Aan Elizabeth, Tommy en Ellie, voor hun liefde en geduld.

Aan Barb, voor haar levenslange liefde.

Paul McCusker & Walt Larimore

De blauwe monnik

Vertaald door Roeleke Meijer-Muilwijk

Mozaïek – Zoetermeer

Ontwerp omslag Bas Mazur

Vertaling Roeleke Meijer-Muilwijk

Oorspronkelijk verschenen bij Howard Books, onderdeel van Simon & Schuster, Inc., New York, onder de titel The Gabon Virus

ISBN 978 90 239 1451 8

NUR 332

© Engelstalige versie 2009 Paul McCusker & Walt Larimore, M.D.

© Nederlandstalige versie 2010 Paul McCusker & Walt Larimore en Uitgeverij Mozaïek, Zoetermeer

Alle rechten voorbehouden

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk met ISBN 978 90 239 9363 6

www.uitgeverijmozaiek.nl

DEEL 1

1

* * *

15 JULI 1666

Rebekah Smythe keek neer op het levenloze lichaam van haar broer. Zijn lege ogen staarden omhoog, naar de hemel; hij had gehoopt en gebeden daar te mogen wonen. Ze stak haar bleke, trillende hand uit en drukte zijn oogleden dicht.

       Datzelfde had ze gedaan bij haar vader en drie van haar zusters... Allen lagen nu, na dagen van angst en lijden, stil in hun ondiepe graven, niet ver van huis. Ze kon niet wenen om het verlies. De bron van haar tranen was lang geleden uitgeput.

       Ze keek naar de geïmproviseerde ziekbedden waarop haar moeder en haar jongste zuster rusteloos lagen te slapen. Slechts twee dagen geleden hadden zij de symptomen gekregen. Ze durfde geen hoop te koesteren dat zij het zouden overleven. Als alles net zo verliep als bij de rest van haar familie, zouden ze over een dag of twee heengegaan zijn en dan zou zij alleen zijn. Helemaal alleen.

       Door de genade van God was zij resistent tegen de ziekte. Het resultaat zou echter zijn dat zij in eenzaamheid overleefde. In haar somberste ogenblikken vroeg ze zich af in hoeverre de genade van God haar zou kunnen dragen.

       Agnes Hull, die in het dichtstbijzijnde dorp woonde, had de zwarte pest ook overleefd; zij beweerde dat dit kwam door het warme spekvet dat ze dronk. Ze liet flessen met deze weerzinwekkende drank achter bij de deuren van de getroffen gezinnen, maar helaas werkte deze remedie niet bij het gezin van Rebekah.

       John Dicken, die in de plaatselijke mijnen werkte, was ook een overlevende. Hij geloofde dat hij immuun was en had zichzelf aangesteld als dorpsgrafdelver van Eyam. Zodra hij hoorde dat er weer een slachtoffer was, bood hij zijn diensten aan. Nadat hij het lichaam op enige afstand van het stadje begraven had, keerde hij terug om zijn loon op te eisen. Naar verluidde, nam hij alles mee wat hem beviel. De meesten waren te ziek om hem tegen te houden. Bovendien: welk nut hadden ze van hun geld als ze dood waren? Slechts enkele mannelijke inwoners waren gezond genoeg om het werk van Dicken over te nemen en er was geen enkel risico dat iemand van buitenaf hem zou uitdagen. Tenslotte was het dorp in strikte afzondering.

Rebekah ging op een kruk zitten en staarde naar het vuur. Terwijl ze een haarlok uit haar gezicht duwde, werd ze overvallen door een vlaag van zelfmedelijden. Hoe had het zover kunnen komen? Wie had vorig jaar september kunnen voorzien dat een onopvallende kist met geweven stof uit Londen een dergelijke epidemie zou veroorzaken? Meneer George Viccars, een rondreizende kleermaker, zeker niet. Toen hij de kist – nat geworden tijdens een regenbui – openmaakte en de stof uithing om te drogen, had hij zich onmogelijk kunnen voorstellen wat hij op hen allen losliet. Binnen een dag ontwikkelde hij het kenmerkende symptoom, de roze vlekken op zijn huid, en kort daarna stierf hij.

De graaf, beschermheer van het dorp, stuurde zijn eigen arts uit het kasteel om het lichaam van de kleermaker te onderzoeken. De dokter stelde de diagnose: de zwarte pest was in Eyam gearriveerd.

Zo begon een jaar vol verschrikkingen.

De dorpelingen hadden zich verenigd. Catherine Mompesson, de predikantsvrouw, was dapper op bezoek gegaan bij de getroffen gezinnen. Met gevaar voor zichzelf en haar eigen gezin bracht ze woorden van troost en een zoet geurend tuiltje bloemen; ze geloofde dat dit de stank van de ziekte zou afweren.

Rebekah dronk een slokje licht bier en dacht aan het versje dat de kinderen in het dorp zongen:

Ring a-ring of roses,

a pocketful of posies.

a-tishoo! a-tishoo!

We all fall down.

Telkens opnieuw hoorde ze het liedje in gedachten...

Ze schrok van de klop op de deur. Op dit late uur zouden weinig dorpelingen nog buiten rondlopen. Misschien was het de predikantsvrouw of de grafdelver.

Ze stond op en liep naar de deur. Haar hand was al op weg naar de grendel toen het tot haar doordrong wie het zou kunnen zijn.

Hij!

Ondanks de nog altijd warme zomeravond voelde ze een koude rilling over haar rug gaan.

De monnik!

Hij bezocht de gezinnen om de zieken te helpen, de stervenden te troosten en de rouwdragers vrede te wensen. De vrouwen van het dorp spraken over hem als over een engel des lichts. De mannen noemden hem een demon, zozeer werden zij van streek gebracht door de mysterieuze wijze waarop hij verscheen en in het niets verdween. Zijn uiterlijk was nog erger. Rebekah had dit nooit zelf gezien, maar de roddelaars van het dorp beweerden dat zijn huid onder de monnikskap de kleur van het diepste water had. Blauw, zeiden ze. De huid van de monnik was blauw. Een vervloeking, zeiden de mannen.

Ze weigerde te geloven dat een man van God, iemand die zo mild en barmhartig was, vervloekt kon zijn.

Ze tilde de grendel op en opende de deur.