Ruth Morren

De zee in je ogen

Van Ruth Morren verschenen eveneens bij Uitgeverij Mozaïek:

WildeSeringen in de lente

Wilde roos

Ontwerp omslag Bas Mazur

Vertaling Heleen Wubs

ISBN 978 90 239 1059 6

NUR 342

Oorspronkelijke titel In Your Eyes

© Engelstalige uitgave 2009 Ruth Axtell Morren

© Nederlandstalige uitgave 2010 Uitgeverij Mozaïek, Zoetermeer www.uitgeverijmozaiek.nl

Alle rechten voorbehouden

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk met ISBN 978 90 239 9351 3

1

Eén blik op de vastgebonden, geblinddoekte vrouw vertelde Dirk Vredeman dat zijn mannen de verkeerde persoon ontvoerd hadden. Er schoot een reeks verwensingen door zijn hoofd die zelfs een doorgewinterde zeeman van zijn stuk gebracht zouden hebben, maar hij zei niets. Zelfbeheersing was iets wat hij lang geleden al geleerd had. Op dit moment moest hij zich met belangrijker zaken bezighouden.

Om te beginnen: wie was in vredesnaam deze in het zwart geklede vrouw en waarom hadden zijn mannen haar ontvoerd? Ze had donker haar dat in vochtige krullen tegen haar hoofd plakte en ze was beslist niet de blonde, struise jongedame die, zo was hem verteld, op de schuit zou zitten die door de trekvaart naar Amsterdam zou varen.

Het was zijn verdiende loon. Hij had zelf moeten gaan. Maar hij had een paar sukkels van matrozen het schip laten overvallen. Omdat hij op geen enkele manier met die verachtelijke overval in verband gebracht wilde worden, was hij uit de buurt gebleven.

Een plotselinge windvlaag sloeg tegen de zijkant van de vervallen boerenhoeve. De wind ging gepaard met hevige regenval, wat Dirk nog humeuriger maakte. Alsof deze dag niet treurig genoeg was. Met een kortaf knikje gebaarde hij Jaap en Willem dichterbij te komen. Hij slikte een krachtterm in toen ze de vrouw ruw aan haar armen naar voren trokken. Ze was geen zak meel! De mannen zetten haar dicht bij de lantaarn en Dirk deed een stap naar voren. Tegen de natte, zwarte blinddoek en mantel stak het gezicht van de vrouw bleek af. Het had de kleur van de ivoren slagtanden die hij verhandelde aan de Chinese kust.

In het plat-Amsterdamse accent uit zijn kindertijd gromde hij: ‘Wie ben je, meid?’

Haar lip trilde en hij onderdrukte de neiging om zijn stem vriendelijk te laten klinken. Er stond te veel op het spel. ‘Zeg op!’

‘F… Francesca di Paolo.’

Een vreemdelinge. Hij draaide zich vol afkeer om. Waarschijnlijk een dienstmeisje. Aan haar zou niets te behalen zijn, zelfs geen losgeld. ‘Doorzoek haar spullen. Wie weet heeft ze iets van waarde bij zich.’ Ze konden maar het beste net doen of ze struikrovers waren en haar hier achterlaten; morgenvroeg zou ze wel gevonden worden door een boer uit de buurt. Hij ging wijdbeens staan en vouwde zijn armen over zijn borst, het liefst zou hij zo snel mogelijk vertrekken. Jaap schudde haar leren tas leeg op de vloer.

Dirk schrok toen de vrouw zich aan Willems greep ontworstelde. Haar handen gingen tastend door de rommel, gehinderd door haar vastgebonden polsen. Dirk balde zijn vuisten, het kostte hem moeite haar niet te hulp te schieten. Wat had hij er een hekel aan die menselijke machteloosheid te zien.

‘Ik smeek u, blijf alstublieft van mijn spullen af! Er is niets waardevols bij.’ Hoewel ze op haar knieën zat en op smekende toon sprak, straalde ze waardigheid uit. Het beeld van een madonna flitste door zijn hoofd. Ze sprak niet met een duidelijk accent, maar haar taalgebruik was opvallend vormelijk, als dat van een vreemdeling die zich de nieuwe taal zo goed mogelijk eigengemaakt heeft.

Hij onderdrukte zijn afkeer van wat hem te doen stond en knikte naar Jaap, om aan te geven dat hij moest doorgaan. Jaap schopte met zijn modderige laars tegen de vellen papier die op de tegelvloer verspreid lagen en grinnikte. Hij had kennelijk geen enkele moeite met zijn taak. ‘Er zitten vast een paar sieraden of munten tussen.’

‘Alstublieft, mijnheer!’ De vrouw hief haar hoofd op en richtte zich tot Dirk. Haar lange hals stak wit af tegen de donkere cape.

Hij schuifelde ongemakkelijk heen en weer, omdat hij haar smekende stem niet kon verdragen. ‘Houd haar vast, Willem.’

Jaap had niets gevonden op de vloer. Hij pakte de tas van de vrouw in zijn grote handen en keerde hem binnenstebuiten. Leeg. Toen trok hij de voering eruit en klauwde onhandig rond in de tas, die niets meer te verbergen had. Als een hongerig beest dat zijn eten tot de laatste kruimel opvreet, onderzocht Jaap het leer tot het bij de naden losliet.

‘Genoeg!’

De vrouw, die zich nauwelijks kon bewegen, had op de tast een paar vellen papier te pakken gekregen. Dirk trok ze uit haar handen. Ze stribbelde een ogenblik tegen, liet het papier toen los en keerde hem met afhangende schouders de rug toe. Ze zei niets en had haar armen over elkaar geslagen. Hij zag haar gebalde vuisten en bleef even stilstaan. Ondanks haar breekbaarheid had ze vechtlust in zich. Hij bekeek de vuil geworden, verkreukelde vellen papier in zijn hand. Misschien zat er een waardevolle eigendomsakte tussen of een lot van een plaatselijke loterij of een koopakte van kostbare handelswaar – iets wat een beroving zou rechtvaardigen.

Hij wreef over zijn voorhoofd. Zijn nieuwsgierigheid veranderde in verwarring toen hij besefte dat hij slechts onvoltooide tekeningen van menselijke lichamen en gezichten in zijn hand had. Hij wierp een blik op de vrouw. Misschien toch geen dienstmeisje, maar een jonge vrouw die op stap was met haar schetsblok. Waarom was ze zonder begeleiding op reis gegaan? Met een teleurgestelde zucht gooide hij de tekeningen weer op de grond. ‘Genoeg, mannen, ze heeft niets waardevols bij zich. We gaan ervandoor en laten haar aan haar lot over.’ Ze zou gevonden worden als de zon opkwam en kon dan met recht beweren dat ze vastgehouden was door dieven. Haar schipper zou ongetwijfeld hetzelfde verhaal vertellen. Ze hadden haar niet echt kwaad gedaan en niemand zou achter de ware toedracht komen.

‘U zult de dag betreuren waarop u dit gedaan hebt. Mijnheer Van Diemen is een belangrijk man in de stad.’

Hij bleef doodstil staan. Hadden zijn mannen toch de juiste schuit overvallen? Misschien viel er toch nog iets te redden op deze onzalige dag. Hij draaide zich langzaam om en keek naar de geknielde vrouw.

‘Mijn voogd heeft machtige kennissen. Ze zullen u beslist opsporen.’

Dirk wiegde op zijn hakken heen en weer, terwijl hij met zijn vingers door zijn baard ging. Dus Jacob van Diemen was haar voogd.

Dirk had de dochter van de man te pakken willen nemen, maar was opgezadeld met zijn beschermelinge. Tevreden omdat hij op geen enkele manier zijn eigen identiteit had onthuld, wendde Dirk zich tot zijn mannen. Zijn besluit stond vast. ‘Waar wachten jullie nog op? Wegwezen hier!’

Ze lieten de vrouw achter en liepen door de woonvertrekken naar de schuur, die tegen het voorhuis aan gebouwd was. Daar stonden hun paarden op hen te wachten. Zacht gaf Dirk zijn mannen orders voor de terugreis.

Willem fronste zijn wenkbrauwen. ‘Gaat u niet met ons mee?’

Dirk schudde zijn hoofd, heel even speelde er een glimlach om zijn mond. ‘Nee. Deze dag kon toch nog wel eens nuttig blijken.’ Hij zorgde ervoor dat zijn mannen met veel kabaal vertrokken, hoewel hij betwijfelde of de vrouw iets anders zou horen dan het lawaai van de storm.

Nadat zijn mannen weggegaan waren, liet Dirk zich op de vloer zakken en wachtte tot het donker werd. Hij wilde de jonge vrouw laten geloven dat haar ontvoerders echt vertrokken waren. Toen de grijze wereld plaatsgemaakt had voor zwarte duisternis, kwam hij overeind en strekte zijn stramme benen. De regen kwam nog steeds met bakken uit de hemel. Des te beter. Er zou geen spoor van hun paarden te vinden zijn.

Hij pakte zijn zak met etenswaren, sloeg zijn cape om zijn schouders en waagde zich naar buiten. Koude druppels prikten hem in het gezicht. De wind die vanaf de Noordzee over het land aan kwam gieren, sloeg tegen zijn hoed en cape. Hij bleef lang genoeg staan om flink nat te worden en de indruk te wekken dat hij door de regen gereden had. Toen liep hij de schuur weer in, pakte de lantaarn die hij daar had laten hangen en ging door de boerderij terug naar de voorkamer. Hij sloeg met de deuren en kloste met zijn laarzen over de kapotte tegelvloer; hij wilde zijn komst ruim van tevoren aankondigen.

Toen hij in het woongedeelte van de boerderij kwam, hoorde hij geritsel in een van de voorste kamers. ‘Wie is daar?’ Er klonk paniek door in die woorden.

Hij ging sneller lopen, bleef op de drempel van de kamer staan en keek naar de vrouw die ze nauwelijks een uur geleden achtergelaten hadden. ‘Goeie genade!’ riep hij met woedende en geschokte stem. Met een paar stappen stond hij naast het in elkaar gedoken figuurtje. Hij ging op zijn hurken zitten, zette de lantaarn op de vloer en begon haar blinddoek los te knopen. ‘Wie heeft u zoiets verachtelijks aangedaan?’ vroeg hij op de beschaafde manier die hij zichzelf in de loop van de tijd aangeleerd had om de sporen van zijn jeugd uit te wissen.

‘Bandieten. Oh, dank u, mijnheer,’ bracht ze hortend uit, zo gauw hij haar blinddoek afgedaan had. Ze knipperde met haar ogen tegen het plotselinge licht.

Dirk deinsde heel even terug. Gebiologeerd keek hij naar haar grijze ogen. Ze leken van fluweelzacht zilver, als de staart van een vos, en werden omlijst door inktzwarte wimpers. Dunne, zwarte wenkbrauwbogen staken af tegen haar bleke huid. Wat voor een juweel hadden zijn mannen gevangengenomen? Zijn geoefende oog zag een prachtige parel uit de Zuidzee.

Hij fronste zijn voorhoofd. ‘De schoften! Hebben ze u hier alleen achtergelaten?’ Terwijl hij het vroeg, maakte hij haar polsen los. Haar ijskoude handen waren smal en sierlijk.

‘Ja,’ antwoordde ze en wreef zacht over haar polsen.

‘Sta me toe, juffrouw.’ Ze leek niet ouder dan achttien. Voorzichtig nam hij haar handen in de zijne. ‘Het lijkt wel of ze een eeuwigheid vastgebonden geweest zijn.’ Hij begon haar polsen te masseren en negeerde haar pogingen ze terug te trekken. Toen ze merkte dat haar inspanningen vruchteloos waren, bleef ze stil zitten, als een gehoorzaam kind. Te stil. Hij trok gedachteloos een wenkbrauw op, terwijl hij haar aandachtig bekeek. Was ze bang voor hem?

Ze leek hem ook te bestuderen. Een ogenblik bonsde zijn hart. Zou ze hem herkennen? Ze sloeg haar ogen weer neer, hij was overgeleverd aan haar donkere wimpers. Hij voelde een onverklaarbare blos omhoog kruipen uit zijn hals. Hij schraapte zijn keel en keek omlaag. Haar zongebruinde handen deden haar smalle polsen nog beter uitkomen. Ze wekten een gevoel van ridderlijkheid in hem op. Ze was geen gewoon meisje. ‘Vertel me eens hoe u hier terechtgekomen bent,’ zei hij vriendelijk en wapende zich tegen de aanblik van haar wonderbaarlijke ogen.

Toen ze voorzichtig haar handen terugtrok, merkte hij pas dat hij ze nog steeds losjes vasthield. Hij liet ze direct los en ze ging met haar rug tegen de muur zitten, haar knieën opgetrokken. ‘Ik was naar het platteland geweest en ging terug naar Amsterdam. We waren het Haarlemmermeer net overgestoken toen er een storm opstak. Er voer niemand anders in de buurt toen een andere schuit ons inhaalde. Een bende mannen dwong mijn schipper te stoppen.’

Ze schudde haar hoofd en leek in gedachten de angstaanjagende gebeurtenis opnieuw te beleven. ‘Het was net een bende piraten die aan boord van ons schip klom. Voor ik iets kon doen, gooide een van hen een doek over mijn hoofd en nam me mee.’ Haar onderlip begon te trillen en ze kneep haar handen samen. ‘Het… het was afschuwelijk. Ze zetten me op een paard en… en we reden en reden maar, het leek alsof er geen eind aan de tocht kwam –’

Hij weerstond de neiging haar in zijn armen te nemen en te troosten. Had die verachtelijke daad maar nooit plaatsgevonden! Hoofdschuddend zei hij: ‘Rustig maar, juffrouw. U bent nu veilig.’ Hij fronste zijn voorhoofd. ‘U rilt helemaal. Ik zal vuur maken voor u kouvat.’

Toen hij de kamer uitliep, kwam ze ineens overeind. ‘Waar… waar gaat u heen?’

Hij besefte hoe bang ze moest zijn en gebaarde naar de lange, donkere gang. ‘Naar de schuur. Daar ligt vast wel wat turf dat ik kan aansteken. Wees maar niet bang, u bent veilig.’

Ze knikte en haar dappere poging om kalm te blijven, maakte opnieuw de ridder in hem wakker. Hij glimlachte vriendelijk. ‘Ik blijf niet lang weg.’

Toen hij terugkwam met een lading turf, zag hij dat ze haar bezittingen, die her en der verspreid gelegen hadden, op een hoopje op de stoffige tafel gelegd had. Dirk wendde zich tot de jonge vrouw toen het smeulende vuur in de haard voldoende warmte verspreidde. ‘Kom maar, hier is het warm.’

Ze kwam dichterbij en hij stak zijn hand uit. ‘Geeft u mij uw mantel maar. Die is doorweekt.’

Na een korte aarzeling gaf ze hem de mantel. ‘Dank u.’

Hij zette een stoel voor haar bij het vuur. Toen ze was gaan zitten, begon ze over haar schouder te wrijven.

‘Bent u gewond?’ Zijn mannen zouden ervan lusten als ze haar mishandeld hadden.

Ze schudde haar hoofd. ‘Mijn schouder is wat pijnlijk van de rit op het paard.’

Hoezeer het hem ook berouwde dat hij de oorzaak van haar narigheid was, hij kon er met geen woord over reppen. ‘Hebben de mannen u… op andere wijze kwaad gedaan?’ Als Jaap of Willem haar ook maar iets aangedaan had, zou hij ze vermoorden, dat zwoer hij.

Ze schudde haar hoofd. ‘Ze leken op zoek naar kostbaarheden, en toen dat vergeefse moeite bleek, lieten ze me hier achter.’

Ze had kennelijk niet begrepen waar hij op uit geweest was. Waarschijnlijk was ze even onschuldig als ze eruitzag. Des te beter. Het zou niet al te moeilijk worden om het toneelstuk waarin hij de rol van redder speelde, vol te houden. ‘Misschien dachten ze dat u een bemiddelde dame was die zonder begeleider reisde. Een veelbelovend slachtoffer.’ Hij zag dat haar japon, hoewel die zwart en sober was, van fluweel was en rond de kraag afgezet met Vlaams kant.

Ze glimlachte om zijn opmerking en Dirk keek haar gefascineerd aan. De kleur was teruggekeerd op haar wangen. Haar lippen waren door de warmte roze geworden en haar ogen deden hem denken aan de Zuiderzee op een stormachtige avond als deze. Haar dikke bos donkere krullen hing vochtig om haar schouders. Een plukje haar hing los over haar wang. ‘Als dat hun plan was, moest het wel mislukken.’ In haar stem klonk dezelfde rustige elegantie door die zijn aandacht al eerder getrokken had.

Dirk glimlachte en besloot dat het een goede gelegenheid was om meer over haar te weten te komen. ‘Geen voorraadje juwelen verborgen in uw zoom?’

‘Zelfs niet één. Ze hebben niemand anders ontvoerd dan de arme beschermelinge van een Amsterdamse burger.’

Van Diemen. Op dat moment merkte hij dat ze huiverde en verwenste zichzelf om zijn ongeduld. ‘Kom hier, dichter bij de warmte. Zijn uw kleren echt droog?’ Hij zei het welbewust kortaf, terwijl hij haar fluwelen jurk aanraakte, omdat hij haar niet wilde afschrikken. Ze had al genoeg doorgemaakt en hij wilde nu alleen haar vertrouwen winnen, zodat hij kon ontdekken hoe hij haar kon gebruiken in zijn spel tegen Van Diemen.

‘Ik… ik denk dat alleen de zoom nat is. Die zal gauw genoeg drogen als ik hier dicht bij het vuur blijf zitten.’ Ze zette haar voeten dicht bij de haard en spreidde haar rokken uit.

Dirk zette de wankele tafel bij het vuur en veegde het stoffige blad schoon. Hij gooide de zak met etenswaren erop.

De vrouw kwam overeind. ‘Ik zal u helpen –’

‘Blijf zitten tot uw kleren droog zijn,’ beval hij op de toon die hij tegen zijn bemannning gebruikte. ‘Ik neem aan dat u honger hebt?’ Hij trok een wenkbrauw op en opnieuw deed haar glimlach zijn hart een slag overslaan.

‘Ik ben uitgehongerd.’

Vanaf het moment dat hij haar blinddoek afgedaan had, was Francesca geïmponeerd door haar redder. De lange, breedgeschouderde heer had onmiddellijk de touwtjes in handen genomen, haar losgemaakt, haar in zijn cape gewikkeld die nog warm was van zijn lichaam en een vuur aangestoken om te voorkomen dat ze kouvatte. Ze huiverde, maar niet van de kou. Zijn optreden was zelfverzekerd en hij had iets voornaams over zich. Zijn goudblonde haar hing tot vlak boven zijn schouders en een even goudblond baardje sierde zijn hoekige kaak.

Haar blik werd naar hem toe getrokken nu hij eten voor haar klaarmaakte. Met vaardige hand sneed hij met zijn grote mes een stuk brood af en stak het mes in de halfronde kaas. Toen sneed hij behendig een paar plakken van de grote ham. Met een sierlijkheid die niet bij zijn grote handen paste, zette hij een bord met een paar stukken brood, ham en komijnekaas voor haar neer. Hij glimlachte en bij de hoeken van zijn goudbruine ogen verschenen lachrimpeltjes.

‘Dank… dank u,’ stotterde ze en keek naar haar bord. Het was al uren geleden dat ze voor het laatst iets gegeten had.

Hij haalde twee tinnen bekers uit de zak en ontkurkte een fles wijn. ‘Dit zal de laatste kou wel uit uw botten verjagen,’ zei hij, terwijl hij haar een beker gaf.

Ze glimlachte dankbaar naar hem, maar merkte dat ze bloosde onder zijn blik. Snel boog ze haar hoofd en sprak een dankgebed uit. Wat zou ze hem graag schilderen! Eerst zou ze een heel aantal vellen papier vullen met schetsen, om te zien hoe ze de mengeling van kracht en vriendelijkheid, vitaliteit en gevoeligheid kon vastleggen. Die combinatie had ze niet alleen in zijn bewegingen opgemerkt, maar ook in zijn amberkleurige ogen. Terwijl ze zaten te eten, nam ze hem op met de blik van een schilder. Van zijn verfijnde wambuis en broek tot het zachte, rimpelige leer van zijn laarzen, uit heel zijn voorkomen sprak het beeld van een elegante, vermogende koopman. Toen ze opkeek, merkte ze dat hij haar ook opnam.

Een warme blos verscheen op haar wangen onder zijn scherpe blik en ze vroeg zich af hoe hij haar zou zien. Ongetwijfeld precies zoals ze zich had voorgedaan – een beschermelinge zonder een rooie cent, het soort vrouw dat voor een ouder familielid zorgt of op de kinderen van een verwant past.

Terwijl hij een stuk brood afbrak, vroeg hij: ‘En wie heb ik het genoegen te redden op deze stormachtige avond?’

‘Oh – het spijt me. Wat slordig van me –’

In zijn ogen verschenen pretlichtjes. ‘U bent ontvoerd en achtergelaten in de kou.’ De plagerige glimlach onder zijn amandelkleurige snor deed haar ook glimlachen.

‘Ik heet Francesca di Paolo.’

Hij trok zijn wenkbrauw op. ‘Bent u geen Hollands meisje?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Mijn vader was Florentijns, mijn moeder Nederlandse. Hij kwam naar Amsterdam om te ontsnappen aan vervolging.’

‘Was? Is hij –?’

Ze sloeg haar ogen neer. ‘Vijf winters geleden zijn ze beiden, een paar dagen na elkaar, aan de koorts gestorven.’

‘Het spijt me dat te horen.’ Hij nam een slok wijn en zette de beker behoedzaam neer. ‘En u bent in Amsterdam blijven wonen? Bij familie?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Mijnheer Jacob van Diemen heeft me bij zich in huis genomen, na het overlijden van mijn ouders. Hij is mijn voogd.’

Hij zat haar zo aandachtig aan te kijken dat ze verlegen werd. Sinds de dood van haar ouders was ze eraan gewend geraakt op de achtergrond te blijven en niet opgemerkt te worden. Ze voelde met haar hand aan haar haren en schaamde zich ervoor dat ze los op haar schouders hingen. Ze had haar kanten muts onderweg verloren. Geen fatsoenlijke vrouw zou zo voor een vreemdeling verschijnen. Ze zag er vast uit als een vogelverschrikker.

‘Maakt u zich geen zorgen. U hebt prachtig haar. ’t Zou jammer zijn om het te verstoppen.’

Opnieuw voelde ze haar wangen gloeien. Geen enkele man had haar ooit zo’n compliment gegeven. Ze fronste haar wenkbrauwen en vroeg zich af of het ongepast was wat de man had gezegd. Zijn manieren wekten niet de indruk dat hij een losbol was. Plotseling keek ze de schemerige kamer rond. Moest ze hier de nacht doorbrengen, alleen met hem?

Alsof hij haar angst voelde, vroeg hij, ernstiger nu: ‘Hoe is het zo gekomen dat Van Diemen uw voogd is?’

Ze haalde opgelucht adem bij zijn zakelijke toon. ‘Hij en mijn vader waren zakenpartners.’

Hij nam nog een hap van zijn brood en kauwde aandachtig, alsof hij peinsde over de informatie die ze hem gegeven had. ‘Dus uw vader is samen met Van Diemen in zaken gegaan?’ vroeg hij, na een poosje.

Ze knikte langzaam, verbaasd over zijn belangstelling voor haar. ‘Dat klopt.’

‘U bent nog erg jong.’

Ze schudde spottend haar hoofd. ‘Zo jong ook weer niet. Afgelopen maart ben ik vierentwintig geworden.’ Oud genoeg om allang getrouwd te zijn. In plaats daarvan lag er een toekomst van eindeloze dienstbaarheid voor haar.

Opnieuw trok hij zijn wenkbrauw op en keek naar haar handen. ‘Ongetrouwd?’

Ze kneep haar handen zenuwachtig samen. Kon hij haar gedachten lezen? ‘Ja.’

Hij trok aan zijn baardje. ‘En hebt u het goed bij uw voogd?’

Ze knikte kort. ‘Ja, mijnheer. Hij is een godvrezende man, oprecht en met een goede reputatie. Mijn… mijn vader heeft me aan zijn zorg toevertrouwd.’

Hij keek haar aan en om de aandacht van zichzelf af te leiden, zei ze: ‘Neemt u me niet kwalijk, mijnheer, maar met wie heb ik de eer?’

‘Wat onachtzaam van me.’ Met een elegante buiging zei hij: ‘Dirk Vredeman, tot uw dienst.’

Ze merkte dat zijn glimlach haar opnieuw liet blozen. ‘Ik zal u nooit kunnen vergoeden, mijnheer, voor uw redding –’

Hij wuifde haar woorden weg. ‘Ik dank de Heer dat ik over deze weg reisde. Ik was ook op weg naar Amsterdam, na een dag in de polder.’

Ze nam een slokje wijn en voelde dat de warmte zich door haar lichaam verspreidde. ‘U komt uit Amsterdam?’ Ze was even nieuwsgierig naar de achtergrond van haar redder als hij naar die van haar.

Hij gaf niet direct antwoord. Hij spoelde een flinke hap brood en kaas weg met een grote slok wijn. Hij zette de beker weer neer en veegde zijn mond af met een doek. ‘Ja.’

Juist toen ze zich begon af te vragen of hij haar meer zou vertellen, voegde hij eraan toe. ‘Het is lang geleden dat ik Amsterdam mijn thuis noemde.’

Ze wachtte met ingehouden adem; ze wilde graag meer over hem weten.

‘Ik ben kortgeleden teruggekeerd uit Oost-Indië.’

Ze zuchtte. Dat verklaarde de uitheemse indruk die hij maakte.

‘Ik heb mijn fortuin gemaakt in Indië en nu ben ik terug in mijn geboorteland om een paar dingen recht te zetten.’

De woorden fascineerden haar. Wat zou hij ermee bedoelen?

De nacht strekte zich eindeloos voor Dirk uit. Hij zat in de ene stoel en had zijn voeten op de andere gelegd. Lange tijd staarde hij in de vlammen en dacht na over de koers die hij moest volgen. Toen het steeds later werd en de slaap uitbleef, probeerde hij een prettiger houding voor zijn lichaam te vinden, maar zijn geest bleef klaarwakker. Wat een rotnacht, foeterde hij in zichzelf. Wat was hij in een onmogelijke situatie terechtgekomen. En erger nog, wat voelde hij zich een idioot door de blunder die hij begaan had.

Jacob van Diemen zou hem hartelijk uitlachen als hij erachter kwam. Gelukkig had de man geen flauw vermoeden van zijn bestaan. De Oriënt had Dirk geleerd op het juiste moment te wachten om af te rekenen met een vijand. De mislukte ontvoering van vanmiddag betekende alleen maar dat hij een nieuwe strategie nodig had. Hij wreef met zijn vingers over zijn snor. Misschien was alles toch niet verloren. Nee, hij wist wel zeker van niet.

Zijn blik dwaalde naar de slapende gestalte die, een eindje bij hem vandaan, opgerold voor de haard lag. Hij had een veldbed voor haar gemaakt van zijn eigen mantel en zadeldeken. Het lot had het bevallige meisje op zijn pad gebracht. Wat moest hij met Francesca di Paolo?

Hij slaakte een zucht, voor de zoveelste keer sinds hij haar goedenacht gewenst had. Terwijl hij ging verzitten in de krappe stoel, schoten de woorden van het meisje hem te binnen. Op de een of andere manier paste de gedachte dat mijnheer Jacob een wees in huis genomen had, niet bij de man die hij van vroeger kende. Was Van Diemen niet meer de ongevoelige, berekenende burger uit Dirks jeugd?

Hij staarde zonder iets te zien naar het slapende meisje, voor hij bruusk zijn hoofd schudde. Er moest meer achter zitten. Misschien was ze een buitenechtelijk kind van hem? Dirk fronste zijn voorhoofd. Dat was niet waarschijnlijk. Ze leek helemaal niet op Van Diemen. En het was duidelijk dat ze twee ouders had gehad van wie ze veel had gehouden. Maar als mijnheer Jacob haar in huis genomen had, moest ze op de een of andere manier nuttig voor hem geweest zijn. Kon ze… Dirk werd al misselijk bij de gedachte. Nee! Het meisje was duidelijk nog onschuldig. Van Diemen had haar niet gebruikt zoals hij Dirks moeder gebruikt had.

Hij voelde het verdriet in zich opwellen. Hij wendde zijn blik van het meisje af en staarde weer in het vuur. Die duistere gedachten moest hij kwijt zien te raken. Hij had een helder hoofd nodig – een heel helder hoofd – voor de volgende ochtend, als hij wilde bereiken wat hij zich voorgenomen had en waarvoor hij uit Indië was teruggekeerd. Hij was van plan geweest schande en smaad over Jacob van Diemen te brengen door zijn enig kind te ontvoeren – een meisje van huwbare leeftijd, volgens ingewijden van goede reputatie, met een forse bruidsschat.

Dirk had haar ’s ochtends terug willen brengen. Haar vader moest dan maar zien of haar bruidsschat groot genoeg was om een van de rijkeluiszoontjes te verleiden haar tot vrouw te nemen. Hij lachte vreugdeloos. Een passende vergelding voor een man die, lang geleden, een jong dienstmeisje van haar eer beroofd had.

In plaats daarvan hadden Dirks mannen de verkeerde vrouw ontvoerd – een onschuldige vrouw die op het verkeerde moment op het verkeerde schip geweest was. En nu had Dirk de taak de situatie tot een goed einde te brengen.

Weer ging hij verzitten in de harde stoel. Het was duidelijk dat hij, om te beginnen, deze jonge vrouw moest terugbrengen naar Van Diemen – ongedeerd en onbezoedeld. Dirk zou er in ieder geval een kennismaking met zijn vijand aan overhouden.

Sinds hij kortgeleden in Amsterdam aangekomen was, had Dirk afstand gehouden van Van Diemen, en anderen in dienst genomen om de man te schaduwen en hem te vertellen welke positie Van Diemen in de stad innam.

De man had het goed gedaan. Erg goed. Hij was als jonge klerk begonnen bij een textielhandel, maar tegenwoordig was Jacob van Diemen een machtig man, gerespecteerd bij zowel kooplieden als kerkleden. Hij stond erom bekend aanzienlijke bedragen aan het weeshuis te schenken. Dirk snoof. Dacht hij misschien dat dat zijn vroegere zonden zou uitwissen?

Juffrouw Di Paolo bewoog in haar slaap, een zachte zucht ontsnapte aan haar lippen. Ze was beslist een bijzondere jongedame. Heel anders dan de grofgebouwde, blonde Hollandse vrouwen. Ze leek meer op de tengere oriëntaalse vrouwen die hij had leren kennen – afgezien van haar ogen. Ogen die regelrecht in zijn ziel leken te kijken. Ze hadden hem in verwarring gebracht, alsof ze kon zien wat hij van plan was.

Hij snoof bij die rare gedachte – wat een stormachtige nacht op een eenzame plek al niet met een mens kon doen. Nee… deze jonge vrouw zou wel eens precies in zijn plannen blijken te passen. Als hij nu eens deed alsof hij een aanbidder van haar was? Dat zou hem in ieder geval toegang tot Jacobs huis verschaffen… en als hij eenmaal binnen was, kon hij wellicht een andere zwakke plek in diens verdediging vinden.

Het zou geen last zijn om dit schuchtere wezen − haar porseleinen wangen werden al vuurrood bij het kleinste compliment − het hof te maken. Door haar rustige manier van doen en bescheidenheid zou het een gemakkelijke, nee, plezierige taak zijn. Dirk glimlachte terwijl het idee vorm kreeg, een perfect plan. Toen vloekte hij, want zijn elleboog kwam hard in aanraking met de stoel. Zou deze verwenste nacht ooit voorbijgaan?

Rillend werd Francesca wakker. Gedesoriënteerd trok ze de cape dichter om zich heen. De vloer was klam en koud, haar lichaam stijf en pijnlijk.

Onmiddellijk schoten haar de gebeurtenissen van de vorige dag te binnen. Uren van duisternis op een vreemde schuit, de rit op het paard die erger geweest was dan in haar ergste nachtmerrie, de stortregen, haar bezittingen die kapotgemaakt waren, haar schetsen die verkreukeld waren. Ze voelde de woede weer in zich opvlammen. Ze was er dankbaar voor, want de woede was sterker dan de angst die haar dreigde te overmannen.

Als haar redder niet gekomen was...

Ze draaide zich om en hield haar adem in bij de aanblik van de slapende man. Hij lag in de stoel met zijn lange benen voor zich uitgestrekt, zijn voeten met de laarzen nog aan op de stoel tegenover hem. Zijn hoofd hing in een vreemde hoek tegen de rugleuning. Ze verbaasde zich erover dat hij in zo’n houding kon slapen.

Snel ging ze rechtop zitten en liep in het schemerige ochtendlicht zachtjes naar hem toe. Zijn diepe, gelijkmatige ademhaling stelde haar gerust. Net als gisteren werd haar angst beteugeld door zijn aanwezigheid. Ze was veilig bij deze man, deze engel die door de hemel gezonden was. Hij had haar warmte en voedsel geboden, en een comfortabel veldbed voor haar klaargemaakt. En zo gauw het weer opklaarde, zou hij haar naar huis terugbrengen, had hij beloofd.

Ze bleef een ogenblik staan luisteren. Toen ze niets hoorde, zuchtte ze opgelucht. Het regende niet meer. Ze zou spoedig weer thuis zijn.

Wat zou mijnheer Jacob zeggen? Hoe kon ze hem uitleggen dat ze geen controle had gehad over de gebeurtenissen? Ze huiverde en trok de cape nog dichter om zich heen; ze vreesde de reactie van haar voogd nu al. Hij strafte haar altijd streng als ze ook maar een paar minuten te laat thuiskwam.

Ze schudde die sombere gedachte af. Er was nog tijd genoeg om daarmee bezig te zijn, het was nog niet eens licht. Ze ging op haar knieën bij de smeulende resten van het vuur zitten. Nadat ze het vuur opgerakeld en er meer turf aan toegevoegd had, ging ze op haar hurken voor de haard zitten, haar armen om haar knieën geslagen. Het was vreemd dat haar redder, Dirk Vredeman – ze vormde de lettergrepen met haar lippen; zijn naam paste bij hem, straalde kracht en vastberadenheid uit − nu zoveel over haar wist.

Hij had tijdens hun eenvoudige maaltijd laten zien dat hij goed kon luisteren. Geleidelijk aan was ze zich bij hem op haar gemak gaan voelen. Hij leek oprecht geïnteresseerd in haar eenvoudige leven. Het was lang geleden dat ze met iemand over haar vader en moeder gepraat had. Mijnheer Dirk leek te begrijpen wat het was om degenen te verliezen die je liefhad.

Haar kunstenaarsblik keerde terug naar de slapende gestalte. Het was haar tweede natuur geworden om bij iedereen die ze tegenkwam op bijzondere kenmerken te letten. De aanwezigheid van deze man domineerde de armoedige kamer en ze wist dat hij, al zou er een tiental mensen in de kamer geweest zijn, ook dan de leiding zou hebben genomen.

Francesca sloop nu opnieuw naar zijn stoel. In het opkomende daglicht zag hij er jonger uit dan bij kaarslicht. Hij had blozende wangen en zijn donkerblonde lokken vielen over zijn kraag. Haar blik bleef rusten op zijn hand die losjes op de armleuning lag. Eerder had diezelfde hand de touwen losgemaakt waarmee ze vastgebonden was en hij had haar overeind gehouden toen haar benen het dreigden te begeven. En alsof het vanzelf sprak had hij voorzichtig haar gevoelloze polsen gemasseerd.

Francesca keek naar het raam. Er was voldoende licht en nog net genoeg tijd.