek erbij… anders krijgt hij straks weer een hongerkramp.’

‘Ik heb het anders niet zo belachelijk koud als jij,’ zegt Kees venijnig. ‘Misschien moet jij ook eens wat meer eten.’

‘Had je het koud?’ vraagt Jeltje verbaasd.

‘Tja, nou ja… een beetje,’ zegt Sietse schoorvoetend.

Zijn moeder kijkt een tikje mistroostig naar buiten. ‘Het ziet er anders niet naar uit dat we dit jaar een witte kerst krijgen.’

‘Dat is jammer,’ beaamt Gerben. ‘Tenminste… mij kan het niet zo veel schelen maar Chantel vindt het wel gezellig, geloof ik.’

‘Ik ook,’ zegt Jeltje.

‘Maar een Elfstedentocht kunnen we op deze manier ook wel vergeten,’ gaat Gerben verder. ‘Dat vind ik pas jammer.’

‘Had je mee willen doen?’ vraagt Hielke een tikje smalend.

Gerben zet een hoge borst op. ‘Ik sta officieel ingeschreven bij de vereniging! En als de volgende komt is deze jongen weer van de partij.’

‘Wéér?!’

‘Ik heb de laatste meegedaan, ja! En uitgereden.’

‘Toe maar,’ zegt Hielke, nu toch wel een beetje onder de indruk. ‘Wanneer was dat?’

‘1997,’ weet zijn vader. ‘Henk Angenet won die tocht.’

‘En Gerben Zonderland won hem dus niet?’ zegt Sietse met een grijns.

‘Ja… eh… wat doet dat er nou toe?’ mompelt Gerben.

Klinkhamer schiet hem te hulp: ‘Hij heeft hem uitgereden. Dat is al een hele prestatie.’

‘Ik heb m’n kruisje gehaald,’ zegt Gerben trots en hij doet een greep in zijn achterzak. Uit zijn portemonnee haalt hij een medaille met de twee leeuwtjes van het wapen van Friesland in het midden. Daaromheen is in een cirkel Friesche Elf Steden te lezen. Vier gevorkte zwaluwstaarten aan de cirkel maken het kruisje compleet.

‘Dat is hem,’ knikt Klinkhamer waarderend.

‘Mooi,’ vindt Sietse. ‘Kunnen wij ook meedoen?’

‘Ah… dan moeten jullie nog even wachten. Je moet eerst achttien jaar zijn om je in te schrijven en dan kom je op een wachtlijst.’

De jongens kijken teleurgesteld.

‘Troost je, het is voorlopig nog maar de vraag of er ooit nog een komt,’ zegt Gerben somber. ‘Die van 1997 was de eerste na elf jaar. Dat soort winters komen steeds minder voor. De rayonhoofden vergaderen zo’n beetje elk jaar, maar “It giet oan” hebben we al lang niet meer gehoord.’

‘Is het echt heel zwaar?’ wil Sietse weten.

‘Wat denk je zelf? Bijna tweehonderd kilometer door de krakende vrieskou. Dat is geen flauwekul.’

‘Die van ’97 was zwaar, ja, maar niet te vergelijken met 1963,’ zegt Klinkhamer met een grijns.

‘Ah! De hel van ’63!’ roept Gerben enthousiast. ‘Dat was me wat!’

Klinkhamer knikt met een glimlach en een dromerige blik in zijn ogen. ‘Ja, dat was ver-schrik-ke-lijk!’

‘Strakke noordooster… vijftien onder nul,’ zegt Gerben glunderend. ‘En het ijs… dat kon je nauwelijks een baan noemen. Een hele hoop aan elkaar gevroren schotsen. Eén en al scheuren. Ze vielen bij de start al meteen bij bosjes.’

‘En sneeuw!’ valt Klinkhamer hem geestdriftig bij.

‘Een pak van twintig centimeter en stuifsneeuw…’

‘Door die wind natuurlijk.’

‘Ze werden allemaal sneeuwblind.’

‘Overdag zagen ze al geen hand voor ogen en ze kwamen zo slecht vooruit dat het al donker werd toen de meesten pas bij Harlingen waren.’

‘Er zijn er toen een hele hoop verdwaald. Die belden dan aan bij een boerderij die op een kilometer buiten de route lag.’

‘Of ze liepen vast in sneeuwduinen op de vaart.’

‘Of ze knalden pardoes tegen bruggen op. Eentje zelfs tegen een woonboot…’

‘Die had hij niet gezien. Zo blind als een vleermuis. Einde wedstrijd.’

Gerben knikt wild. ‘Gebroken armen, benen… gekneusde ribben…’

‘De meesten hebben het niet gehaald… de EHBO-posten konden het niet aan… bevroren tenen, vingers, neuzen… echte helden!’

Sietse huivert en staart het uitgelaten tweetal ontzet aan. Hielke beweegt ongemakkelijk zijn tenen in zijn schoenen en Louw grijpt onwillekeurig naar zijn neus. Kees telt zijn vingers en neemt dankbaar nog een warme kop chocolademelk van Jeltje in ontvangst.

‘Ja ja,’ besluit Klinkhamer handenwrijvend, ‘de tocht der tochten.’

‘Hmm…’ begint Hielke ongemakkelijk. ‘Ik weet het niet… laat die inschrijving nog maar even zitten.’

‘Misschien iets anders?’ bromt Sietse.

‘Skûtsjesilen in de zomer,’ stelt Hielke voor.

‘Met een graadje of dertig,’ zegt Sietse enthousiast.

Gerben grijnst van oor tot oor. ‘Jij kunt écht helemaal nergens tegen… maar als je het niet te koud vindt, kunnen jullie me misschien even helpen met een paar spullen die ik van jullie vader heb gekocht.’

‘Het is nooit te koud voor een tochtje met de Kameleon,’ verklaart Sietse stoer.

‘Tenzij de vaart is dichtgevroren,’ zegt zijn vader. ‘Of wou je de Kameleon dan misschien een paar schaatsen onderbinden?’

‘Ja, met een zeil!’ roept Hielke lachend. ‘Dan maken we er een ijszeiler van.’

‘Nergens voor nodig,’ meent Sietse. ‘De Kameleon is een echte ijsbreker.’

Even later staan Hielke en Sietse met Gerben weer in de smederij. Gerben controleert de inhoud van een flinke verhuisdoos vol ijzerwaar uit het magazijn. Hielke en Sietse kijken mee.

‘Schroeven en bouten… verbindingshaken?’ zegt Hielke verbaasd.

‘Wat ben je van plan?’ vraagt Sietse. ‘Is dat niet een beetje veel voor een nieuwe keuken?’

‘Het is ook niet voor een nieuwe keuken,’ antwoordt Gerben kortaf.

‘Wat dan?’

Gerben klapt de doos haastig dicht. ‘Gaan we nieuwsgierig doen? Dat is slecht voor je gezondheid, weet je…’

‘Is dat zo?’ vraagt Hielke grijnzend. ‘Dan ben ik nu wel héél nieuwsgierig naar wat daar dan zo slecht aan is.’

‘Stelletje wijsneuzen,’ bromt Gerben. ‘We zijn iets in de stal aan het verbouwen. Nou goed? En jullie praten over het milieu… ik ben van plan er wat aan te gaan doen!’

‘Aha… dan kun je toch wel zeggen wát je gaat doen?’

‘Nog niet… dat zullen jullie nog wel zien.’

Hielke haalt zijn schouders op. ‘Kan die doos zo mee?’

‘Ja. Ik kom op de fiets achter jullie aan.’

‘Oké.’

De tweeling sjouwt de zware doos van Gerben naar het boothuis, waar hun trouwe Kameleon op hen ligt te wachten. Louw en Kees lopen mee.

‘Jammer voor die ijsberen,’ zegt Sietse peinzend, ‘maar ik vind het toch wel lekker dat we midden in de winter gewoon het water op kunnen.’

‘Toch heeft Gerben wel gelijk natuurlijk,’ meent Louw. ‘Als je wat voor het milieu kunt doen, moet je het ook doen.’

‘Hij doet er anders knap geheimzinnig over,’ vindt Hielke.

‘Dat snap ik ook niet.’

‘Ik ben zo langzamerhand wel nieuwsgierig naar wat hij nou weer van plan is,’ zegt Sietse.

‘Pas maar op je gezondheid dan.’

‘Klets.’

Ze tillen samen de zware doos aan boord. Hielke maakt de Kameleon los en Sietse geeft de sleutel in het contactslot een ferme draai, waarop de motor prompt tot leven komt.

‘Niet slecht voor een koude start,’ zegt Sietse tevreden.

Even later glijdt de boot de Vaart op. Brugwachter Postma heeft de brug hoog openstaan om een flink binnenvaartuig dat vanuit het Lentermeer de Vaart op draait doorgang te verlenen. Sietse laat de grote boot passeren en stuurt de Kameleon onder de brug door als die weer statig naar beneden zakt. Ze zwaaien naar Postma en Sietse stuurt de Kameleon het Lentermeer op. Daar draait hij het gas open en de voorkant van de Kameleon richt zich hoog op uit het water. De ogenschijnlijk lompe sloep schiet als een raket vooruit. De zware turbomotor maakt de Kameleon de snelste boot uit de wijde omgeving en daar is de tweeling behoorlijk trots op.

Ze schieten langs de Dorpsstraat en zien Gerben als eenzame fietser, kromgebogen over zijn stuur, tegen de wind zichzelf een weg banen over de dijk.

‘Wie er het eerste is!’ roept Kees.

‘Dat gaan we winnen,’ zegt Sietse en hij duwt het gas nog wat verder open.

Als ze even later aanleggen bij de boerderij van Jellema slaakt Louw een kreet: ‘Kijk nou eens!’

Op het kleine huis van Gerben naast de boerderij zijn twee blauwe zonnepanelen op het dak gemonteerd.

‘En daar nog meer!’ roept Kees. Hij wijst naar het dak van de grote stal, dat al bijna helemaal blauw ziet van de zonnepanelen. Bouwvakkers zijn juist bezig het volgende paneel naar boven te takelen.

‘Zonnepanelen…’ zegt Hielke peinzend. ‘Waarom doet Gerben daar zo geheimzinnig over?’

‘Hij is vast nog meer van plan.’

De jongens lopen naar de stal. De deur is dicht en de raampjes zitten boven ooghoogte. Sietse springt op om naar binnen te kijken.

‘Wat zie je?’

‘Koeien,’ mompelt Sietse.

‘Misschien achterin…’

Ze lopen naar de achterkant van de stal. Van achter de raampjes schijnt een fel licht naar buiten.

‘Geef me eens een kontje,’ zegt Sietse tegen Hielke.

Hielke gaat met zijn rug tegen de muur onder een raampje staan en vouwt zijn handen samen voor zijn buik. Sietse maakt handig gebruik van het opstapje en tuurt door het raampje naar binnen.

‘Daar komt Gerben!’ waarschuwt Louw, die op de hoek van de stal is blijven staan, van waar hij zicht op de dijk heeft.

Sietse laat zich snel zakken en Hielke slaat de modder van zijn handen.

‘Was er wat te zien?’ vraagt Kees.

Sietse haalt zijn schouders op. ‘Een hele rij glazen bakken met lampen erboven. Er bewoog wel iets, maar ik kon zo gauw niet zien wat dat was. En ook nog een hele stellage met allemaal platte plastic bakken. Geen idee waar die voor waren… er was niets aan te zien.’

Ze lopen terug naar de voorkant van de stal, waar Gerben juist van zijn fiets stapt.

‘Mooi man! Al die zonnepanelen,’ zegt Hielke.

Gerben kijkt trots omhoog naar het dak van de stal, waar de bouwvakkers net weer een nieuw paneel naar boven hijsen.

‘Prachtig, hè? En helemaal niet duur.’

‘Voor niets gaat de zon op,’ begrijpt Kees.

‘Yep. En dan krijg je ook nog flink wat subsidie om hem op te vangen,’ zegt Gerben met een voldane grijns.

‘Da’s mooi,’ zegt Hielke aarzelend.

‘Da’s zeker mooi,’ zegt Sietse met een sceptische blik naar boven, ‘maar ik zie helemaal geen zon. Alleen maar wolken.’

‘Dan snap je er niets van,’ zegt Gerben triomfantelijk. ‘Die dingen werken ook op licht en als de zon echt fel schijnt, dan laden ze een hele batterij accu’s op en op die manier heb ik ’s nachts ook gewoon stroom.’

‘O… en die accu’s staan hier binnen in de stal?’ vraagt Sietse. Hij denkt aan de plastic bakken die hij achter in de stal gezien heeft.

‘Ja… nee… de accu’s staan in het schuurtje.’ Gerben wijst een beetje vaag naar een klein aanbouwschuurtje naast de stal.

‘Duidelijk,’ zegt Sietse. ‘Maar waarom al die geheimzinnigheid over een paar zonnepanelen?’

‘Ik doe niet geheimzinnig,’ zegt Gerben.

‘Jawel.’

‘Nietes.’

‘Welles.’

‘Waar ben je dan mee bezig in de stal?’ onderbreekt Hielke het kinderachtige gekibbel.

‘O, dat…’

‘Dat, ja! Met al die lampen?’

‘Die worden zo dadelijk van stroom voorzien door de zonnepanelen,’ zegt Gerben ontwijkend.

‘Dat snapt m’n neus ook, maar waar dienen ze voor?’

‘Iets nieuws… dat zullen jullie nog wel merken.’

‘Dus toch geheimzinnig,’ meent Sietse.

‘Nou ja… het is zo nieuw dat de wereld er misschien nog niet klaar voor is.’

Hielke schiet in de lach. ‘Zeker weer een van jouw sterke onzinverhalen. Daar is de wereld meestal nog niet klaar voor.’

Gerben trekt een verongelijkte grimas.

‘Net zoiets als die ijsbaan,’ zegt Sietse lachend en hij wijst op het ondergelopen weiland naast de boerderij. Gerben heeft het weiland onder water laten lopen om er een schaatsbaan van te maken. Maar omdat het maar niet wil vriezen, is het niet meer dan een kunstmatig meertje geworden, waarin een hele troep watervogels ronddobbert.

‘IJspret voor iedereen,’ zegt Hielke lachend.

‘Kijk! Je hebt zelfs twee lepelaars,’ zegt Louw wijzend.

Ze kijken naar de twee elegante vogels, die met hun karakteristieke snavels door het water lepelen op zoek naar eten.

‘Ja, vreemd…’ zegt Gerben. ‘Die hadden al lang naar het zuiden moeten trekken. Die zijn ook een beetje in de war door de warmte.’

‘Mooie vogels,’ zegt Hielke vol bewondering. ‘Maar beroerde schaatsers…’

‘Wanneer is de feestelijke opening?’ wil Sietse weten. ‘Was dat niet vandaag? Je hebt zelfs een koek-en-zopietent, zie ik.’

‘Tja,’ antwoordt Gerben somber. ‘Maar dan moet het wel eerst vriezen, hè?’

‘Je kunt de koek-en-zopie misschien aan de ganzen voeren,’ zegt Hielke.

‘Wat zijn jullie grappig vandaag,’ bromt Gerben.

Hielke en Sietse halen de doos met ijzerwaren uit de Kameleon.

‘Zullen we hem in de stal zetten?’ vraagt Sietse.

‘Nee, nee… zet hem hier maar voor de deur,’ antwoordt Gerben haastig.

‘Oké, we mogen niet even binnen kijken… dus toch geheimzinnig…’ houdt Sietse vol.

‘Niet!’ begint Gerben weer.

‘Al goed, rustig,’ zegt Hielke sussend. ‘We komen wel weer eens terug als het vriest…’

‘Met sint juttemis…’

‘Wie heeft die Elfstedentocht van 1963 eigenlijk gewonnen?’ wil Sietse plotseling weten.

‘Wie?! Reinier Paping natuurlijk,’ zegt Gerben verontwaardigd. ‘Leren jullie dan helemaal niets meer op school?’

‘Pfff…’ schampert Hielke.

‘O ja, natuurlijk… jullie praten over het milieu. Praten… praten… met praten alléén kom je er niet. Gaan jullie ook eens wat doen?’ Gerben wijst nog een keer naar de zonnepanelen.

‘We praten ook over al die toestanden in het Midden-Oosten. En dáár gaan we wat aan doen ook,’ zegt Sietse.

‘Precies,’ zegt Hielke. ‘Morgen komen ze al.’

Gerben is er met zijn gedachten niet bij.

‘Wie?’ vraagt hij verstrooid.

‘De vluchtelingen!’

‘O ja, natuurlijk… natuurlijk. De vluchtelingen.’

Op de terugweg ligt het Lentermeer er verlaten bij. Dat is in de zomer wel anders. Dan is het water vergeven van schepen in alle soorten en maten. Je kunt er dan echt je kont niet keren. Toeristen en dagjesmensen op hun plezierjachten, motorsloepen en zeilbootjes krioelen als uit de kluiten gewassen watervlooien door elkaar. De meesten zijn geen ervaren schippers en je moet nog goed uit je doppen kijken om aanvaringen te voorkomen. Maar nu hebben ze het rijk alleen en Sietse kan het niet laten om de Kameleon vol gas over het water te laten vliegen.

Hoofdstuk 2

‘Weet jij waar Gerben al dat ijzer voor nodig had?’ vraagt Sietse aan zijn vader als de vier vrienden de keuken binnenkomen.

Klinkhamer schudt zijn hoofd. ‘Voor stellages, neem ik aan.’

‘Ja, die heb ik gezien maar hij doet er zo vaag over.’

‘Ik heb hem er niet naar gevraagd.’

‘Wij wel, maar hij wil er niets over zeggen.’

‘Behalve dat de wereld er nog niet klaar voor is.’

‘Gerben de wereldverbeteraar,’ zegt Sietse spottend.

‘Laat Gerben maar schuiven, hij zal wel weer iets geks verzonnen hebben,’ zegt hun vader. ‘Maar jullie hebben trouwens bezoek. In de keuken.’

‘O? Wie?’

‘Postma.’

De vier jongens kijken hem verbaasd aan.

‘De brugwachter?’ vraagt Louw.

‘Dezelfde.’

Nu kijken ze allemaal naar Sietse. Die gooit in een gebaar van onschuld zijn handen in de lucht.

‘Wat nou?’

‘Kwaad geweten?’ vraagt zijn vader.

‘Echt niet!’ zegt Sietse. ‘Hij kan ons niet gezien hebben… eh… ik bedoel: ik heb bij de brug zeker niet te hard gevaren.’

‘Dat klopt,’ zegt Hielke. Hij is al net zo verbaasd als Sietse.

‘Nou, in dat geval kun je met een gerust hart naar binnen,’ zegt hun vader lachend. ‘Hij wil jullie alleen maar wat vragen, geloof ik.’

Nieuwsgierig lopen de jongens naar binnen. Daar zit inderdaad brugwachter Postma achter een dampende mok koffie.

‘Dag meneer Postma,’ zegt Hielke en hij gaat tegenover hem aan tafel zitten.

‘Hallo Sietse…’ zegt Postma vriendelijk.

‘Hielke,’ zegt Hielke.

‘Ach ja, jullie lijken ook zo veel op elkaar, hè?’ zegt Postma en hij neemt nog een slok koffie.

Wat doet hij raar, denkt Hielke, hij lijkt helemaal niet op die strenge brugwachter Postma.

Hielke kijkt de brugwachter aan, maar die vindt het kennelijk moeilijk om de juiste woorden te vinden en neemt nog een slok.

Jeltje komt naast hem staan, legt een hand op zijn schouder en helpt hem op weg: ‘Meneer Postma heeft een vraag voor jullie.’

Sietse en Louw komen er ook bij zitten. Kees vermoedt dat dit niet over hem gaat en trekt zich terug aan een tafeltje bij de tv met een mok chocola en de PlayStation.

‘Ik moet over drie dagen even naar het ziekenhuis,’ zegt Postma, en hij kijkt op.