Het Loiredal, 1895. De zeventienjarige Sara Thibault droomt ervan om meesterwijnmaker te worden, net als haar vader. Maar als deze door een tragisch ongeval om het leven komt, wordt de wijngaard aan hun grootste rivaal verkocht. Na een dramatisch voorval vlucht Sara samen met haar zus Lydia naar New York.

Philippe Lemieux heeft zich in Californië gevestigd om er een grote wijngaard te verwezenlijken. Dan krijgt hij het bericht dat in Frankrijk zijn broer is vermoord, en hij besluit ervoor te zorgen dat de dader zijn straf niet zal ontlopen.

Als ook Sara naar Californië vertrekt in een poging alsnog haar droom waar te maken, komen de twee elkaar in een wijngaard tegen. Onmiddellijk beseft Sara dat deze man haar lot in handen heeft.

In deze meeslepende debuutroman laat Kristen Harnisch de lezer kennismaken met een doortastende jonge vrouw die alles op alles zet om haar doel te bereiken.

Kristen Harnisch is moeder van drie kinderen en woont in Connecticut. Sara, de dochter van de wijnbouwer is haar debuutroman.

‘Een heerlijke roman. Dit verhaal roept direct de sfeer op van Gone with the wind. Een aanrader!’ – Roberta Rich, auteur van De vroedvrouw van Venetië

‘Liefhebbers van historische fictie zullen van dit boek genieten als van een goed glas wijn.’ – Kirkus reviews

Vertaald door Mariella Duindam

Uitgeverij Mozaïek, Zoetermeer

Bedankt voor de aankoop van dit ebook. We hopen dat je er enthousiast over bent. Graag wijzen wij je erop dat het niet toegestaan is om dit ebook aan iemand door te geven of digitaal te verspreiden. Dit ebook is voorzien van een watermerk waardoor het op jouw naam staat en kopieën naar jou terug verwijzen.

ISBN 978 90 239 9656 9

NUR 342

Vertaling Mariella Duindam

Ontwerp omslag b’IJ Barbara

Omslagbeeld © Miquel Sobreira/Arcangel Images

Lay-out en dtp Gerard de Groot

Oorspronkelijk verschenen bij She Writes Press, Berkeley, Californië, USA, onder de titel The Vintner’s Daugther.

Engelstalige uitgave © 2014 Kristen Harnisch

Nederlandse uitgave © 2014 Mariella Duindam

www.uitgeverijmozaiek.nl

Alle rechten voorbehouden

Voor mijn man David, omdat hij bleef zeggen:

‘Yes, you can.’

En voor mijn liefhebbende kinderen, Ellen, Ryan

en Julia:

Yes, you can.

HOOFDSTUK 1

BIECHT

30 juni 1896, New York City, Amerika

De lucht was doortrokken van een scherpe stank: zweet en paardenmest. Sara Thibault tilde de zoom van haar jurk een stukje omhoog en haastte zich door Mott Street, waarbij ze de hopen viezigheid probeerde te omzeilen zonder haar pas te vertragen. Van alle kanten drongen de geluiden van de straat zich aan haar op. Op de balkons boven haar hoofd stonden vrouwen matten uit te kloppen of wasgoed op te hangen, roepend naar elkaar of naar hun kinderen op straat. Om de haverklap klonk het luide gebel van een autobus of het gebalk van een ezel.

Dit was niet het Amerika dat Sara zich had voorgesteld. Langs de modderige weg stond een hele rij handkarren waar van alles en nog wat verkocht werd, van aardappels tot laudanum. Er klonken allerlei talen die ze niet verstond. Fietsers reden knarsend voorbij, voddenrapers stonden in portieken te blèren, straatjochies riepen haar na en trokken met hun vuile handen aan haar rok.

Natuurlijk had ze beter niet alleen kunnen gaan, maar als ze iemand meebracht, lokte ze daarmee nog een oordeel uit, een oordeel dat alleen de Heer mocht vellen. Zou God nu bij haar zijn? Leidde Hij haar nu door deze straat naar de verlossing, weg van de zonde? Ze kon zich nauwelijks voorstellen dat ze in de hel zou moeten branden voor wat ze had gedaan. Als God alom aanwezig was, dan was Hij er die nacht ook bij geweest. Dan had Hij gezien wat er was gebeurd.

Nu kon ze niet meer terug, dacht ze, terwijl ze strak voor zich uit keek. Was ze maar vast in de kerk! Daar was het tenminste stil en het rook er zo heerlijk naar wierook.

Ze droeg een eenvoudige blauwkatoenen jurk, de mooiste die ze bezat. Om haar hoofd had ze een wijnrode sjaal geknoopt, want van haar prachtige roodbruine haar was niet veel meer over.

Daar verrees de kolossale stenen gevel van de kathedraal. Op de trappen stond een gedrongen, kalende man in een priestergewaad woest met een bezem te zwaaien. ‘Wegwezen!’ schreeuwde hij tegen een groepje schooiertjes. Op iedere andere dag zou Sara hierom gelachen hebben, maar vandaag was ze somber en verdrietig.

Binnen doemde het marmeren altaar met zijn vergulde retabel voor haar op. Uit haar zak haalde ze drie zilveren dollars, een deel van wat ze verdiend had door speciaal voor dit doel haar haar te verkopen. Eén voor één liet ze de munten in de collectebus vallen. Het geluid echode door de reusachtige ruimte. Toen het weer stil werd, hoorde Sara alleen nog het bonzen van haar eigen hart.

Pas toen ze in de biechtstoel was gaan zitten, deed ze haar sjaal af en legde die in haar schoot. Nerveus wreef ze met haar vingers over de zachte stof. Er kraakte iets en plotseling werd het schuifje voor het rooster omhooggeschoven. Ze knielde neer, rechtte haar rug en haalde diep adem. Toen richtte ze haar ogen op de gaatjes in het rooster voor haar en slikte moeizaam.

‘In nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti. Amen,’ zei ze zacht, terwijl ze een kruis sloeg. ‘Vergeef me, mon père... ik heb gezondigd.’

De schaduw aan de andere kant van het paneel schraapte zijn keel en leek een geeuw te onderdrukken. ‘U mag uw zonden belijden.’

Daar zat ze, gevangen tussen de wanden van het biechthokje, en ze kon niet weg voordat ze hardop haar schuld beleden had.

‘Mon père, ik heb een man gedood.’