Van dezelfde auteur verscheen bij Uitgeverij Mozaïek ook:

De laatste Jihad

De tempelcodex

Ontwerp omslag Dean H. Renninger/Bas Mazur

Illustratie omslag Mark en Audrey Gibson/Stock Connection

Vertaling J. de Greef

Oorspronkelijk verschenen bij Tyndale House Publishers, Wheaton,
Illinois, onder de titel The Ezekiel Option

Tweede druk 2008

ISBN 978 90 239 1680 2

NUR 342

© Engelstalige versie 2005 Joel C. Rosenberg

© Nederlandstalige versie 2006 Uitgeverij Mozaïek, Zoetermeer

Meer informatie over deze roman en andere uitgaven van Mozaïek vindt u op www.uitgeverijmozaiek.nl

Alle rechten voorbehouden.

Dit boek is opgedragen aan de familie Rosenberg,

die aan het begin van de twintigste eeuw gevlucht

is voor de tsaristische Jodenvervolging in Rusland,

en aan mijn ouders, Len en Mary Rosenberg,

die me door hun liefde en voorbeeld de ware betekenis

van geloof en vrijheid hebben geleerd.

Hoofdpersonen

* * *

De president van de Verenigde Staten

James ‘Mac’ MacPherson

De vicepresident van de Verenigde Staten

William Harvard Oaks

Hoge regeringsfunctionarissen

Marsha Kirkpatrick, nationaal veiligheidsadviseur

Jack Mitchell, directeur van de cia

Burt Trainor, minister van Defensie

Nick Warner, minister van Buitenlandse Zaken

Jon Bennett, hoge adviseur van de president

Bob Corsetti, stafchef van het Witte Huis

Ken Costello, staatssecretaris politieke zaken, ministerie van Buitenlandse Zaken

Erin McCoy, hoge adviseur van de president, tijdelijk vanuit de cia

Indira Rajiv, directeur van het namestan-bureau van de cia

Chuck Murray, persattaché van het Witte Huis

Israëlische leiders

David Doron, premier van Israël

Doctor Eliëzer Mordechai, voormalig directeur van de Mossad

Russische leiders

Grigori Vadim, president van de Russische Federatie

Aleksandr Golitsin, Russische minister van Buitenlandse Zaken

Andrej Zjoeganov, directeur van de presidentiële administratie (stafchef)

Sergej Iljoesjkin, premier van de Doema; protegé van Vladimir Zjirinovski

Al Nakba-leiders

Joeri Gogolov, Russische medeoprichter van de terroristische beweging Al Nakba

Mohammed Jibril, Iraanse medeoprichter van Al Nakba

En verder

Mustafa al-Hassani, president van Irak

Ruth Bennett, moeder van Jon Bennett

Salvador Lucente, minister van Buitenlandse Zaken voor de Europese Unie

Ibrahim Sa’id, Palestijnse minister-president

Ifshahan Kharrazi, president van Iran

Voorwoord van de auteur

* * *

De tocht die we nu gaan maken is fictief. De profetie waarop hij is gebaseerd, is waar.

Het cryptisch omschreven visioen van een Hebreeuwse schrijver, dat vijfentwintig eeuwen geleden opgeschreven werd, voorzegde een van de afschuwelijkste periodes in de toekomst van de mensheid.

Toch blijft het tot op de dag van vandaag een van de grootste onopgeloste raadsels van de wereld.

De hoofdgedachte werd ooit besproken in het Amerikaanse Congres en werd door een van Amerika’s grootste presidenten als waar beschouwd; hij verwachtte dat de dingen die de Hebreeuwse profeet beschreef spoedig zouden plaatsvinden.

De hoofdfiguren van de profetie duiken door de geschiedenis heen op in de Tenach, het boek Openbaring, de reisverslagen van Marco Polo, de werken van Voltaire, de Dode Zeerollen, de geschiedschrijving van Josephus, de werken van Russische schrijvers als Nikolai Vasilevich Gogol en de werken van Nobelprijswinnaars als Elie Wiesel en Isaac Bashevis Singer.

Wanneer zal deze profetie uitkomen? Sommigen geloven dat er op dit moment genoeg tekenen zijn die erop wijzen dat het spelbord is klaargezet en het grote spel kan beginnen. Sommigen geloven dat de val van Saddam Hoessein en de dood van Yasser Arafat dergelijke tekenen zijn.

Winston Churchill noemde Rusland ooit ‘een raadsel, verpakt in een geheim, gehuld in een mysterie’.

Waarschijnlijk had hij de volledige betekenis van die uitspraak niet eens door. Maar daarmee begint ons verhaal.

Joel C. Rosenberg

Moskou, Rusland, september 2004

‘De belangrijkste fout was een gebrek aan voorstellingsvermogen. We geloven niet dat de regering doordrongen was van de ernst van de dreiging.’

*

Rapport Commissie 9/11

Nationale Commissie voor terroristische aanvallen op de Verenigde Staten

’t Valt al uiteen; het midden houdt geen stand;

Barre anarchie, het bloedverduisterd tij,

Wordt op de wereld losgejaagd; alom

Gaat onschulds plechtigheid in de golven onder;

De besten zijn overtuigd; de slechtsten

Zijn vol hartstochtelijke hevigheid.

*

W.B. Yeats

The Second Coming in vertaling van A. Roland Holst

1

* *

*

Dinsdag 29 juli – 15.16 uur – 84 kilometer ten zuidwesten van Manhattan

Binnen negentien minuten zou Boris Stoetsjenko dood zijn.

En hij had geen idee waarom.

De drieënvijftigjarige man die opgeklommen was tot miljardair had een lange lijst vijanden. Daar twijfelde hij niet aan. Zakelijke concurrenten, politieke rivalen en ontelbaar vele maîtresses.

Maar dit was volstrekt onlogisch. Was er echt sprake van een aanslag en was hij werkelijk het doelwit? Of was de president-directeur van Lukoil, de grootste oliemaatschappij van Rusland, eenvoudigweg voor de eerste keer van zijn leven op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats?

Stoetsjenko omklemde de leren armleuningen. Hij kon de terroristen niet zien. Er zat er in ieder geval minstens een achter hem in de business of economy class, maar hij durfde zich niet om te draaien om te kijken.

Hij had niet eens op deze vlucht moeten zitten. Als rijkste man van
Rusland vloog hij nooit met de gewone maatschappijen. Zijn luchtvloot aan privéjets, waaronder een glimmend nieuwe Gulfstream V, werd met jaloezie bekeken door de Russische oligarchen.

Maar in de afgelopen anderhalf jaar was hij geobsedeerd geraakt door Aeroflot, een verouderde Russische luchtvaartmaatschappij. Hij wilde de vliegtuigen, de routes en de infrastructuur hebben. Hij wilde het alom belachelijk gemaakte ‘Aero-flop’ weer naar de wereldtop brengen. Om de deal met de lui van Wall Street rond te krijgen, wilden zijn beleidsmakers hem neerzetten als man van het volk, die bereid was te vliegen met een van de meest noodlijdende luchtvaartmaatschappijen van de wereld, voordat hij er een winstgevende grootmacht van zou maken.

Nu zou alles veranderen.

Stoetsjenko probeerde rustiger te ademen en zijn gedachten helder te krijgen. Er waren twee kapers in de cockpit. Hij had hen naar binnen zien gaan, maar de deur zat nu dicht en het geschreeuw van de piloten was allang verstomd.

Vanuit zijn ooghoeken zag hij twee in elkaar geslagen stewardessen bevend tegen elkaar zitten in de voorste pantry. Hun handen en monden waren vastgeplakt met isolatieplakband. Hun half dichtgeslagen ogen schoten van gezicht naar gezicht, in stilte smekend om hulp van iemand uit de business class.

Niemand verroerde zich.

Ze waren zo jong en onschuldig. Steunend op deze verfijnde, welgemanierde Russische vrouwen had hij deze luchtvaartmaatschappij kunnen opbouwen. Met de ene had hij de halve vlucht zitten flirten, maar nu weigerde Stoetsjenko zelfs oogcontact te maken. De vrouwen waren als opgejaagde dieren en hij wilde niets met hen te maken hebben.

Wat was hij eigenlijk voor een lafaard? Hij kon hier toch niet zomaar blijven zitten?

Stoetsjenko had in het Rode Leger gezeten. Hij had in de jaren tachtig in Afghanistan tegen Bin Laden en zijn duivelse handlangers gevochten. Hij was geoefend in gevechten van man tegen man. En het verrassingselement zou in zijn voordeel werken. Vooral als hij kon rekenen op de hulp van zijn twee naaste medewerkers die op de rij achter hem zaten.

De cockpit was niet afgesloten. De terroristen hadden het slot vastgezet. Hij had het gezien. Hij had hen steeds de cockpit in en uit zien gaan en iedere keer zwaaide de deur zonder problemen open.

Een vluchtige blik naar rechts verzekerde hem ervan dat er niemand over het gangpad aankwam. Hij pakte zijn pen en schreef snel iets in het Duits op het servet dat naast hem lag. Zijn medewerkers spraken Duits, maar het was niet erg waarschijnlijk dat de terroristen het ook beheersten.

‘Moeten cockpit bestormen, net als Amerikanen 9/11,’ schreef hij. ‘Geen keus. Vliegtuig heroveren of sterven. Kuch even als instemming.’

Hij legde zijn pen neer, verfrommelde het servet met zijn rechterhand en propte het tussen de stoelen in de hoop dat een van hen het zou zien.

Een van hen pakte het. Het servet gleed uit zijn vingers. Hij wachtte.

Achter hem hoorde hij het gedempte huilen van kinderen, maar er hing vooral een griezelige stilte. Het enige wat je hoorde, was het geronk van de straalmotoren. De bijtende stank van kruit hing nog in de lucht. Hij kon zich met de beste wil van de wereld niet voorstellen hoe ze al die wapens aan boord hadden kunnen krijgen, maar hij zag het resultaat. Voor hem op de grond lag zijn persoonlijke lijfwacht. Om zijn hoofd vormde zich een dieprode plas.

* * *

De jonge luchtverkeersleider probeerde rustig te blijven.

‘Aeroflot zes-zes-één-zeven heavy, nogmaals: dit is New York Center. Geef antwoord.’

Nog steeds geen reactie.

‘Aeroflot zes-zes-één-zeven heavy, dit is New York Center. Ga onmiddellijk naar koers drie-vier-vijf. Herhaling: drie-vier-vijf en geef antwoord, over.’

Weer geen reactie. De verkeersleider speurde opnieuw zijn apparatuur af. Hij deed dit werk pas een jaar, maar hij was goed opgeleid. De jumbojet kwam uit Moskou en zou volgens schema binnen een halfuur landen op jfk. In plaats van richting landingsbaan te gaan, was het toestel echter scherp afgebogen naar het zuidwesten. Het was voorbij New York City gevlogen en reageerde niet op zijn instructies.

Hij pakte de telefoon en belde zijn supervisor.

Een paar seconden later werd zijn telefoontje doorgeschakeld naar de Amerikaanse federale luchtvaartinspectie in Virginia.

Ja, de antwoordzender stond aan, vertelde hij de verkeersleider.

Ja, hij zond de berichten goed uit.

Nee, het vliegtuig had code 7500 voor kaping niet doorgeseind en ook code 7600 voor radio-uitval of 7700 voor noodgeval was niet doorgegeven.

Nee, de piloten hadden geen tekstbericht gestuurd met de letters HJK, die erop zouden duiden dat het toestel gekaapt was.

Nee, er waren geen aanwijzingen dat de luchtdruk was weggevallen.

Er waren geen meldingen over brand aan boord en er was niet geschoten.

Maar het was absoluut niet in orde.

De faa-verkeersleider belde razendsnel naar norad, de bewakingsdienst van het Noord-Amerikaanse luchtruim. Hij werd doorverbonden met de neads luchtverdediging op de Griffiss luchtmachtbasis in Rome, een stad in de staat New York. Hij meldde wat er aan de hand was. De commandant aarzelde geen moment. Hij gaf opdracht met spoed een aantal gevechtsvliegtuigen van het 119e gevechtssquadron uit Atlantic City en het 121e vanuit luchtmachtbasis Andrews in Maryland te laten opstijgen. Daarna belde hij het Nationale Militaire Commando Centrum in het Pentagon.

Met 900 kilometer per uur, helder weer, onbeperkt zicht en wind mee was de Aeroflot 6617 minder dan 330 kilometer van Washington d.c. verwijderd.

* * *

De instructiebijeenkomst verliep niet lekker.

President James ‘Mac’ MacPherson was net begonnen met een bijeenkomst van zijn Raad van Economische Adviseurs. De cijfers van het eerste kwartaal waren bedroevend. De vooruitzichten voor het tweede kwartaal waren nog slechter. Het herstel was gestagneerd. De werkloosheid groeide en hij stond er niet goed voor in de peilingen.

Op het moment dat geheim agent Jackie Sanchez het ovaalvormige kantoor zonder aankondiging kwam binnenstormen, wist hij echter dat de vergadering ten einde was.

Sanchez bukte zich en fluisterde: ‘President, u moet met me meekomen.’

‘Waarom? Wat is er?’

‘Nu meteen, mijnheer. Mijn excuses. Ik zal u onderweg inlichten.’

MacPherson ging staan en verontschuldigde zich tegenover zijn economische raad. Hij begon zijn papieren bij elkaar te zoeken, maar stopte daar onmiddellijk mee toen er nog drie agenten binnenkwamen die hem snel naar de deur leidden.

‘Het eerste schaakstuk is gezet,’ zei Sanchez in haar portofoon.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg MacPherson dringend.

‘President, norad trekt op dit moment een Russisch passagiersvliegtuig na dat richting d.c. vliegt. Waarschijnlijk gekaapt. Mogelijk een zelfmoordactie. Verwachte aankomst over veertien minuten. Het Nationaal Militair Commando Centrum heeft de luchtmacht in opperste staat van paraatheid gebracht en er wordt nu op u gewacht, mijnheer.’

MacPherson haastte zich door de gepantserde deuren en liep drie trappen af naar de atoombunker onder het Witte Huis.

‘Julie en de meisjes?’

‘Die worden via een luchtbrug naar Mount Weather gebracht, mijnheer, samen met de vrouw van de vicepresident.’

‘Waar is de vicepresident?’

‘In het Witte Huis wordt Schaakmat verwacht. Zou hier in een paar minuten moeten zijn.’

‘En de voorzitter van het Huis van Afgevaardigden?’

‘Op weg naar New York voor fondsenwerving, president. We hebben zijn vliegtuig langs een andere route gestuurd en hij wordt nu door gevechtsvliegtuigen langs de noordoostelijke luchtweg geëscorteerd. Alle leiders van het Huis en de Senaat worden in veiligheid gebracht. Op dit moment worden de parlementsgebouwen geëvacueerd en het leger stelt luchtmachteenheden op rond Capitol Hill, het Pentagon en het nasa-onderzoeksinstituut.’

‘En je mannen?’

‘Dat is in orde, mijnheer. Ik heb Avenger-luchtafweer en Stingerraketten op het dak staan. We hebben met spoed twee F-16’s voor luchtverdediging uit Andrews laten komen en er staan er nog vier klaar om op te stijgen.’

De president kwam binnen in de bunker waar de nationale veiligheidsadviseur, Marsha Kirkpatrick, en de stafchef van het Witte Huis, Bob Corsetti, druk telefoneerden. Ze werden bijgestaan door een tiental militaire medewerkers en persattaché Chuck Murray.

‘Hoe staan we ervoor?’ vroeg MacPherson terwijl hij plaatsnam aan het hoofd van de vergadertafel.

‘President, het nmcc heeft zojuist een bespreking over de luchtdreiging geregeld,’ zei Kirkpatrick. ‘We hebben beveiligd audio- en videocontact met alle belangrijke instanties. De vicepresident is er over een paar minuten en de minister van Defensie komt met de heli naar het Pentagon. Hij kan hier elk moment zijn. U kunt nu spreken met generaal Charlie Briggs – vier sterren, luchtmacht, commandant bij norad. Hij hangt aan een van de beveiligde telefoonlijnen.’

‘Waar hebben we mee te maken, generaal?’ vroeg MacPherson.

‘Mijnheer, op het linkerscherm kunt u het spoor van het Russische vliegtuig zien.’

‘Gebeurt dit nu?’

‘Ja, mijnheer; ze zijn 260 kilometer van d.c. verwijderd. Binnen een paar seconden krijgen we videobeelden van de F-16’s die betrokken zijn bij het onderscheppen.’

‘Wie zit daarboven?’

‘Twee F-16’s van het 119e uit Atlantic City, president.’

MacPherson zag hoe een ander scherm flikkerend tot leven kwam. Hij zag de twee F-16’s achter het Russische vliegtuig razen. Ze gingen sneller dan het geluid en hij kon horen hoe de piloten communiceerden met hun commandanten.

‘neads, dit is Devil één-één op een kilometer afstand van het lijntoestel,’ zei de stem van de eerste vs-gevechtspiloot, tienduizend meter boven de kust van Delaware.

‘Devil één-één, dit is het hoofdkwartier van neads,’ antwoordde de twee-sterrengeneraal van norad’s Continentale Regio vanaf de Tyndall luchtmachtbasis in Panama City, Florida. ‘U heeft permissie over te schakelen op de noodfrequentie en te communiceren met de Russische jumbo.’

‘Begrepen, mijnheer.’

MacPherson hoorde hoe de piloot contact probeerde te leggen met de Russische piloten op de standaardfrequentie waarnaar elk vliegtuig moet luisteren. ‘Aeroflot zes-zes-één-zeven, hier spreekt de F-16 van de Amerikaanse luchtmacht ter hoogte van uw linkervleugel. Sein op noodfrequentie.’

Er kwam geen antwoord.

‘Aeroflot zes-zes-één-zeven, nogmaals, hier spreekt de F-16 van de Amerikaanse luchtmacht ter hoogte van uw linkervleugel. Geef antwoord.’

Niets.

‘Zes-zes-één-zeven, hier spreekt Devil één-één op noodfrequentie twee-vier-drie-punt-nul en één-twee-één-punt-vijf. Als u me kunt horen, doe dan een wing rock, beweeg even met de vleugels, over.’

Niets, behalve het geruis van radiogolven.

‘Devil één-één, hier spreekt de conr-commandant. Kunt u in de cockpit kijken?’

‘Nee, conr. Geen vorst. Luchtdruk niet weggevallen. Maar de zon schijnt fel en we worden verblind door de weerkaatsing in de voorruit van de Rus. Devil één-twee, hier spreekt Devil één-één. Kunt u direct in de cockpit kijken?’

De tweede F-16, die ter hoogte van de rechtervleugel vloog, probeerde bij te sturen om het beter te kunnen zien.

‘Nee, Devil één-één. Kan het niet goed zien.’

De generaal nam het woord weer. ‘Devil één-één, hoe zit het met de passagiersramen? Zie je daarbinnen enige beweging?’

‘Nee, mijnheer. Alle schermen zitten naar beneden aan deze kant. Kan niets zien.’

Voor de tweede man gold hetzelfde.

‘Begrepen, Devil één-één,’ klonk het vanuit Panama City.

‘Duidelijk, conr. Op stand-by.’

De leidende F-16 draaide weg, verliet de linkervleugel van de Rus, ronkte naar voren en ging ongeveer een kilometer voor het Russische vliegtuig vliegen.

Devil 12 maakte slagzij naar rechts, hield iets snelheid in en ging toen achter de Russische jumbo vliegen.

Een minuut later schoot het voorste straalvliegtuig een spervuur van knetterende, helrode vuurpijlen af. Ze werden gewoonlijk gebruikt als lokaas om hittegevoelige raketten af te leiden. Nu werden ze gebruikt om de aandacht van eventuele overlevenden in de Aeroflotcockpit te trekken.

De F-16’s probeerden nogmaals radiocontact te krijgen.

Opnieuw hoorden ze slechts geruis.

President MacPhersons maag kromp ineen. Hij keek in de ogen van zijn stafchef en toen naar het radarscherm. Aeroflot 6617 was nu nog 175 kilometer verwijderd van de hoofdstad en vloog bijna zo snel als het geluid.

* * *

Het plan was bijna klaar. Stoetsjenko reikte met zijn hand naar achteren om het laatste verfrommelde briefje te krijgen van zijn medewerkers die achter hem zaten in de business class. Zijn handen trilden. Hij wierp een blik naar rechts, luisterde zorgvuldig, maar zag en hoorde niemand toen hij het servet onder het uitklaptafeltje openmaakte.

‘We weten dat er twee in de cockpit zijn,’ stond er, ‘maar achter ons? Waar is nr. 3? Is er nog een vierde? Dat moeten we weten voordat we iets doen.’

Stoetsjenko was woedend. Wilden ze dat híj zich ging omdraaien? Hij was toch hún baas? Moest híj achterom gaan kijken of er nog meer terroristen waren? Waarom deden ze dat zelf niet? Stoetsjenko wist echter heel goed waarom ze dat niet wilden. Ze waren doodsbang, net als hij. Er was tegen iedereen in het vliegtuig gezegd dat ze zich niet mochten bewegen, niet mochten staan, niet naar het toilet mochten gaan en zich niet mochten omdraaien. Hier niet aan gehoorzamen was zelfmoord. Maar voor zijn gevoel had hij geen keus.

Stoetsjenko sloot zijn ogen en luisterde geconcentreerd of hij iets hoorde wat kon duiden op gevaar. Maar behalve huilende kinderen hoorde hij alleen zijn pr-medewerker over zijn antistresskralenketting wrijven en steeds mompelend een of ander gebed herhalen.

Wat een gek, dacht Stoetsjenko, die idioot jaagt ons allemaal de dood in.

Stoetsjenko probeerde diep adem te halen, probeerde zich te vermannen.

Als hij moest sterven, zou hij als een held ten onder gaan.

* * *

Marsha Kirkpatrick formuleerde de vraag heel direct.

‘President, bent u bereid dit vliegtuig neer te laten schieten?’

MacPherson aarzelde om hardop nee te zeggen. In plaats daarvan begon hij allerlei vragen af te vuren.

‘Is er Amerikaanse beveiliging aan boord?’

‘Nee,’ zei Kirkpatrick, ‘er zijn niet voldoende bewakers voor alle vluchten en deze lijn heeft nog nooit problemen opgeleverd.’

‘En Russische bewakers?’

‘Dat weten we nog niet. Aeroflot zou de passagierslijst naar het fbi-kantoor in Moskou faxen, maar daar hebben ze nog niets binnen.’

‘Bestaat de mogelijkheid dat de passagiers de kapers kunnen overmeesteren?’

‘Misschien,’ gaf Kirkpatrick toe, ‘maar er is weinig tijd en als het vliegtuig binnen tachtig kilometer van Washington komt, wordt de situatie oneindig veel gevaarlijker.’

‘Waarom?’

‘Omdat het vliegtuig dan boven land neergeschoten moet worden, mijnheer. Dan worden de levens van onschuldige mensen op het land ook op het spel gezet.’

MacPherson probeerde helder na te denken. ‘Kunnen we het vliegtuig nog op een andere manier tegenhouden?’

‘Onwaarschijnlijk,’ zei Kirkpatrick. ‘Mijnheer de president, maak u zich geen illusies. Het is waarschijnlijk een kamikazeactie. Ze zullen niet onderhandelen.’

MacPherson keek naar het radarscherm.

Het vliegtuig was nog minder dan 150 kilometer van Washington verwijderd.

De twee F-16’s gingen in de flanken van de jet vliegen. Allebei hadden ze twee aim-120 lucht-luchtraketten en twee aim-9 Sidewinder infrarood-geleide raketten. Ze waren ook beide aan de voorkant uitgerust met een 20 mm boordwapen met voldoende munitie voor vijfhonderd schoten.

MacPherson wist dat de piloten getraind waren voor dit moment. Maar het was nog nooit gebeurd. Nog niet. Amerikaanse gevechtsvliegtuigen hadden nog nooit een ongewapend lijntoestel van de burgerluchtvaart neergehaald boven Washington of waar dan ook. En zeker geen lijntoestel van de Russische burgerluchtvaart.

Chuck Murray, persattaché van het Witte Huis, legde zijn mobiele telefoon neer en zette een televisiewand aan de andere kant van de bunker aan. Op alle nieuwsprogramma’s op de kabel en alle vier publieke zenders was het verslag te zien.

MacPherson kreeg een beklemmend gevoel op zijn borst en pakte een glas water.

Burt Trainor, de minister van Defensie, was op het Pentagon aangekomen en ze hadden nu contact via een beveiligde videoverbinding. Trainor had twee oorlogen voor de president gevoerd. Hij had als Vietnamveteraan hoge onderscheidingen verdiend, was president-directeur van General Motors en het tijdschrift Black Enterprise had hem uitgeroepen tot leidinggevende van het decennium. Hij was al meer dan twintig jaar persoonlijk bevriend met James en Julie MacPherson. Hij had het vertrouwen van de president gewonnen. Nu had Trainor het besluit van de president nodig.

‘Mijnheer de president, –’ begon Trainor, maar MacPherson schudde zijn hoofd.

‘Tot welk punt kan ik orders geven?’ vroeg de president.

‘Vijftig kilometer, maar –’

‘Nee, nog niet,’ kapte de president hem af.

MacPherson wist dat Trainor moeite had tegen zijn instinct in te gaan, maar het kon hem niet schelen. Hij was er nog niet klaar voor. ‘Marsha?’

‘Ja?’

‘Heb je dat manifest voor mij?’

‘We hebben het gedeeltelijk.’

‘Gedeeltelijk? Hoezo?’

‘Weet ik niet. Dat wordt nu uitgezocht.’

MacPherson was woedend, maar hij moest zich concentreren. Hij kwam tijd tekort. ‘Wie zou ik laten neerschieten?’ vroeg hij aan de nationale veiligheidsadviseur.

Kirkpatrick leek te aarzelen, dus MacPherson vroeg het nog een keer: ‘Wie zit er in dit vliegtuig?’

Kirkpatrick slikte hoorbaar. ‘We hebben 173 burgerpassagiers aan boord geteld. Drieënzestig gezinnen. Eenenveertig kinderen.’

‘Heer, ontferm U over ons,’ zei de president.

‘Er zijn nog meer complicaties, mijnheer. Er zijn ook drie leden van de Russische Doema aan boord. Ze hebben morgen en overmorgen vergaderingen van de Verenigde Naties op het programma staan en later in de week zouden ze naar Washington ko-
men.’

MacPherson keek naar Bob Corsetti, zijn stafchef en hooggeplaatste politiek adviseur, die langzaam zijn hoofd schudde, te perplex om iets te zeggen.

Kirkpatrick vervolgde: ‘Verder is ook Boris Stoetsjenko, president-directeur van Lukoil aan boord, samen met verschillende leden van zijn raad van bestuur en zijn naaste medewerkers. Ze zijn op weg naar een reeks vergaderingen op Wall Street.’

‘Verder nog mensen van wie ik zou moeten weten dat ze aan boord zijn?’ vroeg MacPherson dringend.

‘We vermoeden dat er ook verschillende leden van het Russisch ballet uit Moskou in het vliegtuig zitten.’

‘Geef me de minister van Buitenlandse Zaken aan de telefoon,’ zei MacPherson tegen zijn stafchef.

Aeroflot 6617 was nu nog maar 120 kilometer van Washington verwijderd.

* * *

Stoetsjenko wist dat het nu moest gebeuren.

Voorzichtig en geruisloos deed hij zijn gordel los. Op zijn teken zouden ze de cockpit bestormen. Hij gaf hun een kans van een op drie dat het zou lukken de controle over het vliegtuig te bemachtigen. Hoe ze het enorme toestel aan de grond moesten zetten, was een totaal ander verhaal. Maar hij kon zich maar om een ding tegelijk bekommeren.

Stoetsjenko veegde zijn handen af aan de broek van zijn Franse maatpak. Hij schoof zachtjes naar de rand van de zitting en draaide snel zijn hoofd om naar de aanblik die hij zo gevreesd had.

Op dat moment stopte zijn hart. Hij keek recht in een geluiddemper. Vijf schoten later waren zijn medewerkers dood. Het zesde schot zou hij nooit horen.

* * *

MacPherson sloot zijn ogen.

Een Russisch passagiersvliegtuig neerhalen zou ongekende, wereldwijde gevolgen krijgen. Maar het besluit de Amerikaanse hoofdstad niet te verdedigen zou hetzelfde effect hebben.

Hij maakte zich het meeste zorgen over de wet van de onbedoelde gevolgen.

De verhoudingen met Moskou waren al gespannen. De oorlog in Irak. Moskous banden met Teheran. Opkomend anti-Amerikaans sentiment onder extreem rechts in de Staatsdoema. Een sterke stijging van het aantal antisemitische rellen in heel Rusland. Dat alles werd nog verergerd door de dalende olie- en gasprijzen die de Russische economie nog meer verzwakten en de oorzaak waren van de hoogste werkloosheid in Rusland sinds de ineenstorting van het Sovjetrijk.

Op persoonlijk niveau konden MacPherson en de Russische president Grigori Vadim het goed met elkaar vinden. De twee hadden een professioneel verbond van vertrouwen opgebouwd in de afgelopen jaren. In zijn binnenste bleef echter een brandende vraag oplaaien: het herstel van de Amerikaans-Russische betrekkingen had jaren in beslag genomen, maar hoe snel zou dat allemaal kapotgemaakt kunnen worden?

De president keek op en gaf generaal Briggs bevel zijn gevechtspiloten langs het Russische vliegtuig te laten scheren om het zo van koers te laten veranderen. Even later zag hij de eerste F-16 een ‘kopstoot’ uitvoeren: met Mach 1.2 recht op de voorruit van de Russische jumbo af vliegen en op het allerlaatste moment uitwijken.

Het was een supersonisch spelletje om te kijken wie er het eerst bang was. En de Russen knipperden niet met hun ogen.

MacPhersons hart bonsde toen hij de F-16’s bevel gaf hun machinegeweren vlak naast de cockpit van de Russische jumbo af te vuren. Het was een laatste wanhopige poging de kapers ervan te overtuigen dat hij ervoor zou zorgen dat ze Washington niet bereikten. Maar opnieuw vertrok degene die daar binnen zat geen spier.

Het vliegtuig maakte een dwarshelling naar het westen, verhoogde snelheid en zette de daling in.

Aeroflot 6617 was nog maar tachtig kilometer van het Witte Huis verwijderd.

MacPherson oefende nog meer druk uit op zijn team.

‘Hoe zit het met mobiele telefoons?’ vroeg de president. ‘Kunnen we
contact krijgen met een van de kapers – of iemand anders aan boord –
met behulp van de mobiele telefoon van een van de passagiers?’

‘Ik ben bang van niet,’ zei Kirkpatrick. ‘De fbi heeft dat al geprobeerd, zonder succes. Het is te laat voor verdere pogingen.’

‘We hebben contact met de minister van Buitenlandse Zaken, mijnheer,’ kondigde een medewerker aan.

MacPherson draaide zich naar Nick Warner die op het videoscherm te zien was vanuit het gebouw van het ministerie van Buitenlandse Zaken. ‘Nick, hebben we president Vadim al op de hotline kunnen krijgen?’

‘Nog niet, president,’ antwoordde Warner.

De Russische leider verbleef op dit moment in het vakantieoord Sochi aan de Zwarte Zee, maar tot nog toe was direct contact niet mogelijk geweest en het Russische ministerie voor Buitenlandse Zaken zweeg in alle talen als het geen specifieke instructies van Vadim kreeg.

MacPherson overwoog zijn mogelijkheden. Het werden er steeds minder. Met zijn drieënzestig jaar wist de president wat strijd betekende. Als voormalig marinevlieger had MacPherson F-4 Phantoms over Vietnam gevlogen in de laatste jaren van het conflict. Tijdens die vlucht had hij drie vijandelijke vliegtuigen neergehaald en nadat zijn eigen vliegtuig in de Japanse Zee was neergestort, had hij het maar ternauwernood overleefd. Als opperbevelhebber was hij ervan overtuigd dat zijn presidentschap een zoektocht was naar bescherming van het Amerikaanse volk en naar vrede voor een wereld die werd gekweld door zorgen. Maar de prijs was onredelijk hoog.

MacPherson had de laatste jaren ontelbare malen militaire eenheden het gevaar in gestuurd om oorlog te voeren tegen de radicaalislamitische jihadstrijders die, als ze de kans zouden krijgen, aanvallen van bijna onvoorstelbare proporties zouden plegen tegen het Amerikaanse volk. Grote aantallen militairen waren gestorven en nog veel meer waren er gewond geraakt. MacPherson was zelf bijna gedood bij een zelfmoordactie in Denver. Hij was een van zijn allerbeste antiterrorismeagenten verloren in een gewapend conflict met islamitische militanten in Jeruzalem en zijn eerste minister van Buitenlandse Zaken was met vierendertig Amerikaanse diplomaten en veiligheidspersoneel omgekomen bij een zelfmoordactie in Gaza.

Er ging geen dag voorbij zonder dat hij de prijs berekende die hij ervoor moest betalen. Deed hij wat juist was? Hield hij de herinnering aan de gevallenen in ere door een veiligere, vredigere wereld te scheppen?

Hij deed zijn best en er was ook goed nieuws geweest.

De Taliban was uitgeroeid en in Afghanistan was het rustig.

In Irak was het – uiteindelijk – grotendeels vredig. En, ondanks alle tegenslagen, was er een democratisch gekozen regering gekomen. Saddam Hoesseins regime was dood en begraven. De grote meerderheid aan Amerikaanse troepen en die van de alliantie waren eindelijk weg uit Irak. En de nieuwe regering was vredelievend, slechts licht bewapend en niet afkerig van Amerikaanse belangen – voorlopig, tenminste.

Wat nog belangrijker was: Yasser Arafat was dood. Aan de leiding was nu een gematigde, democratisch gekozen Palestijnse minister-president. Een tijdelijk Israëlisch-Palestijns verdrag – MacPhersons denkwerk – wierp zijn vruchten af en het zou heel goed kunnen dat voor het einde van de zomer een permanente statusovereenkomst afgerond zou worden. Als de Russen de overeenkomst zouden tekenen, kon er in de herfst een handtekeningenceremonie plaatsvinden.

Nu stond dat allemaal op het spel.

MacPherson en zijn stafchef gingen in een uithoek van de kamer staan. ‘Zeg het me als jij iets gezien hebt wat ik niet zag, Bob,’ vroeg MacPherson, biddend om een wonder.

Bob Corsetti was de man die hem vijftien jaar geleden had aangemoedigd in de politiek te gaan. Corsetti had ervoor gezorgd dat hij gekozen – en herkozen – werd als gouverneur van Colorado. Corsetti had zijn presidentiële campagne aangevoerd en was de enige stafchef van het Witte Huis die hij in dienst had. MacPherson rekende op Corsetti die altijd net iets verder keek en zijn blinde vlekken invulde. Tegenwoordig waren ze als broers en hoewel MacPherson hem goed betaalde, wist hij dat Corsetti, die tien jaar jonger was dan hij, het ook voor niets zou hebben gedaan.

‘Ik ben bang van niet, president. Ze kunnen duidelijk als agressief gekenmerkt worden. We hebben alles volgens de voorschriften gedaan. Maar u heeft geen keus. U moet deze jongen heel snel naar beneden halen.’

De president zei niets. Hij draaide zich om en keek opnieuw naar de radar. De Rus was nog vijfenvijftig kilometer verwijderd en hij was nu in de rode zone. Corsetti had gelijk. Hij had geen andere mogelijkheden meer en geen tijd.

‘God, vergeef me,’ zei MacPherson.

De president gaf het definitieve bevel aan Trainor, de minister van Defensie.

Op de monitor zag MacPherson hoe Trainor de telefoon oppakte en zei: ‘Het gaat door. Ik herhaal: de missie gaat door.’

‘Bevestigd,’ klonk het antwoord vanuit Panama City op een andere monitor.

Alle ogen werden gericht op de livevideobeelden vanuit de leidende F-16.

‘Devil één-één,’ zei de generaal in Panama City, ‘potus verklaart doelwit vijandig. U heeft toestemming voor gevecht.’

‘conr commando, begrijp ik het goed? Doelwit is vijandig? Toestemming voor gevecht? U wilt dat ik een ongewapend passagiersvliegtuig beschiet?’

MacPherson hoorde de stem van de eerste piloot trillen.

Hij keek zijn nationale veiligheidsadviseur scherp aan. Het was de taak van de president, niet van een piloot, om een oproep als deze te rechtvaardigen. De opperbevelhebber had zojuist een instructie gegeven. Waarom werd daar geen gehoor aan gege-ven?

De Aeroflot was nog veertig kilometer verwijderd.

Marsha Kirkpatrick pakte de telefoonlijn met de norad toen er een andere stem door de intercom klonk.

‘Devil één-één, dit is generaal Briggs van de norad. U heeft bevel gekregen deze Russische jet neer te halen. Ik herhaal: haal het doelwit neer.’

Een moment lang was er niets dan stilte.

‘Ik kan het niet, mijnheer.’

Het was de stem van de eerste piloot.

‘Het spijt me, mijnheer… Ik… Ik kan het gewoon niet… Het is niet juist.’

MacPherson zag Kirkpatrick naar adem happen en haar handen instinctmatig naar haar mond brengen. Chuck Murray trok wit weg.

‘Generaal Briggs,’ zei MacPherson terwijl hij de telefoon van Kirkpatrick greep, ‘hier spreekt de president van Amerika. De hoofdstad van het land wordt aangevallen. Ik beveel u dat vliegtuig nú neer te halen.’

‘Ja, mijnheer. Ik doe mijn best.’

Aeroflot 6617 was nu nog maar tweeëntwintig kilometer van Washington verwijderd en zijn snelheid nam toe.

‘Devil één-één, dit is generaal Briggs van de norad. Verlaat de formatie onmiddellijk. Devil één-twee, heeft u de Rus onder schot? Ik herhaal: heeft u de Rus onder schot?’

Stilte.

‘Devil één-twee, heeft u de Rus onder schot?’

‘Begrepen, mijnheer.’

‘Los dat schot, kerel, voordat er tienduizend mensen doodgaan.’

‘Begrepen, mijnheer.’

Alle ogen in de bunker waren gefixeerd op de videobeelden uit de tweede F-16. Het gevechtsvliegtuig ging achter de Russische jumbo vliegen.

MacPherson wierp een blik op de tv-monitors. Elk netwerk had inmiddels zijn eigen beelden van de Russische jet die langs de Potomac rivier kwam razen met de twee F-16’s op zijn hielen.

Het waren angstaanjagende, verlammende beelden en MacPherson twijfelde er niet aan of deze beelden de kracht hadden de wereld in vuur en vlam te zetten.

‘Mijnheer, ik heb het doel in het vizier… Ik heb signaal…’

De vliegtuigen waren nog twaalf kilometer van het Witte Huis verwijderd.

‘Raket afgevuurd.’

Een aim-9 Sidewinder lucht-luchtraket ging plotseling af vanuit de rechterzijde van de F-16. De raket flitste door de ochtendlucht. Hij sneed in de romp van het Russische toestel en toen, in een fractie van een seconde, barstte de Aeroflot 6617 uit tot een gigantische vuurbal die de loop der menselijke gebeurtenissen voorgoed zou veranderen.