Van Joel C. Rosenberg verschenen bij Uitgeverij Mozaïek eerder de
volgende thrillers:

Het Ezechiëlscenario

De Tempelcodex

De laatste Jihad

De laatste dagen

Ontwerp omslag Bas Mazur

Vertaling Daniëlle Langerak

Oorspronkelijk verschenen bij Tyndale House Publishers, Inc., Carol Stream, Illinois, USA, onder de titel Dead Heat

Alle bijbelcitaten zijn afkomstig uit de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) 2004.

ISBN 978 90 239 1483 9

NUR 332

© Engelstalige versie 2008 Joel C. Rosenberg

© Nederlandstalige versie 2008 Uitgeverij Mozaïek, Zoetermeer

Meer informatie over deze thriller en andere uitgaven van Mozaïek vindt u op www.uitgeverijmozaiek.nl

Alle rechten voorbehouden

Ik wil dit boek opdragen aan mijn lieve Lynn –

je bent adembenemend, en dat ben je altijd geweest.

Ik houd van je en ik zal je altijd trouw blijven.

Voorwoord van de schrijver

* * *

Ik bid dat het boek dat voor u ligt nooit werkelijkheid zal worden.

Zeker niet op deze manier.

De Eindstrijd is een verzonnen verhaal. Ik heb het niet midden in de nacht in een visioen gezien. Ik heb het zelf bedacht. Het beschrijft niet de toekomst waar ik op hoop, maar de gebeurtenissen waarvan ik vrees dat ze in de nabije toekomst werkelijkheid zouden kunnen worden. Ik hoop dat ik ongelijk heb.

Veel verzonnen elementen uit mijn vorige boeken zijn echt gebeurd, maar ik ben niet helderziend of paranormaal begaafd; ik ben ook geen ‘moderne Nostradamus’, zoals wel is beweerd. Ik ben alleen maar een verhalenverteller. De Eindstrijd is de vijfde en laatste roman in de serie die is begonnen met De Laatste Jihad, en evenals de andere vier is hij gebaseerd op een reeks ware, groeiende geopolitieke dreigingen waar de Verenigde Staten en onze bondgenoten tegenwoordig mee te maken hebben, en op een aantal echte, ontnuchterende profetieën die eeuwen geleden zijn opgeschreven in de Bijbel.

Wat de geopolitieke dreigingen betreft: ik ben niet van mening dat deze afschuwelijke gebeurtenissen onvermijdelijk zijn. Ik bid dat onze politieke en militaire leiders en onze inlichtingendiensten de nodige wijsheid en moed zullen vinden om een eind te maken aan deze en alle andere dreigingen die nog komen. Als wij allemaal de aard en omvang zien van het kwaad dat zich tegen ons heeft gekeerd, is het mogelijk om de rampen, die sommige experts onvermijdelijk achten, te voorkomen.

Wat de profetieën betreft wil ik echter graag duidelijk zeggen dat deze gebeurtenissen wél onvermijdelijk zijn. Wanneer zullen ze plaatsvinden? Dat weet ik niet. Wat zal er precies gebeuren? Daar kan men alleen naar raden. Ik twijfel er niet aan dat er zal gebeuren wat in de Bijbel staat, en het is goed mogelijk dat wij het nog zullen meemaken. Alleen de Heer weet het.

Bovendien wil ik u graag wijzen op het feit dat meer dan vijfhonderd van de duizend profetieën die in de Bijbel staan al zijn uitgekomen. Een aantal van de gebeurtenissen die worden gerelateerd aan de eindtijd is ook al uitgekomen, zoals de wederopbouw van de staat Israël, de terugkeer van vele Joden na eeuwenlange ballingschap naar het Heilige Land, waar ze de ruïnes van Israël opbouwen en de woestijnen vruchtbaar maken, en het feit dat Israël een ‘buitengewoon groot leger’ heeft verzameld.

Nu rijst de vraag: als er in deze tijd al enkele grote profetieën over de eindtijd zijn uitgekomen, is het dan niet mogelijk dat er in de nabije toekomst nog meer werkelijkheid zullen worden?

Een van de karakters uit mijn boeken, Dr. Eliëzer Mordechai, zei in Het Ezechiëlscenario dat de bijbelse profetieën flarden zijn van Gods gedachten. In de geschriften staat dat God heeft besloten ons het voordeel te gunnen van kennis over de toekomstige geopolitieke gebeurtenissen die onze wereld en onze toekomst voorgoed zullen veranderen, zodat we niet overrompeld zullen worden als het gebeurt. We kunnen ons erop voorbereiden en anderen helpen dat ook te doen. De Hebreeuwse profeet Amos heeft gezegd: ‘Zo doet God, de Heer, niets zonder dat hij zijn plan heeft onthuld aan zijn dienaren, de profeten’ (Amos 3:7).

Dat brengt me terug bij mijn eerste opmerking. Hoewel er iets zal gebeuren, bid ik dat de gebeurtenissen uit De Eindstrijd ons bespaard zullen blijven. Ik heb dit boek niet geschreven om te voorspellen hoe de profetieën zullen uitkomen. Ik heb het alleen geschreven om te vragen: ‘Stel dat dit gebeurt. Wat dan?’

Stel dat de politieke debatten die ons de ene dag zo in hun greep houden en in verschillende kampen verdelen, de volgende dag onbelangrijke activiteiten blijken te zijn die ons afleiden van de belangrijkste en noodzakelijkste onderwerpen van deze tijd. Wat dan?

Stel je voor dat we midden in de presidentiële campagnes die zo veel tijd en geld kosten plotseling worden verrast door het zich verzamelende kwaad dat we niet kunnen zien of dat we hebben onderschat. Wat dan?

Als de schatten die we verzamelen ons niet kunnen beschermen tegen de wapens die tegen ons worden ingezet. Wat dan?

En als de eindeloze nationale zoektocht naar macht, welvaart en roem ons de wereld oplevert, maar ons onze ziel kost?

Er staat een nieuw kwaad op. Ik voel het. Ik vrees het. Laten we wakker worden voor het te laat is.

Joel C. Rosenberg

November 2007

Washington

1

* *

*

Maandag, 31 augustus – 7:02 uur ’s avonds Eastern Time – Hoofdkwartier van de cia, Langley, Virginia

Het zou een bloedige operatie worden, maar het was mogelijk. Als ze maar snel genoeg waren.

Alle ogen in het Wereldwijde Operatiecentrum van de cia waren op Danny Tracker gericht. Tracker, de zesenveertig jaar oude voormalige onderdirecteur van de afdeling ‘Operaties’, was kortgeleden aangesteld als directeur van de cia. Hij was de enige die de leider van Delta Force kon bevelen aan te vallen, en hij was de enige die zijn keuze zou moeten verantwoorden tegenover de president, een groot aantal toezichthoudende comités van het Congres en zijn collega’s in de duistere wereld van de Amerikaanse inlichtingendiensten.

De cia was al maanden op jacht naar dit bijzonder belangrijke doelwit. Tracker bekeek de livevideobeelden van zijn prooi. De beelden waren afkomstig van de Predator die onopgemerkt op anderhalve kilometer boven een leegstaand pakhuis in Sanaa, de hoofdstad van Jemen, hing. Het doelwit zat in het pakhuis en was omringd door zwaarbewapende lijfwachten.

‘Hoever zijn ze nog van het doel verwijderd?’ vroeg Tracker aan de wachtcommandant naast hem. Ze keken beiden naar de vijf enorme plasmaschermen op de muur voor zich, waarop de beelden te zien waren.

‘Het zal zeker twintig minuten duren voor een van de Deltateams ter plekke kan zijn, meneer.’

Tracker kreunde. In zijn vakgebied was twintig minuten een eeuwigheid. Snelheid was geboden als ze deze kerel wilden uitschakelen. Umberto Milano was tenslotte het hoofd van de afdeling ‘Operaties’ van het Legioen, een van de meest gevreesde terroristische organisaties ter wereld.

Tracker bladerde door het dossier dat hij in zijn handen hield en waarop met rode letters de woorden ‘strikt geheim’ stonden gedrukt. Milano, de Siciliaanse zoon van twee marxistische extremisten, was nog maar veertig jaar oud en had al zeven jaar in de gevangenis gezeten voor het opblazen van twee bankgebouwen in Rome en een in Florence. In de gevangenis was hij bekeerd tot de islam. In het jaar 2000 was hij samen met twee andere gevangenen ontsnapt en naar Afghanistan gevlucht. Hij was getraind door Bin Laden en was vlak voor elf september 2001 naar Europa vertrokken. Toen was hij lid geworden van het Legioen, een organisatie die banden had met Al-Qaeda. Hij had de bomaanslag op de trein in Madrid in 2004 gepland en was verantwoordelijk voor minstens acht andere bomaanslagen van Casablanca tot Caïro en van Jakarta tot Jeruzalem.

Na de ondergang van Al-Qaeda had Milano financiële en logistieke steun aangeboden aan Al-Nakbah, het terreurnetwerk dat geleid werd door Yuri Gogolov en Mohammed Jibril. Bovendien had de cia indirecte maar intrigerende bewijzen dat Milano het brein was geweest achter de aanslag in januari op het Willard InterContinentalhotel in Washington.

Tracker was ervan overtuigd dat het Legioen nog veel bloedigere plannen had, maar op dit moment had hij geen idee wat die inhielden. Milano was de cia steeds ontglipt door onopgemerkt vanuit de schaduw te werken. Ze wisten niet waar hij woonde en er was maar heel weinig bekend over zijn collega’s en contactpersonen. De cia had slechts wat fragmenten van onderschepte telefoongesprekken en e-mails en nu hadden ze hem voor het eerst weten op te sporen. Ze moesten hem te pakken krijgen en alle informatie die hij had, moest uit hem worden geperst. En het moest nú gebeuren.

‘Die tip over Milano’s verblijfsplaats – weten we al waar die vandaan kwam?’ vroeg Tracker.

‘Nee, meneer,’ antwoordde de wachtcommandant.

‘Maar je weet zeker dat hij in dat pakhuis zit?’

‘Ja, meneer.’

Tracker keek naar de twee inlichtingenexperts, die allebei het grootste deel van hun carrière hadden gewijd aan het Legioen.

‘Zijn jullie het daarmee eens?’

‘Ik wel, meneer,’ zei de een.

‘Geen twijfel mogelijk,’ zei de ander. ‘Dat is Milano. En ik wil niet onbeleefd zijn, maar we moeten hem snel uitschakelen, anders is het te laat.’

Tracker keek weer naar de wachtcommandant en vroeg: ‘Hebben de Deltateams alles wat ze nodig hebben om die kerel op te pakken?’

De wachtcommandant luisterde echter niet meer. Hij keek alleen nog maar naar de livebeelden van de Predator.

Tracker keek naar het scherm. ‘Dit meen je niet!’ Hij werd woedend en begon te schelden. ‘Gaan ze nu al weg?’

Iedereen zweeg. De beelden zeiden genoeg: er kwamen twaalf gewapende mannen uit het pakhuis en zij namen hun positie in rondom het derde voertuig in een rij van vijf zwarte auto’s.

‘Hoe lang duurt het nog voor Delta Force hier is?’ vroeg Tracker.

‘Nog tien minuten, meneer.’

Tracker keek op zijn horloge. Zo veel tijd hadden ze niet meer.

President James ‘Mac’ MacPherson was onderweg naar Los Angeles. Daar zou hij die avond spreken op de Republikeinse Nationale Conventie en Tracker wist dat hij de toehoorders maar al te graag zou willen vertellen dat er weer een succes was behaald in de strijd tegen het terrorisme. Als de president de hele wereld kon vertellen dat de cia een enorme slag had geslagen, zou het imago van de cia weer wat verbeteren. Bovendien zou het zijn eigen carrière geen kwaad doen.

Het Amerikaanse volk had verschillende ideeën over de toekomst. De onderwerpen die in de campagne werden aangedragen, waren zwaarder dan ooit tevoren. Beide partijen waren verwikkeld in een bikkelhard gevecht over de vraag wie het land de komende vier jaar zou moeten leiden. MacPherson was acht jaar president geweest en kon dus niet herkozen worden. In de recentste opiniepeilingen was gebleken dat zijn gedoodverfde opvolger nek aan nek lag met de kandidaat van de Democratische Partij. Misschien zou deze operatie de balans laten doorslaan, dacht Tracker. Als de twee kandidaten zo gelijk op gingen, was dit misschien genoeg.

‘Wat is uw beslissing, meneer?’ vroeg de wachtcommandant.

Tracker voelde zijn hartslag versnellen. Hij had twee mogelijkheden: hij kon Milano het pakhuis laten verlaten, de Predator gebruiken om hem naar de volgende locatie te volgen en hopen dat Delta Force hem later op die dag of de volgende dag zou kunnen grijpen. Of hij kon de kleine kans dat Milano levend opgepakt kon worden, opgeven en de Predator bevelen twee Hellfireraketten op het pakhuis en de parkeerplaats af te vuren, waarbij alles en iedereen binnen en buiten het gebouw vernietigd zou worden.

‘We hebben geen tijd meer, meneer. Wat moeten we doen?’

Tracker aarzelde. Wat was waardevoller: de informatie die ze van een levende Milano zouden kunnen krijgen of de krantenkoppen die Milano’s dood hem zou kunnen opleveren? Hij keek naar de beelden en begon weer te schelden. Soms was technologie alleen niet genoeg.

‘Schakel hem uit,’ zei Tracker ten slotte. ‘Schakel hen allemaal uit.’

Alle blikken waren nu gericht op het middelste scherm en de wachtcommandant gaf de bevelen door aan de bestuurders van de Predator. Iedereen in het Wereldwijde Operatiecentrum hield de adem in. Niemand zei iets, maar Danny Tracker wist zeker dat iedereen hetzelfde dacht als hij. Had hij de juiste keuze gemaakt? Hoeveel waardevolle informatie had hij zojuist opgeofferd? Wat zou de president zeggen als hij hoorde wat er was gebeurd? Was er een andere mogelijkheid?

Maar nu was het te laat.

Plotseling zagen ze de witte strepen van de twee lasergestuurde agm-114 Hellfireraketten naar beneden schieten. De ene raket sloeg midden in het pakhuis in. De andere raakte het middelste voertuig van het konvooi. De schermen werden gevuld met het verblindende licht van de twee explosies. Daarna steeg er dikke, zwarte rook op van de brokstukken. Toen kwamen de weerzinwekkende beelden van de gebouwen die in brand stonden, vijf brandende voertuigen en lichaamsdelen die overal verspreid lagen.

Er barstte gejuich los in het operatiecentrum, maar Tracker liep bezorgd heen en weer. Hij kon niet blij zijn. Nog niet. Niet voordat hij had waar ze voor waren gekomen.

Hij keek naar de beelden van de Predator en naar de digitale klok op de muur tegenover hem en hij voelde een maagzweer opkomen. Hij beet zijn kaken op elkaar toen er twee busjes aan kwamen rijden. Er kwamen acht mannen van Delta Force – zwaar bewapend, in kogelwerende vesten en met zwarte maskers op – uit de busjes en zij hielden de omgeving in de gaten. Vier andere mannen renden de vlammen in. Zij moesten Milano zien te vinden, het lijk identificeren en bewijs verzamelen dat hen – als ze geluk hadden – kon helpen erachter te komen wat het Legioen van plan was. De klok tikte genadeloos verder. Tracker wist dat het bewijs dat niet verbrand of gesmolten was binnen tien minuten zou worden opgeëist door de lokale politie. Dan zou het helemaal onmogelijk zijn om de komende aanslag tegen te houden.