Als de man van Anna na een hevig conflict naar het front vertrekt om aan de Grote Oorlog deel te nemen, reist ze hem achterna om hem te zoeken. In korte tijd raakt ze zelf betrokken bij de oorlog: ze komt als verpleegster in een van de fronthospitalen terecht, waar ze elke dag geconfronteerd wordt met lijden en verwoesting.

Terwijl ze haar uiterste best doet om te helpen waar ze kan, blijft ze zoeken naar  aar echtgenoot, te midden van de puinhopen. Maar niets kan haar voorbereiden op wat er werkelijk met hem is gebeurd.

Hoe kan Anna hoop houden als ze alles verliest en er niets meer is wat het lijkt?

Els Florijn (1982) publiceerde eerder Laatste nacht (2002), Schaduw van de wolf (2005), Het meisje dat verdween (2010) en Onze Vader (2013). Het meisje dat verdween (15.000 verkocht!) won in 2011 de Publieksprijs voor het Christelijke Boek en werd bovendien opgenomen in de CLO 15, de canon van de christelijke literatuur. www.elsflorijn.nl

Van Els Florijn verschenen eerder bij

Uitgeverij Mozaïek:

Laatste nacht

Schaduw van de wolf

Het meisje dat verdween

Onze Vader

Els Florijn

Rode papaver

UITGEVERIJ MOZAÏEK, UTRECHT

Bedankt voor de aankoop van dit ebook. We hopen dat je er enthousiast over bent. Graag wijzen wij je erop dat het niet toegestaan is om dit ebook aan iemand door te geven of digitaal te verspreiden. Dit ebook is voorzien van een watermerk waardoor het op jouw naam staat en kopieën naar jou terug verwijzen.

ISBN 978 90 239 9696 5 (boek)

ISBN 978 90 239 7860 2 (e-book)

NUR 301

Ontwerp omslag: Studio Ron van Roon

Omslagbeeld: Mairi Chisholm met verrekijker, Pervijze, 11 september 1917

(Foto Imperial War Museums)

Foto auteur: Eljee Bergwerff

Lay-out en dtp: Gerard de Groot

© 2017 Uitgeverij Mozaïek, Utrecht

Alle rechten voorbehouden

www.uitgeverijmozaiek.nl

www.elsflorijn.nl

Queeste

Ach wat ik ook

op deze tocht

ten grave zocht

was wind en rook,

en wie weet is

wel nooit geweest

wat ik het meest

van alles mis;

maar vroeg of laat

verschijnt het land

dat elk verstand

te boven gaat,

waar ik volmaakt

opnieuw ontmoet

wie ik voorgoed

was kwijtgeraakt.

Jean Pierre Rawie

(Uit: Verzamelde verzen, Bert Bakker, Amsterdam 2006)

1

Na veel dringen heb ik een plaatsje weten te veroveren in de trein. Ik zit klem tussen een dikke, zweterige dame en een magere, keurig geklede heer. Heel de treinreis moet ik mijn valies op schoot houden. De zweterige dame probeert een paar keer een gesprek met mij te beginnen, maar haar opmerkingen ‘vol hier, nietwaar’ en ‘vindt u het ook zo warm’ gaan loos verloren in het rumoer om ons heen. Ik doe alsof ik haar niet hoor.

Toen ik wegging leek het alsof het zo moest. Alsof dit het enige goede was wat ik kon doen. Alsof het niet gaf dat ik mijn boerderij achterliet, alsof ik het voor elkaar zou kunnen krijgen om Arthur te vinden.

Naarmate de reis vordert voel ik mij misselijk worden. De lucht in de coupé is zwaar van zweet en ongemak. Toch is het dat niet wat mij misselijk maakt: ik kan nog net naar buiten kijken en ik zie het landschap voorbijtrekken, soms wat schokkerig, dan weer vloeiend. En dat wringt mijn maag in elkaar, maakt dat ik moet slikken en slikken om de klont uit mijn keel te krijgen, want hoe meer het land als een wazig lint langs de trein trekt, hoe meer ik denk aan dat wat ik achterlaat.

We komen aan op het laatste station. Ik stap uit, achter de dikke vrouw die ‘pardon, pardon’ zeggend, zich met haar ellebogen breed naar de uitgang worstelt.

En dan sta ik op het perron. Overal om mij heen lopen mensen en allemaal lijken ze precies te weten wat ze moeten doen en waar ze heen gaan. Een krantenjongen loopt mij luid schreeuwend voor de voeten. De grote koppen op de voorpagina van de krant schreeuwen ‘Leve België!’ met hem mee.

Ik klem de hengsels van de tas zo stijf in mijn vingers dat mijn arm zeer gaat doen. In mijn andere hand heb ik mijn opschrijfboekje en het potlood. Maar niemand lijkt tijd genoeg te hebben, iedereen heeft haast, en ik kan niet roepen, niet schreeuwen zoals iedereen hier doet.

Ik sluit mijn ogen even, zoals ik als klein meisje ook al deed; als je je ogen sluit, kun je jezelf inbeelden dat je onzichtbaar bent – of dat de wereld om je heen niet meer bestaat.

Natuurlijk helpt het niet. Maar in de drie seconden dat ik mijn ogen sluit, bid ik zo vurig als ik kan: Mijn God, help me! Laat me zien waar ik naartoe moet!

Als ik mijn ogen opendoe is alles nog hetzelfde. Niemand let op mij. Niemand spreekt mij aan. Niemand heeft tijd voor iets anders dan voor zijn eigen dingen.

Op dat moment besluit ik de eerste trein weer terug te nemen, hoelang het ook duurt voor die teruggaat. Al moet ik hier op het station slapen. Ik was van plan om een kamer in een logement te huren en daar een tijdje te blijven. Ik dacht dat ik in een paar dagen Arthur makkelijk kon vinden. Ik begrijp werkelijk niet waarom ik dat dacht. Het zou mij niet verbazen als alle logementen overvol zitten en niemand de tijd neemt om mijn inderhaast geschreven briefjes te lezen.

Op het bovenste blad van mijn opschrijfboekje heb ik, nog thuis, staande bij de tafel, alles wat ik van Arthur weet opgeschreven: zijn naam, het postadres dat ik had gekregen, mijn adres in Holland, en met een vraagteken erbij heb ik een aantal namen opgeschreven die ik hem ooit heb horen noemen. Misschien zegt de combinatie van voornamen iemand iets.

Ik begin te lopen en ik probeer eruit te zien als iemand met een doel. Misschien kan iemand mij vertellen hoe laat de eerstvolgende trein teruggaat.

Dan zie ik hem staan, een beetje apart van alle gehaaste mensen. Hij is de enige die alle tijd lijkt te hebben. Hij leunt tegen een motorfiets. Zijn lange, geelleren motorjas is opengevallen en hij kijkt met samengeknepen ogen naar de mensen die langs hem heen lopen. De meesten zijn op weg naar hun bestemming, het perron wordt langzaam leger, de kruiers slenteren en roken, tellen hun fooien. Blijkbaar is degene op wie hij wacht nog niet gekomen. Ik bekijk hem, zoals hij nonchalant tegen de motor met zijspan staat geleund: de ceintuur van de jas is strak aangetrokken, hij draagt lange rijglaarzen en een pet met een klep. In de zijspan staat een plunjezak, zo een als Arthur ook bij zich had, tijdens zijn laatste verlof. Dit is iemand die er militair uitziet. Dit is iemand die wacht. Dit is iemand die misschien de tijd wil nemen om mijn briefje te lezen. Iemand die misschien kan vertellen waar ik moet zijn, als ik Arthur wil vinden.

Ik loop naar hem toe en ineens zie ik dat het geen man is, maar een vrouw. Een vrouw in een kniebroek. Een vrouw die scherp naar mij kijkt, vanonder de klep van haar pet. De manier waarop ze daar staat heeft iets vriendelijks, iets geruststellends. Haar gezicht is sterk, bijna mannelijk door de grote, gebogen neus en de vastberaden mond. Ze heeft een lange vlecht waarvan het uiteinde over haar schouder hangt.

Als ik vlak bij haar ben, zegt ze ‘Ja?’, alsof ik al iets heb gevraagd en ze me niet goed kon verstaan. Ik zet mijn valies neer en scheur het bovenste blaadje uit mijn boekje. Dat geef ik aan haar, en ik schrijf op een leeg blad: ‘Ik zoek deze man. Soldaat.’ Terwijl ze haar ogen over de weinige gegevens laat glijden, scheur ik ook dat blaadje los en geef het aan haar als ze opkijkt. Ze leest het tweede briefje ook zwijgend en dan kijkt ze mij aan, met een heel directe en heel imponerende blik die mij ongemakkelijk maakt.

‘Hoe heet u?’ zegt ze.

Ik schrijf op een nieuw blad: ‘Anna.’

‘Stem verloren?’ vraagt ze. Haar stem heeft iets ruws, iets spottends, iets wat ik niet bij een vrouw verwacht.

Ik knik. Jazeker, stem verloren. Al jaren. Tot mijn verbazing lacht ze, haar hoofd iets achterover, heel hartelijk en gemeend. Dan kijkt ze me weer aan en ze zegt: ‘Dat is lekker rustig. Naar die man ben je op zoek?’

Ik knik opnieuw, half en half verwachtend dat ik nu ga horen dat het waanzin is dat ik midden in een oorlog op zoek ben naar een soldaat. Ze leest nog een keer wat ik opgeschreven heb en kijkt me op dezelfde manier aan. Ik kijk terug. Ze zegt: ‘Niet doen, Mairi, hier krijg je spijt van.’

Ik sla mijn opschrijfboekje al weer open om haar op het ‘Anna’ te wijzen, als ik mij realiseer dat ze tegen zichzelf praat. Ze zucht diep. Dan steekt ze me haar hand toe en ik neem die aan. Ondanks haar smalle hand heeft ze een verrassend sterke handdruk.

‘Ik ben Mairi, verpleegster en vroedvrouw.’

Ze blijft mijn hand even vasthouden, vraagt dan: ‘Kun je tegen bloed?’

Bloed? Waarom zou ik tegen bloed moeten kunnen? Ik haal mijn schouders op. Ik heb nog nooit gemerkt dat ik er niet tegen kan.

‘Kun je tegen schreeuwende kerels? Lange nachten? Kapotgeschoten gezichten, gebroken benen, buikwonden? Ben je van plan flauw te vallen als je zoiets ziet?’

Waar wil ze heen? Ik heb nog nooit een kapotgeschoten gezicht gezien, en het lokt me ook niet erg aan. Maar de trein gaat voorlopig niet terug en ik wil overal wel laconiek over doen, als ze me maar helpt. Ze heeft in ieder geval nog niet gezegd dat mijn missie kansloos is.

En misschien wil ik ook niet terug. Het liefste wil ik Arthur vinden. Ik pak mijn opschrijfboekje en schrijf onder ‘Anna’: ‘Voor alles moet een eerste keer zijn.’

Daar moet ze opnieuw om lachen, haar mond wijd open en haar ogen samengeknepen. ‘Ik mag jou,’ zegt ze, ‘ik wist het meteen toen ik je zag, ik mag je. Er zijn in heel mijn leven maar heel weinig mensen geweest over wie ik dat heb gezegd, Anna zonder stem. Dus ga ik iets stoms doen, omdat ik je mag. Kom hier, je mag in de zijspan. We gaan naar het hospitaal, en ik stel je voor als nieuwe verpleegster, want ik heb gezegd dat ik een nieuwe van de trein ging halen, en aan verpleegsters hebben we altijd gebrek. En ik zie aan jou dat je een goede bent, want dat zie ik altijd meteen. Of ze goed zijn of niet. Anders dan ik, maar ik ken jouw soort. En luister, ik werk je in, je zorgt dat je bij mij blijft en dat je naar me luistert en je doet je uiterste best om de beste verpleegster te zijn die er tot nu toe is geweest, en in ruil daarvoor doe ik, als ik daar tijd voor heb, wat ik kan om die man te vinden. Ik zou maar ja zeggen, want een beter aanbod krijg jij nooit meer. Los van dat ik je dit aanbod doe in een vlaag van verstandsverbijstering.’

Ze zwijgt even en ik kijk haar aan, zo verbaasd. Ik wist niet dat zulk soort mensen bestaan. Die doen en praten zoals zij doet en praat. Alsof ze precies weet wie ik ben, dwars door mijn zwijgen heen.

‘Een andere kans om die man te vinden krijg je niet, want er mag nog geen kip door, en laat staan een zus of een vrouw of een geliefde of wie dan ook. Ik ben je enige kans. Als je andere verplichtingen hebt, is het nu omkeren. Ook teruggaan als mijn aanbod je niet lijkt.’

Ze glimlacht, bijna mild, als ze mijn gezicht bekijkt. ‘Je bent niet veel gewend. Kom op, kost en inwoning gratis.’

Meteen lacht ze weer hard, waardoor ik begrijp dat ze een grap heeft gemaakt. Ze pakt mijn valies en gooit het in de zijspan, boven op de plunjezak, zodat ik om de motorfiets heen moet lopen.

Het lukt me niet helemaal om er in te komen, maar ze helpt me, sjort mijn rokken de zijspan in, wat er zo dwaas uitziet dat we allebei in de lach schieten, en dan loopt ze om de motor heen en start. De motor begint zo te brullen dat ik het liefste er weer uit zou springen, maar ze lacht naar me en rijdt weg. Onder het rijden schreeuwt ze af en toe iets tegen mij, maar haar woorden verwaaien in de wind.