Alex Mercer en zijn zoon Max vinden hun buurman dood in bad. Het ziet eruit als zelfmoord, totdat de politie Alex’ vrouw Millicent ondervraagt over een armband die in het huis van de buurman is gevonden. Ze bekent een kortstondige flirt – niets meer. Maar Max weet dingen over zijn moeder die geen zoon zou moeten weten, en hij wil die last met zijn vader delen.

Alex begint zich af te vragen hoe dicht hij bij het verliezen van zijn vrouw is gekomen. Een deel van hem is opgelucht dat de buurman dood is.

En dan begint het moordonderzoek…

‘Wat de jongen zag van Ben McPherson is een spannende, ontroerende en soepel geschreven thriller met een heel slimme twist.’ Tim Lott

‘Indrukwekkend.’ The Guardian

Van Ben McPherson is verschenen:

Wat de jongen zag e

e Ook als e-book verkrijgbaar

Voor Charlotte

‘Crappy’ is de bijnaam van Noord-Londenaren voor de allerslechtste gedeeltes van de wijk Finsbury Park. Eerst werd deze naam alleen ironisch gebruikt, maar tegenwoordig is hij gemeengoed.

Deel een

De buurman

1

Zijn magere witte armen, die zich stakerig en kwetsbaar aftekenden tegen de donkere bladeren.

‘Max.’

Niets. Geen reactie. Hij zat schrijlings op de schutting, half verborgen in de struiken, met zijn lichaam van me afgekeerd. Te luisteren, dacht ik. Of te wachten misschien.

‘Max.’

Hij draaide zich even om en keek me aan, maar wendde zijn blik meteen weer af naar het huis van de buurman naast ons.

‘Foxxa,’ zei hij zachtjes.

‘Max-Man. Bedtijd. Kom.’

‘Maar pap, Foxxa…’

‘Bedtijd.’

Hij schudde zijn hoofd zonder zich om te draaien. Ik liep naar hem toe en raakte zijn arm aan. ‘Ze komt wel thuis, Max. Je weet dat ze altijd komt opdagen.’

Max keek op me neer, ving mijn blik en richtte zijn ogen opnieuw op het huis van de buurman.

‘Wat, Max?’

Geen reactie.

‘Max?’

Voor ik het goed en wel besefte, sprong hij van de schutting af, de tuin van de buurman in. Ik bleef beduusd achter.

Ooit, toen we pas in Crappy woonden, hadden we een tuinbankje aangeschaft. Een ‘loveseat’ noemde Millicent het, een bankje dat net groot genoeg was voor ons tweeën. Maar Finsbury Park bleek geen buurt voor loveseats. Lang geleden hadden we besloten dat het bankje te krap was, dat de rugleuning te recht en te hard was en dat het onprettig was om gedwongen zo dicht op elkaar te zitten. De loveseat had bij nader inzien helemaal niets van doen met love.

Het bankje stond iets verderop tegen de schutting, half verborgen onder een lelijke struik. Ik klom erop en kon bijna de hele tuin van de buurman overzien. Een piepklein stukje grond van hetzelfde armzalige formaat als onze tuin, maar onberispelijk onderhouden en verdeeld in keurige, rechte perken. Achterin was een vijvertje, van waaruit een paadje liep naar een bouwsel dat ik Millicent ooit een ‘prieeltje’ had horen noemen, dat begroeid was met, vermoedde ik, rozen.

Max stond op het paadje. Toen hij mij zag, draaide hij zich om en liep vastberaden het prieeltje in.

‘Max.’

Geen reactie.

Ik ging op de armleuning van het bankje staan, zette mijn handen op de rand van de schutting en sprong omhoog. Mijn linkerknie bleef achter een spijker haken en dat deed zo’n pijn dat ik bijna mijn evenwicht verloor. Maar ik ademde diep in en het lukte me mijn gewonde been over de schutting te slaan, zodat ik er even later schrijlings bovenop zat, net zoals Max even daarvoor.

Vanuit mijn positie zagen de twee huizen er volkomen identiek uit, behalve dan dat de buurman zijn ramen had gezeemd en zijn achterdeur pas had geverfd. De rest van de benedenverdieping werd door een Japanse wilg aan het zicht onttrokken. Een boom, een vijver, een prieeltje. Wie bouwt er nou een prieeltje in Finsbury Park?

Max kwam het prieeltje uit.

‘Pap, kom eens kijken.’

Ik keek om me heen. Was dit geen huisvredebreuk? Ik had geen idee.

Max verdween weer tussen de rozenstruiken. In de huizen om ons heen leek er niemand thuis te zijn. Daarbij kon je alleen vanuit ons huis in deze tuin kijken. En ik moest mijn zoon terughalen.

Ik sprong omlaag, maar kwam ongelukkig neer en viel. De pijn in mijn knie verhevigde.

‘Je mag geen “fuck” zeggen, pap.’

‘Dat zei ik ook niet.’ Of wel?

‘Wel waar.’

Max stond voor me en keek op me neer, terwijl ik over mijn knie wreef en me afvroeg of die stijf zou worden.

‘En ík mag het zeggen. Jíj niet,’ voegde ik eraan toe.

Hij glimlachte.

‘Je hebt een gat in je broek.’

Ik knikte, stond op en maakte zijn haar in de war.

‘Doet het pijn?’

‘Een beetje. Niet erg.’

Hij keek me lang aan.

‘Oké. Het doet fucking veel pijn,’ zei ik. ‘Dus misschien heb ik toch wel “fuck” gezegd.’

‘Ja.’

‘Kun je me vertellen wat we hier doen, Max-Man?’

Hij stak zijn hand naar me uit, die ik een beetje verrast beetpakte. Hij trok me mee het prieeltje in.

De buurman had er veel werk van gemaakt. Vier metalen latwerken vormden een boogvormige overkapping, die hij had laten begroeien met klimrozen. Tenminste, ik dacht dat het klimrozen waren. Binnenin was het er net groot genoeg om met twee personen te kunnen liggen. Niemand die je dan zag. En inderdaad leek het alsof er kussens hadden gelegen: het gras was platgedrukt.

Ik hoorde een vogel ergens ver weg. Fout, op de een of andere manier.

Max ging op zijn hurken zitten en knipte zachtjes met zijn vingers.

Ergens kwam een kleine, donkere schaduw vandaan, die zich om zijn been krulde. Een schildpadkat, rood met zwart. Max knipte nog een keer met zijn vingers en de kat begroette hem door even op haar achterpoten te gaan staan en zich uit te strekken naar zijn hand. Toen liet het beest zich vallen en rolde ze op haar zij om haar buik aan Max te laten zien.

‘Foxxa.’

Max had die naam bedacht. Toen we de kat net hadden, was hij er urenlang mee bezig geweest. Hij fluisterde vanaf de andere kant van de kamer een klank naar haar, om uit te vinden hoe ze erop reageerde. F, K, Ks, S, Sh. Dat was zijn methode om de perfecte naam voor haar te vinden.

‘Foxxa.’

De kat miauwde tevreden. Max stak zijn hand uit en het beest rolde op haar rug, pakte zijn hand tussen haar pootjes en gaf een paar zachte stootjes met haar kop tegen zijn handpalm.

‘Raar schildpadje,’ fluisterde hij.

Foxxa stond op en trippelde het prieeltje uit. Een raar schildpadje was het zeker. We hadden haar dagenlang niet gezien.

Max ging Foxxa achterna en liep in de richting van het terras. Ik deed hetzelfde. De kat viel nergens meer te bekennen.

Vanaf het terras was het nog duidelijker hoe absurd en pretentieus het prieel was. De tuin was op zijn hoogst vijf meter diep en een meter of vier breed en het prieeltje nam ten minste een derde in beslag. Het maakte alles nog kleiner en benauwder dan het al was.

Foxxa kwam onder een struik vandaan en rende over het terras. Ik had te laat in de gaten dat de achterdeur op een kier stond. Ze bleef even staan en keek naar ons om.

‘Foxxa! Nee!’ riep Max zachtjes.

Foxxa kromde haar staart om de deur en verdween naar binnen.

Max staarde naar de achterdeur. Ik vroeg me af of de buurman er misschien, net uit het zicht, achter stond. Max liep naar de deur toe en gaf er een flinke duw tegen zodat hij openzwaaide.

‘Max!’

Ik sprong naar hem toe, maar hij was de keuken al binnengeglipt en liet mij alleen achter in de tuin.

‘Hallo?’ riep ik. Ik bleef voor de deur staan wachten, maar er kwam geen reactie.

‘Schiet op, pap,’ zei Max.

Hij stond midden in de keuken, de kat streek langs zijn benen.

‘Max, we kunnen hier niet zomaar naar binnen gaan. Pak Foxxa, schiet op.’

Maar Max had de schakelaar al gevonden en knipte het licht aan. Er ging een steek van nerveuze opwinding door me heen. Dit mócht niet. We hadden hier niets te zoeken.

‘Max,’ zei ik. ‘Mee! Nu!’

Hij draaide zich om en knipte weer een paar keer met zijn vingers. De kat sprong soepel op het aanrecht en draaide meteen haar kop naar ons om.

‘Ze vindt het leuk hier.’

‘Max! Max, pak haar op.’

Maar Max liet niet blijken dat hij me had gehoord. Ik kon niets uit zijn bewegingen opmaken, alleen een soort vastberadenheid. Hij had me nog nooit zo openlijk niet gehoorzaamd.

Het licht bescheen het witte aanrechtblad, de grijze kastdeurtjes en de terracotta tegelvloer. Het was allemaal zo schoon, zo helder, zo smetteloos. Ik dacht aan onze keuken, die precies dezelfde afmetingen had. Zo eender, maar ook zo anders. Er lag een stapel kleding op de tafel die teruggekomen was van de stomerij. Twee pakken en een hele reeks overhemden, schoon en fris, nog in hun plastic hoezen. Geen vuile pan van twee dagen geleden in de gootsteen. Geen rottend eten hier, geen kattenkorrels die knerpten onder je voeten, geen kwijnende planten die te weinig water kregen.

Vanuit het midden van de keuken was de voordeur zichtbaar. De buurman had een muur verplaatst, of misschien was het niet de muur maar de keukendeur die een andere plek had gekregen. In ieder geval viel het daglicht nu van twee kanten de ruimte binnen. Slim.

Max liep de keuken uit. Ik keek naar het aanrecht, maar de kat was alweer verdwenen. Ik hoorde dat Max haar probeerde te lokken met zachte klikgeluidjes achter uit zijn keel.

Ik liep achter Max aan de woonkamer in. Mijn zoon had het lichtknopje alweer gevonden en knipte het licht aan. De buurman had een gipsen ornament op het plafond aangebracht. Er hing een antieke kroonluchter, te laag, die de hele kamer domineerde. De spaarlampen erin kwamen langzaam tot leven en maakten afgrijselijke eivormige lichtvlekken op de lege wanden. Waar zat die verdomde kat?

Max had een tweede lichtschakelaar ontdekt en de onderste helft van de kamer werd nu beschenen door spots in de vloer.

‘Schiet op, Max, vang dat beest. Tijd om te gaan.’

Hij maakte een hulpeloos gebaar: armen gespreid, handpalmen omhoog. Toen stak hij zijn hand op. Luister, leek hij te willen zeggen. Ik luisterde. Een hond, verkeer, een kraai. Er liepen mensen voorbij, zachte stemmen, het geluid van voetstappen op het trottoir.

Deze huizen hadden grotere voortuintjes moeten hebben, had Millicent vaak gezegd. Het lijkt wel of de mensen door je woonkamer lopen. Je kon alles zo duidelijk horen, al die foute jongeren en nog foutere volwassenen: de munten in hun zakken, de fluimen in hun keel, de half gefluisterde deals en de voetbalwedstrijden met colablikjes als doelpalen. Het was allemaal zo ondraaglijk dichtbij.

Maar ik hoorde ook iets anders. Een gestaag, regelmatig getik dat ik niet kon thuisbrengen. Max had ontdekt wat het was. Hij wees op de bruine leren bank. Er had zich een donkere vlek op het middelste kussen gevormd, die langzaam groter werd.

Ik keek Max aan. Max keek mij aan.

‘Water,’ zei hij.

Water dat op de leren bank drupte. Ja, dat was het wat ik hoorde. Max keek omhoog. Ik keek omhoog. Het pleisterwerk van het plafond bolde. Er was nog geen scheur te zien, maar aan het laagste punt van de bolling vormde zich een steeds groter wordende druppel. Toen liet hij los en viel met een tik op de bank neer.

Ik zag de kat ook weer. Ze zat halverwege de trap en staarde gefascineerd naar de vallende waterdruppels.

Max en ik keken elkaar aan. Ik kon niet aan zijn gezicht zien wat hij dacht. Ik zag alleen een soort geduldige afwachting.

‘Misschien moet je naar boven roepen, pap, voor het geval hij daar is.’

Misschien wel. Misschien had ik harder moeten schreeuwen toen ik bij de achterdeur stond, want nu, nu we eenmaal in zijn zitkamer stonden en langs de trap omhoogkeken naar de eerste verdieping, leek het nogal laat om de buurman attent te maken op onze aanwezigheid.

‘Hallo?’

Niets.

‘Ik ben hier beneden! Alex! Van hiernaast.’

‘En Max,’ zei Max zachtjes. ‘En Foxxa.’

‘Alex en Max,’ schreeuwde ik naar boven. ‘We zijn hier om onze kat te halen.’

Niets. Waterdruppels die tikten op de leren bank. Weer een straathond. Ik keek Max opnieuw aan.

‘Jij eerst, pap.’

Hij had gelijk. Ik kon hem niet als eerste de trap op laten gaan. Mannen die zo overdreven netjes waren, vertrouwde ik voor geen cent. Ik verdacht hen er altijd van duistere slaapkamergeheimen te hebben.

‘Misschien heeft hij een kraan open laten staan,’ mompelde ik.

‘Misschien.’ Max keek nadenkend.

‘Oké. Jij blijft hier.’

Ik zag dat de staart van de kat zich om een spijl van de trap krulde. Langzaam liep ik naar boven.

Een klik en het licht op de overloop ging aan. Max had die schakelaar blijkbaar ook ontdekt.

Twee kamers aan de voorkant, twee aan de achterkant. Net zoals bij ons. Aan de achterkant de badkamer en de grootste slaapkamer, aan de voorkant een kleinere slaapkamer en een klein hok dat alleen door makelaars als ‘kamer’ wordt betiteld. De kat was nergens te zien. De deur van de badkamer stond open.

De buurman lag in het bad, op zijn rug, en zijn armen en benen waren op een vreemde manier uitgespreid, alsof er iets in zijn lijf kapot was gegaan dat nooit meer gemaakt kon worden. Zijn mond hing open en zijn lippen waren teruggetrokken over zijn tanden.

Zijn ogen leken opengesperd te worden door een onzichtbare kracht, het linkeroog was bloeddoorlopen. Ook onder zijn neusgaten zag ik bloed.

Ik kokhalsde niet, sloeg mijn handen niet voor mijn ogen en slaakte ook geen kreet. Geen van alle duizenden dingen die je in zo’n situatie doet. In plaats daarvan, en dat beken ik met enige schaamte, hoorde en voelde ik dat ik lachte. Misschien kwam het door de ongepastheid van de halve erectie die zich fier oprichtte vanaf zijn levenloze lichaam, misschien was het gewoon van verwarring.

Ik wendde mijn ogen af van zijn penis, keek er weer naar en ontdekte toen wat ik eerder, uit een soort beleefdheid, niet had gezien. Tussen de benen van de buurman lag een strijkijzer. Een Black & Decker-strijkijzer. Luxueus. Duur. Er zaten brandplekken op zijn linkerbovenbeen. Het strijkijzer had aan gestaan toen hij het in het bad had laten vallen.

Deden mensen echt dit soort dingen? Een strijkijzer? In een bad? Was dat geen praatje? Je zou toch denken dat er dan een stop zou doorslaan? Dat de zekeringsschakelaar meteen de stroomtoevoer zou blokkeren?

Blijkbaar niet.

Het bad was gescheurd. De buurman moest er met zoveel kracht tegenaan hebben getrapt dat het was gebroken. Het was van een modern, plasticachtig materiaal. Daarna moest het snel zijn leeggelopen, maar niet snel genoeg om de buurman te behoeden voor elektrocutie. De arme man.

‘Pap.’

Max. Hij stond in de deuropening met de kat in zijn armen. Ik had hem de trap niet op horen komen. O god, nee!

‘Is hij dood?’

‘Weg, Max!’ Ik moet iets verzinnen.

‘Maar pap.’

‘Weg! Nu! Naar beneden!’

‘Maar pap. Pap?’

Ik draaide me om en keek hem aan.

‘Wat, Max?’

‘Gaat het, pap?’ vroeg Max terwijl hij een stap naar achteren deed, de gang in. Ik keek naar hem. Je bent elf, dacht ik. Die smalle schouders, dat springerige haar, die onleesbare blik in zijn ogen. Wanneer ben je zoveel ouder geworden?

‘Pap? Pap? Ga je de politie bellen?’

Ik knikte.

‘De telefoon staat beneden in de woonkamer.’

Hij nam de leiding. Mijn zoon van elf nam de leiding. Dit moest ophouden. Dit kon niet goed zijn.

‘Nee, Max,’ zei ik zo rustig mogelijk. ‘We gaan eerst terug naar huis. Dan bel ik daar.’

‘Oké.’ Hij draaide zich om en liep de trap af.

Ik keek nog één keer naar de buurman en vroeg me af wat Max hier precies van had begrepen. De erectie was nu verdwenen, zijn penis lag slap op zijn bleke bovenbeen.

Ik hoorde dat Max de voordeur opendeed. ‘Kom je, pap?’

Ik ging naar huis en belde de politie om te vertellen wat we hadden ontdekt. Toen belde ik Millicent, hoewel ik wist dat ze niet zou opnemen.

Max en ik zaten zonder iets te zeggen tegenover elkaar aan de tafel in ons armetierige keukentje.

Ik had de politie gebeld en daarna boterhammen met kaas en augurken gemaakt. Max had gedaan wat hij altijd deed: de boterhammen opengeklapt, de plak kaas eraf gehaald, naast zijn brood op zijn bord gelegd en eerst de augurken peinzend op geknabbeld. Daarna had hij de kaas in zijn mond gepropt, luidruchtig gekauwd en alles te snel doorgeslikt. Normaliter zou ik daar iets van zeggen, zou Max mijn opmerking hebben genegeerd, en zou ik boos op hem zijn geworden. Als Millicent erbij was geweest, had ze me een woedende blik toegeworpen en geen woord meer gezegd totdat Max naar bed was en dan gevraagd: ‘Alex, schat, waarom moest je daar nou ruzie om maken? Je wint het toch nooit. En je maakt eten zo tot een probleem. Dat is niet goed.’

Vanavond zei ik niks. Ik zat tegenover Max en keek naar hem. Ik vroeg me af wat ik moest doen. Wat ik Millicent moest vertellen als ze thuiskwam.

Een vader begeleidt zijn zoon naar de wereld van een man. Een vader neemt de leiding en stelt zijn zoon pas na zorgvuldige voorbereiding bloot aan de kille realiteit van de dood. Specifieker: een vader confronteert zijn zoon niet met het lijk van de buurman. En al helemaal niet als dat lijk een erectie heeft als gevolg van zelfmoord door elektrocutie.

Die door de elektrische schok in catatonie verstrakte ledematen, de verstijfde grijns. Die waren niet gemakkelijk uit te wissen. Wat wist Max van zelfmoord? Wat kon een jongen van elf weten van wanhoop? Ik moest er met hem over praten, maar had geen idee wat ik moest zeggen. Dit was ernstig. Iets wat een enorm trauma kon veroorzaken, seksueel disfunctioneren in zijn puberteit, een psychische instorting als adolescent. En hoewel ik Max niet expres had blootgesteld aan de buurman, had ik hem niet kunnen beschermen tegen diens onverbloemde seksuele opwinding. Wat zeg je in zo’n situatie tegen je zoon? Misschien wist Millicent het.

‘Mag ik nog wat kaas, pap?’

Ik zei niets.

Misschien moest ik Millicent nog een keer bellen. Haar mobiel zou wel overschakelen naar de voicemail, maar het was in ieder geval geruststellend om haar stem te horen.

Max liep naar de koelkast en haalde daar een groot stuk kaas uit. Vervolgens pakte hij een broodmes uit de keukenla. Hij kwam terug aan tafel zitten en keek me recht aan. Misschien vroeg hij zich af waarom ik geen poging deed hem een halt toe te roepen. Toen sneed hij een enorme homp kaas af. Ik registreerde dat het mes een kras maakte in het tafelblad, maar zei niets.

De kat zat naast de gootsteen. Haar grote ogen waren op Max gericht en gingen langzaam dicht en weer open.

Max liep naar de gootsteen en draaide de kraan open. De kat dronk, haar tong flitste in en uit haar bek en krulde zich om de straal water heen.

‘Mag ik Netflix kijken?’

Ik keek naar mijn computer, naar het lichtje dat aan en uit knipperde. Nee. Zeventig uur film die ik moest doorkijken en een week om dat te doen. Ik moet aan het werk. Ik hoor echt nee te zeggen.

‘Pap?’ vroeg Max.

Ik knikte. Werk leek heel ver weg nu.

Max staarde me aan. ‘Ik neem geen bord mee,’ zei hij uiteindelijk.

‘Oké.’

Om halftwaalf hoorde ik Millicents sleutel in het slot. Ik zat nog steeds op dezelfde plek aan de keukentafel, precies zoals Max me had achtergelaten. Mijn boterham stond onaangeroerd voor me en de kraan liep nog.

Ik hoorde dat Millicent haar tas onder aan de trap op de vloer liet vallen. Toen viel me ook het lawaai van een computerspel op: helikopters, mitrailleurs, gegil en explosies. Millicent en Max spraken zachtjes even met elkaar. Het oorlogslawaai hield op.

‘Truste, Max.’

‘Truste, mam.’

Max die de trap op liep, het geluid van Millicents schoenen die naast haar tas werden uitgeschopt.

‘Goh, Max is nog laat op.’ Millicent kwam de keuken in. Ze bleef even in de deuropening staan en ik zag dat ze het lege bord van Max, de stapel niet-gegeten boterhammen en de kras die het broodmes in het tafelblad had gemaakt opmerkte. Ze draaide de kraan dicht en ging tegenover me zitten. Ze wilde iets zeggen, maar fronste toen haar voorhoofd.

‘Hoi,’ zei ik.

‘Hé.’ Haar stem maakte er een lange klank van, honingzoet en een beetje hees.

Toen Millicent net in Londen was, had dat gevoeld als ons woord. Die langgerekte Californische klinker en dat trage wegsterven aan het einde waren voor mij, speciaal voor mij. Hé. Het klonk zo warm, zo vol liefde. Na een tijdje besefte ik dat ‘hé’ het woord was waarmee ze vrienden begroette en dat ze in het begin geen andere vrienden dan ik had in Londen. De eerste keer dat ze ‘hé’ tegen een andere man zei, was er een steek door me heen gegaan vanwege haar verraad. Lach me er niet om uit. Ik wist het gewoon niet.

‘Nou,’ zei Millicent. ‘Ik ben niet afgegaan.’

Huh? Waar heb je het over?

‘Ik denk eigenlijk dat ik het er wel goed vanaf heb gebracht. Ik bedoel, ik denk dat ik misschien een beetje te veel heb gepraat, maar het ging wel goed voor een eerste keer. Kijk.’

Een tas. Een fles en een bos bloemen. Er ligt een dode man in het huis hiernaast.

Ik keek omhoog naar een donkere plek op de muur, vlak bij het plafond. Rond, als een schietschijf. Trek een rechte lijn door die plek, dan kom je uit bij de buurman. Zeven meter, schatte ik. Misschien minder.

Millicent keek naar me en stak vervolgens haar hand uit om de mijne te pakken. Zachtjes maakte ze mijn gebalde vuist los.

‘Je bent supergespannen.’

‘Het is oké.’

‘Echt? Gaat het?’

Nee. Het ging heel slecht met me maar ik kon de woorden die ik wilde zeggen niet gevormd krijgen. ‘Ja,’ zei ik uiteindelijk.

‘Je bent het vergeten.’ Millicent was niet gauw teleurgesteld, maar nu hoorde ik teleurstelling in haar stem. Het interview. Op de radio. Natuurlijk.

‘Nee,’ zei ik. ‘Radio.’ Waarom krijg ik geen woord uit mijn mond?

‘Oké,’ zei ze. Ze keek me aan of ik net een hert had overreden. ‘Maar je hebt er niet naar geluisterd. Ik bedoel, je kunt het natuurlijk ook downloaden, dus hoefde dat ook niet per se op dat moment, maar ik denk dat ik er eigenlijk op hoopte, Alex…’

Ik ademde diep in en probeerde te bedenken hoe ik moest formuleren wat ik te zeggen had. Max had Millicent er blijkbaar niets over verteld. En waar bleef de politie? Misschien waren zelfmoorden in bad wel normaal in deze buurt. Hoe moet ik het zeggen?

‘Wat is er, Alex?’

Max trok boven de wc door. Ik dacht aan de badkamer in het buurhuis, aan het bad vijf meter van de plek vandaan waar Max nu stond.

‘Oké.’ Ik pakte Millicents hand in de mijne en keek haar in de ogen. ‘Oké.’

‘Je maakt me bang, Alex. Wat is er in vredesnaam aan de hand?’

Drie zinnen, dacht ik. Alles kan in drie zinnen worden verteld. Je hoeft maar drie zinnen te bedenken.

‘Oké. Wat ik moet vertellen is…’

‘Ja?’

‘De buurman heeft zelfmoord gepleegd. Ik heb hem gevonden. Max was erbij.’ Twaalf woorden. Niet slecht.

‘Nee,’ zei ze. Heel kalm, bijna kil, alsof ze een onzorgvuldig geformuleerd zakelijk voorstel weerlegde. ‘Nee, Alex. Dat kan niet.’

‘Ik heb hem gevonden. Max heeft het gezien.’ Acht woorden.

Ze staarde me aan. Zonder iets te zeggen.

‘Ik had hem moeten tegenhouden. Zodat hij het niet zag. Maar dat heb ik niet gedaan.’

Ze staarde me nog steeds aan. Ze hief haar rechterhand op en wreef over haar neus zoals ze doet als ze tijd wil winnen tijdens een ruzie.

‘Ik heb er nog niet met hem over gepraat. Over wat hij heeft gezien. Ik weet dat ik dat moet doen, maar wilde het er eerst met jou over hebben.’ Omdat jij beter bent in dit soort dingen dan ik. Omdat ik niet weet wat ik moet zeggen.

Millicent zei nog altijd niets.

De deurbel ging. Millicent verroerde zich niet. Ik verroerde me niet. De deurbel ging nog een keer. We bleven zitten en staarden elkaar aan. Pas toen ik voetstappen op de trap hoorde, stond ik op en liep ik naar de voorkamer. Max had de voordeur al opengedaan. Hij stond in de deuropening, in zijn leeuwenpyjama. Tegenover hem stonden twee politieagenten.

‘Naar boven, Max,’ zei ik, met een flauw glimlachje naar de agenten, me plotseling erg bewust van de kranten die op de vloer lagen, een lege pizzadoos van Millicent en mijn lege bierblikjes op het bijzettafeltje. ‘Ik kom zo naar boven, Max,’ zei ik en ik gaf hem een duwtje in de richting van de trap.

‘Hoeft niet, pap. Welterusten.’ Hij gaf me een kus en glipte onder mijn hand vandaan de trap op. Ik knikte naar de agenten en werd verrast door de hartelijke manier waarop ze naar me glimlachten.

We besloten dat het het gemakkelijkst voor hen was om via onze achtertuin naar het huis van de buurman te gaan. Dan hoefden ze de voordeur niet te forceren en ontstond er geen onnodige commotie. Het was beter de buurt voorlopig nog in het ongewisse te laten.

De agenten waren niet geïnteresseerd in een uitleg, het maakte hun niet uit wat Max en ik in het huis van de buurman deden en ze leken absoluut niet bezorgd om wat we hadden gezien. Dat was iets voor een later tijdstip, vermoedde ik. Ze sloegen mijn aanbod van een kop thee af, knikten even naar Millicent, die nog steeds aan de keukentafel zat, en verdwenen onze achtertuin in. Ik ging naar boven. Max was in de badkamer, hij stond op de badrand en keek door het raampje naar de agenten die over de schutting klommen.

‘Naar bed, Max.’

‘Oké, pap.’

Toen hij erin lag, schoof ik een stoel naast zijn bed.

‘Wat doe je, pap?’

‘Ik wilde hier even blijven zitten tot je slaapt.’

‘Ik ben oké, pap. Echt.’

Drie harde bonken op de voordeur. Een droom, misschien?

2

Millicents kant van het bed was leeg. We hadden urenlang zwijgend naast elkaar gelegen, allebei niet in staat om de slaap te vatten. Toen had ze mijn hand vastgepakt, haar been om mij geklemd en haar venusheuvel tegen de onderkant van mijn rug aan gedrukt. Ik had me afgevraagd waarom we nog maar zelden zo lagen.

Na een tijdje was Millicents ademhaling trager geworden en haar omhelzing verslapt. Ik werd me steeds sterker bewust van haar venusheuvel die nog steeds zachtjes tegen mijn onderrug aan drukte. Maar toen mijn penis tot leven begon te komen, dacht ik meteen weer aan die halve erectie van de buurman in het bad. Ik maakte me van haar los en zij rolde naar haar kant van het bed.

‘Millicent?’

‘Mmm?’

‘Kunnen we praten?’

‘Morgen,’ had ze geantwoord.

Nu stond ik op en trok mijn kleren van gisteren aan. Ik deed de deur van de kamer van Max lang genoeg open om het kalme op en neer gaan van zijn borstkas te zien. Nog in slaap. Kleren keurig opgevouwen. Speelgoed opgeruimd. Ik bleef even staan kijken en ging toen naar beneden. Drie minuten over zes.

De kat kwam de woonkamer binnentrippelen met haar staart omhoog. Ze danste om mijn voeten en ik boog me naar haar toe.

‘Hallo, Foxxa.’ Ze rook goedkeurend aan mijn vingertoppen, ging op haar achterpoten staan en wreef met haar rug tegen mijn hand om me te bewegen haar te aaien. Even bleef ze zo staan, op twee poten, wankel, en keek ze me met grote heldere ogen aan alsof dat haar zelf verbaasde. Toen liet ze zich terugzakken op de grond en begon ze, nu weer een gewone kat op vier poten, achtjes om mijn benen te draaien.

Op de tafel in de woonkamer stond een mok, Millicent had blijkbaar koffiegedronken voor de televisie. Ik zag dat de voordeur van het nachtslot af was. De keuken was verlaten. De kat drentelde achter me aan en at wat brokjes uit haar bakje.

Millicent had een dichtgevouwen briefje achtergelaten.

Alex,

We moeten praten met

Max (3)

school (1)

psychiater (2)

politie (?)

Maar allemaal pas nadat wij elkaar hebben gesproken, a.u.b.

M

De koffiepot stond op het warmhoudplaatje, nog halfvol. Ik checkte de temperatuur met mijn hand. Warm genoeg om te drinken. Ik klom op het aanrecht en voelde boven op de kast, vlak onder het plafond. Een pakje Marlboro. Ik nam er een sigaret uit en legde het pakje terug.

We waren de sigaretten gaan verstoppen voor Max. Hij rookte ze niet, voor zover wij wisten, maar een pakje dat op de tafel achterbleef, zou verdwijnen. Millicent was ervan overtuigd dat hij ze verkocht, maar Max keurde het feit dat we rookten met zoveel puriteinse minachting af, dat ik dacht dat hij ze vernietigde.

In de tuin trok ik het tweezitsbankje van de schutting weg, liet me erop neerzakken en dronk mijn koffie en rookte de sigaret. Op een ochtend als deze was Crappy niet zo erg als gewoonlijk. Er blaften geen honden, er schreeuwde niemand op straat en er hingen geen politiehelikopters in de lucht die ons in de gaten hielden. We moesten de tuin eens opruimen, dacht ik. Het was een zooitje.

Ik klom op de bank en keek over de schutting. De arme man met zijn keurige gazonnetje, zijn rozenprieeltje en geslaagde zelfmoordpoging. Van hieruit gezien was er niets, helemaal niets, wat de trieste, eenzame dood van de buurman prijsgaf.

Ik sprong van het bankje af, schoof het weer tegen de schutting, nam de laatste trek van mijn sigaret en probeerde een plan voor de dag te maken. Gesprekje met de onderwijzer. Telefoontje naar de psychiater. De politie zou wel contact met óns opnemen, dacht ik.

Wat had Max gezien? Wat had hij gezien toen hij achter mij aan de trap op was gekomen? Die eerste blik, die schok die dan door je heen ging, die bleef je altijd bij. Toch? Was het het verwrongen gezicht of die zielige erectie? Grimas of pik? Wat was traumatischer voor een jongen van elf?

Ik wierp mijn peuk over de schutting en liep terug het huis in. Max stond in de keuken, een en al pyjama en verwarde haren. Hij wreef de slaap uit zijn ogen. Ik gaf hem een knuffel. Hij snoof overdreven.

‘Je hebt gerookt.’ Maar hij sloeg zijn armen om mijn hals, bleef even zo staan en ging aan tafel zitten. Ik nam hem onderzoekend op, alert op signalen van beschadiging en trauma, maar kon niets ontdekken.

‘Max.’

‘Ja.’

‘Ik ga even met je mee naar school vandaag. Om de onderwijzer te vertellen wat je hebt gezien.’

‘Hij heet Mr. Sharpe.’

‘… om Mr. Sharpe te vertellen wat er is gebeurd.’

‘Je was zijn naam vergeten, hè?’

‘Max. Luister je?’

‘Wat? Waarom moet je dat vertellen?’

‘Omdat je iets hebt meegemaakt wat heel schokkend is.’

‘Het was niet schokkend.’

‘Misschien dat je het later toch schokkend gaat vinden.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Mag ik erbij zijn als je het hem vertelt?’

‘Tuurlijk. Waarom niet.’

Ik bleef verwachten dat de politie langs zou komen. Typisch Millicent om nu niet thuis te zijn.

Om de tijd voordat we weg moesten te vullen maakte ik een uitgebreid ontbijt met eieren en spek. Ik liet Max de eieren bakken, wat hem verraste. Het verraste me zelf ook. We aten in stilte en deelden daarna Millicents portie, genietend van onze gezamenlijke heimelijke verwennerij. Toen ging Max naar boven. Ik ruimde de vaatwasser in en zette die aan. Millicent hoefde er niets van te weten.

Max kwam naar beneden, aangekleed en klaar om te gaan. Ik sms’te Millicent dat ik met Max meeging naar school.

Er bleek een man voor de deur van ons huis te staan. Hij was nonchalant gekleed in een leren jack en versleten spijkerbroek, maar zijn houding was absoluut niet nonchalant. Misschien had hij op het punt gestaan om aan te bellen, want het plotselinge openzwaaien van de voordeur kwam duidelijk onverwacht voor hem. Max had de deur opengedaan om naar buiten te stappen, en de man, zichtbaar geschrokken, was even te verrast om iets te zeggen.

‘Wie bent u?’ vroeg Max. ‘Bent u van de politie?’

De man knikte en streek met de rug van zijn hand over zijn mond. Hij had een aktetas bij zich die veel te chic leek voor zijn kleding.

‘Dat had ik meteen in de gaten,’ zei Max. ‘Gaat u iemand arresteren?’

De politieman negeerde zijn vraag. ‘Mr. Mercer?’ vroeg hij. Ik knikte en hij knikte terug. Hij noemde zijn naam en zijn rang, die ik meteen weer vergat.

‘Hebt u even?’

‘Ik wilde net Max naar school brengen.’

‘Dat hoeft niet,’ zei Max. ‘Ik ga wel alleen.’

‘Ik zou uw zoon eigenlijk graag spreken, als dat goed is, Mr. Mercer. In uw bijzijn en met uw toestemming.’

Nee.

‘Ik heet Max,’ zei Max.

Ik keek Max aan. Wil je dit? vroeg ik hem in stilte. Hij knikte.

‘Oké,’ zei ik.

‘U geeft toestemming?’

‘Ja.’

‘Ik ook,’ zei Max.

We liepen naar de woonkamer.

De politieman legde uit dat het geen ondervraging was, hoewel hij kortgeleden wel was gecertificeerd om kinderen te ondervragen. Hij overhandigde me een papier waarop stond wat we van de politie konden verwachten en hoe we een klacht konden indienen als we daar behoefte aan hadden. Toen haalde hij een notitieblok tevoorschijn. Ik gaf het papier aan Max, die het zorgvuldig doorlas.

Het eerste teken, dacht ik. Het eerste teken dat dit de verkeerde kant op gaat. Ik moet er een eind aan maken en die man vragen te vertrekken. Hij is élf!

Ik haalde een stoel voor de man uit de keuken. Max en ik gingen op de bank zitten. De politieman vroeg waar Millicent was en ik antwoordde dat ze weg was. Hij vroeg waar ze werkte en ik antwoordde dat ze vanuit huis werkte. Toen vroeg hij weer waar ze was. Ik zei dat ik dat niet wist.

Hij schreef iets op in zijn notitieblok.

‘Ze gaat vaak weg,’ zei Max. ‘Pap weet nooit waar ze is.’

‘Max,’ zei ik.

‘Nou, dat ís toch zo?’

De politieman schreef weer iets op.

‘Mam houdt van haar vrijheid.’

De politieman schreef weer iets op. Toen haalde hij een stapeltje formulieren uit zijn tas en begon die in te vullen.

‘Hoe oud ben je, Max?’

‘Elf.’

‘En is Max Mercer je hele naam?’

‘Ja. Ik heb maar één naam.’

‘En je bent een jongen, klaarblijkelijk.’

‘Klaarblijkelijk.’

Ze wisselden een glimlach. Het drong tot me door dat de politieman nerveus was.

‘Kunt u naast me komen zitten?’ vroeg Max. ‘Terwijl u dat formulier invult?’

De politieman keek mij aan. ‘Als je vader dat goedvindt.’

‘Ja hoor,’ antwoordde ik. Ik stond op en vroeg of hij koffie wilde, maar hij had liever een glas water. Ik liep naar de keuken. Is hij inderdaad nerveus? vroeg ik me af. Of speelt hij de nice cop?

‘Ik ben blank en Brits,’ hoorde ik Max zeggen, ‘hoewel Brits natuurlijk geen ras is, maar het menselijke ras wel. We zijn niet gelovig of iets dergelijks. En mijn moedertaal is Engels, dus ik hoef geen tolk.’

Hij las de vragen van het formulier, vermoedde ik, en vulde de antwoorden in, heel blij te kunnen laten zien hoe volwassen hij al was. ‘En wat betreft mijn seksuele geaardheid kunt u “hetero” invullen.’

‘Dat is eigenlijk voor oudere kinderen bedoeld.’

‘Maar kunt u niet gewoon invullen dat ik hetero ben?’

‘Goed dan, Max. Hetero.’

Ik kwam de woonkamer binnen met een glas water. De politieman stond op en ging weer tegenover ons op de rechte keukenstoel zitten. Terwijl zijn telefoon opnam wat Max zei, schreef hij zorgvuldig allerlei dingen op.

‘Wat was je aan het doen voordat jullie de buurman vonden, Max?’

‘Niks bijzonders. Lezen en huiswerk en zo. Ik mag geen Xbox of zoiets. En mam was weg en pap zat te werken. Maar soms mag ik wel zijn telefoon lenen, trouwens.’

De politieman keek me onderzoekend aan. Toen maakte hij weer een aantekening. Ik had het mis. Hij was niet nerveus, het was iets anders. Hij had een soort geslepenheid die ik eerst niet had opgemerkt en die ik onprettig vond. ‘Wij zijn goede ouders,’ wilde ik tegen hem zeggen. We houden onvoorwaardelijk van hem. We stellen grenzen. Oordeel niet verkeerd over ons.

Hij was er goed in, praten met kinderen, dat moest ik hem nageven. Max vertelde hem alles. Dat we op zoek waren naar onze kat, dat de kat ons naar het huis van de buurman had geleid, dat de achterdeur openstond en dat de kat de trap op was gelopen.

‘Kan ik beter “erectie” of “stijve” zeggen?’ vroeg Max.

‘Gebruik maar gewoon het woord dat je het prettigst vindt,’ zei de politieman.

‘Maar welk woord moet ik in de rechtszaal gebruiken?’

‘Ik denk niet dat je iets in de rechtszaal hoeft te zeggen,’ antwoordde de politieman. ‘Dat zou hoogst ongebruikelijk zijn.’

‘Maar wat zou u zeggen?’

De politieman lachte vriendelijk. ‘“Erectie”, denk ik. Dat is de officiële term.’

‘Oké.’ Max glimlachte breed. ‘Erectie.’ Toen werd hij weer serieus. Hij ging rechtop zitten, maakte zichzelf groter, een minivolwassene.

‘In ieder geval heb ik gezien dat de buurman een erectie had, hoewel papa ervoor probeerde te zorgen dat ik dat niet zag.’

Maar ik had er niet voor proberen te zorgen dat Max dat niet zag. Of dat dacht ik in ieder geval. Plotseling wist ik het niet meer zo goed. Misschien toch wel.

‘Dat moet een hele schok voor je zijn geweest, Max,’ zei de politieman.

‘U bedoelt dat hij dood was, niet zijn erectie.’

‘Ja,’ antwoordde de politieman.

‘Het was niet zo erg,’ zei Max. ‘Ik bedoel, het was natuurlijk niet leuk, maar ook weer niet heel erg. Hebt u wel eens een dode gezien?’

‘Nee,’ zei de politieman. ‘Alleen op foto’s.’

‘Hoort dat niet bij uw werk?’

‘Er zijn een heleboel soorten werk die je kunt doen als politieman.’

‘Hoe lang bent u al bij de politie?’

‘Een paar jaar,’ zei hij.

Ik vroeg me af of ik Max naar zijn slaapkamer moest sturen, of aan de man moest vragen of ik Max naar school mocht brengen en dan terug kon komen. Max was natuurlijk best in staat om alleen naar school te lopen, maar ik wilde met hem mee, met mijn eigen ogen zien dat hij daar veilig en wel aankwam, dat alles in orde was met hem, na alles wat hij had meegemaakt.

Maar de politieman hoefde mij niet te spreken. Hij moest naar andere kinderen toe. Om hen officieel te ondervragen.

‘Afgrijselijke zaken,’ zei hij en zijn gezicht vertrok.

‘Wat voor afgrijselijke zaken?’ vroeg Max.

De politieman herpakte zich. Hij stond op, stopte de formulieren in zijn tas, gaf me zijn kaartje en zei dat zijn collega’s contact met me zouden opnemen.

‘Wat voor afgrijselijke zaken?’ vroeg Max weer.

‘Niet alle ouders houden zo van hun kinderen als jouw vader van jou, Max.’

Op straat vlocht Max zijn vingers door de mijne. Kleine Max, mijn enige zoon. Hij hield mijn hand tegenwoordig bijna nooit meer vast.

‘Pap,’ zei Max. ‘Pap, Ravion Stamp moest naar het politiebureau en daar hebben ze alles gefilmd en zo. En zijn vader mocht er niet bij zijn.’

‘Maar dat gaat met jou niet gebeuren,’ zei ik.

‘Maar als ze jou nou arresteren, pap?’

‘Waarom zouden ze mij arresteren?’

‘Maar Ravions vader…’

Jason Stamp had zijn zoon in elkaar geslagen. Ravion had via een videolink tegen hem getuigd. Ik wist niet goed hoeveel Max van de hele zaak wist.

‘Dat gebeurt ons niet, Max. Dat kan ik je beloven.’

‘Maar hoe kon die man dan weten dat jij van me houdt?’ vroeg hij.

‘Dat kon hij zien.’

‘Hoe dan?’

‘Oké, hij kon het gewoon raden.’

‘Jee, pap, soms ben je zo irritant!’ zei hij, maar hij sloeg zijn armen even om mijn middel. Mijn prachtige, slimme jongetje. Mijn enige kind. Van wie het eerste woordje ‘kat’ was en het zevende ‘fuck’. Van wie het vierenveertigste woord een vrij accurate versie was van ‘klootzak’.

Maar dat vloeken is niet echt belangrijk. We zorgden goed voor Max: gaven hem te eten, kleedden hem, zongen hem ’s avonds in slaap. We stelden duidelijke grenzen en maakten regels die zo eerlijk mogelijk waren. Zijn thuis was een liefdevolle omgeving. Wij zijn ouders die ons best doen om het goed te doen.

Millicent en Max gaan vaak samen in bad. Dan kan ik hun lachsalvo’s al halverwege de straat horen. Luister! Dat is mijn kleine clan. Luister en vertel me dat we geen goede ouders zijn.

Ja, we vloekten in het bijzijn van Max, en ja, we rookten stiekem achter zijn rug. Maar dat is niet belangrijk. Wat belangrijk is is dit: mijn vrouw, mijn zoon, het water en de lachsalvo’s.

Mijn kleine clan.

Max hield mijn hand vast totdat we in de buurt van de school kwamen. Toen liet hij los. We liepen naast elkaar. Toen we er bijna waren, begon hij half te rennen om meer afstand tussen ons te creëren, bang dat iemand zag dat hij door zijn vader werd gebracht.

Millicent belde. Ik drukte de telefoon hard tegen mijn oor. Het was pauze en de leerlingen schreeuwden en gilden: zeshonderd Londense kinderen die stoom afblazen.

‘Ik maakte me ongerust.’

‘Hé. Sorry.’ Haar stem klonk gespannen.

‘Waar ben je?’

‘Onderweg. Ben je op school?’

‘Ja.’

‘Wacht je op me?’

‘Ik hoopte hem te spreken voordat ze weer naar binnen gaan.’

‘Je bent zijn naam weer vergeten, hè?’ Haar stem werd zachter.

‘Ja. Ik weet het. Slechte vader.’

‘Dus… Wacht je op me, slechte vader?’

‘Oké. Goed.’

Ik zag Max tussen een losbandig groepje jongens staan, allemaal in wijde T-shirts en afzakbroeken. Ik ving zijn blik en wees naar het schoolgebouw. ‘Ik zie je daar,’ mimede ik naar hem. Hij knikte en draaide zich om.

Millicent arriveerde vijf minuten na de schoolbel, bleek vanwege te weinig slaap. Ze gaf me een kus.

Zelfs op hakken is Millicent klein. Toen we elkaar net kenden, had me dat het gevoel gegeven dat ik haar moest beschermen. Nu viel het me nauwelijks meer op. Ik omhelsde haar en trok haar stevig tegen me aan, blij dat ze er was. Zij beantwoordde mijn omhelzing net zo stevig. Toen maakte ze zich er met een paar klapjes op mijn rug uit los.

‘Waar zat je?’

‘Gewoon. Weg. Ik moest nadenken. Sorry.’

Zo gaat het vanaf het moment dat we Sarah zijn verloren. Millicents reactie – haar uiteindelijke reactie, nadat ze was ingestort – was het tegenovergestelde van instorten. Ze had zichzelf gereconstrueerd, werd supercompetent. Zweet het uit, schrijft ze, en ga door met je leven. Ga door.

Het klaslokaal deed me denken aan een naoorlogs voorlichtingsfilmpje, maar dan met meer zwarte en bruine gezichten. De muren hingen vol didactische posters. De kinderen zaten in ordelijke rijen en werkten in tweetallen aan opdrachten. Op de derde rij zaten Max en zijn vriend Tarek. Max keek op toen we binnenkwamen, maar gaf geen blijk van herkenning.

Mr. Sharpe leek een man uit een ander tijdperk. Een donkere huid, kortgeknipt haar, gekleed in een keurig geperst pak. Hij zag eruit als een zwart schoolhoofd ergens in een plattelandsplaatsje in een tijdperk waarin nog geen enkel hoofd van een school zwart was. Zijn haar zat dik in de brillantine, zijn snor was een potlooddun streepje en zijn handen zagen er verzorgd uit.

‘Kunnen we u even spreken?’ vroeg Millicent. ‘Wij zijn de ouders van Max. We willen uitleggen waarom hij zo laat was.’

‘Natuurlijk.’

‘Onder vier ogen.’ Ze draaide zich om naar de gang.

‘Dat kan op dit moment helaas niet.’ Hij gebaarde naar de klas. Ik keek het lokaal rond en zag dat Max en Tarek naar ons keken. Tarek fluisterde iets tegen Max, waarna ze allebei opnieuw hun ogen op ons richtten en begonnen te lachen.

‘Tenzij u kunt wachten tot de lunchpauze? Om kwart over twaalf? Hier?’

‘We willen graag dat Max erbij is.’

Mr. Sharpe knikte, gebaarde dat we konden gaan, en deed de deur achter ons dicht.

3

‘Nou,’ zei Millicent. ‘Dat ging goed.’

We haalden een beker slechte koffie in een slecht café, en dronken die uit slechte plastic bekertjes op een laag muurtje in de slechtste van Crappy’s slechte straten. Ik stak een sigaret op en die deelden we, als de slechte jongen en het slechte meisje die we niet waren en nooit zouden zijn.

Millicent inhaleerde diep, hield wat rook achter in haar mond en zoog die opnieuw gretig haar longen in toen die tussen haar lippen door ontsnapte. Twee keer genot van één trekje: het echte film noir-roken. Zelfs na dertien jaar huwelijk suggereerde het iets mysterieus, een glamourachtig geheim waarvan ik nooit echt deel uitmaakte.

‘Wat is er, Alex?’

‘Jij. Roken in de zon. Hallo.’

Hetzelfde plaatje. Millicent, tegenlicht en rook. Het komt af en toe terug en verrast me altijd weer. Het is maar een flintertje van wie ze is, een reminder aan een moment voordat we onze onvolkomenheden met elkaar begonnen te delen. Het Amerikaanse meisje dat ik in het café had ontmoet.

‘Oké,’ zei Millicent. ‘Het radiogedoe.’

‘Sorry. Ik had ernaar moeten luisteren.’

‘Nee, ik begrijp waarom je dat niet hebt gedaan, Alex.’ Ze lachte zachtjes. ‘Dat was wel een heel uitzonderlijke situatie, die had niemand kunnen voorspellen.’

Ik lachte ook, maar hield daar al snel mee op. Het beeld van de dode buurman flitste door mijn hoofd: dat kapotte lichaam in die kapotte badkuip, zijn bloeddoorlopen ogen kil in de Londense hitte. Water dat omlaag drupte.

Drie beelden van de verkeerde soort werkelijkheid.

‘Wat is er, Alex, lieverd?’

Uitwissen. Ademhalen.

‘Alex. Gaat het?’

‘Ja,’ zei ik. Ademhalen.

Millicent keek bezorgd en legde haar hand op mijn arm.

‘Ik ben oké.’ Ik haalde adem.

‘Echt?’

‘Echt.’ Ik haalde weer adem. ‘Je zei dat je niet was afgegaan, Millicent.’

‘Nee, ik was misschien niet geweldig, maar het was ook geen afgang.’

‘Je hebt bloemen gekregen.’

‘Het was een avonduitzending. Dus moeten ze die bloemen al vóór de show hebben gekocht.’

‘Maar kom op! Ze vonden je goed.’

‘Ja.’ Haar ogen straalden. ‘Ja, ik denk dat ze me wel oké vonden. Want ze hebben me dit óók gegeven.’ Ze haalde een envelop uit haar tas.

Ik pakte hem van haar aan.

‘Wauw,’ zei ik. ‘Een contract!’

‘Ja, een proefcontract. Dat hebben ze me vannacht per e-mail gestuurd. Om halfvijf.’

‘Dan ben je dus gewoon goed, Millicent.’

‘Ze hebben invallers nodig, het is zomervakantie. Vier weken. Op dinsdag, van acht tot tien.’

‘Wauw,’ zei ik nog een keer.

‘Ja. Wauw,’ zei ze. ‘Goed, hè?’

‘Supergoed! Dat weet je best.’

Mijn Amerika.

We grijnsden naar elkaar op ons lage muurtje.

Mijn lot uit de loterij.

Het gesprek met Mr. Sharpe duurde tien minuten. Max keek de eerste vijf minuten uit het raam van zijn klas. Toen ik vertelde over mijn angst dat hij waarschijnlijk iets had gezien wat traumatisch was voor hem, wat wel traumatisch voor hem móést zijn, keerde Max zijn hoofd naar me toe. Hij keek me even aan en richtte zijn blik vervolgens op Mr. Sharpe. Toen geeuwde hij en hervatte zijn gestaar uit het raam.

Mr. Sharpe luisterde aandachtig. Toen ik uitverteld was, trommelde hij licht met zijn vingers op zijn bureau en keek hij van Millicent naar mij en weer terug. Hij sloeg een notitieblok open dat op zijn bureau lag.

‘Dus, Mrs… Sorry, Ms. Weitzman.’

‘Millicent.’

‘Hm. Ja. U vroeg of Max aanwezig kon zijn bij dit gesprek. Mag ik vragen waarom?’

‘Je wilde erbij zijn,’ zei ik. ‘Toch, Max-Man?’

‘Ja,’ zei hij, terwijl hij naar buiten bleef staren.

‘En waarom wilde je dat, Max?’ vroeg Mr. Sharpe, terwijl hij zijn notitieblok weer dichtsloeg en zorgvuldig terug op zijn bureau legde.

‘Dat weet ik niet, Mr. Sharpe.’

‘Is er nog iets wat je wilt toevoegen aan het verhaal van je vader?’

‘Nee, Mr. Sharpe.’

‘Goed dan, Max. Je bent geëxcuseerd. Ga maar naar je vrienden.’

Max verliet het lokaal en deed de deur uiterst zorgvuldig achter zich dicht. Millicent en ik wisselden een blik. Geëxcuseerd… Maar er was iets vreemd geruststellends aan deze ouderwetse en paternalistische man met zijn brillantinehaar.

Ik zag door de glazen ruit hoe Max even aarzelde en toen de hoek om liep.

‘Tsja, Millicent en…’

‘Alex.’

‘Millicent en Alex. Goed. Max lijkt goed aangepast, goed opgevoed, als ik het zo mag uitdrukken. U kunt ervan verzekerd zijn dat ik een oogje op hem zal houden wat betreft mogelijke signalen over het feit dat hij misschien een trauma heeft opgelopen.’

‘Dat is heel vriendelijk van u, Mr. Sharpe,’ zei Millicent.

‘Ja, dank u wel,’ hoorde ik mezelf zeggen. ‘Echt heel vriendelijk.’ De formele houding van de man was aanstekelijk.

Mr. Sharpe glimlachte goedmoedig. ‘Maar het is natuurlijk algauw zomervakantie en Max zal onze school over een paar weken verlaten. Is er nog iets wat u wilt bespreken?’

‘Nee, behalve als u iets hebt waar we thuis nog aan kunnen werken,’ zei ik, verbaasd dat hij niets zei over het gevloek van Max.

‘Nee. Zoals ik al zei is Max een welopgevoede jongen. Hij heeft een stel leuke vrienden en zorgt nooit voor problemen. Hij is ijverig, maar geen doetje. Geen jongen die anderen pest en op de kop zit, maar ook niet het mikpunt van dat soort praktijken. Hij let op in de les, maakt zijn huiswerk en leert goed. Hij zal snel gewend zijn aan de middelbare school, daar twijfel ik geen moment aan. Ik zou niet weten wat ik verder nog over hem moet melden.’

‘U vindt hem goed opgevoed?’ vroeg Millicent.

‘Ja, hij is een zoon om trots op te zijn.’

‘En u vindt hem niet wat vreemd?’

‘Mijn hemel, nee. Hoezo?’

We zagen Max niet terwijl we het schoolgebouw verlieten.

‘Vind je hem niet net het hoofd van een plattelandsschool ergens in de jaren vijftig?’ vroeg ik.

‘Ik mocht hem wel,’ zei Millicent.

‘Ik ook. Wel verbazend dat Max hem ook graag mag.’

‘Kinderen houden niet van onderwijzers die cool doen, ze houden niet van volwassenen die het over hiphop en Facebook hebben. Ze willen hun grenzen kennen en weten wat er gebeurt als ze die overschrijden. Vooral jongens. Op die leeftijd zijn ze eigenlijk superbehoudend.’

‘Hoe zit dat dan hier in Crappy?’

‘Wat een vragen, Alex. Ben je niet moe?’

Zeventig uur beeldmateriaal op mijn computer. Vijf dagen om dat te bekijken.

4

Er stond een ambulance tegenover het huis van de buurman en aan onze kant van de straat werden de auto’s ingesloten door drie dubbel geparkeerde politieauto’s.

De voordeur van het huis aan de andere kant van het onze ging open. Mr. Ashani, een uiterst fatsoenlijke, burgerlijke man met keurige bloembakken. Zijn huis was fris geverfd, zijn beige broek netjes geperst en zijn glimlach vriendelijk.

‘Mr. en Mrs. Mercer,’ zei hij met een brede grijns. ‘Wij zien elkaar te weinig.’

‘Hé, hoe gaat het met u, Mr. Ashani?’ zei Millicent, terwijl ze hem haar wang aanbood.

‘De Franse manier,’ zei Mr. Ashani. ‘Prettig.’ Hij kuste haar vluchtig, een keer op elke wang, en stak toen zijn hand naar mij uit. Ik probeerde die net zo stevig te drukken als hij de mijne. ‘Prettig,’ zei hij nog een keer. In zijn rechteroog zag ik de vage dofheid van beginnende staar, maar zijn huid was zonder rimpels. Ik had hem ooit naar zijn leeftijd gevraagd, maar hij had alleen gelachen en gezegd: ‘O, u bedoelt het oude black-don’t-crack-gedoe, een zwarte huid rimpelt niet, hè?’ Ik zou het hem nogmaals hebben moeten vragen, maar was bang dat ik onbeleefd zou overkomen. Of erger.

‘Denkt u aan de dood?’ vroeg Mr. Ashani.

‘Nee, nee, helemaal niet,’ zei ik.

Mr. Ashani lachte, hoestte even en lachte weer.

‘Ik bedoel u niet, Mr. Mercer.’ Hij knikte in de richting van de ziekenauto. De portieren stonden open in de Londense hitte en het ambulancepersoneel hing rond, luisterde naar de radio en nam af en toe een slok uit een aluminium fles.

‘Ik heb het hun gevraagd, ziet u, maar ze zeggen niets. De politie is er al twee uur binnen. Ik heb mannen met metalen koffertjes het huis in zien gaan en af en toe is er een flitslicht. Dat zouden ze niet doen als hij nog leefde, toch?’

‘U denkt dat ze foto’s maken?’ vroeg ik.

‘Kunt u een andere reden bedenken voor flitslicht, sir?’ zei hij. ‘We moeten bidden dat dit niet het begin is van een golf van geweldsdelicten.’

‘Er is geen sprake van een delict, Mr. Ashani,’ zei Millicent.

‘Nee?’

‘Het schijnt zelfmoord te zijn,’ zei Millicent zacht.

‘Nee!’ zei hij en zijn gezicht vertrok van afschuw. ‘Wat zou dat laf zijn. En zo slecht. Laten we hopen dat het niet zo is. Laten we hopen dat het moord is.’

‘Mr. Ashani, ik kan gewoon niet geloven dat u zoiets zegt.’

‘Het is niet mijn bedoeling u voor het hoofd te stoten, Mrs. Mercer.’

‘Er ligt daar een dode man, Mr. Ashani. Een dode verdient ons medeleven, lijkt me. Uw medeleven, hoe hij ook is gestorven.’

Mr. Ashani nam de gedachte in overweging. ‘Nee, Mrs. Mercer,’ zei hij. ‘Nee, zelfmoord is de grootst mogelijke zonde. De kans op verlossing de rug toekeren, zo radeloos te zijn… Het is… Dat u dat niet inziet… Ik kan het niet begrijpen…’

Hij begon terug naar zijn huis te lopen.

Millicent ging hem achterna. ‘Mr. Ashani. Alstublieft.’

Hij draaide zich om. Toen kwam hij heel weloverwogen teruglopen.

‘Ik wil niet dat u mij van wreedheid beticht,’ zei hij, ‘maar de Heilige Schrift is heel uitgesproken over zelfmoord. En bovendien was hij een man zonder moraal.’

Ik probeerde Millicents blik te vangen. Ik wilde dat ze van onderwerp veranderde.

‘Mr. Ashani,’ zei Millicent. ‘Ik heb respect voor uw mening, natuurlijk, maar ik ben het niet met u eens.’

Mr. Ashani begon zachtjes en op ernstige toon te praten. ‘Bij moord is er tenminste nog hoop op redding. De ziel van het slachtoffer kan opstijgen naar de hemel en de moordenaar kan bij nader inzien spijt hebben van zijn daad.’ Hij richtte zich tot mij en glimlachte zijn meest redelijke glimlach. ‘Dat begrijpt u toch, sir? Toch?’

Ik glimlachte hopelijk respectvol. Mr. Ashani knikte alsof ik zijn punt had bevestigd en richtte het woord weer tot Millicent. ‘Na zelfmoord, Mrs. Mercer, is de ziel voor eeuwig vervloekt, voor altijd verloren voor God. De keuze voor zelfmoord is de keuze voor verdoemenis. Nee, Mrs. Mercer, nee, we moeten bidden dat dit een moord is.’

Ik keek Millicent aan. Verander van onderwerp.

Millicent keek terug. Oké.

‘Mr. Ashani,’ zei ze. ‘Mijn man en ik hebben het erover gehad hoe oud u bent.’

Hij glimlachte. ‘Hoe oud denkt u dat ik ben?’

‘We dachten ergens tussen de vijftig…’

‘Vijftig? Uitstekend!’ Hij lachte.

‘En de, ik hoop dat ik u niet beledig, want we hebben echt geen idee…’ Ze kneep haar ogen tot spleetjes en raakte zijn hand even aan om duidelijk te maken dat ze het niet slecht bedoelde. ‘Nou, we dachten, ten hoogste zeventig.’

‘Ten hoogste? Dat is wat u ten hoogste denkt?’

Millicent knikte. ‘Zevenenzestig misschien?’

‘Ik ben zevenenzéventig,’ zei hij, duidelijk opgetogen. ‘En zo fit als een hoentje.’

‘Mijn man maakt zich zorgen, Mr. Ashani. Hij is bang dat u misschien slecht over ons denkt omdat we uw leeftijd niet kunnen raden. U hebt nog zo’n gladde huid.’

‘Nee, nee. Ik ben helemaal niet beledigd. Er zijn andere dingen die me misschien zouden kunnen beledigen, maar dat niet.’

‘Zie je wel,’ zei ze, terwijl ze de voordeur achter ons dichtdeed. ‘Hij vindt je helemaal geen racist omdat je zijn leeftijd niet kon raden.’

‘Wat zou hij bedoelen met “andere dingen”?’

‘Tsja, ik denk dat hij misschien kán denken dat je een beetje racistisch bent omdat je niet protesteerde tegen zijn opvattingen… Ik bedoel, bij ieder ander zou je er meteen bovenop springen, maar Mr. Ashani mag geloven wat hij wil over God en moord en zelfmoord, zonder dat jij er iets over zegt.’

‘Hij is oud.’

‘Precies… En dat is waarom je niet ingaat op zijn meningen. En waarom je hem nooit eens uitnodigt. Die vent houdt van een stevige discussie. Dat is duidelijk.’

‘Vind jij me racistisch?’ Opeens zag ik dat ze lachte. ‘Dus racisme is grappig, nu?’

Een doffe bons, alsof iemand in het huis van de dode buurman een sloophamer had laten vallen. De tijd stond stil. Millicent kneep haar ogen verschrikt dicht. De lucht in ons huis was verstikkend, vol hitte en stof. Millicent lachte, alsof ze zich schaamde voor haar reactie. De tijd startte weer.

‘Nee, Alex, nee. Dat is het helemaal niet. Het is gewoon… Hij is een buurman, we hebben niets gemeen, je hoeft hem helemaal niet uit te nodigen voor een glaasje spa en het met hem over de Nigeriaanse politiek te hebben.’

Er schraapte iets over de vloer in het huis van de dode buurman. Millicents ogen schoten ongerust naar de tussenmuur. ‘Tjee,’ zei ze. ‘Dat klinkt nogal…’

‘… onverwacht,’ vulde ik aan.

‘Onverwacht.’ Ze herstelde zich. ‘Ja…’

‘Hij komt uit Ghana,’ zei ik. ‘En Mr. Ashani is een aardige vent.’

‘Alleen sinds hij erachter is dat we getrouwd zijn. Daarvoor was hij echt niet aardig. En trouwens, hij heeft heel uitgesproken ideeën over Nigeria.’

‘Lieverd,’ zei ik en ik pakte haar hand. ‘Gaat het?’

‘Waarom zou het niet met me gaan?’

Ik trok haar tegen me aan en ze keek met een flauwe glimlach naar me op. Omdat zelfmoord je bang maakt, dacht ik. Omdat je het idee dat iemand ondraaglijk verdriet heeft niet aankunt. Omdat je me ooit hebt verteld dat iemand die je kende…

Stemmen uit het huis van de buurman. Millicents ogen vlogen weer naar de muur.

‘Pffft… Nogal eng, dit,’ zei ze. ‘Waarom hebben ze zijn lichaam niet gisteravond al weggehaald?’

‘Omdat ze de boel eerst goed wilden bekijken,’ zei ik. ‘Ik bedoel, dat denk ik. Ik weet het ook niet.’

‘O. Nou, misschien voel ik me er toch niet echt oké bij.’ Ze liet haar tong over de binnenkant van haar lippen glijden.

Waarom zou je ook, dacht ik. Waarom zou iemand zich oké voelen bij zoiets? Ik legde mijn hand op haar wang en ze hield die even op zijn plaats terwijl ze me in de ogen keek. Toen wendde ze haar blik af, en er leek een huivering door haar heen te gaan.

‘Hé,’ zei ik. ‘Ik ben hier. Je kunt me vertellen hoe je je voelt.’

‘Dat heb ik net gedaan, geloof ik.’

Nee, dat heb je niet gedaan. Niet echt, dacht ik.

‘Hij was oké. Een beetje stijfjes, maar oké. Ik geloof dat ik hem wel mocht.’ Haar ogen werden vertroebeld door een vlaag van ongerustheid. ‘Ik vind het gewoon een afgrijselijk idee dat hij daar nog steeds is.’

‘Kende je hem?’

‘Van over-de-schuttingpraatjes.’

Er bewoog een schaduw langs de gordijnen in de voorkamer. Drie kloppen op de voordeur.

Ik keek naar Millicent. Ze schudde haar hoofd naar me. ‘Politie’, mimede ze. Ze leek weer heel klein, ineengedoken. ‘Nee’, mimede ze weer. ‘Niet nu, Alex’. Afwerende ogen, als een dier dat het vechten-of-vluchtenstadium voorbij is. Ik was die blik bijna vergeten.

‘Wat kunnen we anders?’ zei ik zachtjes. ‘Ze moeten ons hier hebben gehoord.’ Ik liep naar de voordeur. Millicent verdween de keuken in.

De man was klein en mager en droeg een wit T-shirt en een bermuda. Gespierd. Een bouwvakker, dacht ik. Een bouwvakker met een klembord onder zijn arm.

‘Mr. Bryce?’ zei hij. ‘Hallo. Continent Containers.’

Hij keek me aan op een manier alsof ik moest begrijpen wat hij zei. Maar dat was niet zo.

‘Containerverhuur.’ Hij stak zijn hand uit. Hij glimlachte vriendelijk. Professioneel.

‘Sorry,’ zei ik. ‘Ik ben Mr. Bryce niet.’

‘Kan ik Mr. Bryce dan spreken?’

‘Er woont hier geen Mr. Bryce,’ zei ik. ‘Ik ben Alex Mercer. En ik heb nog nooit in mijn leven een container gehuurd.’

‘Vreemd,’ zei de man. Hij keek op zijn klembord. ‘Oké.’ Hij haalde een mobiele telefoon tevoorschijn.

‘Sorry, maar ik moet weer verder,’ zei ik. ‘We hebben het druk.’

‘Natuurlijk, sir. Bedankt.’

Ik deed de deur dicht. Millicent kwam de keuken weer uit.

‘Het spijt me,’ zei ze. ‘Ik zie dat je je goed houdt voor mij, en voor Max. En ik vind het verschrikkelijk dat jullie hebben moeten zien wat jullie hebben gezien.’

‘Ik had kunnen voorkomen dat hij het zag en dat heb ik niet gedaan.’

‘Dat weet ik, lieverd, maar ik denk dat je in shock was.’

‘Ik schoot in de lach. Ik heb staan lachen.’

‘Dat is een klassieke reactie bij een shock. Heel klassiek. Je bent een goede vader, Alex. Ik weet dat je hem instinctief beschermt. Dat weet ik. En dat weet Max ook.’

‘Maar Max heeft alles gezien. Ik heb hem niet beschermd.’

‘Ja, Alex. En ik denk dat we daar inderdaad over moeten praten.’ Ze liet haar adem ontsnappen.

‘Wil je weten wat ik denk? Dat Max het er moeilijk mee krijgt, dat hij zal instorten.’ Ik zat op de bank en beet hard op mijn knokkels. Wat heb ik gedaan?

‘Alex, lieverd, het is niet het einde van de wereld. Hij moet de tijd krijgen het te verwerken. We hebben de hele zomer.’ Millicent kwam naast me zitten.

‘Om onze zoon te zien instorten? Om aan te zien dat dat gebeurt? En hem dan weer op de been te helpen, zodat hij in september weer gewoon naar school kan?’

‘We helpen hem, Alex. Dit soort dingen verlopen volgens een bepaald patroon. We luisteren als hij wil praten en we helpen hem om de scherven op te rapen als – áls – hij instort. Het is een proces. Hij komt er heus wel doorheen. Wij zijn goede ouders en we zoeken een goede psychiater voor hem.’

‘En dat is onze zomer?’

‘Ja, dat is onze zomer.’

‘En hoe zit het met werk?’

‘Zeventig uur film op mijn laptop. Een volgende shoot die in de zomer moet gebeuren.’

‘Je kunt gewoon gaan,’ zei ze.

‘Nee, dat kan niet. Je zult me hier nodig hebben.’

Twee weken in America. Acht weken monteren. Hoe moest dat in vredesnaam?

‘Tuurlijk kun je gaan, Alex. Max en ik hebben het altijd gered samen.’

Weer stemmen vanuit het buurhuis. Ik kon zien hoe de spieren in Millicents hals zich spanden. ‘Goh,’ zei ze, ‘ik dacht dat ze weg waren. Ik geloof dat ik nog steeds een beetje schrikachtig ben.’

‘Logisch.’

‘Waarom doe je zo lief tegen me?’ vroeg ze, terwijl ze me onderzoekend aankeek.

‘Dat doe ik helemaal niet,’ zei ik.

‘Wel.’ Ze duwde me zachtjes op de bank, tot ik lag. Toen ging ze ook liggen, met haar rug tegen mijn borst aan en haar benen in de mijne verstrengeld.

‘Het komt wel goed met Max, Alex. Met voldoende steun komt het goed.’

‘Hoe kun je dat nu weten?’

‘Kinderen zijn veerkrachtig,’ zei ze.

‘Ik hoor hier te blijven,’ zei ik.

Ze draaide zich half om en drukte haar lippen op de mijne. Haar ogen keken niet weg terwijl ze me kuste, geen terughoudendheid nu. Ik lag op mijn zij en ze ging verliggen zodat we lepeltje lepeltje lagen en ik me om haar heen kon vouwen. Toen pakte ze mijn hand, legde die op haar borsten en drukte haar bovenbenen zachtjes tegen de mijne. Ik kon haar gewicht tegen me aan voelen, de spanning uit haar lichaam voelen stromen.

Zo lagen we een tijdje. Ik wilde het moment niet verbreken.

‘Millicent,’ vroeg ik na een hele tijd. ‘Schat?’

‘Mmm?’

‘Wordt dit net zoiets als toen met Sarah?’

‘Nee,’ zei Millicent. Haar stem was zwaar van de slaap. ‘Nee, Alex, dit wordt niet net zoiets als met Sarah.’

Midden op de middag werd ik wakker, met een stijve nek en stijve benen. Ik had op mijn linkerarm gelegen en er nauwelijks nog gevoel in. Ik opende en sloot mijn hand een paar keer. Een deel van mij dat niet voelde als van mij, een vreemd wezen.

Toen ik mijn hoofd optilde, ontdekte ik dat Max ook op de bank lag, vóór Millicent. Hij was in diepe slaap en ze had haar armen stevig om hem heen geslagen. Toen hij thuiskwam moest hij bij ons op de bank zijn gekropen. Millicent had mijn rechterarm zo verplaatst dat die hen nu allebei omarmde. Of misschien had Max dat gedaan. Met zijn drieën op onze smalle bank. Mijn kleine clan. Hoe was het hem gelukt om er niet vanaf te donderen in zijn slaap?

Ik tilde mijn voeten omhoog zodat ik die boven op de rugleuning van de bank kon leggen en haalde mijn arm voorzichtig van Max en Millicent af. Toen probeerde ik me zachtjes los te maken. Millicent mompelde iets wat ik niet verstond. Het was praten in haar slaap, waarschijnlijk. Niks bijzonders.

Ik trok me met mijn rechterarm op aan de rug van de bank, wurmde me erbovenop, liet eerst mijn linkerbeen op de vloer achter de bank zakken en daarna het rechter.

Ik hoorde weer stemmen door de muur. Zijn ze nou nog niet klaar?

Ik ging te snel rechtop staan en zag even sterretjes voor mijn ogen. Mijn linkerarm tintelde omdat het bloed erin terugstroomde. Ik masseerde mijn arm terwijl ik in de spleet achter de bank stond, blij dat niemand ons in deze enigszins vreemde situatie zag. Toen ademde ik diep in en schoof langs de muur achter de bank uit.

Ik boog naar Millicent toe. ‘Schat?’

‘Mmm? Hé.’

‘Je hebt de ruimte nu.’

‘Mmm,’ zei ze en ze schoof naar achteren en trok Max zachtjes met zich mee. De ogen van Max gingen even open en één moment dacht ik dat hij wakker werd, maar toen trok hij Millicents arm stevig om zich heen en krulde hij zich nog iets meer op om verder te slapen.

Kleine Max-Man, dacht ik. Ik vang je op als je instort.

Er werd op de deur geklopt. De politie, dacht ik. Het kon alleen de politie zijn. Even overwoog ik om niet open te doen. Maar wat zou er dan gebeuren? Hoe lang zouden ze blijven aankloppen voordat ze het opgaven? Nee, ik moest opendoen.

Weer een politiefunctionaris. Ze had een keurig mantelpakje aan en exact dezelfde aktetas als die politieman die met Max had gesproken.

‘Mr. Mercer?’ zei ze en ze stak haar hand uit. Ik weet bijna zeker dat ze haar naam zei, maar die vergat ik onmiddellijk.

‘U wilt me spreken omdat ik de buurman heb gevonden?’

‘Inderdaad.’

‘Dat is in principe oké,’ zei ik.

Ze keek niet-begrijpend.

‘Dit is geen goed moment. Kunnen we hier een afspraak voor maken?’ Ik praatte zo kalm mogelijk. ‘Dat zou echt veel beter uitkomen.’

‘Een afspraak voor maken? Ik weet niet zeker of ik u wel goed begrijp.’

Ik deed de deur wijd open zodat ze Max en Millicent op de bank kon zien liggen.

‘O,’ mimede ze.

‘Hij is doodop,’ zei ik.

‘Dat is duidelijk,’ zei ze. ‘Maar ik wil ú spreken.’

‘Hebt u zelf kinderen?’

Ze schudde haar hoofd.

‘Hij slaapt. Dit is een klein huis. En hij heeft uw collega al het hele verhaal verteld.’

‘We hebben uw versie van het verhaal nodig, Mr. Mercer.’

‘En ik wil het hem niet nog moeilijker maken dan het al is. Hij heeft een zeer traumatische ervaring achter de rug. Ik zou dit graag morgen, in de tijd dat hij op school zit, afwerken.’

‘Dat begrijp ik best, Mr. Mercer,’ zei ze. ‘Maar u maakt het zo wel erg moeilijk voor me.’

‘Alstublieft,’ zei ik. ‘Hij heeft nu stabiliteit nodig.’

Ze aarzelde even en zei toen: ‘Ik bel even.’

Ze haalde een Bluetooth-koptelefoontje uit haar borstzakje en liep naar de overkant van de straat. Ik bleef op de drempel naar haar staan kijken. Er schreeuwden kinderen in de achtertuinen en het verkeer op de hoofdstraat maakte veel lawaai, maar ik kon het meeste verstaan van wat ze zei. Ze herhaalde het gesprek dat we hadden gevoerd, in de woorden die ik had gebruikt. Ze had het over mijn bezorgdheid om mijn zoon. Ze wierp doorlopend blikken op me terwijl ze praatte, met één hand op haar aktetas en de andere om haar koptelefoon.