Golden Parsons

Gevangene van Versailles

vertaling Marisa Rappard

UITGEVERIJ MOZAIËK ZOETERMEER

Gevangene van Versailles is het tweede deel in een serie van drie romans die zich afspelen in de tijd van de Hugenotenvervolging.

De andere twee delen in de reeks:
In de schaduw van de Zonnekoning (deel 1)
Beloften van vrijheid (deel 3)

Kijk op www.uitgeverijmozaiek.nl voor meer informatie

Omslagontwerp Wil Immink
Vertaling Marisa Rappard
Layout/drt Gerard de Groot

Oorspronkelijk verschenen bij Thomas Nelson Inc., Nashville, Tennessee (USA), onder de titel Prisoner at Versailles

ISBN 978 90 239 1653 6
NUR 342

© Engelstalige versie 2009 Golden Parsons
© Nederlandstalige versie 2010 Uitgeverij Mozaïek, Zoetermeer

www.uitgeverijmozaiek.nl Alle rechten voorbehouden

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk met ISBN 978 90 239 9350 6

Voor onze drie dochters, Amber, Andra en Amanda,

die het kostbare geloof van onze hugenoten-voorouders met zich meedragen.

1

‘Ga achter haar aan. Spaar kosten noch moeite. Zorg dat je Madeleine Clavell terughaalt naar Versailles. Het interesseert me niet hoe.’

Kapitein Nicolas Maisson maakte een buiging voor koning Louis XIV en nam met een zwierig gebaar zijn hoed af. De panden van zijn blauwe musketiertuniek streken over de vloer. ‘Oui, Uwe Hoogheid.’

‘En haar oudste zoon wil ik ook.’ De koning leunde tegen de voorzijde van zijn bureau. Hij boog het hoofd en zijn ogen gingen schuil achter zijn volumineuze pruik. Na enige momenten keek hij op zonder de musketier te zien. Met een ruk liep hij weg van het bureau en begon door de ruimte te ijsberen. Toen hij langs het raam liep, bleef hij staan en keek nadenkend naar buiten. ‘Is dit niet het fraaiste paleis ter wereld?’

‘Ja, Uwe Hoogheid. In heel de wereld is er geen paleis te vinden dat de mens zozeer bekoren kan als dat van Versailles.’

De koning liet zijn hand over de sierlijke houten vensterbank glijden. Hij zag weer voor zich hoe hij met Madeleine door de tuinen had gewandeld toen zij beiden nog jong waren en Versailles nog in aanbouw was geweest. Ze waren hier samen opgegroeid. Ze hoorden hier samen te zijn. Louis balde zijn vuist. Weer zag hij voor zich hoe ze naast hem op de divan in het Trianon had gezeten, nu al anderhalf jaar geleden. ‘Ons rest enkel de herinnering,’ had ze gezegd. ‘Er kan nooit meer iets tussen ons zijn.’

De koning snoof minachtend. ‘Hoe kan iemand er nu níet naar verlangen om hier te zijn?’

De kapitein gaf geen antwoord. Zuchtend draaide de koning zich om en met een handgebaar gaf hij de musketier te kennen dat hij kon gaan. ‘Ga nu. Neem zoveel mankracht mee als je nodig hebt. Kies de mannen aan wie jij de voorkeur geeft. Je kunt je zoektocht het best beginnen in Genève, dat bolwerk van protestantisme van die Jean Calvin. Daar vluchten de meeste hugenoten naartoe.’ De koning perste zijn lippen op elkaar. Afgemeten zei hij: ‘Als ze daar niet is, zorg dan dat je iemand vindt die weet waar ze wel is.’

Kapitein Maisson boog opnieuw en maakte aanstalten om het vertrek te verlaten.

‘Nog een ding, kapitein.’

‘Uwe Hoogheid?’

‘Gebruik geen onnodig geweld. Ik wil geen haar op het hoofd van Madeleine Clavell gekrenkt zien, noch op dat van haar zoon.’

Jaques Veron bond de teugels van zijn paard aan het hek voor een kroeg in een buitenwijk van Genève. Onderwijl keek hij voortdurend om zich heen. Voor hij het rumoerige etablissement binnenging, trok de pastor van de Cathedrale de St. Pierre de rand van zijn slappe hoed wat lager over zijn gezicht. Een paar mannen keken op toen hij binnenkwam. Ze leken echter niet bijzonder in hem geïnteresseerd. De ruimte was doortrokken van een dikke, zware rookwalm en de weeïge geur van ongewassen mannen, bezweet van hun werk of van het reizen. Achter in de ruimte vond Jaques een met panelen afgeschermd tafeltje, waaraan hij plaatsnam.

Een jonge barmeid kwam op hem toelopen. ‘Wat mag het zijn?’

‘Gewoon een pul bier.’

‘Verder niets?’

‘Verder niets.’

De meid begon de tafel af te nemen. ‘Ik geloof dat ik u hier nog niet eerder heb gezien. Bent u hier voor het eerst?’

Hij wenste dat ze weg zou gaan. ‘Nee… eh… Nou, eigenlijk wel. Dat wil zeggen, ik ben hier al een hele tijd niet meer geweest.’

Ze liep naar de bar en kwam terug met een gevulde bierkroes. Toen ze over de tafel boog en de pul voor hem neerzette, bood ze hem zicht op een groot gedeelte van haar omvangrijke boezem die uit haar breed uitgesneden lijfje puilde.

‘U bent niet toevallig op zoek naar een beetje gezelschap voor vanavond?’ vroeg ze.

‘O, nee,’ stamelde Jaques. ‘Ik bedoel, u bent erg aantrekkelijk, maar ik, eh, ik ben hier voor zaken, tenminste, ik bedoel, ik heb met een vriend afgesproken om het over zaken te hebben…’ Hij stootte met zijn hand tegen de kroes en morste wat van het glanzende vocht op de tafel. Lachend veegde de meid het bier weg met haar doek. ‘Het was niet mijn bedoeling u in de war te brengen. Mocht u zich bedenken, dan kunt u me hier altijd vinden, chéri.’ Ze glimlachte opnieuw naar hem en liep toen naar de bar.

Jaques veegde zijn voorhoofd af met zijn zakdoek en dronk de kroes in een teug leeg. Toen hij de beker weer neerzette, zag hij twee musketiers binnenkomen die bij de ingang bleven staan en het drinklokaal rondkeken. Jaques ging staan zodat ze konden zien waar hij zich bevond, en ze baanden zich een weg tussen de menigte door naar zijn tafel.

‘Goedemiddag, monsieur Veron.’ De langste van de twee, een man met een stompe neus en kleine ogen, nam plaats aan de overzijde van de tafel. Jaques herinnerde zich dat hij Nicolas Maisson heette. De kleinere man, met een pokdalig gezicht, bleef staan en zweeg.

‘Hebt u het geld meegebracht?’ vroeg Jaques.

‘Zo, biedt u uw nieuwe… collega’s niet eerst een drankje aan?’

‘O… ja, natuurlijk. Wat onbeleefd van me.’ Jaques gebaarde naar de barmeid. De kleinere man trok een stoel bij en ging zitten.

‘U bent toch niet zenuwachtig, mijn beste man?’ Nicolas leunde over de tafel heen. ‘De informatie die u de koning van Frankrijk verschaft, is hem veel waard. U hebt toch geen bedenkingen?’

‘Nee, nee, in het geheel niet. Ik moet alleen snel weer terug naar de Cathedrale.’

‘Om uw pastorale taken te vervullen?’ De kapitein barstte uit in een ruw gelach. ‘Vertelt u me eens, monsieur: zijn alle hugenoten zo onvoorwaardelijk trouw als u, of bent alleen u dat?’

Jaques ging verzitten. ‘Mijn trouw aan koning Louis gaat mijn loyaliteit aan ieder ander te boven, want hij is de man die door God is voorbestemd om vorst van Frankrijk te zijn.’

‘Kijk eens aan, dat horen we graag. Als u ons de informatie verschaft die we nodig hebben, dan geef ik u uw geld.’ Kapitein Maisson haalde een leren buidel uit zijn tuniek tevoorschijn en wierp hem op tafel.

Jaques wilde het zakje pakken, maar Nicolas greep de dunne arm van de pastor stevig beet. ‘U krijgt het geld als u ons hebt verteld wat we willen weten.’

‘Maar hoe kan ik er zeker van zijn dat het afgesproken bedrag erin zit?’

‘Hoe kunnen wij er zeker van zijn dat uw informatie klopt?’

‘Die klopt. Dat garandeer ik u.’

‘Bon! En ik garandeer u dat het afgesproken bedrag in de buidel zit.’ Nicolas leunde opnieuw over de tafel naar voren. Hij hield Jaques’ onderarm nog steeds stevig omklemd en keek hem doordringend aan. ‘Ik geloof dat we elkaar maar gewoon moeten vertrouwen, oui?’

‘Ja, ik denk het ook.’

Nu liet Nicolas de arm van de pastor los.

Jaques begon te vertellen en liet ondertussen zijn blik onafgebroken op de geldbuidel rusten. ‘Het vermoeden van de koning is juist. Madame Clavell en haar kinderen zijn inderdaad van hun landgoed in Grenoble naar Genève gevlucht. Toen ze hier aankwamen, hebben ze hun toevlucht gezocht in de Cathedrale de St. Pierre. Later zijn ze naar een klein dorpje getrokken, op ongeveer een uur reizen ten noorden van hier. Ze verblijven daar bij een zekere dominee Gérard du Puy en zijn gezin.’

‘En haar man werkt als slaaf op een galeischip.’

‘Non. De eigenaar van de vloot waarop François Clavell tewerkgesteld was, is ook een hugenoot en heeft hem vrijgelaten. Het gezin is weer herenigd. Maar het zit u mee: monsieur Clavell is ernstig ziek, en uit wat ik heb gehoord maak ik op dat hij niet lang meer te leven heeft.’

‘Ah! Dit zal gemakkelijker zijn dan we dachten. En haar zoon is bij haar?’

‘Ze heeft twee zoons en een dochter.’

‘De oudste zoon.’

‘Ja, die is bij haar. Hij zal zo’n vijftien jaar oud zijn.’

‘Hm. Ja, dat zou kunnen kloppen.’

‘Pardon?’

‘O, niets. Niets.’ De kapitein schoof de geldbuidel over de tafel naar Jaques. ‘Ik herinner me madame Clavell nog wel. Ze verbleef aan het hof in de tijd dat Versailles nog gebouwd werd. Zij en koning Louis waren onafscheidelijk. Geen wonder dat hij haar maar niet vergeten kan.’ Hij zweeg even. ‘Nou, pastor... geniet van uw dertig zilverlingen.’

Jaques stopte het zakje met munten weg achter zijn gordel en schraapte zijn keel. ‘Eh… Er is nog iets wat de koning misschien zal interesseren.’

‘En wat mag dat dan wel zijn?’

‘Een van de hovelingen uit de kring van koning Louis heeft de Clavells geholpen hun gezin te herenigen. Hij heeft monsieur Clavell vanuit Frankrijk naar Genève geëscorteerd.’ Jaques vertrok zijn mond tot een akelige grijns. ‘Hij heeft zich zelfs bekeerd tot het protestantse geloof.’ Nicolas pakte zijn handschoenen. ‘Dat zal de koning zeker interesseren. Wie is deze man?’

Jaques Veron keek achterom en vervolgens om zich heen, om zich er nogmaals van te verzekeren dat er geen bekenden van hem in de rumoerige gelagkamer zaten. ‘Hij heet Pierre Bovée.’

Kapitein Maisson trok zijn wenkbrauwen op. De kleinere man zei: ‘Kom, laten we gaan. Ik hou d’r niet van om met verraaiers te drinken.’

Maar Jaques kwam op dreef nu hij merkte dat hij de belangstelling van de kapitein had gewekt. ‘Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat de Clavells van plan zijn Zwitserland te verlaten. Ze willen naar Amsterdam reizen om van daaruit naar de Nieuwe Wereld te trekken. Als u madame Clavell wilt, eh, redden, dan zou hun vertrek misschien een geschikt moment zijn.’

‘Wie reizen er met haar mee? Om hoeveel mensen gaat het?’

‘Nou, eens zien… haar man, haar drie kinderen… haar zwager. Waarschijnlijk een paar bedienden.’

‘En Bovée?’

‘Misschien.’ Jaques priemde met zijn knokige vinger in de lucht. ‘Maar ze zullen niet in staat zijn uw aanval af te weren. Ze verwachten geen moeilijkheden. Als ik u was, zou ik een overval ensceneren. Hoeveel mannen staan er tot uw beschikking?’

De musketierkapitein kneep zijn toch al kleine ogen tot nauwe spleetjes. ‘We hebben van u geen advies nodig om onze missie te volbrengen. We bepalen zelf wel waar en wanneer we toeslaan en zullen zo weinig mogelijk geweld gebruiken. De koning wil hun geen kwaad doen. Hij wil alleen maar de dame terugzien in Versailles.’

Beide mannen trokken hun handschoenen aan.

‘En dat zal ook gebeuren,’ besloot kapitein Maisson. ‘Koning Louis krijgt alles wat hij maar verlangt, en wat hij verlangt is Madeleine Clavell. En wat betreft monsieur Bovée… ik voorspel dat zijn dagen geteld zijn.’