DE BOURNE MISLEIDING

Van Robert Ludlum zijn verschenen:

De Scarlatti erfenis*
Het Osterman weekend*
Het Matlock document*
Het Rhinemann spel*
De Fontini strijders*
Het Parsifal mozaïek*
Het Trevayne verraad*
Het Hoover archief*
Het Holcroft pact*
Het Matarese mysterie*
Het Bourne bedrog*
Het Shepherd commando*
De Aquitaine samenzwering*
Het Jason dubbelspel*
Het Medusa ultimatum*
Het Omaha conflict*
De Scorpio obsessie*
De Icarus intrige*
De Daedalus dreiging*
Het Halidon complot*
De Matarese finale*
Het Prometheus project*
Het Sigma protocol*
De Tristan Strategie*
Het Ambler Alarm*
De Bancroft Strategie
Het Bourne Testament (met Eric van Lustbader)*
Het Bourne Verraad (met Eric van Lustbader)
De Bourne Sanctie (met Eric van Lustbader)
De Bourne Misleiding (met Eric van Lustbader)

De Hades factor (met Gayle Lynds)*
De Armageddon machine (met Gayle Lynds)*
De Altman Code (met Gayle Lynds)*

Het Cassandra verbond (met Philip Shelby)*

De Lazarus Vendetta (met Patrick Larkin)*
De Moskou Vector (met Patrick Larkin)

*(Ook) in POEMA-POCKET verschenen

ROBERT LUDLUM’S

DE BOURNE
MISLEIDING

ERIC VAN LUSTBADER

UITGEVERIJ LUITINGH

© 2009 MYN PYN LLC.
Published in agreement with the author c/o BAROR INTERNATIONAL,
INC., Armonk, New York, U.S.A.
All rights reserved
© 2009 Nederlandse vertaling
Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam
Alle rechten voorbehouden
Oorspronkelijke titel: The Bourne Deception
Vertaling: Ed van Eeden
Omslagontwerp: Rob van Middendorp
Omslagfotografie: Corbis Nederland BV

ISBN 9789024531660
NUR 332

www.boekenwereld.com
www.uitgeverijluitingh.nl

Voor Jeff,
die met een enkele vraag alles in beweging heeft gezet.

PROLOOG

München, Duitsland/Bali, Indonesië

‘Mijn Russisch is goed genoeg,’ zei minister van Defensie Bud Halliday, ‘maar ik geef er de voorkeur aan Engels te spreken.’

‘Prima hoor,’ zei de Russische kolonel met een zwaar accent. ‘Ik vind het altijd prettig om een buitenlandse taal te spreken.’

Halliday reageerde met een zure glimlach op de plaagstoot van de Rus. Het was welbekend dat Amerikanen in het buitenland alleen Engels wilden spreken.

‘Goed, dan kunnen we dit sneller afronden.’ Maar in plaats van te beginnen keek hij naar de muur vol bijzonder slechte portretten van jazzgrootheden als Miles Davis en John Coltrane. Hij twijfelde er niet aan dat die gekopieerd waren van persfoto’s.

Nu hij de kolonel in levenden lijve had ontmoet, begon hij twijfels te krijgen over deze bijeenkomst. Alleen al het feit dat hij jonger was dan Halliday gedacht had. Zijn blonde haar was dik, zonder een spoor van een slag erin, en kortgeknipt in de stijl van het Russische leger. Ook zag hij eruit als een actiegerichte man. Onder zijn pak kon Halliday de spieren af en toe zien bewegen, als ze in aanraking kwamen met het goedkope materiaal. Hij bezat een vreemde onbewogenheid die Halliday verontrustte. Maar het waren zijn ogen – bleek, diepliggend, nooit knipperend – waardoor de minister zich echt ongemakkelijk voelde. Het was alsof hij niet naar echte ogen, maar naar een foto ervan keek. De stompe, dooraderde neus diende alleen maar om de onverbiddelijke vreemdheid van die ogen te benadrukken: het was alsof er niemand thuis was, alsof de ziel van deze man niet bestond en er niets anders achterbleef dan een totalitaire wilskracht. Als iets ouds en slechts waarover Halliday in zijn tienerjaren gelezen had in een griezelverhaal van H.P. Lovecraft.

Hij onderdrukte de impuls om op te staan en ermee te kappen. Hij was niet voor niets helemaal hierheen gekomen, hield hij zichzelf voor.

De smog die München verstikte – en die precies dezelfde goorgrijze tint had als Karpovs ogen – weerspiegelde de stemming van minister Halliday perfect. Als hij deze miezerige rotstad nooit meer zou zien, vond hij dat prima. Helaas zat hij hier in deze godvergeten, doorrookte ondergrondse jazzclub, nadat hij achter uit een gepantserde Lincoln limousine was gestapt in de van toeristen vergeven Rumfordstrasse. Wat was er zo speciaal aan deze Rus, dat de Amerikaanse minister van Defensie er 6300 kilometer voor moest reizen naar een stad die hij verachtte? Boris Karpov was een kolonel bij FSB-2, ogenschijnlijk de nieuwe Russische drugsbestrijdingsdienst. Het was al een teken van de komeetachtige opkomst van de macht van deze instelling dat een officier van FSB-2 in staat was een boodschap door te geven aan Halliday, laat staan dat hij hem ervoor uit Washington liet komen.

Maar Karpov had laten weten dat hij iets kon leveren wat Halliday bijzonder graag wilde. De minister zou zich misschien hebben kunnen afvragen wat dat kon zijn, maar hij was veel te druk met bedenken wat de Rus ervoor in ruil zou willen hebben. Haliday wist maar al te goed dat bij dit soort deals niets voor niets ging. Hij was een oudgediende op het gebied van het politieke touwtrekken dat de president altijd omgaf als een stofstorm uit Kansas. Hij was er volledig van op de hoogte dat zulke ruilhandel – quid pro quo – soms moeilijk te accepteren was, maar het sluiten van compromissen hoorde zowel nationaal als internationaal nu eenmaal bij het politieke spel.

Toch was Halliday waarschijnlijk niet op Karpovs aanbod ingegaan als zijn eigen positie ten opzichte van de president niet ineens moeizaam zou zijn geworden. De choquerend abrupte val van Luther LaValle, de door hem persoonlijk uitgezochte tsaar van de inlichtingendienst, had Halliday’s machtsbasis aan het wankelen gebracht. Vriend en vijand bekritiseerde hem of viel hem af, en hij moest zich afvragen wie van hen hem als eerste het spreekwoordelijke mes in de rug zou steken.

Maar hij liep al lang genoeg mee om te begrijpen dat hoop zich soms aanbood in schijnbaar onplezierige vormen, als een spijkerbed. Hij hoopte dat de deal met Karpov hem zou voorzien van het politieke kapitaal dat zijn prestige bij de president en zijn machtsbasis binnen het multinationale militair-industriële complex in één keer zou herstellen.

Terwijl het trio op het podium een bak vol lawaai opentrok, liet Halliday in gedachten nog een keer het dossier van Boris Karpov voorbijkomen, alsof hij ditmaal meer informatie zou kunnen vinden – wat dan ook, al was het maar een spionagefoto van de kolonel, het deed er niet toe hoe grofkorrelig. Maar er bestond natuurlijk niet zo’n foto, er was niet meer info over hem dan de vier alinea’s op een enkel velletje papier met het watermerk ‘TOP SECRET’. Vanwege de afhoudende relatie die de regering met Rusland onderhield had de NSA beperkte kennis van de werking binnen het Russische politieke systeem. Om maar niet te spreken over FSB-2, waarvan de eigenlijke missie hoogst geheim was, nog veel meer dan die van de FSB, de politieke erfgenaam van wat ooit de KGB was geweest.

‘Meneer Smith, u lijkt wat afwezig,’ zei de Rus. Ze waren overeengekomen om in het openbaar de pseudoniemen meneer Smith en meneer Jones te gebruiken.

De minister draaide zijn hoofd naar hem toe. Hij voelde zich ondergronds zeer onprettig, anders dan Karpov, die hem meer en meer een schepsel uit de duisternis leek. Met stemverheffing, om boven de ritmische dreun uit te komen, zei hij: ‘Niets is minder waar, meneer Jones. Ik geniet alleen als een toeschouwer van de bijzondere omgeving die u hebt uitgekozen.’

De kolonel grinnikte diep in zijn keel. ‘U hebt een vreemd gevoel voor humor, ja?’

‘U hebt me helemaal door.’

De kolonel lachte hard. ‘Dat zullen we nog wel zien, meneer Smith. Omdat we onze eigen vrouwen niet eens kennen, lijkt het me onwaarschijnlijk dat we onze... tegenhangers kennen.’

Door de kleine aarzeling vroeg Halliday zich af of Karpov ‘tegenstander’ had willen zeggen, in plaats van het neutrale woord waarvoor hij gekozen had. Hij maakte zich er niet druk over of de Rus zich bewust was van zijn politieke positie, want dat deed er niet toe. Het enige waar het hem om ging was of de deal die voorgesteld ging worden hem zou helpen.

Het trio ging over op een ander tempo, waardoor de minister vermoedde dat ze doorgingen met een ander nummer. Hij leunde naar voren, boven het te bittere bier dat hij nauwelijks had aangeraakt. In deze tent hadden ze geen Coors. ‘Laten we verdergaan, oké?’

‘Natuurlijk.’ Kolonel Karpov legde zijn handen op zijn gouden onderarmen. De knokkels zaten vol littekens en waren geel van de eelt, waardoor ze er even bergachtig uitzagen als de Rocky Mountains. ‘Ik weet, meneer Smith, dat ik u niet hoef uit te leggen wie Jason Bourne is, ja?’

Bij het horen van die naam verstrakten de gelaatstrekken van Halliday. Hij voelde zich alsof de Rus hem besproeid had met freon. ‘Wat is uw punt?’ vroeg hij stroef.

‘Mijn punt is, meneer Smith: ik zal Jason Bourne voor u doden.’

Halliday verspilde geen tijd aan de vraag hoe Karpov wist dat hij Bourne dood wilde hebben – er was de laatste maand genoeg NSA-activiteit in Moskou geweest toen Bourne daar was, om het zelfs voor een doofstomme blindeman volkomen duidelijk te maken dat Bourne op het lijstje stond om geëlimineerd te worden.

‘Dat is heel groothartig van u, meneer Jones.’

‘Nee meneer, niet groothartig. Ik heb mijn eigen redenen om hem dood te willen.’

Halliday ontspande enigszins bij het horen van deze bekentenis. ‘Goed, laten we zeggen dat u Bourne doodt. Wat wilt u daarvoor terug?’

In het oog van de kolonel was iets te zien wat ieder ander een twinkeling zou hebben genoemd, maar voor Halliday, die nog steeds probeerde hoogte van hem te krijgen, leek het alsof er iemand over Bournes graf liep. De dood knipoogde naar hem.

‘Ik ken die blik, meneer Smith. Ik weet dat u het ergste verwacht – een hoge betaling. Maar in ruil voor uw toestemming om Bourne uit te schakelen, met volledige vrijwaring van de mogelijke gevolgen van ernstige politieke onrust of schade, wil ik dat u me van een hinderlijke lastpost afhelpt.’

‘Die u niet zelf kunt uitschakelen.’

Karpov knikte. ‘U hebt me helemaal door, meneer Smith.’

De twee mannen lachten tegelijkertijd, maar op een heel verschillende toon.

‘Goed.’ Halliday maakte een tent van zijn vingers. ‘Wie is het doelwit?’

‘Abdulla Khoury.’

De moed zonk de minister in de schoenen. ‘Het hoofd van de Oosterse Broederschap? Christus te paard, dan kunt u me net zo goed vragen om de paus te vermoorden.’

‘Het vermoorden van de paus zou geen van ons beiden veel goed doen. Maar het doden van Abdulla Khoury, nou, dat is iets geheel anders, ja?’

‘Natuurlijk, ja. De man is een radicaal islamitische maniak en een bedreiging. Momenteel zit hij bij de president van Iran. Maar de Oosterse Broederschap is een wereldwijde organisatie. Khoury heeft veel hooggeplaatste vrienden.’ De minister schudde met enige heftigheid zijn hoofd. ‘Het zou politieke zelfmoord zijn om te proberen hem te elimineren.’

Karpov knikte. ‘Dat is allemaal ongetwijfeld waar. Maar hoe zit het dan met de terroristische activiteiten van de Oosterse Broederschap?’

Halliday snoof. ‘Een illusie, niet meer dan geruchten. Geen van onze inlichtingendiensten heeft ooit een greintje bewijs gevonden dat de Broederschap banden heeft met welke terroristische organisatie dan ook. En geloof me, daar hebben we naar gezocht.’

‘Daar twijfel ik niet aan, wat betekent dat u geen enkel bewijs van terroristische activiteiten hebt gevonden in de woning van professor Specter.’

‘De beste man was ongetwijfeld een terroristenjager, maar voor wat betreft de aantijgingen dat hij meer dan dat was...’ Halliday haalde zijn schouders op.

Een plotselinge glimlach gleed over het gezicht van de kolonel en ineens lag er een onbeschreven bruine envelop tussen hen op tafel. ‘Dan zult u dit wel van aanzienlijke waarde vinden.’ Alsof hij schaakmat zette met zijn dame, schoof Karpov de envelop naar Halliday.

Terwijl de minister de envelop openscheurde en de inhoud bekeek, vervolgde Karpov: ‘Zoals u weet, is de voornaamste zorg van FSB-2 de internationale drugshandel.’

‘Dat heb ik gehoord,’ antwoordde Halliday droog, omdat hij maar al te goed wist dat het spectrum van FSB-2 veel breder was dan dat.

‘Tien dagen geleden,’ ging Karpov verder, ‘begonnen we aan de slotfase van een drugsarrestatie in Mexico, waaraan we meer dan twee jaar gewerkt hadden omdat een van onze Moskouse grupperovka, de Kazanskaya, zocht naar een veilige transportmogelijkheid toen ze de drugshandel in gingen.’

Halliday knikte. Hij wist het een en ander over de Kazanskaya, een van de beruchtste criminele families in Moskou, met Dimitri Maslov aan het hoofd.

‘Het doet me plezier om te vertellen dat we volledig succesvol waren,’ vervolgde de kolonel. ‘Bij de uiteindelijke opruiming van het huis van de dode drugsbaron Gustavo Moreno confisqueerden we een laptop voordat die kon worden vernietigd. De informatie die u nu leest is uitgeprint van de harddisk.’

De vingertoppen van Halliday waren koud geworden. De print stond vol cijfers, kruisverwijzingen en notities. ‘Dit is een geldroute. De Mexicaanse drugsorganisatie werd gefinancierd door de Oosterse Broederschap. Vijftig procent van de winst ging naar de aankoop van wapens, die werden vervoerd naar diverse havens in het Midden-Oosten door Continent Africa Airways.’

‘Dat volledig eigendom is van Nikolai Yevsen, de grootste wapenhandelaar ter wereld.’ De kolonel schraapte zijn keel. ‘Ziet u, meneer Smith, er zijn machtige elementen in mijn regering die op de hand zijn van Iran, omdat wij hun olie willen en zij ons uranium. Energie troeft al het andere af tegenwoordig, ja? En dus bevind ik mij met betrekking tot Abdulla Khoury in een netelige situatie: ik ben in het bezit van bewijzen die hem in verband brengen met terroristische activiteiten, maar kan met die bewijzen niets doen.’ Hij hield zijn hoofd scheef. ‘Misschien kunt u me helpen.’

Halliday probeerde het bonzen van zijn hart onder controle te krijgen en zei: ‘Waarom wilt u Khoury uit de weg ruimen?’

‘Dat kan ik u wel vertellen,’ zei Karpov, ‘maar dan moet ik u helaas doden.’

Het was een oude en slappe grap, maar weer was er in die bleke, niet te peilen ogen van de kolonel die angstaanjagende twinkeling die de minister tot op het bot deed huiveren. Absurd genoeg leek het hem niet ondenkbaar dat Karpov geen grapje maakte. Dat was geen theorie die hij graag wilde toetsen, dus nam hij zijn beslissing snel.

‘Elimineer Jason Bourne en ik zal de volle macht van de Amerikaanse regering gebruiken om Abdulla Khoury te brengen waar hij hoort.’

Maar de kolonel schudde zijn hoofd al. ‘Niet goed genoeg, meneer Smith. Oog om oog, dat is de ware betekenis van quid pro quo, ja?’

‘Wij vermoorden geen mensen, kolonel Karpov,’ zei Halliday stijfjes.

De Rus snoof onvriendelijk. ‘Natuurlijk niet,’ zei hij droog en hij haalde zijn schouders op. ‘Geen punt, minister Halliday. Ik heb zulke scrupules niet.’

Halliday aarzelde een moment. ‘Ja, natuurlijk, in het vuur van ons gesprek vergat ik even onze protocollen, meneer Jones. Stuur me de volledige inhoud van de harddisk en het zal gebeuren.’ Hij vermande zich en keek recht in die bleke ogen. ‘Akkoord?’

Boris Karpov gaf een kort militair knikje. ‘Akkoord.’

Toen de kolonel de jazzclub verliet, zag hij direct Halliday’s Lincoln en de lijfwachten van de geheime dienst, die als tinnen soldaatjes waren opgesteld langs dit deel van de Rumfordstrasse. Hij liep in de tegenovergestelde richting, ging de hoek om, stak zijn vinger in zijn mond en haalde er de plastic protheses uit die de vorm van zijn kaaklijn hadden veranderd. Hij greep de dooraderde knobbel van zijn latex neus en trok die er samen met het grimeerplaksel af, verwijderde ook de grijze contactlenzen en gooide alles in een vuilnisbak. Nu hij zichzelf weer was, lachte hij. Er was inderdaad een kolonel in FSB-2 die Boris Karpov heette, en in werkelijkheid waren Karpov en Jason Bourne vrienden, reden waarom Leonid Danilovich Arkadin hem gekozen had als vermomming. Hij vond de ironie grappig: Bournes vriend die voorstelde hem te elimineren. Bovendien raakte Karpov verstrikt in het web dat hij zelf aan het spinnen was.

Van de kant van de Amerikaanse politicus had hij geen gevaar te duchten. Arkadin was zich er volledig van bewust dat Halliday’s mensen geen idee hadden hoe Karpov eruitzag, niettemin had zijn Treadstone-training hem geleerd nooit iets aan het toeval over te laten, reden waarom hij de uiterlijke gelijkenis van Karpov had aangenomen.

Anoniem tussen de stroom passagiers stapte hij op Marienplatz in een U-Bahn. Drie haltes en vier straten verder, op de afgesproken plek, stond een volstrekt onopvallende auto op hem te wachten. Direct nadat hij ingestapt was, reed de auto naar Franz Josef Strauss International Airport. Er was voor hem geboekt op de 1.20 Lufhansa-vlucht naar Singapore, waar hij de volgende morgen de vlucht van 9.35 naar Denpasar op Bali zou nemen. Het was veel makkelijker geweest om de verblijfplaats van Bourne op te sporen (de mensen bij NextGen Energy Solutions, waar Moira Trevor werkte, wisten waar die twee heen waren gegaan) dan om de laptop van Gustavo Moreno te stelen. Een van hen had het geluk gehad een uur voordat de FSB-2 binnenviel in het huis van Gustavo Moreno te zijn. Hij maakte zich uit de voeten met het belastende bewijs dat Abdulla Khoury in zijn graf zou doen belanden. Zodra Bourne zou zijn doodgeschoten door Arkadin.

Jason Bourne zat goed in zijn vel. Uiteindelijk was het rouwen om Marie voorbij en voelde hij niet meer de druk van het schuldgevoel. Hij lag naast Moira op een bale, een hoge Balinese zitslaapbank met een rieten dak, dat ondersteund werd door vier palen vol houtsnijwerk. De bale was tegen een lage stenen muur geplaatst aan een kant van een onafzienbaar groot zwembad met drie niveaus en uitzicht over de Straat van Lombok op zuidoost-Bali. Omdat de Balinezen alles in de gaten hadden en niets vergaten, was hun bale na hun eerste dag iedere morgen al neergezet als zij tweeën aankwamen om voor het ontbijt te zwemmen, en bracht hun dienstmeisje zonder te vragen het drankje waar Moira het meest van hield: een Bali Sunrise, bestaande uit de gekoelde sappen van zure sinaasappel, mango en passievrucht.

‘Het is nooit zo laat als het laat is,’ zei Moira dromerig.

Bourne roerde in zijn glas. ‘Vertaling.’

‘Weet jij hoe laat het is?’

‘Kan me niet schelen.’

‘Dat bedoel ik,’ zei ze. ‘We zijn hier al tien dagen, maar het voelt als tien maanden.’ Ze lachte. ‘Dat bedoel ik op de best mogelijke manier.’

Gierzwaluwen vlogen als vleermuizen van boom naar boom, of scheerden over het oppervlak van het hoogste zwembad. Van beneden hoorden ze het gedempte geluid van de branding. Enkele momenten daarvoor hadden twee Balinese meisjes hen een handvol verse bloesems aangeboden in een mand van palmbladeren die ze met de hand hadden gevlochten. Nu was de lucht gevuld met de exotische geuren van rode jasmijn en tuberoos.

Moira draaide zich naar hem toe. ‘Het is zoals ze zeggen: op Bali staat de tijd stil, en in die stilstand ligt de duur van vele levens.’

Met zijn ogen halfdicht droomde Bourne van een ander leven – zijn leven – maar de beelden waren donker en wazig, alsof hij ze zag door een projector met een verkeerde lens. Hij was hier al eerder geweest, hij wist het. Het was een trilling van de wind, de rustige zee, de glimlachende mensen, het eiland zelf waardoor iets in hem resoneerde. Het was een déjà vu, maar het was ook meer dan dat. Iets had hem terug hierheen geroepen, had hem als een magneet naar het ware noorden getrokken, en nu hij hier was, kon hij het bijna aanraken. Maar het geheim ervan ontsnapte hem nog steeds.

Wat was er hier gebeurd? Iets belangrijks, iets wat hij zich moest herinneren. Hij zonk dieper weg in zijn droom over een leven dat geleefd werd op de rand van gisteren. In die droom zwierf hij over Bali tot hij bij de Indische Oceaan kwam. Daar, omhoogrijzend uit een bruisende golf, was een pilaar van vuur, die hoog oprees in de helder blauwe hemel tot hij de zon aanraakte. Als een schaduw gleed hij over het zand, zacht als talkpoeder, om de vlammen te omhelzen.

Hij werd wakker en wilde Moira vertellen over zijn droom, maar deed dat om de een of andere reden niet.

Die avond, op weg naar de strandclub aan de voet van de rots waarop het hotel was gebouwd, stopte Moira bij een van de vele altaren die rond het terrein waren gebouwd. Het was gemaakt van steen, de bogen waren bedekt met een zwart-wit geblokt doek. Een geel parapluutje bood schaduw aan het bovenste deel, waarop als offerande een aantal helder gekleurde bloemen in gevlochten mandjes van palmbladeren lag. De doek en de paraplu waren tekenen dat de plaatselijke geest aanwezig was. Het patroon van de doek had ook een betekenis: wit en zwart vertegenwoordigden de Balinese tweeheid van goden en demonen, goed en kwaad.

Moira schopte haar sandalen uit, stapte op de vierkante steen voor het altaar, drukte haar handpalmen tegen elkaar ter hoogte van haar voorhoofd en boog haar hoofd.

‘Ik wist niet dat je een praktiserende hindoe was,’ zei Bourne toen ze klaar was.

Moira pakte haar sandalen en hield ze in haar hand. ‘Ik bedankte de geest voor ons verblijf hier en voor alles wat Bali ons te bieden heeft.’ Ze glimlachte wrang. ‘En ik bedankte de geest van dat speenvarken dat we gisteren gegeten hebben dat hij zichzelf voor ons heeft opgeofferd.’

Ze hadden geboekt voor een avondje alleen in de strandclub. Er wachtten handdoeken op hen, en ook ijskoude glazen mango-lassi, en kannen vol tropische sappen en ijswater. De bedienden hadden zichzelf discreet teruggetrokken in de raamloze hulpkeuken.

Ze brachten een uur door in de oceaan, waar ze heen en weer zwommen over de opkrullende branding. Het water was warm en voelde op de huid zo zacht aan als fluweel. Over het zand liepen heremietkreeften zijdelings op weg naar hun eigen zaken en hier en daar was te zien hoe vleermuizen in en uit een grot aan de andere kant van het strand vlogen, net voorbij een uitstekende rots die deel uitmaakte van het westelijke deel van de halvemaanvormige baai.

Daarna dronken ze hun mango-lassi’s in het zwembad, bewaakt door een kolossaal, grijnzend houten varken met een medaillon om zijn nek en een kroon achter zijn oren.

‘Hij glimlacht,’ zei Moira, ‘omdat ik een eerbewijs heb gebracht aan ons speenvarken.’

Ze zwommen baantjes en kwamen toen samen bij het andere eind van het zwembad, waarover een magnifieke jasmijnboom hing, met zijn boterachtige witte en gele bloesems. Onder de bladerrijke takken hielden ze elkaar vast en keken hoe de maan steeds weer tevoorschijn kwam vanachter de zich verzamelende wolken. Een windvlaag schudde het bladerdak van de tien meter hoge palmen die aan de zeezijde van het zwembad stonden opgesteld, en hun bleke benen werden donker.

‘Het is bijna voorbij, Jason.’

‘Wat?’

‘Dit.’ Moira liet haar hand door het water gaan als een vis. ‘Dit allemaal. Over een paar dagen zijn we weg.’

Hij keek hoe de maan verdween en voelde de eerste dikke druppels op zijn gezicht. Even later veranderde de regen het oppervlak van het zwembad in kippenvel.

Ze legde haar hoofd tegen zijn schouder, dieper in de schaduw van de jasmijnboom. ‘En wat zal er dan van ons worden?’

Hij wist dat ze geen antwoord verlangde, maar alleen de gedachte op haar tong wilde proeven. Hij voelde de druk van haar gewicht, haar warmte door het water heen, tegen zijn hart. Het was een goed gewicht, dat hem slaperig maakte.

‘Jason, wat ga jij doen als we terug zijn?’

‘Ik weet het niet,’ zei hij naar waarheid. ‘Daar heb ik nog niet over nagedacht.’ Maar hij vroeg zich nu af of hij met haar zou meegaan. Hoe zou hij dat kunnen doen als iets uit zijn verleden hier op hem wachtte, zo dichtbij dat hij de adem ervan in zijn nek kon voelen? Daarover zei hij echter niets, omdat het uitleg zou vergen, en die had hij niet. Het was maar een gevoel. En hoe vaak had zijn gevoel niet zijn leven gered?

‘Ik ga niet terug naar NextGen,’ zei ze.

Meteen was zijn aandacht weer helemaal bij haar. ‘Wanneer heb je dat besloten?’

‘Toen we hier waren.’ Ze glimlachte. ‘Bali heeft er een handje van om beslissingen af te dwingen. Ik was hier kort voordat ik bij Black River ging werken. Het is een eiland van veranderingen, althans voor mij.’

‘Wat ga je dan doen?’

‘Ik wil een eigen bedrijf in risicomanagement gaan beginnen.’

‘Leuk.’ Hij glimlachte. ‘Als directe concurrent van Black River.’

‘Als je dat zo wilt zien.’

‘Andere mensen zullen dat zo zien.’

Het regende nu harder, de palmbladeren klapten tegen elkaar en het was onmogelijk om de lucht te zien.

‘Dat zou gevaarlijk kunnen zijn,’ voegde hij eraan toe.

‘Het leven is gevaarlijk, Jason, zoals alles wat bestuurd wordt door chaos.’

‘Dat kan ik niet ontkennen. Maar dan is er altijd nog je oude baas, Noah Petersen.’

‘Dat is zijn zakennaam. Zijn eigenlijke naam is Perlis.’

Bourne keek even naar de witte bloemen, die nu om hen heen begonnen te vallen als sneeuw. Het zoete aroma van jasmijn vermengde zich met de frisse geur van de regen.

‘Perlis was niet zo blij toen we hem twee weken geleden tegenkwamen in München.’

‘Noah is nooit blij.’ Moira nestelde zich dieper in zijn armen. ‘Zes maanden voordat ik wegging bij Black River ben ik ermee opgehouden te proberen het hem naar de zin te maken. Dat is zinloos.’

‘Blijft overeind dat wij het bij het juiste eind hadden over de terroristische aanval op de LNG-tanker en dat hij het mis had. Ik durf te wedden dat hij dat niet vergeten is. Nu jij je weer op zijn terrein begeeft, heb je een vijand.’

Ze lachte zacht. ‘Dat moet jij zeggen.’

‘Arkadin is dood,’ zei Bourne eenvoudig. ‘Hij is van de LNG-tanker in de Stille Oceaan gestort bij Long Beach. Dat heeft hij niet overleefd, niemand overleeft zoiets.’

‘Hij was opgeleid bij Treadstone, dat heeft Willard je toch verteld?’

‘Volgens Willard, die er zelf geweest is, was Arkadin het eerste succes van Alex Conklin – en ook zijn eerste mislukking. Hij was naar Conklin gestuurd door Semion Icoupov, die adjunct-hoofd van het Zwarte Legioen en de Oosterse Broederschap was, totdat Arkadin hem doodde omdat hij zijn vriendin had neergeschoten.’

‘En zijn geheime partner Asher Server, jouw vroegere mentor, is in een permanent coma.’

‘Uiteindelijk krijgen we allemaal wat we verdienen,’ zei Bourne bitter.

Moira ging terug naar het onderwerp Treadstone. ‘Volgens Willard was het Conklins doel om een superstrijder te creëren – een vechtmachine.’

‘Dat was Arkadin,’ zei Bourne, ‘maar hij ontsnapte aan het Treadstone-programma en ging terug naar Rusland, waar hij zich in allerlei soorten actie stortte, door zichzelf te verhuren aan de hoofden van de diverse Moskouse grupperovka.’

‘En jij werd zijn opvolger – Conklins succesverhaal.’

‘Niet als je het aan de leiders van CI vraagt,’ zei Bourne. ‘Die zouden me doodschieten zodra ze me in het oog kregen.’

‘Dat zou ze er niet van weerhouden om je ertoe over te halen voor hen te werken als ze je nodig hebben.’

‘Dat is nu allemaal voorbij,’ zei Bourne.

Moira had zojuist besloten van onderwerp te veranderen toen de stroom uitviel. De lampen in het zwembad en in de openluchtstrandclub zelf gingen uit. De wind en de regen bleven ruisen in het donker. Gespannen probeerde Bourne haar weg te duwen, zodat hij kon opstaan. Ze kon voelen hoe hij in het duister tuurde naar de oorzaak van de stroomuitval.

‘Jason,’ fluisterde ze, ‘we zijn hier veilig.’

Hij duwde hen beiden door het water van waar ze gezeten hadden naar de andere kant van het zwembad. Ze kon zijn versnelde hartslag voelen, zijn verhoogde staat van waakzaamheid, zijn wachten op iets vreselijks dat zou gebeuren. En op dat moment kreeg ze een inzicht in zijn leven dat ze nog nooit eerder had gehad.

Ze wilde hem zeggen dat hij zich geen zorgen moest maken, dat er voortdurend stroomstoringen waren op Bali, maar ze wist dat het zinloos zou zijn. Hij was geprogrammeerd voor dit soort reacties, niets wat ze zei zou daar iets aan kunnen veranderen.

Ze luisterde naar de wind en de regen, vroeg zich af of hij iets gehoord had wat haar was ontgaan. Heel even voelde ze een angstscheut: stel nu dat het geen eenvoudige stroomstoring was? Stel dat ze gevolgd waren door een van Jasons vijanden?

Maar ineens deed de stroom het weer, waardoor ze moest lachen om haar eigen dwaasheid. ‘Ik zei het je toch?’ zei ze, terwijl ze glimlachend wees naar het grijnzende houten varken. ‘Hij beschermt ons.’

Bourne lag achterover in het water. ‘Ontsnappen is onmogelijk,’ zei hij. ‘Zelfs hier.’

‘Jij gelooft zeker niet in goede en kwade geesten, Jason?’

‘Dat kan ik me niet veroorloven,’ zei hij. ‘Ik kom nu al genoeg kwaad tegen.’

Als reactie op zijn toon stapte Moira toch over op het onderwerp dat haar het meest aan het hart lag. ‘Ik zal meteen aan de bak moeten om goede mensen aan te trekken. We zullen elkaar beslist veel minder gaan zien, in ieder geval tot ik mijn nieuwe bedrijf heb opgezet.’

‘Is dat een waarschuwing of een belofte?’

Hij merkte dat haar lach een beetje gemaakt klonk. ‘Oké, ik was zenuwachtig om erover te beginnen.’

‘Waarom?’

‘Ach, je weet wel.’

‘Vertel het me.’

Ze draaide zich in zijn armen om, zat schrijlings op hem in het rimpelende water. Het geruis van de regen door de bladeren was alles wat ze hoorden.

‘Jason, we zijn geen van beiden het soort mensen... Ik bedoel, we leven allebei het soort leven dat het moeilijk maakt om vastigheid te hebben, vooral relaties, dus...’

Hij onderbrak haar door haar te kussen. Toen ze stopten om adem te happen, zei hij in haar oor: ‘Het is goed. We hebben dit nu. Als we meer nodig hebben, komen we terug.’

Haar hart sprong op van vreugde. Ze omarmde hem stevig. ‘Afgesproken. Ja, reken maar!’

Leonid Arkadins vlucht uit Singapore kwam op tijd aan. Bij de douane betaalde hij voor zijn visum en liep toen snel door de terminal tot hij een herentoilet vond. Daar ging hij een hokje binnen en deed de deur achter zich op slot. Uit zijn schoudertas haalde hij een dikke latex neus, drie potten make-up, zachte plastic wangimplantaten en een paar grijze contactlenzen in een plastic reistasje. Minder dan acht minuten later ging hij het hokje weer uit, ging naar de rij wastafels en keek naar zijn veranderde uiterlijk: eens te meer was hij het evenbeeld van Bournes vriend, FSB-2 kolonel Boris Karpov.

Hij pakte de tas op, liep door de terminal en ging naar buiten, de hitte en het gewoel van de mensenmassa in. Het was een hele opluchting om in de auto met airco te stappen, die hij gehuurd had. Terwijl de taxi wegreed bij Ngurah Rai International Airport, leunde hij voorover en zei ‘Badung-markt’ tegen de chauffeur. De jongeman knikte, grijnsde en kwam prompt te midden van een armada aan jongeren op scooters tot stilstand achter een enorme vrachtwagen die langzaam voortreed in de richting van de veerboot naar Lombok.

Na een enerverende rit van twintig minuten, waarbij ze de vrachtwagen inhaalden door dwars tegen het tegemoetkomend verkeer in te gaan, een lefspelletje speelden met een paar tieners op motoren en bijna een van de duizenden zwerfhonden van het eiland hadden overreden, kwamen ze aan op Jl. Gajah Mada, net voorbij de Badung-rivier. De taxi minderde vaart tot hij stapvoets reed en de omringende menigte het onmogelijk maakte om nog verder te gaan. Arkadin betaalde de chauffeur om te blijven wachten tot hij klaar was om weer te worden opgehaald, stapte uit en liep de markt vol kraampjes op.

Hij werd onmiddellijk gegrepen door een grote hoeveelheid doordringende geuren – zwarte garnalenpastei, pepers, knoflook, karupuk, kaneel, citroengras, palmblad, galanga, kencur, salam-blad – en luide stemmen die alles verkochten, van vechthanen met roze en oranje geverfde veren tot levende biggetjes die voor een makkelijker transport aan bamboestokken vastgebonden hingen.

Terwijl hij langs een stalletje met wijd open manden vol specerijen liep, stak de eigenares, een oude vrouw zonder bovenlip, haar klauwachtige hand in een bak vol wortels en hield een handvol voor hem omhoog.

‘Kencur,’ zei ze. ‘Kencur erg goed vandaag.’

De kencur, zag Arkadin, zag er ongeveer zo uit als gember, alleen kleiner. Walgend van zowel de wortel als de afzichtelijke verkoopster wuifde hij de kencur weg en liep verder.

Hij was op weg naar een van de varkenskramen. Halverwege werd hij tot staan gebracht door een aanhoudend getik op zijn arm, als het droge schrapen van een kippenpoot. Hij draaide zich om en zag een jonge vrouw die een baby op haar arm had; haar ogen keken hem smekend aan terwijl haar bruine vingers op zijn arm bleven tikken, alsof dat het enige was waar ze goed voor waren. Hij negeerde haar en wrong zich verder door de menigte. Hij wist dat, als hij haar iets gaf, hij meteen belegerd zou worden door heel veel anderen.

De middelste varkensverkoper was een brede man, ineengehurkt als een kikker, met glinsterend zwarte ogen, een maanvormig gezicht en een geprononceerde lip. Nadat Arkadin de afgesproken zin in het Indonesisch had uitgesproken, leidde de man hem naar achteren, langs rijen vastgebonden varkens met huiverende lijven en voor zich uit starende, doodsbange ogen. In het duister achter in de tent lagen twee stapels van hun ingewanden ontdane, gevilde varkens, klaar voor het spit. Uit de buikholte van een van die beesten haalde de man een Remington 700P, die hij net zo lang in Arkadins hand probeerde te leggen tot Arkadin genoeg geweigerd had hem over te laten gaan op plan B, wat precies bleek te zijn wat Arkadin wilde: een Parker Hale model M85, een superaccuraat achterladend geweer met een zware loop. Het schoot binnen 75 meter gegarandeerd raak bij het eerste salvo. Daar voegde de verkoper een Schmidt & Bender Police Marksman II 4-16x50 geweervizier aan toe. De prijs voor die twee leek wat hoog, zelfs nadat die door wat stevig afdingen weer binnen de stratosfeer kwam, maar zo dicht bij zijn prooi was Arkadin niet in de stemming om moeilijk te doen. Bovendien kreeg hij een topproduct. Hij kreeg de varkensman zover dat hij er een doos vol metal jacket .30 kaliber M118 patronen bij deed en vond dat hij succesvol was geweest. Hij betaalde, waarna de verkoper het geweer uit elkaar haalde en met het vizier in een koffertje deed.

Op weg terug kocht hij wat melkbananen, die hij langzaam en methodisch opat terwijl de taxi pijnlijk langzaam uit Denpasar wegreed. Eenmaal op de snelweg, nam hun snelheid enorm toe. Doordat er niet veel verkeer was, konden ze makkelijker om de vrachtwagens heen die de weg versperden.

In Gianyar zag hij links van hem een openluchtmarkt en hij liet de chauffeur stoppen. Ondanks – of misschien wel dankzij – de bananen was zijn maag dringend aan wat echt eten toe. Op de markt bestelde hij een bord Babi Guling, geroosterd speenvarken, en, geserveerd op een breed, felgroen bananenblad, Lawar, kokos en stukjes gekruide schildpad. Vooral de saus van ongekookt bloed vond hij erg lekker. Hij liet het sappige vlees van het biggetje tussen zijn tanden door gaan en slikte het door om snel nog een hap te nemen.

Vanwege de herrie op de markt controleerde hij regelmatig zijn mobiel. Hoe langer hij wachtte, des te groter werd zijn spanning, maar hij moest geduldig zijn, omdat het zijn man een paar dagen zou kosten voordat hij zeker was van het komen en gaan van Bourne. Toch was hij tegen zijn natuur in nog steeds gespannen. Dat kwam volgens hem omdat hij zo dicht bij Bourne was, maar daardoor voelde hij zich alleen nog maar ongemakkelijker. Er was iets met Bourne wat hem persoonlijk raakte, als een jeuk die zich niet liet wegkrabben.

In een poging zichzelf onder controle te krijgen, dacht hij terug aan de recente gebeurtenissen die hem hierheen gebracht hadden. Twee weken geleden had Bourne hem van een LNG-tanker afgegooid. Het was een lange val tot de Stille Oceaan en hij had zichzelf erop voorbereid door zijn lichaam te veranderen in een speer en het perfect verticaal te houden, zodat hij niet zijn nek of zijn rug zou breken als hij het water raakte. Hij kwam er eerst met zijn voeten in terecht en de val sleurde hem zo ver naar beneden dat de wereld schemerig werd en hij gegrepen werd door een vreselijke kou die op zijn botten sloeg voordat hij zelfs maar kon beginnen met zich omhoog te worstelen.

Tegen de tijd dat hij weer boven water kwam, was de LNG-tanker al een eind verder, op weg naar de dokken van Long Beach. Watertrappend liet hij zijn lichaam rondgaan zoals een kapitein van een onderzeeër zijn periscoop liet rondgaan om een glimp van het land op te vangen. Het dichtstbijzijnde vaartuig was een vissersboot, maar tot er sprake was van een noodgeval wilde hij daar niets mee te maken hebben. De kapitein zou aan de Amerikaanse kustwacht moeten rapporteren dat hij een overboord geslagen man had gered, wat precies was wat Arkadin niet wilde, omdat Bourne beslist alle meldingen zou nalopen.

Hij voelde geen paniek, zelfs geen bezorgdheid. Hij wist dat hij niet zou verdrinken. Hij was een krachtige zwemmer met een groot uithoudingsvermogen, zelfs na zijn uitputtende handgemeen met Bourne aan boord van de tanker. De lucht was blauw, afgezien van de bruine mist die boven de kust hing en zich in het binnenland uitstrekte tot Los Angeles. De golven tilden hem op en lieten hem in hun dalen zakken. Hij watertrapte om zijn positie te behouden. Nu en dan vlogen nieuwsgierige meeuwen langs.

Na twintig minuten werd zijn geduld beloond. Er kwam een plezierjacht van twintig meter in zicht, dat ongeveer vier keer zo snel ging als de vissersboot. Algauw was het schip dichtbij genoeg om te beginnen met wuiven. Bijna onmiddellijk veranderde de boot van koers.

Weer vijftien minuten later was hij aan boord, gewikkeld in twee handdoeken en een deken, omdat zijn lichaamstemperatuur tot onder een aanvaardbaar niveau was gedaald. Zijn lippen waren blauw en hij beefde. De eigenaar, die Manny heette, gaf hem wat brandy en een stuk Italiaans brood met kaas.

‘Als je even hebt, roep ik de kustwacht op om hen te vertellen dat ik je heb opgepikt. Hoe heet je?’

‘Willy,’ loog Arkadin. ‘Maar ik heb liever niet dat je dat doet.’

Manny maakte een verontschuldigend gebaar met zijn vlezige schouders. Hij was van gemiddelde lengte, had een rood gezicht en was kalend. Hij droeg dure vrijetijdskleding. ‘Sorry, maat. Dat zijn de verkeersregels.’

‘Wacht, Manny, wacht. Het zit zo.’ Arkadin sprak Engels met een Mid-Westers accent. De tijd die hij in Amerika had doorgebracht kwam hem op veel gebieden goed van pas. ‘Ben jij getrouwd?’

‘Gescheiden. Twee keer.’

‘Zie je wel? Ik wist dat je het zou begrijpen. Zie je, ik had een boot gehuurd om met mijn vrouw een dagje uit te gaan en misschien naar Catalina te varen om wat te drinken. Maar goed, hoe kon ik weten dat mijn vriendin als verstekelinge mee was gegaan? Ik had haar verteld dat ik met de jongens ging vissen en zij vond het een leuk idee om mij te verrassen.’

‘Dus ze verraste je.’

‘Shit,’ zei Arkadin, ‘dat kun je wel zeggen!’ Hij dronk zijn brandy leeg en schudde zijn hoofd. ‘Nou ja, het werd een beetje lastig. Ik bedoel: de hel barstte los. Je kent mijn vrouw niet, maar ze kan een behoorlijk kreng zijn.’

‘Ik denk dat ik ooit met haar getrouwd ben geweest.’ Manny ging weer zitten. ‘En wat deed jij toen?’

Arkadin haalde zijn schouders op. ‘Wat kon ik doen? Ik ben overboord gesprongen.’

Manny gooide zijn hoofd in zijn nek en lachte. Hij sloeg op zijn dij. ‘Godverdikke! Willy, jij bent me er eentje!’

‘Dan begrijp je dus wel waarom het mij veel beter zou uitkomen als niemand wist dat je mij had opgepikt.’

‘Tuurlijk, tuurlijk, maar toch...’

‘Manny, wat doe je voor werk, als ik dat mag vragen?’

‘Ik heb een bedrijf dat geavanceerde computerchips importeert en verkoopt.’

‘Nou, niet te geloven!’ had Arkadin gezegd. ‘Volgens mij heb ik dan een deal die ons allebei een hele vracht geld kan opleveren.’

Terwijl hij zijn laatste Lawar nuttigde op de markt van Gianyar, lachte Arkadin in zichzelf. Manny had tweehonderdduizend dollar gekregen en via een van zijn gewone zakelijke transporten had Arkadin de laptop van de Mexicaanse drugsbaron Gustavo Moreno in Los Angeles gekregen, zonder dat de FSB-2 of de Kazanskaya er ook maar iets van wist.

Hij vond een pension – wat de Balinezen een verblijfhuisje noemden – aan de rand van het centrum van Gianyar. Voordat hij zijn bed opzocht pakte hij eerst het geweer, zette het in elkaar, laadde het en ontlaadde het, en haalde het toen weer uit elkaar. Dat deed hij precies twaalf keer. Toen deed hij het muskietennet dicht, ging op bed liggen en staarde naar het plafond.

En daar was Devra, bleek, een geest al, zoals hij haar had gevonden in de kunstenaarsflat in München, neergeschoten door Semion Icoupov toen haar aandacht werd afgeleid doordat Bourne de kamer binnenkwam. Haar ogen zochten de zijne, zoekend naar iets. Wist hij maar wat.

Zelfs deze demonisch kwade man had zijn ijdelheden: sinds de dood van Devra had hij zichzelf ervan overtuigd dat zij de enige vrouw was van wie hij had gehouden of van wie hij had kunnen houden, omdat daarmee zijn verlangen naar één ding gevoed werd: wraak. Hij had Icoupov gedood, maar Bourne leefde nog. Niet alleen was Bourne betrokken geweest bij Devra’s dood, ook had hij Mischa, Arkadins beste vriend, vermoord.

Nu had Bourne hem een reden gegeven om te leven. Zijn plan om het Zwarte Legioen over te nemen – om zo zijn wraak op Icoupov en Sever te completeren – was niet genoeg, hoewel zijn plannen daarvoor groot en verreikend waren, veel verder dan Icoupov of Sever zich ooit zouden kunnen voorstellen. Maar hij wilde meer: een specifiek doel waarop hij zijn woede kon richten.

Onder het muskietennet brak hem regelmatig het koude zweet uit, zijn hersenen leken beurtelings in brand te staan of zo traag te zijn alsof ze in ijs ondergedompeld waren. Slapen, wat hij toch al zelden deed, was nu uitgesloten. Op een bepaald moment moest hij echter toch in slaap gevallen zijn, want in het duister werd hij gegrepen door een droom: Devra stak haar magere witte armen naar hem uit. Maar toen hij haar omhelsde, gaapte ze met haar mond wijd open en spuugde ze hem onder met zwarte gal. Ze was dood, maar hij kon haar, of wat ze in hem veroorzaakt had, niet vergeten: een minuscuul scheurtje in het gebarsten graniet van zijn ziel, waardoor haar mysterieuze licht begonnen was door te sijpelen, zoals de eerste sneeuw smelt in de lente.

Moira werd wakker zonder dat ze Bourne naast zich voelde. Nog altijd half slapend rolde ze uit bed en verpletterde de bloemblaadjes die ze daar uitgestrooid hadden gevonden toen ze terugkwamen van hun avond in de strandclub. Trippelend over de koele tegelvloer schoof ze de glazen deuren open. Bourne zat op het terras dat uitzicht bood over de Straat van Lombok. Vingers van zalmkleurige wolken dreven net boven de oostelijke horizon. Hoewel de zon nog moest verschijnen, scheen het zonlicht al omhoog als een baken dat de rafelige restanten van de nacht verjoeg.

Ze deed de deur open en ging het terras op. De lucht was rijk gevuld met de geur van de in potten op het rotan bureau staande tuberozen. Bourne werd zich bewust van haar aanwezigheid zodra de deur openschoof en keerde zich half om.

Moira legde haar handen op zijn schouders. ‘Wat ben je aan het doen?’

‘Nadenken.’

Ze boog zich voorover, raakte zijn oor aan met haar lippen. ‘Waarover?’

‘Over wat voor onbenul ik ben. Ik ben een raadsel voor mezelf.’

Kenmerkend voor hem klonk er geen zelfmedelijden in zijn stem door, alleen frustratie. Ze dacht even na. ‘Je weet dat je geboren bent.’

‘Natuurlijk, dat is het begin en het einde ervan.’

Ze ging voor hem staan. ‘Misschien is er iets wat we daaraan kunnen doen.’

‘Wat bedoel je?’

‘Er is een man die hier dertig minuten vandaan woont. Ik heb verhalen gehoord over zijn verbazingwekkende krachten.’

Bourne keek haar aan. ‘Je maakt zeker een grapje?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Wat heb je te verliezen?’ Het telefoontje kwam en met een gretigheid die hij niet meer had gevoeld sinds Devra’s dood klom Arkadin op de motor die hij de dag tevoren besteld had. Hij controleerde de kaart van de omgeving opnieuw en vertrok. Langs het tempelcomplex van Klungkung recht naar Goa Lawah voerde de weg hem steeds lager langs de oceaan aan zijn rechterhand. Toen verdween de moderne vierbaans snelweg en maakte plaats voor een tweebaans asfaltweg. Een klein stukje ten oosten van Gao Lawah draaide hij naar het noorden, op weg naar een smal bergpad.

‘Om te beginnen,’ zei Suparwita, ‘wat is uw geboortedag?’

‘Vijftien januari,’ antwoordde Bourne.

Suparwita staarde hem heel lang aan. Hij zat volkomen stil op de aangestampte aarden vloer van zijn hut. Alleen zijn ogen bewogen, heel af en toe, maar erg snel, alsof ze complexe wiskundige berekeningen maakten. Uiteindelijk schudde hij zijn hoofd. ‘De man die ik voor me zie bestaat niet...’

‘Wat bedoelt u?’ vroeg Bourne scherp.

‘... dus bent u niet geboren op de vijftiende januari.’

‘Dat staat op mijn geboorteakte.’ Marie had het zelf nagezocht.

‘U hebt het tegen mij over een geboorteakte.’ Suparwita sprak langzaam en zorgvuldig, alsof ieder woord kostbaar was. ‘Dat is slechts een stuk papier.’ Hij lachte en zijn prachtige witte tanden leken op te lichten in het gedempte licht. ‘Ik weet wat ik weet.’

Voor een Balinees was Suparwita een grote man, met een huid zo donker als mahoniehout, perfect, zonder vlekken en rimpels, waardoor het onmogelijk was zijn leeftijd te schatten. Zijn haar was dik, zwart en van nature golvend. Het werd van zijn voorhoofd weggeduwd door wat Bourne dezelfde kroonachtige band leek die de varkensgeest droeg. Hij had krachtig uitziende armen en schouders, zonder de gebruikelijke westerse overdreven gespierdheid. Zijn haarloze lichaam leek glad als glas. Boven zijn middel was hij naakt, daaronder droeg hij een traditionele Balinese sarong met wit, bruin en zwart. Hij was blootsvoets.

Na het ontbijt waren Moira en Bourne met een gehuurde motor het dichtbegroeide, groene binnenland in gegaan, naar een met riet bedekt huis aan het einde van een smal pad in de jungle, waar de Balinese heilige man Suparwita woonde, van wie Moira zei dat hij iets over Bournes verloren gegane verleden zou kunnen terugvinden.

Suparwita had hen warm en niet verrast begroet toen ze aankwamen, alsof hij hen had verwacht. Hij gebaarde hen dat ze binnen moesten komen, serveerde hun kleine kopjes Balinese koffie en vers gemaakte gebakken banaan, allebei gezoet met palmsuikersiroop.

‘Als mijn geboorteakte verkeerd is,’ zei Bourne nu, ‘kunt u me dan vertellen wanneer ik geboren ben?’

Suparwita’s expressieve bruine ogen waren niet gestopt met hun mysterieuze berekeningen. ‘Eenendertig december,’ zei de heilige man zonder aarzeling. ‘U weet dat ons universum bestierd wordt door drie goden: Brahma, de schepper, Vishnu, de behouder, Shiva, de vernietiger.’ Hij sprak Shiva uit zoals alle Balinezen dat deden, zodat het klonk als Siwa. Hij aarzelde een moment, alsof hij er niet zeker van was of hij zou doorgaan. ‘Als u hier vertrokken bent, zult u uzelf terugvinden in Tenganan.’

‘Tenganan?’ vroeg Moira. ‘Waarom zouden we daarheen gaan?’

Suparwita glimlachte toegeeflijk naar haar. ‘Het dorp staat bekend om het weven van dubbel ikat. Dubbel ikat is heilig, het biedt bescherming tegen de demonen van ons universum. Het wordt slechts in drie kleuren geweven, de kleuren van onze goden. Blauw voor Brahma, rood voor Vishnu, geel voor Shiva.’ Hij overhandigde Moira een kaart. ‘U koopt uw dubbele ikat hier, bij de beste wever.’ Hij keek haar strak aan. ‘Vergeet het alstublieft niet.’

‘Waarom zou ik het vergeten?’ vroeg Moira.

Alsof haar vraag geen antwoord waardig was, richtte hij zijn aandacht op Bourne. ‘Zodat u het volledig begrijpt: de maand december, uw geboortemaand, wordt geregeerd door Shiva, de god van de vernietiging.’ Hier pauzeerde Suparwita, alsof hij buiten adem was. ‘Maar onthoud alstublieft dat Shiva ook de god van de transformatie is.’

De heilige man keerde zich nu naar een lage houten tafel waarop een serie houten kommetjes was neergezet, die op diverse manieren gevuld waren met poeders en iets wat leek op noten of misschien gedroogde zaadpeulen. Hij koos een van deze peulen uit en vermaalde die in een andere kom met een stenen vijzel. Toen voegde hij daar een beetje geel poeder aan toe en gooide het mengsel in een ijzeren keteltje dat hij boven een houtvuurtje had gehangen. Een wolk van sterk geurende stoom vulde de kamer.

Er gingen zeven minuten kooktijd voorbij voordat Suparwita de ketel van het vuur haalde en de vloeistof in een van kokosnoot gemaakte beker goot die ingelegd was met paarlemoer. Zonder een woord te zeggen gaf hij de beker aan Bourne. Toen Bourne aarzelde, zei hij: ‘Drink. Alstublieft.’ Zijn glimlach verlichtte de kamer weer. ‘Het is een elixer gemaakt van groen kokossap, kardamom en kencur. Het is vooral kencur. Kent u kencur? Het wordt ook wel verrijzenislelie genoemd.’ Hij gebaarde. ‘Alstublieft.’

Bourne dronk het mengsel, dat smaakte naar kamfer.

‘Wat kunt u me vertellen over het leven dat ik me niet kan herinneren?’

‘Alles,’ zei Suparwita, ‘en niets.’

Bourne fronste zijn wenkbrauwen. ‘Wat betekent dat?’

‘Ik kan u nu niets meer vertellen.’

‘Afgezien van mijn echte geboortedatum heeft u me niets verteld.’

‘Ik heb u alles verteld wat u moet weten.’ Suparwita hield zijn hoofd scheef. ‘U bent nog niet klaar om meer te horen.’

Bourne werd met de seconde ongeduldiger. ‘Waarom zegt u dat?’

Suparwita’s ogen vingen die van Bourne. ‘Omdat u zich mij niet herinnert.’

‘Heb ik u eerder ontmoet?’

‘Nou?’

Bourne stond op, opgekropte woede borrelde in hem op. ‘Ik ben hierheen gebracht om antwoorden te horen, geen vragen.’

De heilige man keek mild naar hem op. ‘U kwam hier omdat u wilde horen wat u zelf moet ontdekken.’

Bourne pakte Moira’s hand en trok haar omhoog. ‘Kom mee,’ zei hij. ‘We gaan.’

Toen ze op het punt stonden de deur uit te gaan, zei de heilige man op een alledaagse toon: ‘Weet u, dit alles is al eerder gebeurd. En het zal weer gebeuren.’

‘Dat was tijdverspilling,’ zei Bourne, terwijl hij de sleutels van Moira overnam.

Ze zei niets, maar ging achter hem op de motor zitten.

Toen ze teruggingen in de richting van het smalle pad waarover ze gekomen waren, kwam er voor hen uit het bos een gedrongen Indonesische man met een verweerd gezicht in de kleur van oud mahoniehout, op een aftandse motor recht op hen af. Hij trok een handvuurwapen, waarop Bourne hun motor meteen omgooide en dieper de heuvels in reed.

Dit was een verre van perfecte plek voor een hinderlaag. Hij had op een kaart van de regio gekeken en wist dat ze al snel tussen de bomen vandaan terecht zouden komen op de in terrassen aangelegde rijstvelden die het dorp Tenganan omgaven.

‘Er is een irrigatiesysteem dat boven de rijstvelden loopt,’ zei Moira in zijn oor.

Hij knikte, juist op het moment dat de terrassen verschenen als een lappendeken van levend smaragdgroen, glinsterend in het stralende zonlicht. De zon scheen fel op mannen en vrouwen met strooien hoeden en lange messen, die gebogen stonden over de rijstplanten. Anderen liepen achter koppels voortzwoegende koeien, om het land te bewerken van de terrassen waar de rijst al geoogst was; de restanten werden verbrand, zodat er andere gewassen – aardappels, pepers of lange bonen – konden worden geteeld, om er zo voor te zorgen dat de mineraalrijke, vulkanische bodem niet uitgeput zou raken. Weer andere vrouwen, kaarsrecht van houding, vervoerden grote zakken die op hun hoofd balanceerden. Ze bewogen zich voort als koorddansers, gebruikmakend van de kronkelige, smalle randen tussen de rijstvelden, de ene voet zorgvuldig voor de andere plaatsend.

Een scherpe knal zorgde ervoor dat ze diep over de motor heen bogen, terwijl tegelijkertijd de hoofden van de werkenden omhooggingen. De Indonesiër had op hen geschoten toen hij de laatste bomenrand passeerde die aan de rijstvelden grensde.

Bourne gaf gas en maakte gebruik van de smalle, slingerende strook tussen de rijstvelden.

‘Wat doe je?’ riep Moira. ‘Dan zijn we helemaal in het open veld, makkelijk te raken!’

Bourne reed naar een van de rijstvelden waarop de stengels werden afgebrand. Dikke, vette rook steeg op naar de heldere lucht.

‘Pak een handvol als we erlangs rijden!’ riep hij naar haar.

Meteen begreep ze het. Met haar arm strak om zijn middel geslagen boog ze naar links, greep een handvol brandende rijststengels en gooide die naar achteren. De stengels vlogen door de lucht en kwamen vlak voor hun achtervolger neer.

Terwijl het zicht van de Indonesiër eventjes bemoeilijkt werd, schoot Bourne naar rechts, langs de bochtige randen door het labyrint van rijstvelden. Hij moest voorzichtig zijn: door de kleinste misrekening zouden ze in het modderige water tussen de dicht op elkaar staande planten belanden, waar een motor nutteloos was. Dan waren ze pas echt makkelijk te raken.

De Indonesiër richtte weer op hen, maar er stond een vrouw in de weg en daarna een paar koeien. Dus stak hij zijn wapen weg, omdat hij zijn beide handen nodig had om het lastige pad te volgen dat Bourne had gekozen.

Scheurend langs de randen van de rijstvelden reed Bourne de heuvel op, van terras naar terras, waarvan sommige gevuld waren met stralend groene rijstplanten, andere met bruinige as na de oogst. Er gleed een zweem van aromatische rook over de heuvel.

‘Hier!’ drong Moira aan. ‘Hier!’

Bourne zag de steunrand van het afwateringssysteem, een strook van tien centimeter cement waar hij de motor overheen zou moeten sturen. Hij wachtte tot het laatste moment en keerde toen scherp naar links, parallel aan de terrassen, die onder hen waren neergelegd in een duizelingwekkend patroon, als immense en mysterieuze hiërogliefen die in de heuvel waren gekerfd.

Vanwege zijn grootte en die van zijn motor kon de Indonesiër de kloof tussen hen dichtrijden. Hij was niet meer dan twee armlengten van hen verwijderd toen Bourne een landbouwer naderde – een oude man met dunne benen en ogen ter grootte van rozijnen. In de ene hand hield hij een van de brede messen die gebruikt werden om de rijst te oogsten, in de andere een aantal vers afgesneden rijststengels. Bij het zien van de twee op hem afkomende motoren bleef de man stokstijf van verbijstering staan. In het voorbijgaan griste Bourne het mes uit zijn hand.

Enkele ogenblikken later zag Bourne een houten plank die over het irrigatiestroompje naar de jungle aan hun rechterhand leidde. Hij ging eroverheen, maar het half verrotte hout brak en versplinterde toen, juist toen het voorwiel zich vastbeet in de grond aan de andere kant. De motor slingerde gevaarlijk en wierp hen bijna af naar de dicht op elkaar gepakte bomen.

Hun achtervolger gaf gas en sprong met zijn motor over de kloof die de vernielde brug had achtergelaten. Hij volgde Bourne en Moira over een steil afdalend pad vol rotsen en half verborgen boomwortels.

De weg werd steiler en Moira hield zich steviger vast. Hij kon haar hart voelen bonzen in haar borst, haar versnelde ademhaling tegen zijn wang. Bomen flitsten gevaarlijk dicht voorbij aan beide kanten. Rotsen lieten de motor omhoogstuiteren als een bokkende stier, waardoor Bourne moest vechten om hem onder controle te houden. Ieder foutje zou hen het pad af laten stuiteren, diep het bos vol dikke bomen in. Net toen het leek alsof het pad niet steiler zou kunnen worden, veranderde het in een trap van rotsen, waarover ze met hartstoppende snelheid naar beneden stoven en bonkten. Moira durfde over haar schouder te kijken en zag dat de Indonesiër, diep over het stuur van zijn motor gebogen, op het punt stond hen in te halen.

Plotseling was de natuurlijke trap verdwenen en ging het pad verder, dit keer met een heel wat dragelijker helling. Hun achtervolger probeerde zijn wapen te richten, maar Bourne hakte een bosje bamboe om met het mes dat hij van de oude man had afgepakt, en de dunne boompjes stortten over het pad. De mahoniehouten man was gedwongen om het vuurwapen tussen zijn tanden te klemmen. Hij had al zijn vaardigheden nodig om niet van zijn motor in het lokkende bos te storten.

Het pad werd vlakker, ze suisden langs schuurtjes, mannen die bijlen scherpten of in potten boven vuur roerden, vrouwen met baby’s in de kromming van hun armen, en de overal aanwezige zwerfhonden, mager en schonkig, die wegvluchtten van de voortracende motoren. Ze waren duidelijk aan de buitenrand van een dorp. Was het Tenganan, vroeg Bourne zich af. Had Suparwita deze achtervolging voorzien?

Kort daarna passeerden ze een stenen boog en reden ze het dorp zelf binnen. Kinderen die badminton speelden bij de plaatselijke school stopten en staarden naar de voorbijflitsende motoren. Kippen vlogen kakelend op en grote vechthanen – roze, oranje en blauw geverfd – raakten zo opgewonden dat ze hun gevlochten kooien omvergooiden en daardoor weer de koeien en kalveren verstoorden, die in het midden van het dorp lagen. De dorpelingen zelf, die tevoorschijn kwamen uit de ommuurde veiligheid van hun huizen, renden achter hun kostbare vechthanen aan.

Zoals alle heuveldorpen was dit dorp gebouwd op terrassen, die erg leken op de rijstvelden: stukken aangestampte grond en dor gras die afgewisseld werden met stenen randen die naar het volgende niveau leidden. In het midden lag een muurloos bouwwerk dat door de ouderen gebruikt werd voor dorpsvergaderingen. Aan beide zijden waren winkels, onderdelen van de levende ommuring, waar enkele en dubbele ikatweefsels verkocht werden. Toen hij de eerste weverswinkel zag te midden van de chaos van rennende voeten en dierengeluiden, voelde Bourne een huivering over zijn ruggengraat lopen. Dit was dus inderdaad Tenganan, het dorp van Suparwita’s voorspelling.

In de chaos die in het dorp was losgebarsten sneed Bourne een waslijn door, die in de lucht kronkelde als een dun reptiel, voordat hij achter hen neerkwam. Vaardig stuurde hij de motor door een nauwe steeg, waarna hij dezelfde weg terug nam waarover ze gekomen waren.

Achteromkijkend zag hij dat ze de Indonesiër niet waren kwijtgeraakt: hij kwam met brullende motor achter hen aan, onaangedaan door de neerkomende waslijn. Bourne gaf vol gas, waardoor er genoeg afstand tussen hem en zijn achtervolger ontstond om een scherpe U-bocht te maken en in tegengestelde richting langs de kleine man het dorp uit te rijden. Maar eens te meer leek de Indonesiër niet verrast, bijna alsof hij die tactiek verwacht had. Hij liep in, trok zijn wapen en vuurde, waardoor Bourne gedwongen was om zijn motor terug te sturen in de richting van waar ze oorspronkelijk naartoe gingen, omdat een tweede schot vlak over zijn linkerschouder vloog. Bourne bleef doorgaan in de enige richting die voor hem openlag, verder over het pad vol stenen hobbels, weg van zijn taaie achtervolger.

Verborgen in de gevlekte schaduwen van het bos, hoorde Leonid Arkadin het gebrul van de motoren boven het ritmische gezang uit dat klonk vanuit het binnenste van de tempelmuren waarop hij vanuit zijn positie een perfect uitzicht had. Hij hief de Parker Hale 85 zodat de kolf comfortabel tegen zijn schouder rustte en keek door het Schmidt & Bender-vizier.

Hij was nu kalm, zijn gespannenheid had plaatsgemaakt voor een nieuwsgierig en listig vuur dat alle gedachten wegbrandde die overbodig waren voor zijn doel, zodat zijn geest even helder was als de lucht boven hem, net zo rustig als het bos waarin hij genesteld was als een adder in een boom, geduldig wachtend op zijn prooi. Hij had het goed gepland, gebruikmakend van een Indonesiër uit de regio zoals een jager gebruikmaakt van drijvers om de prooi op te jagen, zodat die steeds dichter bij de plek komt waar de jager zich verstopt heeft.

Plotseling verscheen een motor op de vlakte voor de tempel en Arkadin haalde diep adem toen hij Bourne in zicht kreeg. En op dat moment werd het silhouet van Bournes lichaam duidelijk omlijnd, als damp die condenseert in de giftige nectar van de wraak.

Bourne en Moira reden over een perfect egale vlakte waarop drie tempels waren gebouwd – een grote in het midden, twee kleinere aan weerszijden. Er was geen geluid, behalve het ritmische gebrom van de motor. Toen hij het gezang van binnen de muren van de grootste tempel hoorde, trok Bourne op.

Op dat moment haalde Arkadin, die op de bijna horizontale tak van een boom was gaan zitten, de trekker over, en Bourne werd achterwaarts van de motor geblazen. Moira schreeuwde.

Arkadin gooide het geweer opzij en trok een gemeen ogend jaagmes met een gekartelde rand. Hij sprong op de grond en rende naar de moordlocatie om Bournes keel door te snijden, zodat hij er zeker van kon zijn dat hij dood was. Maar zijn voortgang werd gehinderd door een kudde koeien. Achter de dieren liepen vrouwen met offerandes van fruit en bloemen op hun hoofd, en achter hen kwamen de kinderen van het dorp in een ceremoniële optocht naar de tempel. Arkadin probeerde om hen heen te komen, maar een van de koeien, verstoord door zijn haastige bewegingen, keerde zich in zijn richting. Het dier schudde zijn lange, scherpe hoorns en plotseling stopte de optocht, midden in een stap. Hoofden draaiden zich naar hem toe en alle ogen waren op hem gericht. Met een laatste blik op Bournes bloedende lichaam verdween Arkadin terug de jungle in.

De gelovigen renden naar Bourne, waarbij hun offerandes verloren gingen in het schaarse gras waar Bourne op zijn rug op de grond lag. Hij probeerde op te staan, maar dat ging niet. Moira knielde bij hem neer en hij trok haar naar zich toe, zodat haar oor dicht bij zijn mond was. Bloed had de voorkant van zijn shirt doorweekt en sijpelde nu donker op de grond.

DEEL EEN

1

Drie maanden later

In een chique buitenwijk van München flankeerden twee jonge lijfwachten met waakzame blikken en 9mm Glocks in hun schouderholsters een magere, hyperactieve man, terwijl die uit een huis tevoorschijn kwam. Een oudere man met een donkere huid en diepe lijnen die aan weerszijden van zijn mond naar beneden liepen als een snor, kwam uit de beschutting van de schaduw om de hyperactieve man kort de hand te schudden. Toen liepen de drie mannen de traptreden af en stapten in een wachtende auto: een van de lijfwachten zat voorin, de andere achterin bij de hyperactieve man. De bijeenkomst was intens maar kort geweest en de motor was steeds blijven lopen, spinnend als een weldoorvoede kat. Zijn gedachten waren druk bezig met de manier waarop hij verslag zou gaan doen bij zijn baas, Abdulla Khoury, over de snel veranderende Turkse situatie, zoals die hem geschetst was.

De kriekende morgen was sluimerig, nauwelijks wakker en uiterst stil. De keurig gesnoeide en bladerrijke bomen hulden de trottoirs in een inktachtige schaduw. De lucht was zacht en koel, nog totaal onwetend van de felle zon die de lucht over een paar uur wit zou maken. Het vroege uur was opzettelijk gekozen. Zoals verwacht was er nauwelijks sprake van verkeer, alleen een jongen die zichzelf bij een zijstraat verderop aan het leren was om op een fiets te rijden. Een truck van de gemeentereiniging sjokte in de zijstraat aan de overkant om de hoek; met grote draaiende borstels veegde hij het vuil, als dat al op de bijna onberispelijke straat lag, in de buik van de wagen. Alles zag er dus volstrekt normaal uit, de bewoners van deze buurt hadden een streepje voor bij de gemeente en ze waren er trots op dat hun straten altijd de eerste waren die elke dag schoongemaakt werden.

Terwijl de auto op snelheid kwam en de straat uit reed, draaide de truck, zodat de zijkant dwars voor het aanrijdende voertuig stond en de weg blokkeerde. Zonder een moment te aarzelen, zette de chauffeur de auto in zijn achteruit en gaf gas. Met piepende banden schoot de auto achterwaarts, weg van de truck. Bij het horen van dat geluid keek de jongen op. Hij stond met zijn voeten aan weerszijden van de fiets en leek op adem te komen. Maar op het laatste moment dat de auto naar hem toe kwam, pakte hij uit het stuurmandje van de fiets een vreemd uitziend wapen met een onnatuurlijk lange loop. De daardoor gelanceerde granaat versplinterde de achterruit van de auto, waarna het voertuig uit elkaar barstte in een olieachtige oranje en zwarte vuurbal. Inmiddels fietste de jongen, diep gebogen over zijn stuur, op vaardige wijze weg, met een tevreden glimlach op zijn gezicht.

Net na het middaguur op diezelfde dag zat Leonid Arkadin te midden van hoempamuziek en dronken Duitsers in een Münchense bierhal toen zijn mobiel begon te brommen. Hij herkende het nummer van de beller, liep de straat op, waar het wat minder lawaaiig was, en gromde een woordeloze begroeting.

‘Net als eerder is je laatste poging om de Oosterse Broederschap te vernietigen mislukt.’ De lelijke stem van Abdulla Khoury zoemde in zijn oor als een kwade wesp. ‘Je hebt vanmorgen mijn minister van Financiën gedood, dat is alles. Ik heb al een ander aangesteld.’

‘Je begrijpt me verkeerd, het is niet mijn bedoeling om de Oosterse Broederschap te vernietigen,’ zei Arkadin. ‘Die wil ik overnemen.’

Het antwoord was een rauwe lach zonder enige humor of welke andere menselijke emotie dan ook. ‘Het doet er niet toe hoeveel van mijn partners je doodt, Arkadin, ik kan je verzekeren dat ik het altijd zal overleven.’

Moira Trevor zat achter haar glanzend nieuwe chroom-metglas bureau, in het glanzend nieuwe kantoor van Heartland Risk Management LLC, haar gloednieuwe bedrijf, op twee verdiepingen van een postmodern gebouw in het hart van noordwest-Washington D.C. Ze was aan het bellen met Steve Stevenson, een van haar contacten in het ministerie van Defensie, die haar inlichtte over een lucratieve opdracht waarvoor haar nieuwe bedrijf ingehuurd was, een van de zes die in de afgelopen vijf weken waren komen binnenrollen. Tegelijkertijd liep ze een aantal dagelijkse informatieverslagen door op haar computer. Naast haar monitor stond een foto van haar en Jason Bourne, met de Balinese zon op hun gezichten. Op de achtergrond was de berg Agung te zien, de heilige vulkaan van het eiland; op een vroege morgen waren ze over de kam ervan getrokken, voordat de zon de oostelijke horizon kuste. Haar gezicht was volkomen relaxed, ze zag er tien jaar jonger uit. Bourne glimlachte op die raadselachtige manier waarvan ze zo hield. Ze volgde altijd de lijn van zijn lippen als hij zo glimlachte, alsof ze een blinde vrouw was die met haar vingertop een verborgen betekenis kon aflezen.

Toen de intercom zoemde, schrok ze en realiseerde ze zich dat ze naar de foto had zitten staren. Haar gedachten waren teruggegaan, zoals zo vaak in de afgelopen dagen, naar die gouden tijd op Bali, voordat Bourne was neergeschoten in het stof van Tenganan. Ze keek snel naar de elektronische klok op haar bureau, vermande zich en zei: ‘Stuur hem naar binnen’ in de microfoon van de intercom.

Even later kwam Noah Perlis binnen. Hij was haar voormalige manager bij Black River, een privéhuursoldaat die door de vs was ingezet in probleemgebieden in het Midden-Oosten. Moira’s bedrijf was nu een directe concurrent van Black River. Noahs smalle gezicht was valer dan ooit en er zat meer grijs in zijn haar. Zijn lange neus stak als een zwaardsteek boven zijn mond uit, die vergeten was hoe hij moest lachen of zelfs glimlachen. Hij liet zich voorstaan op zijn scherpe mensenkennis, wat ironisch was gezien het feit dat hij zijn eigen verdediging zo hoog had opgetrokken dat hij zelfs van zichzelf was afgesneden.

Ze gebaarde naar een van de eigentijdse in chroom en zwart leer uitgevoerde stoelen aan de andere kant van haar bureau. ‘Ga zitten.’

Hij bleef staan, alsof hij alweer met één voet buiten stond. ‘Ik kom je zeggen dat je moet stoppen met het weghalen van ons personeel.’

‘Je bedoelt dat je gestuurd bent als een gewone boodschapper.’ Moira keek op en glimlachte met een warmte die ze niet voelde. Haar wijd open bruine ogen keken hem vragend aan en verraadden niets van haar gevoelens. Haar gezicht was ongewoon streng of intimiderend, afhankelijk van het standpunt van degene tegenover haar. Niettemin bezat ze een sereniteit die haar goed van pas kwam in stressgevoelige situaties als deze.

Bourne had haar gewaarschuwd, voordat ze Heartland bijna drie maanden geleden had opgezet, dat dit moment zou gaan komen. Iets in haar had ernaar uitgekeken. Noah was gekomen als personificatie van Black River en ze had al veel te lang bij hem onder de plak gezeten.

Hij deed een paar stappen in haar richting, pakte de ingelijste foto van haar bureau en bekeek die.

‘Jammer van je vriendje,’ zei hij. ‘Neergeschoten in een stinkdorp in de rimboe. Dat moet je behoorlijk opgebroken zijn.’

Moira was niet van plan zich door hem van haar stuk te laten brengen. ‘Het is prettig je weer te zien, Noah.’

Terwijl hij de foto terugzette, sneerde hij: ‘Prettig is een woord dat mensen gebruiken als ze beleefd liegen.’

Haar gezicht behield een onschuldige uitdrukking, die als harnas fungeerde tegen zijn projectielen en pijlen. ‘Waarom zouden we niet beleefd blijven tegen elkaar?’

Noah ging weer staan, met zijn vingers in zijn handpalmen gedrukt. Zijn knokkels waren wit door de kracht waarmee hij een vuist maakte, en Moira vroeg zich af of hij zijn handen niet liever om haar nek zou hebben dan langs zijn zij.

‘Ik ben verdomd serieus, Moira.’ Zijn ogen zochten die van haar. Noah kon een erg enge man zijn als hij dat wilde. ‘Je kunt niet meer terug, maar als je blijft doorgaan op de manier waarop je bezig bent...’ Hij schudde waarschuwend zijn hoofd.

Moira haalde haar schouders op. ‘Geen probleem. Het punt is dat je geen mensen meer overhebt die voldoen aan mijn ethische eisen.’

Haar woorden hadden tot gevolg dat hij zich genoeg ontspande om op een totaal andere toon te zeggen: ‘Waarom doe je dit?’

‘Waarom stel je mij een vraag waarop je het antwoord al weet?’

Hij staarde haar aan en zweeg, totdat ze zei: ‘Er moet een legitiem alternatief zijn voor Black River, waarvan de leden niet langs de randen van de legaliteit opereren en daar regelmatig overheen gaan.’

‘Dit zijn vuile zaken. Dat weet jij als geen ander.’

‘Natuurlijk weet ik dat. Daarom ben ik met dit bedrijf begonnen.’ Ze stond op, leunde over haar bureau. ‘Iran staat nu op ieders radar. Ik ga niet achteroverzitten om hetzelfde te laten gebeuren als in Afghanistan en Irak.’

Noah draaide zich om en liep naar de deur. Met zijn hand op de deurknop keek hij met een kille intensiteit naar haar om, een oude truc van hem. ‘Je weet dat je de stroom vuil water niet kunt tegenhouden. Wees niet schijnheilig, Moira. Je wilt door de modder waden, net als de rest van ons, omdat het alleen maar om geld gaat.’ Zijn ogen glommen donker. ‘Miljarden dollars die verdiend kunnen worden op een nieuw strijdtoneel.’

2

Terwijl hij in het stof van Tenganan ligt, fluistert Bourne in Moira’s oor: ‘Zeg tegen hen...’

Ze buigt zich diep over hem heen, zoals hij daar ligt in het stof, met stromend bloed. Ze luistert met één oor naar hem, ondertussen drukt ze haar mobiel tegen het andere oor. ‘Gewoon stil blijven liggen, Jason. Ik bel om hulp.’

‘Zeg ze dat ik dood ben,’ zegt Bourne, net voordat hij het bewustzijn verliest...

Jason Bourne werd wakker uit zijn steeds terugkerende droom, hij zweette als een varken in zijn lakens. De warme tropische nacht was bewolkt door de muskietennetten die als een tent om hem heen hingen. Ergens hoog in de bergen regende het. Hij hoorde de donder als hoefslagen, voelde de trage, natte wind op zijn borst, die bloot was op de plek waar de wond in het laatste stadium van heling verkeerde.

Het was drie maanden geleden dat de kogel hem geraakt had, drie maanden sinds Moira zijn instructies naar de letter had opgevolgd. Nu geloofde vrijwel iedereen die hem kende dat hij dood was. Slechts drie mensen buiten hemzelf kenden de waarheid: Moira, Benjamin Firth – de Australische chirurg die Moira naar hem toe had gebracht in het dorpje Manggis – en Frederick Willard, het laatst overgebleven lid van Treadstone, die Leonid Arkadins Treadstone-training aan Bourne onthuld had. Het was Willard, met wie Moira in opdracht van Bourne contact had opgenomen, die begonnen was Bourne opnieuw in conditie te brengen, zodra dr. Firth daar toestemming voor had gegeven.

‘Je hebt verdomde mazzel dat je nog leeft, maat,’ had Firth gezegd toen Bourne weer bij bewustzijn kwam, na de eerste van twee operaties. Moira was er ook, net terug van haar zeer openbare regelwerk om het ‘lichaam’ van Bourne naar de vs te laten verschepen. ‘Als je hart niet zo’n aangeboren rare vorm had gehad, zou de kogel je bijna onmiddellijk gedood hebben. Degene die je neerschoot wist wat hij deed.’

Toen had hij Bournes onderarm vastgegrepen en gegrijnsd. ‘Geen zorgen, maat. We hebben je binnen een maand of twee weer op de been.’

Een maand of twee. Bourne luisterde hoe de stortregen dichterbij kwam, strekte zich uit om de dubbele ikat-doek aan te raken die naast zijn bed hing en voelde zich kalmer. Hij herinnerde zich de lange weken die hij gedwongen had doorgebracht in de kliniek van de dokter op Bali, zowel voor zijn gezondheid als om veiligheidsredenen. Een aantal weken na de tweede operatie kon hij alleen maar zitten. Het was in die stroperige tijd dat Bourne het geheim van Firth ontdekte: hij was een stiekeme alcoholist, die alleen broodnuchter was als hij een patiënt op de operatietafel had. Dan bewees hij een briljant chirurg te zijn, maar de rest van de tijd rook hij naar arak, de gefermenteerde Balinese palmlikeur. Die was zo sterk dat hij het af en toe gebruikte in zijn operatiekamer als hij vergeten was zijn bestelling van pure alcohol te laten aanvullen. Op die manier ontsloot Bourne het mysterie waarom de dokter zich op Bali had verstopt voor alles en iedereen: hij was verbannen uit elk ziekenhuis aan de westkust van Australië.

Plotseling was Bournes aandacht weer op zijn omgeving gericht, omdat de dokter de kamer binnenkwam.

‘Firth,’ zei hij, terwijl hij rechtop ging zitten. ‘Waarom ben jij om deze tijd van de nacht op?’

De dokter ging naar een rotan stoel bij de muur. Hij liep zichtbaar mank, zijn ene been was korter dan het andere. ‘Ik houd niet van donder en bliksem,’ zei hij en hij ging zwaar zitten.

‘Je bent net een kind.’

‘In veel opzichten, ja.’ Firth knikte. ‘Maar anders dan veel lui die ik in die slechte oude tijd ontmoet heb, kan ik dat wel toegeven.’

Bourne deed het lampje bij zijn bed aan en een lichtkegel verspreidde zich over het bed en een deel van de vloer. Naarmate de donder dichterbij kwam, leunde Firth verder naar het licht, alsof hij bescherming zocht. Hij had een fles arak bij de hals vast.

‘Je trouwe metgezel,’ zei Bourne.

De dokter grimaste. ‘Vanavond biedt geen enkele hoeveelheid alcohol uitkomst.’

Bourne stak zijn hand uit en Firth gaf hem de fles. Hij wachtte tot Bourne een slok genomen had, waarna hij hem weer terugnam. Hoewel hij achteroverzat in de stoel, was hij verre van ontspannen. De donder daverde boven hun hoofden en plotseling raakte de stortbui het rieten dak met een klap als een geweerschot. Firth grimaste weer, maar hij nam geen arak meer. Blijkbaar had zelfs hij een grens.

‘Ik hoop je ervan te kunnen overtuigen dat je een tandje minder moet doen met je fysieke training.’

‘Waarom zou ik dat moeten doen?’ vroeg Bourne.

‘Omdat Willard te veel van je vraagt.’ Firth likte zijn lippen, alsof zijn lichaam hunkerde naar nog een slok.

‘Dat is zijn werk.’

‘Dat kan zo zijn, maar hij is je dokter niet. Hij heeft je niet opengemaakt en weer dichtgenaaid.’ Eindelijk zette hij de fles tussen zijn benen. ‘Bovendien vind ik hem allejezus eng.’

‘Jij vindt iedereen eng,’ zei Bourne, niet onvriendelijk.

‘Niet iedereen, hoor.’ De dokter wachtte even omdat er een donderslag boven hen klonk. ‘Opengereten lichamen niet.’

‘Een opengereten lichaam kan niks terugzeggen,’ begreep Bourne.

Firth glimlachte wrang. ‘Dan heb je mijn nachtmerries niet gehad.’

‘Dat kan kloppen.’ Bourne zag zichzelf weer liggen in het stof en het bloed van Tenganan. ‘Ik heb mijn eigen nachtmerries.’

Een tijdje werd er niets meer gezegd. Toen stelde Bourne een vraag, maar omdat het enige antwoord een kort snurkgeluid was, ging hij liggen, sloot zijn ogen en probeerde de slaap te vatten. Voordat het zachte morgenlicht hem wekte, was hij tegen zijn wil weer terug in Tenganan, waar de hitte van Moira’s kaneelgeur zich vermengde met de lucht van zijn eigen bloed.

‘Vind je hem mooi?’ Moira hield de doek omhoog die geweven was in de kleuren van de goden Brahma, Vishnu en Shiva: blauw, rood en geel. Het ingeweven patroon was dat van in elkaar grijpende bloemen, jasmijn misschien. Omdat de kleuren allemaal natuurlijk waren – sommige op waterbasis, andere op oliebasis – kostte het achttien maanden tot twee jaar om de draden af te maken. Het geel – de personificatie van Shiva, de vernietiger – zou nog vijf jaar nodig hebben om langzaam te oxideren en zijn uiteindelijke tint te onthullen. Bij dubbele ikats was het patroon geschilderd op zowel de schering als de inslag, zodat de kleuren bij het weven allemaal puur waren, anders dan bij het gebruikelijkere enkele ikat-weven, waarbij het patroon slechts in één soort draden lag, terwijl de anderen een achtergrondkleur vormden, zoals zwart. De dubbele ikat maakte deel uit van ieder Balinees huis, waar het aan een muur hing op een plek die eer en respect aanduidde.

‘Ja,’ had Bourne geantwoord. ‘Ik vind hem erg mooi.’

Hij zou kort daarna de eerste van twee operaties ondergaan.

‘Suparwita zei dat het belangrijk was dat ik een dubbele ikat voor je haalde.’ Ze boog zich dichter naar hem toe. ‘Hij is heilig, weet je nog, Jason? Brahma, Vishnu en Shiva zullen je samen beschermen tegen kwaad en ziekte. Ik zal zorgen dat hij de hele tijd vlak bij je is.’

Vlak voordat dr. Firth hem naar de operatiekamer reed, boog ze nog dichter naar hem toe en fluisterde hem in zijn oor: ‘Het komt goed met je, Jason. Je hebt de thee gedronken die gemaakt is van kencur.’

Kencur, dacht Bourne, terwijl Firth hem onder verdoving bracht. De verrijzenislelie.

Hij droomde van een tempel hoog in de Balinese Bergen, terwijl Benjamin Firth hem opensneed met weinig hoop op zijn overleving. Door de bewerkte rode poorten van de tempel rees de wazige piramidale vorm van de berg Agung, blauw en majestueus tegen de gele lucht. Hij staarde van grote hoogte naar de poort, keek rond en besefte dat hij boven op een steile drievoudige trap stond die bewaakt werd door zes vervaarlijke stenen draken, met ontblote tanden die makkelijk vijftien centimeter lang waren. De lichamen van de draken golfden omhoog aan weerszijden van de drie trappen, waardoor ze leuningen vormden die zo solide waren dat het leek alsof zij de trap zelf omhoogvoerden naar het dak van de tempel.

Terwijl Bournes blik weer naar de poorten en de berg Agung werd getrokken, zag hij het silhouet van iemand bij de heilige vulkaan en zijn hart begon te bonzen in zijn borst. De ondergaande zon scheen op zijn gezicht en hij beschutte zijn ogen met een hand, tuurde om de figuur te identificeren die zich nu naar hem keerde. Opeens voelde hij een schrijnende pijn en genot.

Precies op dat moment ontdekte dr. Firth de abnormale vorm van Bournes hart, waarna hij direct aan het werk ging, omdat hij wist dat hij nu een kans had om zijn patiënt te redden.

Iets meer dan vier uur later reed Firth, uitgeput maar voorzichtig triomfantelijk, Bourne naar de verkoeverkamer, die naast de operatiekamer lag en die voor de komende zes weken Bournes verblijfplaats zou worden.

Moira wachtte op hem. Haar gezicht was bleek, haar emoties trokken zich terug uit haar huid en rolden zich als een bal op in haar maagholte.

‘Overleeft hij het?’ Ze stikte bijna in die woorden. ‘Zeg me dat hij het overleeft.’

Firth zat doodmoe op een vouwstoel van canvas, terwijl hij zijn bloederige handschoenen uitdeed. ‘De kogel is dwars door hem heen gegaan, wat goed is, want daardoor hoefde ik hem er niet uit te graven. Het is mijn weloverwogen mening dat hij het zal overleven, juffrouw Trevor, met het belangrijke voorbehoud dat niets in dit leven zeker is, zeker niet in de medische wereld.’

Terwijl Firth zijn eerste slok arak van de dag nam, ging Moira met een mengeling van opgetogenheid en ongerustheid naar Bourne toe. Ze was de voorafgaande vierenhalf uur zo doodsbang geweest dat haar hart net zoveel pijn deed als ze zich van dat van Bourne kon indenken. Ze staarde naar zijn vrijwel bloedeloze maar vredige gezicht, nam zijn hand in de hare en kneep hard om het fysieke contact tussen hen te herstellen.

‘Jason,’ zei ze.