James Dashner

De Schroeiproeven

Vertaald door Rogier van Kappel

Uitgeverij Q

Amsterdam | Antwerpen 2014

Ander werk van James Dashner

De labyrintrenner (roman, 2014)

Eerste druk, 2014; tweede druk (e-book), 2014

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2014.

Q is een imprint van Em. Querido’s Uitgeverij bv, Amsterdam

Oorspronkelijke titel The Scorch Trials

Oorspronkelijke uitgever Random House Inc., New York

Copyright © 2010 James Dashner

Copyright vertaling © 2014 Rogier van Kappel / Em. Querido’s Uitgeverij bv, Singel 262, 1016 ac Amsterdam

Omslagontwerp Studio Jan de Boer

Omslagbeeld Philip Straub

ISBN9789021456591 / NUR285/302

www.uitgeverijQ.nl

Voor Wesley, Bryson, Kayla en Dallin. Best kids ever.

1

Voordat de wereld uit elkaar viel, zei ze iets tegen hem.

Hé, slaap je nog? Thomas draaide zich om in zijn bed en werd zich bewust van een duisternis om hem heen die aanvoelde als lucht die vaste vorm had aangenomen en nu op hem neerdrukte. Aanvankelijk raakte hij in paniek. Zijn ogen schoten open en hij stelde zich voor dat hij weer in de Box lag – die afschuwelijke vierkante ruimte van kil metaal die hem naar de Laar en het labyrint had gebracht. Maar er was wat schemerlicht en geleidelijk aan vormden zich her en der in de donkere ruimte vage schimmen. Stapelbedden. Kleerkasten. De zachte ademhaling en het gorgelende gesnurk van jongens die diep in slaap waren.

Er ging een golf van opluchting door hem heen. Hij was gered en lag nu veilig en wel op deze slaapzaal. Hij hoefde zich geen zorgen meer te maken. Geen grievers meer. Geen dood meer.

Tom?

Een stem in zijn hoofd. De stem van een meisje. Niet hoorbaar en ook niet zichtbaar. Maar toch had hij die gehoord, al zou hij nooit aan wie dan ook kunnen uitleggen hoe dat kon.

Hij blies zijn ingehouden adem uit en ontspande zich, zodat zijn hoofd wegzakte in het kussen. Zijn zenuwen, die tijdens dat korte moment van felle angst van daarnet nog op scherp hadden gestaan, kwamen weer tot bedaren. In gedachten vormde hij woorden en zei iets terug.

Teresa? Hoe laat is het?

Geen idee, antwoordde ze. Maar ik kan niet slapen. Ik heb waarschijnlijk een uur of zo liggen dommelen. Misschien wel meer. Ik lag te hopen dat jij wakker was om me gezelschap te houden.

Thomas probeerde niet te glimlachen. Hoewel ze dat niet kon zien, zou hij zich daar toch voor generen. Je hebt me niet veel keus gelaten, hè? Het is best lastig om te slapen als iemand rechtstreeks in je schedel praat.

Wawa. Ga dan maar weer naar bedje toe.

Nee, het is prima. Hij tuurde naar de onderkant van het bed boven hem – in het schemerlicht was het niet meer dan een vage donkere rechthoek – waar Minho op dat moment lag te ademen als iemand bij wie er wel heel veel speeksel vastzat in zijn keel. Waar dacht je aan?

Wat denk je? Op de een of andere manier wist ze een cynisch toontje in die woorden te leggen. Ik zie telkens weer grievers. Die afschuwelijke huid, dat spek, en al die metalen armen en stekels. Dat had maar een haartje gescheeld, Tom. Hoe raken we zoiets ooit nog kwijt?

Thomas wist hoe hij daarover dacht. Die beelden zouden hen nooit meer loslaten. De Laarders zouden voor de rest van hun leven gekweld worden door de afschuwelijke dingen die zich in het labyrint hadden afgespeeld. Hij vermoedde dat de meesten van hen, en misschien iedereen wel, zware psychische problemen zouden krijgen. En misschien zelfs volkomen gek zouden worden.

Maar het ergste van alles was een beeld dat in zijn geheugen geschroeid stond alsof het was aangebracht met een gloeiend heet brandijzer. Zijn vriend Chuck, die in zijn keel was gestoken en in Thomas’ armen was doodgebloed.

Thomas wist dat hij dat nóóit zou vergeten. Maar tegen Teresa zei hij: ‘Het gaat wel over. Het gaat gewoon tijd kosten, meer niet.’

Flauwekul, zei ze.

Ik weet het. Was het erg belachelijk dat hij ervan genoot als ze zoiets tegen hem zei? Dat haar sarcasme voor hem inhield dat alles goed zou komen? Je bent een idioot, hield hij zichzelf voor, en hoopte meteen dat zij die gedachte niet zou horen.

Ik vind het afschuwelijk dat ze me apart hebben gelegd, zei ze.

Thomas begreep wel waarom ze dat hadden gedaan. Ze was het enige meisje en de rest van de Laarders waren allemaal jongens, tieners nog, een stel sjakkels die door de mensen hier nog niet vertrouwd werden. Ik denk dat ze je wilden beschermen.

Ja, dat zal wel. Toen hij die woorden hoorde voelde hij hoe een somber gevoel zijn hersenen binnensijpelde en daar als stroop aan bleef kleven. Maar na alles wat we samen hebben doorgemaakt, is het wel rot om hier alleen te liggen.

Waar hebben ze jullie trouwens naartoe gebracht? Ze klonk zo triest dat hij bijna wilde opstaan om haar te gaan zoeken, maar hij wist wel beter.

Gewoon aan de andere kant van die grote zaal waar we gisteravond gegeten hebben. Een klein kamertje met een paar stapelbedden. Ik ben er tamelijk zeker van dat ze de deur op slot hebben gedaan toen ze weggingen.

Zie je wel, ik zei toch dat ze je wilden beschermen. En haastig voegde hij daaraan toe: Niet dat je bescherming nodig hebt, hoor. Als het op een gevecht aankomt tussen jou en op zijn minst de helft van deze sjakkels hier, dan wed ik dat jij het wint.

De helft maar?

Oké, driekwart. Met mij erbij.

Er volgde een lange stilte, al voelde Thomas dat ze er nog was. Hij wist niet hoe het kon, maar dat wíst hij. Het was bijna net als met Minho. Die kon hij niet zien, maar toch besefte hij dat zijn vriend maar enkele tientallen centimeters boven hem lag. En dat kwam niet alleen door zijn gesnurk. Als iemand dichtbij is, weet je dat gewoon.

In weerwil van alle herinneringen van de afgelopen paar weken voelde Thomas zich verrassend rustig en het duurde niet lang voordat de slaap hem opnieuw overmeesterde. Duisternis daalde neer over zijn wereld, maar zij was er nog, naast hem in zoveel verschillende opzichten. Het was bijna alsof ze elkaar... aanraakten.

In die toestand had hij geen besef van tijd. Hij sliep half en het deel van hem dat wakker was lag te genieten van haar nabijheid en de gedachte dat ze waren gered uit dat afschuwelijke oord, dat ze veilig waren en dat Teresa en hij elkaar weer helemaal opnieuw konden leren kennen. Dat het leven goed zou zijn.

Zalige slaap. Wazige duisternis. Warmte. Een lichamelijke gloed. Het leek wel of hij zweefde.

De wereld leek te vervagen. Alles werd zacht en zoet. Hoe het kon wist hij niet, maar de duisternis leek een troostende uitwerking op hem te hebben. Hij gleed weg in een droom.

Hij is heel jong. Vier misschien? Vijf? Hij ligt in een bed, met de dekens opgetrokken tot aan zijn kin.

Naast hem zit een vrouw met haar handen over elkaar in haar schoot. Ze heeft lang, bruin haar en een gezicht waarop de allereerste sporen van ouderdom zichtbaar zijn. Er ligt een verdrietige blik in haar ogen. Dat weet hij, al doet ze haar uiterste best om dat verdriet met een glimlach te verhullen.

Hij wil iets zeggen. Hij wil haar iets vragen. Maar dat kan hij niet. Hij is hier niet echt. Hij is hier getuige van, vanaf een plek die hij niet goed snapt. Ze begint te praten, een geluid dat tegelijkertijd zo lief en zo boos klinkt dat hij het verontrustend vindt.

‘Ik weet niet waarom ze jou gekozen hebben, maar één ding weet ik heel goed. Jij bent speciaal. Zorg dat je dat nooit vergeet. En vergeet ook nooit hoeveel...’ Haar stem slaat over en haar wangen zijn nu nat van de tranen – ‘...hoeveel ik van je hou.’

De jongen geeft antwoord, maar het is niet echt Thomas die nu spreekt. Ook al is hij het wel. Dit slaat helemaal nergens op. ‘Ga je nu gek worden, net zoals al die mensen op de tv, mama? Net zoals... papa?’

De vrouw steekt haar hand uit en woelt door zijn haar. De vrouw? Nee, zo kan hij haar niet noemen. Dit is zijn moeder. Zijn... mammie.

‘Maak je daar maar geen zorgen om, liefje,’ zegt ze. ‘Dat krijg jij niet te zien.’

Haar glimlach is nu verdwenen.

De droom maakte te snel plaats voor een diepe duisternis en liet Thomas achter in een leegte, met niets anders dan zijn gedachten. Had hij zojuist gezien hoe er opnieuw een herinnering omhoog kwam kruipen uit de diepten van zijn geheugenverlies? Had hij zijn moeder echt gezien? Er was ook iets gezegd over zijn vader die gek was geworden. Vanbinnen voelde Thomas een diepe en knagende pijn, en hij probeerde nog verder weg te zinken in de vergetelheid.

Later – hoeveel later wist hij niet – zei Teresa opnieuw iets tegen hem.

Tom, er is iets mis.

2

Zo begon het. Hij hoorde Teresa die vijf woorden spreken, maar ze leken van ver weg te komen, alsof ze hem bereikten via een lange tunnel die vol rommel lag. Zijn sluimer was veranderd in een dikke en kleverige brij, die hem gevangen hield. Hij werd zich bewust van zichzelf, hij realiseerde zich dat hij uit de wereld weggerukt was en begraven lag in zijn eigen uitputting. Het lukte hem niet om wakker te worden.

Thomas!

Ze schreeuwde nu. Een allesdoordringend lawaai in zijn hoofd. Hij voelde het eerste spoortje van angst, maar het leek wel een droom. Hij kon alleen maar slapen. En ze waren veilig nu; ze hoefden zich nergens meer druk om te maken. Ja, dit moest wel een droom zijn. Teresa maakte het goed. Ze maakten het allemaal goed. Hij ontspande weer en liet zich diep wegzinken in zijn slaap, zo diep dat hij erin leek te verdrinken.

Nu slopen er andere geluiden zijn bewustzijn binnen. Gebonk. Het kletterende geluid van metaal op metaal. Iets wat aan stukken viel. Roepende jongens. Het klonk meer als de echo’s van geroep, heel ver weg en gedempt. Plotseling leek het meer op gekrijs. Onaardse kreten van pijn. Maar nog steeds ver weg. Het was alsof hij in een dikke cocon van donker fluweel was gewikkeld. Totdat er eindelijk iets door zijn behaaglijke slaap heen drong. Dit klopte niet. Teresa had hem geroepen. Teresa had gezegd dat er iets mis was! Hij vocht tegen de diepe slaap die bezit van hem had genomen, klauwde naar de zware last die hem tegen de grond gedrukt hield.

Wakker worden! schreeuwde hij tegen zichzelf. Word wakker!

En toen verdween er iets vanbinnen. Van het ene ogenblik op het andere was het weg. Hij voelde zich alsof er zojuist een belangrijk orgaan uit zijn lijf was gerukt.

Zíj was het geweest. Ze was weg.

Teresa! schreeuwde hij met zijn geest. Teresa! Waar ben je?

Maar er was niets. Haar troostende aanwezigheid voelde hij niet meer. Opnieuw riep hij haar naam, en toen nog eens, terwijl hij verwoed bleef worstelen tegen de duistere kracht van de slaap. Toen sloeg de werkelijkheid eindelijk over hem heen, en werd het duister weggespoeld. Overmand door angst sloeg Thomas zijn ogen op. Hij ging met een ruk rechtop zitten, zette zijn voeten op de vloer, sprong uit bed en keek om zich heen.

Het was een krankzinnige situatie.

De andere Laarders in de zaal holden schreeuwend heen en weer en de lucht was vol van afgrijselijke, angstaanjagende geluiden, die deden denken aan het kermen van gemartelde dieren. Daar was Wok. Hij zag krijtwit en wees naar een raam. Newt en Minho renden naar de deur. Winston sloeg zijn handen voor zijn angstige, door acne geteisterde gezicht. Het leek wel of hij zojuist een vleesetende zombie had gezien.

De jongens verdrongen zich voor de ramen, maar letten er goed op dat ze zich niet te dicht bij het glas waagden. Met een diepgevoeld verdriet besefte Thomas dat hij de meeste van de twintig jongens die het labyrint hadden overleefd niet eens bij naam kende, wat te midden van alle chaos een wonderlijke gedachte was.

Een beweging die hij vanuit zijn ooghoeken waarnam zorgde ervoor dat hij zich omdraaide naar de muur achter hem. Wat hij daar zag, beroofde hem onmiddellijk van alle rust en vrede die hij had gevoeld toen hij die nacht met Teresa lag te praten. Nu betwijfelde hij of zulke emoties in de wereld waarin hij zich bevond eigenlijk wel bestaansrecht hadden.

Een raam op ongeveer een meter van zijn bed, omlijst door kleurige gordijnen, bood uitzicht op een fel, verblindend licht. Het glas was kapotgeslagen en de grillig gevormde scherven waren tegen de stalen tralies gevallen. Aan de andere kant van het raam stond een man, die zijn bebloede handen om de spijlen geklemd hield. Er lag een krankzinnige blik in zijn wijd opengesperde, bloeddoorlopen ogen en zijn magere, zonverbrande gezicht was overdekt met zweren en littekens. Er zat geen haar op zijn hoofd, alleen maar wat ongezond aandoende plukken groenig mos. Dwars over zijn rechterwang zat een gemene snee en door de open, zwerende wond heen waren zijn tanden te zien. Roze speeksel droop in langzaam heen en weer zwaaiende slierten van zijn kin.

‘Ik ben een Crank!’ schreeuwde deze afschuwelijk toegetakelde man. ‘Ik ben een Crank, verdomme!’

Toen schreeuwde hij telkens opnieuw drie woorden. Bij elke schreeuw vloog het speeksel uit zijn mond.

‘Maak me dood! Maak me dood! Maak me dood!’

3

Van achter hem werd een hand onzacht op zijn schouder gelegd; hij schreeuwde het uit en toen hij zich omdraaide, zag hij dat Minho langs hem heen keek, met zijn ogen strak op de maniak gericht die nog steeds voor het raam stond te schreeuwen. ‘Ze zijn overal,’ zei Minho, en er lag een sombere klank in zijn stem die perfect paste bij het gevoel dat Thomas nu had. Alles waarop ze de afgelopen nacht hadden durven hopen leek nu in rook opgegaan. ‘En er is geen spoor te bekennen van de sjakkels die ons gered hebben,’ voegde hij daaraan toe.

Thomas had de afgelopen paar weken in angst en vrees geleefd, maar dit werd hem bijna te veel. Het was afschuwelijk om je veilig te voelen en te merken dat dat gevoel je even later weer ruw werd afgenomen. Maar hoewel hij daar zelf van schrok, onderdrukte hij de aandrang om onder de dekens weg te kruipen en daar te gaan liggen huilen. Ook het vage verdriet dat hij nog voelde bij de herinnering aan zijn moeder en dat nare verhaal over zijn vader en mensen die gek zouden worden, zette hij haastig van zich af. Thomas besefte dat iemand nu de leiding moest nemen. Om ook dit te overleven, zouden ze een plan moeten hebben.

‘Zijn die gekken al ergens binnengedrongen?’ vroeg hij, terwijl er een merkwaardige rust over hem heen kwam. ‘Hebben alle ramen tralies?’

Minho knikte naar een van de vele ramen in de muren van de lange rechthoekige ruimte. ‘Ja. Afgelopen nacht was het te donker om ze op te merken, vooral met die stomme gordijnen ervoor. Maar ik ben reuze blij dat ze er zitten.’

Thomas keek naar de Laarders om hen heen. Sommige van hen renden van het ene raam naar het andere om naar buiten te kunnen kijken; andere stonden in groepjes bij elkaar. Op ieders gezicht stond een mengeling van ongeloof en rauwe angst te lezen. ‘Waar is Newt?’

‘Hier.’

Thomas draaide zich om en zag de oudere jongen staan. Hij wist niet hoe hij die daarnet over het hoofd had kunnen zien. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Shuck! Denk je soms dat ik dat weet? Zo te zien is een stel gekken van plan ons op te eten voor het ontbijt. We moeten een andere ruimte zien te vinden en een Palaver houden. Al dit kabaal geeft me het gevoel dat er spijkers in mijn hoofd worden geslagen.’

Thomas knikte verstrooid. Daar was hij het mee eens, maar hij hoopte dat Newt en Minho dat zouden regelen. Hij wilde weer verbinding zien te krijgen met Teresa. Hij hoopte dat haar waarschuwing alleen maar een deel van zijn droom was geweest, een hallucinatie die was opgewekt door een diepe en uitgeputte slaap. En dat visioen van zijn moeder...

Zijn twee vrienden liepen weg en zwaaiden met hun armen om de Laarders bijeen te roepen. Thomas keek haastig achterom naar de gehavende Crank voor het raam en wendde toen onmiddellijk zijn ogen af terwijl hij wenste dat hij zijn hersenen niet opnieuw had blootgesteld aan het bloederige, aan flarden gereten vlees, die krankzinnige ogen en dat hysterische gekrijs.

‘Maak me dood! Maak me dood! Maak me dood!’

Thomas strompelde naar de tegenovergelegen muur en liet zich ertegenaan zakken.

Teresa! riep hij opnieuw met zijn geest. Teresa. Kun je me horen?

Hij wachtte en kneep zijn ogen dicht om zich beter te kunnen concentreren. Hij stak onzichtbare handen uit en probeerde een spoor van haar beet te grijpen. Maar niets. Zelfs geen langsglijdende schaduw of ook maar een heel licht gevoel, laat staan een reactie.

Teresa! zei hij wat dringender, en hij klemde zijn kaken op elkaar van inspanning. Waar zit je? Wat is er gebeurd?

Niets. Zijn hart leek steeds langzamer te gaan kloppen totdat het bijna stilstond en hij voelde zich alsof hij een grote, harige prop watten had ingeslikt. Er was haar iets overkomen.

Hij deed zijn ogen open en zag dat de Laarders zich verzameld hadden rondom de groen geschilderde deur die toegang bood tot de zaal waar ze de vorige avond pizza hadden gegeten. Minho stond aan de ronde koperen deurknop te morrelen, maar zonder resultaat. De deur was op slot.

De enige andere deur leidde naar een douche- en toiletruimte annex kleedkamer die geen andere uitgang had. Verder waren er alleen de ramen. Met metalen tralies ervoor, godzijdank. Voor elk raam stonden woedende gekken te schreeuwen.

Hoewel hij nu zo ongerust was dat er wel zoutzuur door zijn aderen leek te stromen, besloot Thomas zijn pogingen om contact te krijgen met Teresa voorlopig maar even te staken en ging hij bij de andere Laarders staan. Newt probeerde de deur nu ook eens, maar met al even weinig resultaat.

‘Hij zit op slot,’ mompelde hij toen hij er eindelijk mee ophield en zijn armen nutteloos langs zijn zij liet bungelen.

‘Echt waar, genie?’ zei Minho. Hij stond met zijn sterke armen over elkaar geslagen, zodat de aderen als kabels over zijn spieren liepen Een fractie van een seconde dacht Thomas dat hij kon zien hoe het bloed erdoorheen werd gepompt. ‘Geen wonder dat je naar Isaac Newton bent vernoemd... Wat een opmerkelijk denkvermogen.’

Newt was niet in de stemming voor dit soort geintjes. Of misschien had hij gewoon al lang geleden geleerd dat hij Minho’s bijdehante opmerkingen maar beter kon negeren. ‘Laten we die verdomde deurknop er gewoon afbreken.’ Hij keek om zich heen alsof hij verwachtte dat iemand hem een voorhamer zou aangeven.

‘Waarom houden die niezelko... Cranks niet eens hun kop?’ schreeuwde Minho, en hij draaide zich om en wierp de Crank die het dichtstbij stond, een vrouw die er zelfs nog afschuwelijker uitzag dan de man die Thomas daarnet had gezien, een woedende blik toe. Dwars over haar gezicht liep een wond die pas ophield op haar slaap.

‘Cranks?’ herhaalde Wok. De harige kok had tot op dat moment niets gezegd, zodat ze zijn aanwezigheid niet eens hadden opgemerkt. Thomas vond dat hij er zelfs nog banger uitzag dan toen ze op het punt stonden om slag te leveren met de grievers in een poging om te ontsnappen uit het labyrint. Maar misschien was dit erger. Toen ze de afgelopen nacht in bed waren gaan liggen, had alles goed en veilig geleken. Inderdaad, misschien was dit wel erger. Misschien was het erger om te merken dat dit alles hun plotseling weer werd afgenomen.

Minho wees naar de krijsende vrouw met de bloederige wond in haar gezicht. ‘De Cranks. Zo noemen ze zichzelf. Heb je dat nog niet gehoord?’

‘Voor mijn part noem je ze wilgenkatjes,’ snauwde Newt. ‘Ik moet iets hebben om die stomme deur open te breken!’

‘Hier,’ zei een jongen die nogal klein van stuk was, en die kwam aanlopen met een niet al te grote maar wel zware brandblusser die hij van de muur had getild. Thomas herinnerde zich dat hij het ding had zien hangen en ook nu weer voelde hij zich schuldig omdat hij niet wist hoe die jongen heette.

Newt nam de rode cilinder van de jongen over en maakte aanstalten om de deurkruk eraf te beuken. Thomas ging zo dicht bij hem staan als hij maar kon. Hij wilde graag zien wat zich aan de andere kant van de deur bevond, ook al had hij het onheilspellende gevoel dat dat hem niet zou bevallen.

Newt bracht de brandblusser omhoog en liet die met een klap neerkomen op de koperen deurknop. De harde klap ging vergezeld van een luid gekraak en daarna kostte het nog maar drie dreunen voordat het hele slot uit de deur brak en in stukken op de grond viel. De deur wipte een eindje open en kwam op een kier te staan die net groot genoeg was om de jongens duidelijk te maken dat het donker was aan de andere kant.

Newt bleef staan en tuurde zwijgend naar die smalle zwarte leegte, alsof hij verwachtte dat er demonen uit de onderwereld doorheen zouden komen vliegen. Verstrooid gaf hij de brandblusser terug aan de jongen die hem gevonden had. ‘Kom mee,’ zei hij, en Thomas meende een lichte trilling in zijn stem te horen.

‘Wacht,’ riep Wok. ‘Weten we wel zeker dat we daar naartoe willen? Misschien was er wel een reden waarom die deur op slot zat.’

Onwillekeurig merkte Thomas dat hij het daarmee eens was; iets hieraan voelde niet goed.

Minho deed een stap naar voren, zodat hij vlak naast Newt kwam te staan; hij keek achterom naar Wok, en maakte toen oogcontact met Thomas. ‘Wat moeten we anders? Hier blijven zitten wachten totdat die gekken binnendringen? Kom mee.’

‘Die gekken breken voorlopig heus niet door de tralies, hoor,’ zei Wok. ‘Laten we hier nou eerst even over nadenken.’

‘We hebben geen tijd meer om na te denken,’ zei Minho. Hij gaf een schop tegen de deur, zodat die helemaal openzwaaide. De duisternis aan de andere kant leek zelfs nog dieper te worden. ‘En daar komt bij dat je dat had moeten zeggen voordat we het slot aan stukken sloegen, niezelkop. Nu is het te laat.’

‘Wat ben je toch stomvervelend als je gelijk hebt,’ mompelde Wok binnensmonds.

Thomas kon zijn ogen niet losrukken van de inktzwarte duisternis aan de andere kant van de deur. De angst die nu in hem opkwam, was hem maar al te vertrouwd. Hij besefte dat er iets mis moest zijn, want anders zouden de mensen die hen gered hadden hen al een hele tijd geleden zijn komen halen. Maar Minho en Newt hadden gelijk: ze moesten zich in die duisternis wagen en een poging doen om antwoorden te vinden.

‘Shuck,’ zei Minho. ‘Ik ga wel eerst.’

Zonder op antwoord te wachten liep hij de open deur door en verdween vrijwel ogenblikkelijk uit het zicht in de diepe duisternis. Newt wierp Thomas een aarzelende blik toe en liep toen achter hem aan. Hij zou niet kunnen zeggen waarom, maar Thomas had het gevoel dat hij daarna aan de beurt was en daarom stapte hij als derde het donker in.

Met zijn armen uitgestrekt voor zich liep hij stap voor stap de slaapzaal uit en de in het duister gehulde eetzaal binnen. De zwakke gloed uit de ruimte achter hem verspreidde hier vrijwel geen licht; hij had zijn ogen net zo goed ogen stijf dichtgeknepen kunnen houden. En het stonk hier heel erg.

Een eindje voor hen hoorde hij hoe Minho piepte van schrik en toen riep: ‘Pas op. Er hangt hier iets... raars aan het plafond.’

Thomas hoorde een licht gepiep of gekreun en een krakend geluid. Het leek wel alsof Minho tegen een laaghangende kroonluchter aan was gelopen, die nu langzaam heen en weer schommelde. Ergens rechts van hem werd een grom van Newt gevolgd door het piepende geluid van metaal dat over de vloer werd getrokken.

‘Tafel,’ zei Newt. ‘Pas op voor tafels.’

Achter Thomas zei Wok: ‘Weet iemand nog waar de lichtknoppen zaten?’

‘Ik loop er nu naartoe,’ antwoordde Newt. ‘Ik weet heel zeker dat ik daar ergens een stel lichtknoppen heb gezien.’

Thomas liep blindelings door. Zijn ogen waren inmiddels enigszins gewend aan het donker; waar zojuist nog een muur van duisternis was geweest, zag hij nu vage schimmen die zich aftekenden tegen andere schimmen. Maar toch was er iets mis. Hij was nog steeds wat gedesoriënteerd, maar toch had hij de indruk dat allerlei dingen hier stonden waar ze niet hoorden. Het leek wel of...

‘Bluh-huh-huh,’ kreunde Minho en zijn stem trilde van afschuw, alsof hij zojuist in de klunk had getrapt. Er klonk opnieuw een krakend geluid door de ruimte.