Tim en Taco
op Terschelling

Lieke van Duin

tekeningen Harmen van Straaten

Derde druk 2012

Kwintessens | Mozaïek Junior

Voor mijn ouders

Lees meer over Tim en Taco in:

De kinderen van de binnentuin

Het nieuwe skateboard

Knikkerkampioen!

Tim en Taco redden een zeehond

Minke springt

Leeftijd 8+

Voorlezen: 7+

AVI 7

Illustraties omslag en binnenwerk Harmen van Straaten

Ontwerp omslag www.sprepress.nl (Kwintessens)/ Mirella Dijkerman (Mozaïek)

Lay-out: S-PrePress, Sabine van Winsen

Bronvermelding mottogedichtjes: Judith Herzberg: De zee uit Doen en laten, Uitgeverij Maarten Muntinga, Amsterdam 1994; Baukje Wytsma: Tegearre uit Omke Siger is in liger, Uitgeverij It Fryske Boek, Grou 1990.

© 2007 Kwintessens, Amersfoort

In licentie uitgegeven door Uitgeverij Mozaïek;

Mozaïek Junior is een imprint van Uitgeverij Mozaïek.

Derde druk 2012

ISBN 978 90 5788 188 6 (Kwintessens)

Meer informatie over dit boek en andere uitgaven van Kwintessens Uitgevers
vind je op www.kwintessens.nl.

bestelnummer 5191

ISBN 978 90 239 9231 8 (Mozaïek)  / ISBN eBook 978 90 239 3037 2

Meer informatie over dit boek en andere boeken van Mozaïek  vind je op www.uitgeverijmozaiek.nl

Meer informatie over de auteur vind je op www.liekevanduin.nl

NUR 282

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een  geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij  elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enig andere manier, zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.

De zee

De zee kun je horen

met je handen voor je oren,

in een kokkel,

in een mosterdpotje,

of aan zee.

Judith Herzberg

Tegearre

Nim myn hân

yn dyn hân

nim my mei.

Nei in lân

hiel fier fuort

fier hjir wei.

Wy moetsje

de wolken

de wyn

en de sinne.

O, ik wol altyd

ticht njonken dy rinne.

Baukje Wytsma

Zeereis

‘Toe-oe-oet!’

‘Help! Ik schrik me rot!’ Taco duikt in elkaar, zijn handen tegen zijn oren. Hij staat naast Tim op het bovendek van de grote boot naar Terschelling. Hun jacks klapperen in de wind. Meeuwen zwieren om hen heen.

Het bovendek is de mooiste plek van het schip. Je kunt de hele haven zien. Ver beneden hen is de kade. Daar lijkt alles nu heel klein. De mensen zijn net poppetjes. En de sliert wagens met koffers en rugzakken lijkt wel een speelgoedtreintje.

Op het bovendek ben je ook het dichtst bij de scheepshoorn. Als die loeit, is het alsof je een klap krijgt. Een klap van geluid.

‘We gaan!’ schreeuwt Tim.

Taco springt op en neer van opwinding. Hij geeft Tim een stomp tegen zijn schouder. Taco woont naast Tim in de stad. Ze zitten naast elkaar in de klas en voetballen in hetzelfde team. En nu gaat Taco met Tim mee kamperen. In het blauwe koepeltentje dat hij voor zijn verjaardag heeft gekregen.

Veel konden ze niet meenemen. Alleen wat in hun fietstassen en rugzak paste. Zaklamp, zakmes, schep, laarzen en voetbal. Een gameboy, een schaakspel, een paar strips.

Met fiets en al gingen ze vanochtend de trein in.

Tims moeder is ook mee. Achter haar fiets heeft ze een fietskar. Daar zit Taco’s tent in. En slaapzakken en kookspullen.

De grote tent paste daar niet bij. Die is met de post verstuurd.

‘Toet-toet-toet!’ De scheepshoorn doet pijn aan hun oren.

De motoren beginnen harder te ronken. Het schip begint te trillen. Wild schuimende golven duwen het schip langzaam weg van de kade. Dan varen ze statig de haven uit, de zee op.

‘Net of we naar een ander land gaan,’ schreeuwt Taco door het lawaai van de motoren heen.

‘Gaan we ook!’ schreeuwt Tim terug. ‘Een soort buitenland!’

Er is onweer voorspeld. Maar de weermannen hebben het weer eens mis. De zon schijnt en er is geen wolkje te zien. Er staat een stevige bries. De zee is vol witte schuimkopjes. Meeuwen zweven krijsend met de boot mee. Soms lijkt het of ze stilhangen in de lucht. Maar als Tim en Taco een boterham omhoog houden,
duiken ze eropaf. In volle vaart pikken de meeuwen het brood
uit hun handen.

Na een tijdje doemen aan de horizon lage heuvels op. Er staat een blokje tussen, als een stompje potlood. Langzaam wordt het potloodje een toren. ‘De Brandaris!’ roept Tim.

Tim is vorig jaar ook op het eiland geweest. De Brandaris is de vuurtoren, weet hij nog. Al meer dan vierhonderd jaar staat de Brandaris in het dorp bij de haven.

Ze varen de haven voorbij. ‘Ho, stop!’ roept Taco. ‘We gaan verkeerd!’

‘Het komt goed,’ zegt de moeder van Tim. ‘We kunnen niet recht op de haven af varen. Dan lopen we vast.’ Ze wijst naar een enorme zandplaat. De boot vaart er in een wijde boog omheen. ‘De Waddenzee is erg ondiep. Bij eb stroomt het water weg. Dan komt de zee hier droog te liggen. Alleen in de stroomgeulen is dan nog water. Dus moet je zorgen dat je met je boot in die geulen blijft.’

‘Maar hoe weet je nou waar die geulen zijn?’ vraagt Taco.

‘Je kan toch niet door het water heen kijken!’

‘Dat zie je aan de boeien,’ zegt Tim. ‘Kijk, daar is een groene.

En daar’ – hij wijst naar de andere kant – ‘een rooie. Daar moeten we tussen blijven. Daar is het diep genoeg.’

‘Maar als het hier leegstroomt,’ zegt Taco, ‘kan je dan op de bodem van de zee lopen?’

‘Ja, dat kan,’ zegt de moeder van Tim. ‘Dat is wadlopen. Maar het is gevaarlijk. Want voor je het weet, zit je in zo’n geul.

Die geulen zijn diep, ook bij eb. En er kan een sterke stroming in staan, die je meesleurt.’

‘Tof!’ roept Taco. ‘Gaan wij ook wadlopen?’

‘Misschien,’ zegt Tims moeder. ‘Het is wel zwaar. Je moet er een goede conditie voor hebben.’

‘Wij hebben een topconditie,’ zegt Taco. ‘Want wij zijn voetballers!’ Hij maakt een vuist. Met zijn andere hand knijpt
hij in zijn bovenarm. ‘Kijk, spierballen!’

Oei, bijna valt Taco om. Hij kan zich nog net aan Tim vastgrijpen. Maar die wankelt ook. De vloer onder hun voeten beweegt. Langzaam schuin omhoog. En langzaam weer omlaag. Al struikelend glijden ze naar de rand van het dek. Angstig pakken ze de reling vast. Hun knokkels zijn wit, zo hard knijpen ze in het ijzer.

‘Er is hier altijd deining in dit stroomgat,’ zegt de moeder van Tim. ‘Maar nu is het wel heftig!’

Taco trekt wit weg.

‘Kijk maar naar de horizon,’ zegt Tims moeder. ‘Dan word je niet zeeziek.’

Dat helpt. Maar de horizon gaat hoog de lucht in. En daalt dan diep naar beneden.

Er glijdt van alles over het dek. Een koffiekopje rolt tegen de rand. Pats! De scherven gaan de diepte in. Een halfvol bakje patat komt aanzeilen. De patatjes vliegen overboord. Het bakje blijft met de mayonaise aan de rand plakken. Een rugzak glijdt naar de reling. ‘Hou ‘m tegen!’ schreeuwt iemand. Een meisje naast Tim zet haar voet erop. Net op tijd.

‘Help, we slaan om!’ schreeuwt Taco. Zijn ogen zijn groot en rond van angst. Zijn gezicht is spierwit.

Dan wordt de deining minder. De boot draait. Terug naar de luwte, naar de haven van Terschelling.

Taco haalt opgelucht adem. ‘Jammer,’ zegt hij. ‘Het was net zo spannend.’