‘Je begint met te zeggen dat je een dichter bent en dan ga je steeds meer d’rin geloven en op een gegeven moment moet je ook wat schrijven. Dus daar kom je niet onderuit, dan meer hè.’ De gedichten van Jan Arends zijn luchtig, vanzelfsprekend en angstaanjagend ineen. Ze hebben een groot stempel gedrukt op de Nederlandse poëzie en nog niets van hun zeggingskracht verloren. Arie Boomsma verzamelde de mooiste uit Arends’ kleine, maar uiterst krachtige oeuvre.

‘In zijn gedichten probeert Arends het leven te begrijpen, zijn schaamte te doorgronden.’ – Arie Boomsma

Jan Arends

Roofbloem

Een keuze uit de poëzie

Samenstelling en voorwoord Arie Boomsma

de bezige bij/lebowski publishers

Amsterdam 2014

De gedichten uit deze bloemlezing zijn afkomstig uit Vrijgezel op kamers. Verzameld werk (De Bezige Bij, 2003).

Copyright © 2014 Erven Jan Arends

Copyright voorwoord © 2014 Arie Boomsma

Omslagontwerp Dog and Pony

Verzorging e-book Ferdinand Rusch

isbn 978 90 234 9073 9

nur306

www.lebowskipublishers.nl

www.debezigebij.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2014.

Een woord vooraf

jan arends heeft in tientallen huishoudens gewerkt als knecht. Huisknecht, noemden ze dat toen, in de jaren na de oorlog. Een vernederende betrekking. Maar wel een waarbij je gratis onderdak kreeg, en daar was het de armlastige schrijver grotendeels om te doen. Een dak boven zijn hoofd, om de avonden schrijvend achter een bureau door te brengen. Verhalen optekenen, boeken vertalen, gedichten bedenken. Tot zover het romantische beeld. Maar het leven van Jan Arends was een kwelling. Geboren als onwettig kind, een moeder die niet voor hem kon zorgen. Opgegroeid in het internaat, de oorlog meegemaakt, altijd op zoek naar werk dat hem tot het einde van de maand in leven kon houden. IJscoventer, broodbezorger, portier in een hotel, fabrieksarbeider, schoenmaker, copywriter bij een reclamebureau, vertaler, en tussen al die betrekkingen door verbleef hij doorgaans in psychiatrische inrichtingen. Een man zonder thuis, zonder wezenlijk contact.

Toen ik een kennis over het werk aan deze bloemlezing vertelde, begon hij aan een tot de verbeelding sprekend verhaal. Nadat Arends voor de zoveelste keer een huis was uitgezet, wandelde hij langs de Amsterdamse grachten. Een koffer in de hand, met daarin alles wat hij nog bezat. Ik stel me er een wat druilerige dag bij voor, ergens in november. Een dinsdag waarschijnlijk. Kale bomen langs de gracht. Zo’n dag waarop je tot het bot verkleumt wanneer je langer buiten blijft dan nodig is. Daar liep hij, de dichter Jan Arends, verzonken in gedachten. En plotseling kwam hem die koffer nogal overbodig voor. Alsof het zijn laatste ballast was. Een lading die overboord moest worden gegooid om waarlijk bevrijd te zijn van alles wat hem nog bond aan een eerder bestaan. En hij wierp de koffer het water in. Of dit waargebeurd is weet ik niet, maar ik vind het zo’n mooi symbool voor de wijze waarop Arends schreef.

Met taal doet Arends hetzelfde. Alles wat niet absoluut noodzakelijk is, hakt hij weg. Het kan geen toeval zijn dat de bijl zo veelvuldig voorkomt in zijn werk. Wanneer ik gastlessen poëzie geef op scholen, leg ik leerlingen vaak een van zijn gedichten voor. Veertien woorden telt het.

Wat

geeft dat toch

een angstig gevoel

van vrede

als vader

zijn bijl slijpt.

Ik lees het voor en vraag de leerlingen waarom zij denken dat de vader een bijl slijpt. Hij gaat houthakken, roept er altijd iemand. Een kip slachten, er dreigt gevaar, hij gaat z’n zoon vermoorden, moet het huis verdedigen tegen barbaren! Meestal verzinnen de leerlingen zo’n zes, zeven scenario’s. Dan vraag ik ze waarom dat slijpen van die bijl zo’n angstig gevoel van vrede geeft. Hoe kan vrede angstig voelen? Het kind is gaan hechten aan gevaar, hoor ik dan vaak. Het weet dat het beschermd zal worden. Weer komen ze met allerlei theorieën. We praten over die tegenstelling tussen angst en vrede. Een kwartier, soms langer, wisselen we van gedachten over een gedicht van veertien woorden. Het is mijn favoriete Arends. Niet het mooiste gedicht, misschien. Maar dit vers illustreert voor mij het best de kracht van zijn werk. Een oeuvre dat is samen te vatten in een van zijn eigen regels.

Wie kan zo mager praten met de taal als ik?

En hoewel dat karige taalgebruik kenmerkend is voor zijn latere werk, begon het ooit veel bloemrijker. Ik heb getwijfeld of ik die eerste gedichten wel op moest nemen in deze bundel. Ze zijn minder sterk dan de verzen die hij later schreef. Atypisch voor zijn oeuvre, waarin de gedichten als dunne bomen op de bladzijden staan. Deze oude gedichten zijn veel algemener in hun vorm, soms zelfs kinderlijk dwingend in hun rijm. Maar je vindt er al wel de thema’s in terug die Arends altijd is blijven gebruiken. De vervreemding, het isolement, de waanzin, de schaamte en de angst. Beelden van teleurstelling.

Maar eenmaal buiten was de maan verdwenen,

Was alles zwart wat zilver had geschenen.

Die eerste gedichten illustreren zo mooi waar hij vandaan komt, als dichter. En dat zijn werk pas echt bijzonder werd toen hij besloot zijn verzen voortaan uit te benen.

Vrees niet

opstandigheid

wordt karig in de taal.

Een adagium, zo klinkt het. Of zo lees ik het zelf graag. Alsof het een voornemen was, opgevat uit liefde voor de taal. Die kale stijl straalt zoveel vertrouwen uit in het woord. Meer dan dit heb je niet nodig om beelden te scheppen, zegt hij ermee. En dan nog eens opgeschreven vanuit een ongekende noodzaak. Dat is de reden dat het werk van Arends mij zo lief is. Het is zo pijnlijk kwetsbaar. Zo nietsontziend. Wanneer je weet hoe moeizaam zijn leven verliep, hoe eenzaam hij was, hoe depressief, dan komen de regels bovengemiddeld vaak aan als vuistslagen tegen de schedel.

Ik moet

voldoende handen

opzij leggen

voor het graven

van mijn graf

Ik wil

dat er bloemen op bloeien

die er

in het leven

niet zijn.

Het is de schoonheid van mineur, die mij er zo in aanspreekt. Zélfs als dat miserabele bestaan een tijdje opleeft en in de Haleine-reeks liefdesgedichten verschijnen waarin hij hoopvol bericht over een mysterieuze schoonheid – een vrouw die hem niet zal verlaten, zoals alle andere mensen steeds doen –, komt er uiteindelijk ook weer een regel die de realiteit in je gezicht smijt.

Een

strelende hand

doet

mij ook pijn

Uiteindelijk lijkt alles in zijn leven hem te kwetsen. Toch wordt het nooit storend of sentimenteel. Deze gedichten zijn geen klaagliederen. Arends probeert het leven te begrijpen, zijn schaamte te doorgronden. De thema’s zijn zwaar, maar de stijl is dat juist niet. Die nodigt uit om door te lezen, om meer te weten te komen over dat gekwelde bestaan.

In Angst voor de winter, de biografie van Jan Arends door Nico Keuning, zijn alle pijnlijke ervaringen mooi opgetekend. Laat deze bloemlezing het leven van Jan Arends in gedichten zijn, losgezongen van tijd en ruimte. Te beginnen met het vroege werk, oplevend in de liefde, teleurgesteld, miskend door schrijvers en dichters, eindigend in een reeks prachtige verzen van zwaarmoedigheid en schaamte.

Bedenk bij het lezen van het laatste gedicht in deze bundel dat Arends voor zijn kleine oeuvre de Multatuliprijs zou krijgen. Maar twee dagen voordat zijn nieuwste bundel, Lunchpauzegedichten, zou verschijnen, sprong de dichter uit het raam van zijn flat aan het Roelof Hartplein in Amsterdam. Het juryrapport was nog niet gereed, en aangezien het doel van de prijs ‘het stimuleren van de scheppende kunst’ was, werd besloten de prijs toch maar niet postuum aan Arends uit te reiken.

Arie Boomsma, Amsterdam 2014

Vroeg werk

‘Ik ben weerom gegaan naar huis. De wereld staat mij tegen.’

vroeg werk

Ik lig op nat en stinkend stro…

Ik lig op nat en stinkend stro,

achter bevroren ramen.

Gevangen in mijn eigen net

en kan mij niet meer schamen.

Ik ben onmachtig zo.

De zon gaat langs de hemel voort,

en daarna komt de maan.

Door heel mijn lichaam gaat de kou

van het bevroren raam

en niets verandert zo.

De zon niet meer,

de maan niet meer,

die langzaam langs mij gaan

want geen van beide brengt het vuur

waardoor ik op zou staan.

Een vreemde wereld ratelt voort

over bevroren wegen.

De zon en maan zijn al voorbij

ik kom de hemel tegen

en raak toch weer ontspoord

en voel mijn wil verloren gaan.

Ik zou er mij voor schamen,

maar lig op nat en stinkend stro

achter bevroren ramen

en ben onmachtig zo.

Ik was in ’t klooster en ik zag de maan…

Ik was in ’t klooster en ik zag de maan,

’t Was mooi en ik ben eruit gegaan,

En ik ging over de stille kloosterdam,

En ’t was of ik weer in ’t leven kwam.

Maar eenmaal buiten was de maan verdwenen,

Was alles zwart wat zilver had geschenen.

Maar als de nieuwe dag in goudglans werd geboren,

Kwam alles terug wat in die nacht bij ’t klooster was

Kwam alles terug wat in die nacht bij       verloren.

De list

Vandaag ben ik mijzelf niet meer,

ik ben het geraamte van mijn broer,

die gisteren is dood gegaan;

de dood staat altijd op de loer.

De dood staat altijd op de loer

en met hem zeven zonden,

die mij wel slepen naar de hel

als zij mij vinden konden.

Maar ik sta illegaal op straat

te wachten in de regen,

te wachten tot mijn zonden gaan,

maar straks zijn het er negen.

Ik durf mijn huis niet in te gaan;

de dood staat altijd op de loer;

ik sta in regen op de straat

in het geraamte van mijn broer.

Ik ging in statie naar de stad...

Ik ging in statie naar de stad.

Ik ging met grote zorgen.

Ik wist de weg, maar wist niet wat

en wie ik daar moest worgen.

Ik droeg een zwart fluwelen kleed,

en zachte leren laarzen.

Ik had mijn beste tuig gezocht,

mijn koets verlicht met kaarsen.

Toen op de bruggen van de weg,

die naar de stad moest voeren

vroegen de bruggenwachten mij

hoe ik zo laat kon toeren.

Maar onder mijn fluwelen kleed

wist ik mijn lange degen.

Ik ben weerom gegaan naar huis.

De wereld staat mij tegen.

Karige taal

‘Wie kan zo mager praten met de taal als ik?’

karige taal

Vrees niet opstandigheid wordt karig in de taal

Vrees niet

opstandigheid

wordt karig in de taal.

Het denken

gaat met drift

nog achtelozer om

dan met zijn paard

de schillenboer.

Een bijl

wordt tot zijn herkomst

teruggebracht.

Het wordt

een toren in de verte

een grasland met veel koeien

en moede voeten

van het wandelen.

Onbegrip

een stapelhoge lucht

met wolken

verdriet

een lichaam

dat geen pijn meer doet

en haat

een hand die troost.

Ik schrijf gedichten als dunne bomen

Ik

schrijf gedichten

als dunne bomen.

Wie

kan zo mager

praten

met de taal

als ik?

Misschien

is mijn vader

gierig geweest

met het zaad.

Ik heb

hem nooit

gekend

die man.

Ik heb

nooit

een echt woord gehoord

of het deed pijn.

Om pijn

te schrijven

heb je

weinig woorden

nodig.

Wie een boom tekent laat het weten zien

Voor Gerrit Kouwenaar

Wie

een boom

tekent

laat

het weten

zien.

Een

boom

is geen taal.

Een

getekende boom

is taal.

Een

bijl

maakt hout

van de boom.

Zo

is

een omgehakte boom

een daad

van de taal.

Mijn verdriet is oud geworden

Mijn

verdriet

is oud geworden.

Ik zeg

dat het

de jas is

van een zwerver

in winterland.

Kaal

geheugengestoord

verdriet.

Ik praat

een tranenmond

langs mijn geneverglas.

Een kraai

die leed krast

in de taal.

Doe de deur dicht, doe de deur dicht...

Doe de deur dicht,

doe de deur dicht,

een beetje tocht

en alles waait weer weg.

Ik heb mijn bord vol woorden

en ik vreet kale plekken

uit de taal.

Met een rood servet voor

vreet ik.

Met lange, magere handen

vreet ik,

en ieder woord

is een hap,

iedere hap

een opluchting.

Lui en langzaam

vreet ik van de taal

en alles wat mij niet bevalt

dat slik ik in.

Podium.

Er zijn ook namen bij:

‘Louis Paul Boon/Gerrit Borgers/

Remco Campert/H.J.A. Hofland/

Gerrit Kouwenaar/Han Lammers/

Sybren Polet en Jan Rabie.’

En ook nog Simon Vinkenoog.

Ja zelfs Bert Bakker

gaat kokhalzend

naar binnen.

Maar Donkersloot

die is zo oud en taai

die laat ik liggen

als een droge bot.

Ik lik mijn tanden schoon

en er blijft bijna niets van over,

enkel wat ik nodig heb,

stoel en tafel

bed en broek en brood.

Een bijl maakt hout van de boom

Een

bijl

maakt hout

van de boom.

Zo

weet

de bijl

van boom

en hout

en bijl.

Zo

spreken

de handen

van de mens

van de boom.

Zo

is hout

de taal

van het huis.

Zo

is het woord

de woning

van

de

mens.

Ik ben het brutale beest van het woord

Ik ben

het brutale beest

van het woord.

Hoge heren

moeten voor mij buigen.

Ik zeg u

dominee

dat ik God ben.

Ik zeg aan

Bernlef

dat ik een dichter ben.

Al

wie waar ook

op de mulo is geweest

siddere voor mij.

Ik

ben het beest

Bernlef.

Ik

ben het beest

van het woord.

Liefde

‘Jazeker, Haleine verlaat mij niet.’

liefde

Ik heb vannacht met Haleine geslapen

Ik heb vannacht

met Haleine geslapen.

Ik ben de bijzit

van mijn eigen vlees

geweest.

Ik heb

onder een donkere maan

naar een liefelijke

blauwe lucht

geslapen.

Twee vogels

hebben stro

in mijn handen gelegd.

Twee vogels

hebben gefloten

als fluiten,

als noodweer,

als kwade dagen

in aantocht.

Ze zijn weer weggevlogen.

Alleen Haleine

is gebleven.

Jazeker,

Haleine verlaat mij niet.

De roofbloemen zijn zieker in de nacht dan mense

De roofbloemen

zijn zieker in de nacht

dan mensen.

De roofbomen

zijn ongelukkiger

dan dwangarbeiders.

Het roofgras

verdort

waar het niet regent.

Het regent nooit

waar het roofgras

groeien wil.

Alleen wanneer

Haleine komt

dan leeft het boze gewas,

dan staat het gras

als liefde,

dan is de boom

vol schaduw,

dan zijn de bloemen

rood.

Haleine

is water en goedheid.

Haleine

Haleine

Ach

mijn geliefde

wilt

nu de maan

zo teer ons mint

ook zien

hoe hoog

en gevaarlijk

het gras staat.

Ja zelfs

de bloemen

kwaadaardig

naar de morgen kleuren.

En al het vee,

hoort hoe het jammert!

Was het dus geweest

alleen om de maan

die ons zo mint

dan zou het leven lieflijker

dan durende zon zijn.

Een strelende hand doet mij ook pijn

Een

strelende hand

doet

mij ook pijn.

Ander werk

‘Ik slaap en waak en daarom ben ik mens.’

ander werk

Eeuwen heb ik in de buik van het huis gezeten

Eeuwen

heb ik

in de buik

van het huis

gezeten.

Eeuwen

in de buik

van het huis.

Daar

heb ik

nagedacht.

Over

wat er

geworden is

van god.

Over

het kwaad

van de boom.

Over

de zieke waan

van het denken.

Ik weeg

de aarde

op mijn hand.

Ik weet dat ik van alle dingen ben

Ik weet

dat ik

van alle dingen

ben.

Zoals een boom

bezit is

van de grond

en aarde

aan de zon

gebonden.

Zelfs

van mijn eigen ogen

ben ik het licht

en van mijn mond

het spreken.

Van takken

ben ik wortels

groeiend in de grond

en met het water

ben ik het zoeken

van mijn dorst

naar voedsel.

Deel ben ik

van de dingen

deel

van mijn eigen denken.

Ik slaap

en waak

en daarom

ben ik mens.

Ik ben de dorst van het water

Ik ben

de dorst

van het water.

De vrouw

met de harde mond

de steen

die een zoon

moet baren.

De waarheid

van het weten

met het denken

van een dier.

En daarom

zijn mijn handen

sprookjes

en strelend ijzer,

gras en paarden

en witte bloemen.

Als een vrouw slaap ik

Als een vrouw

slaap ik.

Als schreeuwende steden

en ademend land

slaap ik.

Als spelende kinderen

en langzame treinen

slaap ik.

Als angst

en gele klaver

slaap ik.

Als wolken

en fabrieken

slaap ik.

Als mensen

mensen

slaap ik.

Als leven

en als dood

slaap ik, slaap ik.

Wat geeft dat toch een angstig gevoel van vrede...

Wat

geeft dat toch

een angstig gevoel

van vrede

als vader

zijn bijl slijpt.

Er is een seconde zoek

Er is

een seconde

zoek.

De tijd

is op

de pijnbank gelegd.

De tong

van de tijd

is losgemaakt.

De tijd

heeft geschreeuwd.

De tijd

is geslagen

getrapt

en vernederd.

Ze hebben

de tijd

voor het voetlicht

gebracht

en het geweten

stond in brand.

Maar

er is

en er blijft

een seconde

zoek.

Over schrijvers en dichters

‘Als iedere niksnut wordt geprezen als een groot dichter…’

over schrijvers en dichters

Ik moet goed weten wat ik doe als ik een moord bega

Ik moet

goed weten

wat ik doe

als ik een moord

bega.

Ik kan niet als Appel

mijn handen

om een kinderhalsje leggen

en zeggen

‘Ik klooi maar wat aan’.

Rechters

zullen mij rekenschap vragen.

Dan moet ik weten

wat mij in de kunst

zo dreef.

Vestdijk

Hij kan zijn hoofd

niet meer bewegen.

Zijn mond

is vol zand gelopen

en kleine beestjes

eten zijn ogen op.

Zijn voeten slapen.

Alleen zijn linkerhand

steekt in het leven

en schrijft nog steeds.

Wat doet een man

Voor A. Roland Holst

Wat

doet

een man?

Hij

geeft de zee

namen.

Hij

gaat

naar het strand.

Hij

geeft

de zee

een naam.

Hij

geeft

zijn taal

aan de zee.

Hij

geeft

aan de zee

de mond

van de aarde.

Hij

geeft

alle namen

aan de zee.

Als iedere niksnut wordt geprezen...

Voor Remco Campert

Als

iedere niksnut

wordt geprezen

als

een groot dichter

wat

blijft er dan

over

voor

een arme schooier?

Zelfs niet de schaduw van een hand over hem

Voor J. Bernlef

Zelfs niet

de schaduw

van een hand

over hem.

Niet

het lichten

van maan

en sterren.

Ook niet

de geur

van vrouwen

en bloemen.

Geen

enkel wonder

dat groter is

dan zijn verstand

bevatten kan.

Niets

dan een kleine

kruimeldief

van de taal.

Hij heeft wel een pen

Voor Remco Campert

Hij

heeft wel

een pen.

Maar

zijn pen

slaapt.

Hij

schrijft

met een slapende

pen.

Hij

schrijft

woordeloze gedachten

neer.

Hij

is wel

een dichter.

Maar

hij weet

het

niet meer.

Zij kennen mij niet

Voor H.J.A. Hofland

Zij

kennen mij

niet.

Of

wel?

Zij

praten.

Zij

praten

nooit.

Ze

zwijgen

over mij.

Ze

zwijgen

pratend

over mij.

Ze

zwijgen

mij pratend

dood.

Angst en schaamte

‘Er heeft altijd een verkeerd nummer achter mijn naam gestaan.’

angst en schaamte

Ik ben een arme man en ik verdien mijn dagelijks brood in schande

Ik ben een arme man

en ik verdien

mijn dagelijks brood

in schande.

Ik haal

dat is mij opgedragen

met emmers

water uit de regenput

en voel mij schuldig

omdat ik modder

op de bodem zie.

En zo begint de dag

nog voor het kwaad

ontwaakt is.

Een hand voor mij

is witter dan een bloem

en het is waar

dat woorden

mij vreesachtig maken.

Ik leef zo.

Ik ben zo.

Mijn dag verstrijkt

in regelmaat van schande.

Ik ben een arme man

en alle leven doet mij zeer.

Ik sta op straat

Ik sta

op straat.

Ik heb

geen eten.

Ik heb

geen onderdak.

Ik zie

een bedelaar.

Ik

schaam mij

omdat ik

geen kwartje

heb.

Het is een vrouw geweest die zulke zieken planten...

Het is

een vrouw geweest

die

zulke zieke planten

in mijn ziel

gezaaid heeft.

Zo ziek

dat het leven

mij met kwade ogen

aankijkt.

Ik heb

een andere mond

om het woord gedaan

in mijn leven.

Ik lieg

een taal

die er niet is.

Ik ben altijd bang dat de dag komt...

Ik ben

altijd bang

dat de dag komt

dat ik

mijn medemensen

een mes

onder de neus houd.

Ik zie het weer

Ik zie het weer.

Ik zie de bloemen

in de goot weer bloeien.

Ik zie mezelf

weer te schande gemaakt

door de drank.

Ik zie de deur

weer opengaan

ik hoor de sleutel omdraaien

en ik weet

en ik weet

en ik weet het al zo lang

maar ik was het weer vergeten.

En ik houd van bloemen

en van de zusters

en van het gesticht.

Tantalus

Het is de overgang

van zijn

naar zijn

die ik ervaar

als stilstaande seconden.

De wind

een dadelboom.

Een tak

die op en neer wuift

als een hand.

Zo ziek zijn ogen

als van een kettinghond

die voor het eerst

het licht ziet.

Langzaam

op en neer bewogen

de tak

als teken

van mijn onmachtig zijn.

Stil

staat mijn dorst.

Kwaadaardig

komt en gaat de zee

zodat ik wel

verdrinken moet.

Ik ben bang voor de honger

Ik ben bang

voor de honger.

Ik heb vrees

voor honger.

Ik ben mijn leven bang

voor honger geweest.

Ik ben jong

en sterk geweest

en ik was er zeker van

dat er bloemen zouden zijn

vrouwen

een huis.

Dat ik de dingen zou beheersen

en misschien was dat ook zo geweest.

Maar ik ben altijd bang

voor honger geweest

en daarom ben ik dit geworden.

Er heeft altijd een verkeerd nummer achter mijn naam gestaan

Er

heeft altijd

een verkeerd nummer

achter

mijn naam gestaan.

Een

kwaad nummer

van honger hebben

en

beledigd worden.

Een nummer

dat mij eenzaam

heeft gemaakt

en oud

en bangelijk

en koud.

Een

kwaad nummer.

Ik ben bang voor het licht van de zon die opkomt

Ik ben bang

voor het licht

van de zon die opkomt.

Het maakt

mij angstig voor de dag.

Ik heb reden

om bang te zijn.

Wat voor reden

heb ik om bang te zijn?

Niet om dood te gaan

want dat is normaal

dat is goed.

Ik ben bang voor de dingen

die mij nog te wachten staan.

Je ligt in bed

Je

ligt in bed.

Er

is een touw

om je nek.

Het

leven is goed.

Het

brood is vers.

Je

groet een vriendelijke

vrouw.

Je

drinkt thuis koffie.

Je

eet broodjes.

Je

leest de krant.

Het leven

is goed.

Je

gaat naar bed.

Er

is een touw

om je nek.

Wat komt is bezig gestalte te krijgen

Wat komt

is bezig

gestalte te krijgen.

De toekomst

kleedt zich

in het duister

van mijn leven.

Ik

ben bang

voor kwaad

in donker.

Ik

ben bang

voor dat

wat komen

gaat.

Ik moet spaarzaam zijn

Ik moet

spaarzaam zijn.

Ik moet

voldoende handen

opzij leggen

voor het graven

van mijn graf

Ik wil

dat er bloemen op bloeien

die er

in het leven

niet zijn.

Ik wil

ook wel horen

hoe de mensen

lachen

als ik dood ben.

‘Voor zijn kleine oeuvre zou hij in 1973 de Multatuliprijs krijgen. Toen Arends het raam uit sprong, was het juryrapport nog niet gereed. Aangezien het doel van de prijs het stimuleren van de scheppende kunst was, zag men af van een postume uitreiking.’ (Wikipedia, 2014)

Jan Arends, 1925-1974