Van Joke Verweerd verschenen bij Uitgeverij Mozaïek:

De wintertuin, roman

De rugzak, roman

Permissie, roman

Paradiso, roman

Snoeitijd, roman

Op de huid, roman

Pareloester, roman

Stuifzand, roman

Wapenbroeders, novelle

Binnenstebuiten, verhalen

Spiegeling, verhalen

Spiegeling, luisterboek

Opnieuw beginnen, verhalen

Opluisteren, verhalen, gedichten en gebeden voor christelijke feesten

Verdwalen en thuiskomen, kerstverhalen

Joke Verweerd

Binnenstebuiten

Verhalen

Mozaïek, Zoetermeer

Deze verhalen verschenen eerder in CV Koers, opinieblad voor de christen vandaag (uitgave EB Media, Postbus 2, 7260 AA Ruurlo).

Omslag ontwerp Studio Jan de Boer

ISBN 978 90 239 1449 5

NUR 303

Mozaïek is een imprint van Uitgeverij Boekencentrum

© 2003 Uitgeverij Boekencentrum, Zoetermeer

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk met ISBN 90 239 9075 7

1. Diner dansant

‘Ik kan er niet onderuit!’ zei Jaap nijdig. ‘Je kunt niet altijd verstek laten gaan! En alleen wil ik ook niet.’

‘We kunnen niet eens dansen,’ was mijn volgende verweer.

‘Eten alleen is ook goed, er zijn er meer die niet kunnen dansen.’

Ik ben nog nooit zo zuchtend een jurk wezen kopen. De hele middag loop ik winkel in, winkel uit. Ik zoek een mooie, chique jurk. Jaap heeft me op het hart gedrukt dat het vooral niet degelijk moet. Dat betekent: modern en een beetje sexy. Ik versta de code wel.

‘U kunt het heel goed hebben! U heeft een prachtig vol figuurtje,’ zegt de vriendelijke verkoopster als ik voor de spiegel sta te twijfelen. Een jurk met spaghettibandjes en een decolleté waarin ik, als ik naar beneden kijk, verdrink. Het kippenvel staat op mijn armen.

‘Te bloot,’ zeg ik, ‘en dat decolleté komt alleen maar zo gevuld omdat ik borstvoeding geef momenteel.’ Ik wijs op mijn kleding in het pashokje, de voedings-bh hangt triomfantelijk in het zicht. Ik krijg er een kleur van. Wat een zotte situatie.

‘U heeft een baby! Wat leuk!’ zegt de verkoopster enthousiast.

Over Sjoerd praat ik heel wat gemakkelijker. We raken in een levendig gesprek verwikkeld en ik tover het fotomapje uit mijn tas. Pas als Sjoerd voldoende bewonderd is, zelfs naar mijn maatstaven, komt de verkoopster met een idee. ‘U moet geen jurk tegen uw zin kopen. Neemt u nou iets zachts, iets vrouwelijks. Ik heb zoiets wel hangen.’

Ze loopt langs de rekken en komt terug met een jurk met een bijpassend, kort jasje. Ruwe zijde in verschillende tinten roze. Het past me uitstekend en het staat me prachtig. Het is te duur, maar dat moet Jaap er maar voor overhebben.

Jaap vindt het schitterend. Zijn enthousiasme maakt dat ik toch een klein beetje zin krijg in het diner. Mijn moeder komt op Sjoerd passen, aan haar vertrouw ik hem wel toe.

Lang sta ik boven zijn wiegje. Hij slaapt, zijn knuistje onder zijn rode wang en zijn mondje een klein beetje open.

‘Ik ga uit,’ fluister ik. ‘Mamma gaat dansen. O nee, dat kan ze niet. Eten en kijken naar het dansen. Dat had je niet gedacht hè, dat je ouders zo frivool waren? Kind nog toe, waar ben jij terechtgekomen!’

Dat laatste blijft in mijn hoofd rondspoken, zelfs in de taxi.

Tja, we gaan met de taxi. Ook Jaap. Vroeger gingen we op de fiets naar een feestje en toen ik zwanger was van Sjoerd mocht ik bij hem achterop. Maar sinds Jaaps nieuwe baan is alles anders. Moet dat nou echt of zijn het spatsies? Manager finance is hij nu. Met veel verantwoordelijkheden en een vorstelijk salaris – ik weet het. Maar hoeveel van jezelf moet je daarvoor inleveren? Ik zit ineens te slikken tegen mijn tranen. Dat mooie roze pakje had ik liever willen kopen voor de doopdienst van Sjoerd. Maar toen had ik nog genoeg in de kast hangen, vond je. Ach, Jaap...

De taxi stopt en Jaap biedt me zijn arm. Nu moet ik weer lachen. ‘We lijken Maxima en Alexander wel!’

‘Sst,’ fluistert Jaap. Er kan zelfs geen grapje meer af. Wat is hij gespannen! Is het nou echt zo belangrijk wat er vanavond gebeurt? Wat kan er trouwens gebeuren? Ik zal netjes eten, niet dansen, niet veel drinken; de komst van Sjoerd is overal afdoend excuus voor.

Bij wie moet ik allemaal in de smaak vallen? Ach, ik hoef maar op Jaaps manier van doen te letten en ik weet het. Onopvallend geef ik mijn ogen goed de kost. De grote baas en zijn vrouw, dat is gauw bekeken, daar hoef ik niet naast te zitten aan tafel. Zijn manier van kijken en haar goudgerinkel zouden mijn eetlust zeker bederven. Goedenavond, prettig met u kennis te maken. Ja, heel goed, dank u!

Een glas wijn? Wit maar, stel dat ik mors. Jaap glimt, hij krijgt complimenten bij de vleet. Hij heeft een mooie vrouw, die nieuwe manager.

Het zigeunerorkestje begint te spelen. Leuke, pittige muziek. Als daar op gedanst moet gaan worden, kunnen we nog wat beleven. Blij dat ik niet hoef.

Het buffet is een plaatje. Maar ik let te veel op de af en aan rennende obers, op het vingerknippen om een nieuw drankje, op de vuurrode wangen van het jonge serveerstertje dat van haar chef een reprimande krijgt vanwege het fout uitserveren van de gerookte zalm.

Thuis zou ik van deze gerechten smullen, ik ben een lekkerbek. Maar hier smaakt het me maar matig.

Jaap voert gesprekken. Na de plichtplegingen over en weer gaat het over de zaak en over de beursnoteringen en de prognoses.

Ik zit er van een afstandje naar te kijken. Jaap is al minstens een half uur onderweg met zijn bordje. Steeds opnieuw wordt hij aangeklampt en verliest hij zijn doel uit het oog door alweer een zakengesprek. Zou hij dat nu echt leuk vinden of kan hij er niet onderuit? Is dat mijn Jaap nog wel, die heer in zijn driedelig kostuum? Ineens moet ik denken aan de dag waarop Sjoerd geboren werd en de manier waarop hij toen keek. Met zijn verwilderde haar en de natte plekken op zijn overhemd. Hoe hij toen lachte en meteen daarna op zijn lip beet, die trilde.

Laat ik niet emotioneel worden, dat geeft vlekken. En laat ik niet teveel aan Sjoerd denken, anders moet ik nog gaan kolven op het toilet. Ik heb het ineens benauwd, ik moet even weg.

Ik sta op en loop naar de grote hal waar straks gedanst zal worden. Nu is het daar nog rustig. Voor een van de ramen staat een blonde vrouw. Ik ben zojuist aan haar voorgesteld, maar wie is ze nou ook al weer? Wat staat ze daar het donker in te kijken? Ze zucht, ik zie haar schouders langzaam zakken, dat was een hele diepe. Ongerust ineens loop ik naar haar toe, ze draait zich om als ze mij ziet komen in het raam.

‘Hallo,’ zegt ze witjes, ‘was jij ook zo misselijk toen je zwanger was?’

Ik knik en kijk met haar mee naar buiten waar het donker is; er is niets te zien.

‘Tot de vijfde maand, daarna ging het beter. Hoever ben jij?’ waag ik.

‘Zestien weken,’ zegt ze, omlaag kijkend langs haar nog superplatte buik. Ondanks haar bleke gezicht gaan haar ogen ineens stralen.

Dat geeft me de moed om verder te vragen. ‘Ben je vaak misselijk? Ook op het werk?’

Ineens weet ik weer wie ze is. Topfunctie op management. Hoe moet dat straks als de baby er is? Parttime op dat niveau is meestal niet mogelijk.

Hoewel ik al die vragen binnenhoud, heeft zij ze al geraden. ‘Ik heb me erop verheugd met je kennis te maken. Jaap praat zo leuk over je. En over jullie Sjoerd. Ik heb al vaak gedacht dat ik je maar eens op de koffie moet vragen als de baby er is. Kunnen we ervaringen uitwisselen.’

‘Stop je met werken?’ vraag ik perplex.

‘Heb jij toch ook gedaan!’ zegt ze en er komt weer wat kleur op haar wangen.

‘Weet de baas dat al?’

Nee, schudt ze. ‘Binnenkort, ik heb net de strategie bepaald.’ Ze pakt mijn arm en we lopen de lange gang in, weg van het feestgedruis. ‘Weet je, ik voer lange gesprekken met Jaap in de middagpauze. Hij heeft principes en hij durft er voor uit te komen. Dat is heldenmoed hoor, hier in de business!’

Ik trek mijn wenkbrauwen op. Ik dacht juist dat er nogal wat water bij de wijn werd gedaan als het om Jaaps principes ging.

‘Nee, echt,’ zegt ze opzij kijkend, ‘Jaap is een aanwinst voor het bedrijf, maar ook voor de collega’s. Jullie boffen maar met elkaar.’

We zijn terug bij de zaal, waar juist de volgende speech wordt aangekondigd. Jaap!

We zakken op de eerste de beste stoelen neer en als Jaaps zoekende blik me gevonden heeft, knikken we hem allebei toe als Chinese poppen. Zijn ene wenkbrauw schiet omhoog, dat heeft hij altijd als hij zich amuseert.

Het is stil geworden in de zaal, iedereen kijkt naar hem. Mijn Jaap! Ik heb opeens het gevoel dat hij net zo goed in zijn spijkerbroek daar zou kunnen staan.

En toch ben ik erg blij met mijn roze pakje.