Thriller

Vertaald door Daniëlle Langerak

Mozaïek, Zoetermeer

Voor mijn goede vriend Thomas H. Ochiltree.

Bedankt voor de vele jaren humor en wijsheid,

inspiratie en plezier.

Ontwerp omslag Bas Mazur

Vertaling Daniëlle Langerak

Oorspronkelijk verschenen bij Zondervan, Grand Rapids, Michigan, USA, onder de titel Conspiracy in Kiev

ISBN 978 90 239 1757 1

NUR 332

© Engelstalige versie 2008 Noel Hynd

© Nederlandstalige versie 2009 Noel Hynd en uitgeverij Mozaïek, Zoetermeer

Meer informatie over deze roman en andere uitgaven van Mozaïek vindt u op www.uitgeverijmozaiek.nl

Alle rechten voorbehouden.

Elke cultuur heeft haar eigen, unieke overheidssysteem. Dat van u is democratie, gematigd door corruptie. Dat van ons is totalitarisme, gematigd door moord.

– Anonieme Russische diplomaat

Deel Een

Een

* * *

Daniël nam laat op de avond graag een glas cognac en een sigaar. Daarom vertrok hij elke avond om tien uur, vooral op bitter koude avonden als deze, te voet naar het drukke restaurant op de hoek. Het was vrijdag 2 januari, de tweede dag van het nieuwe jaar. Hij zou niet lang meer in Parijs blijven, dus kon hij maar beter van elke avond genieten. Hij wist zelf niet eens welke avond zijn laatste zou zijn.

Zijn kleine appartement lag aan de Rue du Bourg Tibourg in de wijk Le Marais, niet ver van het Hôtel de Ville, wat geen hotel was, maar het majestueuze stadhuis van Parijs. Deze buurt, het derde en vierde arrondissement op de rechteroever in Parijs, was in de zevende eeuw de exclusiefste buurt van de stad. Twee generaties geleden was hij vervallen tot een armzalige achterbuurt en een van de moeilijkste delen voor de Parijse politie, als die al de moeite nam zich in die wijk te begeven.

Nu was dat allemaal weer veranderd. Tijdens de ambtsperiode van president François Mitterand – een socialist die door critici de ‘laatste Franse koning’ werd genoemd – in de jaren zeventig was de buurt opgeknapt en gerestaureerd. Nu, in het begin van de eenentwintigste eeuw, was het een gezellige wijk geworden en vanwege de galerieën, musea, moderne winkels en restaurants was het een favoriete verblijfplaats van de vele toeristen. Bovendien had de wijk een eigen sfeer; er waren verschillende kleine winkels voor de oudere Joodse inwoners van het gebied, de overlevenden van de Holocaust, en hun nakomelingen.

Daniëls favoriete café, L’étincelle – Frans voor ‘de vonk’ – stond aan het plein tussen de Rue du Bourg Tibourg en de Rue de Rivoli. Dit was niet de toeristische Rue de Rivoli met de winkelgalerijen aan de ene kant van de Tuilerieën en langs het Louvre, maar het verlengde daarvan, dat uiteindelijk overging in de Rue de Saint-Antoine en rond de Place de la Bastille liep. Hier waren niet veel toeristen.

Daniël sjokte langs het Zuid-Amerikaanse café op de hoek met de langzame aarzelende gang van een oude man. Het was een ongewoon kille nacht, zelfs voor Parijs in januari. Hij trok zijn jas dicht en stapte langs een paar stukken ijs op de grond. Zijn adem kwam als een stoomwolkje uit zijn mond. Het was zes graden onder nul, maar het voelde nog kouder aan. De afgelopen twee weken had hij zich niet geschoren en zijn grijze baard beschermde zijn gezicht tegen de kou. Hij zag eruit als een oude rabbi. Dat was ironisch, maar niet toevallig. Onder de baard zat een priesterboord. Onder de dikke jas zat een zilveren kruis met het lichaam van Christus: het onmiskenbare teken van rooms-katholieken.

Na een paar stappen was Daniël in het restaurant. De Vonk was een toepasselijke naam. Het was een gezellig café met vriendelijk personeel. Een van de serveersters zag hem binnenkomen. Irène. Het was een aantrekkelijk meisje van begin twintig, bijdehand, knap en vriendelijk. Net als de rest van het personeel liep ze haastig door het café in een bruin t-shirt met het logo van het restaurant en een strakke spijkerbroek.

Als hij jonger was geweest, mijmerde hij terwijl hij haar nakeek… en als hij geen priester was geworden…

Geen priester. Hij lachte in zichzelf.

Ze had interessante exotische gelaatstrekken. Daniël kon veel van gezichten aflezen. Hij vermoedde dat ze half Frans en half Algerijns was. Irène deed hem denken aan een Frans-Algerijnse zangeres van wie hij fan was en die Nadiya heette, en aan de Amerikaanse zangeres Norah Jones.

‘Bon soir, mon Père,’ zei ze.

‘Bon soir, Irène,’ antwoordde hij.

Hij was hier zo vaak geweest dat hij inmiddels de namen van het personeel kende. Hij trok zijn wollen jas en handschoenen uit en deed zijn sjaal af. Het rook lekker in het restaurant. Daniël genoot van deze weken in Parijs, en dan het meest van dit moment van de dag, waarop hij op een drukke plek zat, genoot van de energie van de jonge mensen om zich heen en rustig kon nadenken.

‘Ga maar zitten waar u wilt,’ zei ze.

Hij knikte en keek om zich heen. Hij zag de Amerikaanse vrouw alleen aan een tafel zitten. Het geluk lachte hem toe: hij zou deze avond niet alleen doorbrengen. De vorige avond had ze zich aan hem voorgesteld als Rosa. Ze was lerares in het een of ander, of dat beweerde ze in elk geval te zijn. Ze had verteld dat ze single was en openstond voor niet-bedreigend gezelschap als de dag ten einde kwam. Haar achternaam had ze niet genoemd en hij had er ook niet naar gevraagd.

Ze had de afgelopen twee avonden met hem gesproken over filosofie en theologie en leek geen bijbedoelingen te hebben, iets wat Daniël altijd verdacht vond. Ze zou het vast niet erg vinden als hij haar weer gezelschap zou houden. Hij wist in elk geval zeker dat hij de avond graag weer met haar zou doorbrengen. Het was tegenwoordig niet gemakkelijk om een vrouw te vinden die geen bezwaar had tegen sigaren, zeker als die werden gerookt door een priester.

Ze zat vlak bij de deur en glimlachte toen ze hem zag. Hij liep naar haar tafeltje en vroeg: ‘Mag ik erbij komen zitten?’

Ze spraken in het Engels. Zij plat Amerikaans en hij met een Oost-Europees accent. Toen ze hem daarnaar had gevraagd, had hij gezegd dat hij uit Hongarije kwam.

‘Ik ben geboren in Boedapest,’ had hij verteld. ‘Daar hebben mijn ouders tot 1956 gewoond. Toen de Russische tanks het land binnenkwamen, zijn ze naar Engeland gevlucht en van daar naar Canada gereisd.’

‘Waar heb je je priesteropleiding gevolgd?’ had ze gevraagd.

‘In Montreal. Daar heb ik Frans leren spreken.’

Zij had op haar beurt verteld dat ze in Kansas was opgegroeid, maar nu in New York woonde. Hij kende New York goed en ze vertelden elkaar over hun ervaringen.

Zoals altijd vouwde Daniël zijn jas op en legde die netjes op de lege stoel aan hun tafel. Toen ging hij zitten. Irène bracht hem een cognac, liet een schattige glimlach zien en haastte zich toen naar de andere tafels.

‘Heb je echt geen last van de rook van mijn sigaar?’ vroeg Daniël zijn tafelgenoot.

‘Helemaal niet.’

Het gesprek kwam gemakkelijk op gang en hij merkte dat haar blik steeds weer van haar Coca-Cola met citroen naar zijn handen ging.

Ook deze avond klonk er muziek en die was zo hard dat ze hun stem moesten verheffen om elkaar te kunnen verstaan. Het was een gezellige herrie. Er werd in verschillende talen gesproken en dan was er nog het geluid van klinkende glazen en bestek op de borden. L’étincelle was een vrolijke tent.

Toen ze een paar minuten hadden zitten praten, zwaaide ze naar een man die het café binnenkwam en om zich heen keek.

‘Hé, dat is een vriend van me,’ zei ze. ‘Hij komt erbij zitten.’

Dat vond Daniël geen goed idee. Hij kon niet zeggen waarom, maar op de een of andere manier wist hij dat het geen goed idee was. Daar had hij een zesde zintuig voor. Hij keek de vreemdeling aan met een blik die een gat in een betonnen muur zou kunnen boren.

Voor Daniël kon protesteren ging de nieuwkomer op de stoel het dichtst bij de deur zitten. Hij had nog niets gezegd, maar Daniël had al gezien dat het een Amerikaan was. Hij zag eruit als een zakenman. Dat wees nog sterker op problemen.

Er volgde een ongemakkelijke stilte. De man keek Daniël ernstig aan. Rosa stelde hen niet aan elkaar voor en dat maakte nog duidelijker dat er problemen zouden komen.

Dat waren al drie aanwijzingen die op moeilijkheden wezen, dus…

‘Wat is er?’ vroeg Daniël, om zich heen kijkend en hopend dat hij het bij het verkeerde eind had.

‘U bent niet oud, vader Daniël,’ zei ze.

‘Jullie zijn geen vrienden,’ antwoordde hij.

‘En u bent geen priester,’ zei de man. ‘U bent niet eens rooms-katholiek.’

Daniël stak zijn hand snel onder zijn jas, op zoek naar het pistool dat hij voor dit soort momenten bij zich droeg, maar Rosa greep zijn hand stevig vast en gaf hem niet de mogelijkheid zichzelf te verdedigen.

Op hetzelfde moment leunde de nieuwkomer over de tafel met een klein pistool met een korte loop. Hij drukte het tegen Daniëls borst en haalde de trekker over.

Er klonk een harde knal, maar dat was nauwelijks te horen boven het lawaai van het restaurant uit. Slechts enkele gasten keken om zich heen.

Daniël keek eerst geschrokken en toen woedend. Toen verdween dat alles door een vreselijke pijn. De kogel had zijn borstbeen doorboord. De schutter maakte gebruik van de verwarring en schoot nog eens. Er klonk nog een knal. Dit schot was zo snel en precies dat het direct door Daniëls hart ging. De vrouw ondersteunde zijn lichaam zodat hij niet op de grond viel. Ze gaf hem een duwtje zodat hij in plaats daarvan voorover op de tafel viel alsof hij dronken was.

De schutter stopte het wapen in zijn zak en stond op, evenals Rosa. Ze verborgen hun gezichten achter hun handen en liepen snel naar de deur. Pas toen ze buiten waren, hoorden ze dat achter hen het vrolijke gepraat overging in geschrokken geschreeuw.

Een paar seconden later kwam Irène naar de tafel om te zien wat er was gebeurd.

Ze zag het cognacglas in scherven onder Daniëls levenloze hoofd liggen. Ze zag zijn starende ogen en het bloed dat zich op de tafel met de cognac mengde.

Ze sloeg haar handen voor haar gezicht en begon te schreeuwen. De manager, een jonge man die Gerard heette, kwam direct aanlopen, maar toen waren Daniëls twee tafelgenoten nergens meer te zien.

Ze waren verdwenen in de koude, donkere nacht.