Nele Neuhaus

Charlottes droompaard

Een onverwachte bezoeker

Eerder verscheen:

Charlottes droompaard
Charlottes droompaard, gevaar op de manege

Oorspronkelijke titel: Charlottes Traumpferd, Ein unerwarteter Besucher

door Nele Neuhaus

©2014 by Planet Girl Verlag in Thienemann-Esslinger Verlag GmbH, Stuttgart
Nederlandse uitgave © 2015 Uitgeverij Holland – Haarlem
Vertaald uit het Duits door Leny van Grootel
Omslagontwerp: Sproud, Haarlem

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

ISBN e-boek 9789025112162
ISBN gebonden boek 9789025113056
NUR 283

www.uitgeverijholland.nl

Een lied voor de manege

‘Charlotte, het wordt langzamerhand tijd!’ riep meneer Kessler, de instructeur, vanaf de tribune. ‘Zo dadelijk begint de volgende les.’

‘Maar Won Da Pie is nog helemaal bezweet,’ protesteerde ik. ‘Ik kan hem zo toch niet in zijn box zetten!’

‘Je hebt nog vijf minuten.’ De instructeur zette de deur naar de binnenbak alvast open voor zijn volgende leerling.

Mijn bruine ruin Won Da Pie had zich tijdens mijn privéles zwaar moeten inspannen en zijn dikke wintervacht was kletsnat. Hij dampte in de koude winterlucht als een pan kokende aardappelen. Ik zou hem echt niet binnen vijf minuten droog kunnen rijden. Daarom liet ik hem halt houden zodat ik af kon stijgen. Sinds de herfst was zijn vacht zo dik als die van een teddybeer en dat had hij ook nodig, want hij stond in een buitenbox met de bovendeur de hele dag open. Won Da Pie was nieuwsgierig en wilde graag zien wat zich op het erf van de manege afspeelde. Maar bovenal keek hij naar mij uit en hinnikte luid als hij me aan zag komen. Ik gunde hem het uitzicht en de frisse lucht natuurlijk graag, maar ik maakte me ook altijd zorgen als ik hem natbezweet in zijn box moest zetten. Ik had intussen een berg fleecedekens, toch duurde het vaak uren voor hij na het rijden weer droog was. Elke dag weer was ik bang dat hij kou zou vatten en ziek zou worden.

Ik steeg af, schoof de stijgbeugels omhoog en maakte de singel los. De manege bestond al bijna vijftig jaar en was nooit gemoderniseerd. Ik was hier drie jaar geleden met paardrijden begonnen en hoewel ik zielsveel van deze plek hield, werd ik me er vooral in de winter wel van bewust hoe ouderwets het er toeging. Bij andere maneges had je niet één binnenbak maar twee en je kon je bezwete paard onder een solarium zetten en droog-blazen met een föhn. Bij ons was daarvoor geen plaats. Het enige alternatief was ervoor te zorgen dat Won Da Pie in de winter niet zweette. Maar dat zou betekenen dat ik hem ’s winters niet goed kon rijden. Mijn paard móést werken, anders werd hij baldadig, roekeloos en onberekenbaar.

‘Deur vrij!’ riep ik en ik leidde Won Da Pie naar links, de stalgang in. Misschien kon ik hem daar een poosje vastzetten, want het was daar veel warmer dan buiten in zijn box. Vroeg in de middag was het nog rustig, pas tegen vijf uur begon het druk te worden. Ik legde mijn bruine ruin een deken over de rug en zette hem zolang voor Hanko’s box. Toen bracht ik mijn zadel, trens en beenbeschermers naar de zadelkamer en ging op een strobaal zitten wachten tot mijn paard zou zijn opgedroogd.

Even later ging de gangdeur piepend open en er kwam iemand binnen. Uitgerekend Alex, de zoon van de vicevoorzitter van de rijvereniging, die vorig jaar de lessen van meneer Kessler had overgenomen toen die gewond was geraakt door een trap van Farina. Hij kwam met grote passen de stalgang door, bleef naast mijn paard staan en zette zijn armen in zijn zij.

‘Nou Steinberg, je hebt hem goed afgebeuld,’ zei hij en trok een wenkbrauw op. ‘Buiten gegaloppeerd zeker, de berg op en af ?’ ‘Nee! Ik heb privéles gehad, gewoon in de bak. Maar Won Da Pie zweet al na tien minuten.’

‘Ja, wat dacht je dan! Zou jij niet zweten als je in een bontjas moest trainen?’ viel Alex hoofdschuddend uit. ‘Waarom scheer je hem niet?’

‘Omdat hij in een buitenbox staat,’ legde ik uit. ‘Hij zou doodvriezen zonder die vacht.’

‘Keer dan je spaarpot om en koop een fatsoenlijk dek,’ raadde Alex me aan. ‘En doe anders twee dekens over elkaar, als het echt koud is.’

Mijn beste vriendin Dorothee en ik hadden het er al wel eens over gehad om Won Da Pie te scheren. Bijna niemand op de manege deed het, maar ook bijna geen enkel paard had zo’n dikke vacht als het mijne. Op internet en in allerlei paardenblaadjes stonden talloze argumenten voor én tegen het in de winter scheren van paarden.

‘Maar als…’ begon ik.

‘Liever een dikke deken dan een hoestend paard,’ viel Alex me in de rede. ‘Je hebt toch geen pony, je hebt een springpaard!’ Hij snoof laatdunkend en slenterde weg.

Langzamerhand werd het steeds drukker bij de stallen. Won Da Pie stond in de weg, maar was nog steeds niet droog. Uiteindelijk bracht ik hem naar buiten, naar zijn box. Ik legde hem een schone deken op en snoerde die stevig vast zodat hij hem niet af kon gooien.

Om vijf uur was er in het casino (zoals de kantine met zicht op de binnenbak genoemd werd) een speciale vergadering van de jeugdcommissie gepland. Dorothee en ik waren sinds herfst vorig jaar lid. Er stond maar één punt op de agenda: het afscheidsfeest voor onze instructeur, meneer Kessler. Hij ging de vereniging op 1 februari verlaten. Het zou tegelijk ook het welkomstfeest voor de ons nog onbekende, nieuwe instructeur worden. Hoewel… we wisten eigenlijk al best veel over hem. Oliver en Karsten hadden een paar weken geleden zonder blikken of blozen de sollicitatiebrief plus cv uit meneer Kesslers afgesloten bureau gevist. Als je het bureaublad optilde kon je in de bovenste la graaien, die truc gebruikten we al jaren. En meneer Kessler zich maar afvragen waarom we steeds de goede paarden opzadelden nog vóór hij de indeling ‘paard & ruiter’ op het prikbord had gehangen. Hij was nooit achter het geheim van het losliggende bureaublad gekomen.

Omdat we de informatie over de nieuwe instructeur illegaal hadden verkregen, hadden we tot nu toe steeds moeten doen of we van niets wisten.

Toen we een kwartier later in het casino zaten en Gunter, hoofd van de jeugdcommissie, ons officieel meedeelde hoe de nieuwe instructeur heette en wat voor kennis en vaardigheden hij allemaal in huis had, keken Doro en ik elkaar samenzweerderig aan. Behalve mijn beste vriendin en ik waren Karstens oudere broer Stefan, Cordula en Merle lid van de jeugdcommissie. Stefan als woordvoerder, Cordula als penningmeester en Merle als secretaris.

‘Ik heb jullie vandaag bij elkaar geroepen om de opzet van het feest te bespreken,’ ging Gunter verder. ‘We hebben nog maar twee weken en daarom dacht ik: we grijpen terug op het programma van het kerstfeest.’

‘Goed idee,’ vond Cordula. ‘Veel tijd om nog iets heel nieuws te bedenken hebben we niet meer.’

‘Maar meneer Kessler heeft alles toch al gezien,’ sprak Stefan tegen. ‘Een vriend van mij kent een paar westernrijders. Die zouden een voorstelling kunnen geven. Dat is pas echt cool.’ Doro, Merle en ik waren meteen enthousiast over het voorstel, maar Gunter schudde zijn hoofd. ‘Die hebben toch niks met onze vereniging te maken?’ zei hij. ‘Dan kunnen we ook wel dressuurruiters, springruiters of koetsiers uit het hele land uitnodigen. We willen de nieuwe instructeur in de eerste plaats de prestaties van onze eigen club laten zien.’

‘Je hebt gelijk,’ viel Cordula hem bij. ‘Zo zie ik het ook. Ik zou het kerstprogramma alleen nog wel met een voorstelling van de volwassenen aanvullen. Die hangen er altijd maar een beetje bij.’

‘Prima idee,’ prees Gunter en maakte een notitie.

‘Wat wil je dan met die bejaarden? Allemaal in een koets proppen en er een rondje mee door de manege karren?’ morde Stefan. Hij was beledigd omdat zijn idee geen weerklank vond.

‘Een beetje respect, man,’ voer Gunter uit.

Merle keek op van haar schrijfblok. ‘Zal ik Stefans voorstel ja of nee in de notulen opnemen?’

‘Natuurlijk niet!’ zei Gunter geërgerd.

‘Ik vind het op zich geen slecht idee,’ merkte ik op en ik ging vlug verder voor Gunter me in de rede kon vallen. ‘Als we na de voorstelling nou eens alle mensen de bak in halen, met het hele bestuur. We geven ze allemaal een zakdoek in de hand en dan zwaaien we en zingen we een lied.’

‘Jij bent totaal gestoord.’ Stefan tikte tegen zijn voorhoofd. ‘’t Is hier geen kinderdagverblijf!’

‘Nee, ik bedoel… net als bij de Olympische Spelen,’ zei ik. ‘Ik heb de slotceremonie gezien en ik had echt kippenvel.’

‘Ik vind het een superidee,’ riep Cordula.

‘Ik ook,’ zeiden Dorothee en Merle tegelijk.

‘We zouden een tekst kunnen maken op eh… bijvoorbeeld dat liedje van Marco Borsato: ‘Afscheid nemen bestaat niet.’ Ik werd steeds enthousiaster over mijn eigen idee en begon te zingen: ‘Afscheid nemen bestaat niet, je gaat nu weg maar vergeet ons niet…’

Ik stopte abrupt toen ik zag hoe iedereen me verbluft aankeek en ik werd knalrood. Meneer Boshof, die achter de bar stond, applaudisseerde.

‘Ehhh… het was maar een idee,’ stamelde ik verlegen.

‘Ik val liever dood dan dat ik zo’n achterlijk lied ga zingen,’ protesteerde Stefan.

‘Ik vind het geweldig,’ riep Gunter en hij lachte breed. ‘Wat denken jullie ervan. Een lied voor de manege. Een sfeervoller slot bestaat niet.’

Mijn voorstel werd met algemene stemmen min één (die van Stefan) aangenomen. En ik kreeg meteen de opdracht mee een tekst te bedenken voor het lied, dat zowel een afscheid als een welkom moest zijn.

Een langharig monster

De laatste dag van de kerstvakantie sneeuwde het als een gek en toen ik die zaterdagmorgen opstond en uit het raam keek was alles wit. De zon verrees juist als een rode bal aan een strakke hemel boven het eikenwoud. Het perfecte weer voor een buitenrit!

Ik pakte mijn smartphone en stuurde Doro een berichtje: Al wakker? Zullen we uit rijden gaan?

Oké, antwoordde ze een paar seconden later. Ben klaar over 5 minuten!

Haal je op! toetste ik in, sprong uit mijn bed en liep naar de badkamer. Zo vroeg op de morgen hoefde ik niet om voorrang te vechten. Mijn broers en zusje sliepen nog als rozen. Philip, mijn oudste broer, kwam op zijn vroegst pas om twaalf uur uit zijn bed. Ik was de enige die net als mijn vader een typisch ochtendmens was. Ik vond het fijn om de dag al voor de eerste zonnestralen te beginnen, ook in weekends en vakanties.

Ik aaide snel met een washandje over mijn gezicht. Ik glipte in een thermo onderbroek en trok mijn rijbroek erover aan. Hemd, T-shirt met lange mouwen, fleecetrui. Je kon je voor een buitenrit niet warm genoeg aankleden.

Papa en mama zaten al aan het ontbijt, dronken koffie en lazen in alle rust de krant. Je zag ze eigenlijk maar zelden zo gezellig met zijn tweetjes, daarvoor hadden ze bijna nooit tijd.

‘Goedemorgen,’ riep ik vrolijk en ik aaide onze hond, die naast de tafel zat en hoopvol papa’s lege yoghurtbeker in de gaten hield. ‘Dorothee en ik gaan buiten rijden.’

‘Ook goedemorgen,’ zei mama. ‘Moet je niet iets eten?’

‘Geen tijd! We moeten snel zijn, straks gaat iedereen zijn hond weer uitlaten en stikt het ook van de hardlopers in het bos.’

‘Je wordt bedankt,’ zei papa droog. ‘Ik wilde net Alissa uitlaten.’ ‘Ach, ik bedoel jou toch niet!’ Ik drukte een kus op zijn wang. ‘Alleen die gasten die hun hond niet onder controle hebben.’

Drie minuten later liepen Doro en ik over het besneeuwde pad naar de manege. We hadden het geluk er vlakbij te wonen, Doro zelfs nog iets dichterbij dan ik. Zoals altijd hoefde ik maar de paardenlucht op te snuiven om me intens gelukkig te voelen. De mesthoop dampte in de koude vrieslucht, Won Da Pie stak zijn hoofd over de openstaande halve deur en hinnikte blij. Door die begroeting alleen al kon mijn dag niet meer kapot.

‘Wie zijn dat daar, bij jouw paard?’ vroeg Doro.

‘Ik zou het niet weten, ik heb ze nog nooit gezien,’ antwoordde ik.

‘Nou ja. Ik hoop maar dat Nado vannacht niet wéér met zijn hoofd in de drek heeft gelegen,’ zei ze en ging linksaf, richting staldeur. ‘Tot zo.’

Voor Won Da Pie’s box stonden een man, een vrouw en een meisje van ongeveer mijn leeftijd.

‘Goedemorgen,’ zei ik beleefd.

‘Goedemorgen,’ antwoordde de vrouw en de man knikte vriendelijk.

Het meisje droeg een witte wollen muts, witte Uggs en had haar handen diep in de zakken van haar witte ski-jack gestopt - niet bepaald een geschikte outfit voor in een paardenstal. Ze wierp me een chagrijnige blik toe, kauwend op haar kauwgum.

Won Da Pie hinnikte ongeduldig. Ik pakte zijn halster en de hoevenkrabber, die naast de deur van de box hingen, en ging naar binnen. Nadat ik zijn hoeven had uitgekrabd, leidde ik hem door het smalle gangetje de mesthoop voorbij en bond hem in de smeedhoek vast aan een paal.

‘Het is echt erg hier,’ hoorde ik het meisje zeggen. ‘De bak stelt niks voor en donker dat het daar is. En je kunt er vanuit de stal bijna niet komen.’

‘Maar Katie, je wilde toch zelf per se bij meneer Weyer blijven trainen. Dan zul je het hier moeten nemen zoals het is,’ zei haar moeder. ‘En het is toch niet voor eeuwig.’

‘Je hebt trouwens geen alternatief,’ mengde haar vader zich in het gesprek. ‘Mag ik je eraan herinneren dat jij er zelf mede de oorzaak van bent dat we moesten verhuizen.’

‘Pah!’ deed het meisje dat Katie heette.

‘Hoe dan ook,’ zei haar vader. ‘Mij bevalt het hier wel. Het doet me denken aan mijn manege van vroeger.’

‘En ik hoef niet meer zo veel heen en weer te rijden,’ voegde haar moeder eraan toe. ‘School, vioolles, tennis – dat is hier allemaal vlak in de buurt.’

Ik deed Won Da Pie de deken af, opende de poetskast en spitste mijn oren terwijl ik hem borstelde. Het leek erop dat die mensen hun paard bij ons op de manege wilden stallen.

‘Ik snap niet dat Micha in zo’n schijtstal wil werken,’ zeurde die chagrijnige griet verder. ‘Maar één binnenbak. Hoe moet dat dan met de lessen? Sven wordt hysterisch als hij dat hoort. Trouwens, hoe wil je springen in dat miezerige bakje? Daar kunnen nog geen twee hindernissen in!’

Het liefst zou ik haar onder haar neus hebben gewreven dat in onze bak al jarenlang zonder problemen springlessen werden gegeven, toernooien gehouden en examens afgelegd maar ik liet het erbij. Ik had zelden aan iemand al meteen zo’n hekel als aan die Katie. Wat verbeeldde ze zich eigenlijk om zo over onze manege te praten? Oké, het was hier niet supermodern, maar de boxen waren groot in vergelijking met de boxen van de stallen in de omgeving, het voer was goed en er was altijd ruim voldoende hooi en stro. En dat kon je ook niet van alle maneges zeggen.

De stemmen stierven weg, de drie bezoekers gingen naar binnen.

‘Bèh, wat een zooi overal,’ hoorde ik Katie nog mekkeren.

Wat een trut, fluisterde ik, legde mijn paard weer een dek op en ging naar binnen om mijn zadeltuig te halen. Zo vroeg in de morgen was er nog bijna niemand. Alleen Isa reed met Natimo in de bak en de paardenverzorgers hadden zojuist de stallen uitgemest en opnieuw ingestrooid. Nu waren ze de stalgang aan het vegen.

Ik liep naar de zadelkamer, die ook als meneer Kesslers kantoor dienst deed.

‘We hebben nog twee boxen vrij op dit moment,’ hoorde ik hem tegen de ouders van die horror-Katie zeggen terwijl ik mijn trens van de haak - en mijn zadel van de houder pakte.

‘Hallo meneer Kessler!’ groette ik hem en hij knikte terug.

‘En welke boxen zijn dat?’ wilde Katie weten.

‘De derde en vierde box hier vooraan,’ zei meneer Kessler. ‘Die zijn eigenlijk voor manegepaarden bestemd, maar voorlopig zullen er hier niet meer bijkomen.’

Ik bleef expres een beetje treuzelen om te horen wat er verder nog besproken werd.

‘Maar de enige box die goed genoeg is voor Asset, dat is een van de buitenboxen. Ik wil de eerste vooraan, die waar dat harige monster in staat.’

Hoorde ik dat nou goed? Dat was de box van Won Da Pie! En zij schold mijn paard uit voor harig monster!

‘Tja, de buitenboxen zijn allemaal bezet. Die wil natuurlijk iedereen. Er is een wachtlijst voor als er eens eentje vrij komt,’ zei meneer Kessler.

Ik stootte die kat van een Katie expres met mijn zadel tegen haar buik en trapte ook nog eens op haar voet.

‘Auw! Kijk uit!’ riep ze kwaad.

‘Oh… sorry!’ zei ik liefjes. ‘Ik had je niet gezien.’

Op haar sneeuwwitte Ugg prijkte nu duidelijk de donkerbruine afdruk van mijn laars.

Doro stond al met gezadeld paard in de stalgang te wachten en volgde me naar buiten. Ik kon niet wachten haar te vertellen wat ik had afgeluisterd en zadelde Won Da Pie snel op. Vijf minuten later reden we het bos in. De vers gevallen sneeuw knerpte onder de paardenhoeven. Katies denigrerende opmerking had me diep geraakt.

‘Die stomme trut heeft Wondy uitgescholden voor harig monster,’ riep ik boos. ‘Ik leen vandaag nog ergens een scheerapparaat om Won Da Pie te scheren.’

‘Maar waarom had ze het eigenlijk over Won Da Pie?’ vroeg Doro beduusd.

Ik herhaalde woord voor woord wat ik had gehoord.

‘Nou, een buitenbox kan ze in elk geval vergeten,’ zei mijn vriendin en ze streelde haar schimmel over zijn hals. ‘Nado staat bovenaan de wachtlijst.’

Doro had de grijsschimmel gekregen nadat de dierenarts Doro’s eerste paard Corsario vlak voor Kerst een spuitje had gegeven om voorgoed in te slapen. Corsario, een al wat ouder renpaard, leed aan hoefkatrolonsteking. Daarmee had hij misschien nog wel een tijdje kunnen leven, maar hij had ook nog allerlei andere kwalen en hij liep voortdurend mank. Genieten van zijn oude dag in een dierenpension zou er voor hem niet bij zijn geweest, want elke stap deed hem pijn. Doro had het verlies moedig gedragen, ze had al heel lang het gevoel dat er iets niet in orde was met haar paard.

Ze was sowieso niet helemaal gelukkig geweest met Corsario, want Inga had haar in de zomervakantie, toen ik vier weken in Frankrijk was, min of meer gedwongen om het paard samen met haar te kopen. Pas later begreep Doro dat Inga op die manier had geprobeerd een wig tussen ons te drijven, want Inga was altijd jaloers op onze vriendschap geweest. Tijdens het kerstfeest op de manege had Doro de springquadrille toen maar gereden op Cornado, een nieuw temperamentvol manegepaard met sneeuwwitte staart en manen. Evenals mijn Won Da Pie was Cornado ook pas zes jaar oud en eigenlijk niet geschikt als vervanging van het brave, goedmoedige manegepaard Arabella. Onzekere leerling-ruiters waren te bang voor Cornado. De manege had hem uiteindelijk aan Doro’s ouders verkocht, hij was jong en gezond en had niet zo’n problematische voorgeschiedenis als de arme, oude Corsario.

Weg met het harige monster

‘Heb je al eens een paard geschoren?’ vroeg Isa, toen ik haar na afloop van onze winterse buitenrit vroeg of ik haar scheerapparaat mocht lenen.

‘Nee,’ gaf ik toe.

‘Dan help ik je wel,’ bood ze aan. ‘Het is namelijk helemaal niet zo gemakkelijk, zelfs niet als het paard mooi stil staat. Je moet altijd tegen de haargroeirichting in scheren, ook bij weerborstels.’

Ze lachte. ‘En ik ben bang dat Won Da Pie niet stil zal staan.’

Dat vreesde ik ook. Mijn paard was op meerdere plekken van zijn lijf erg gevoelig, vooral onder zijn buik.

Sinds de rijexamens in de herfst van vorig jaar had Isa, die ongetwijfeld de beste ruiter was van de hele club, een speciale band met Won Da Pie. Ze had met Heide het L-parcours willen springen, maar uitgerekend op de dag van het examen stond haar paard kreupel. Ik had haar toen spontaan aangeboden Won Da Pie te rijden en dat had ze gedaan.

Ze kon heel goed met hem overweg, terwijl ze nog nooit op hem had gereden en eigenlijk dressuurruiter was. Toch was ze met lof geslaagd voor het examen.

Ze had me trouwens altijd al goede tips gegeven als ik me weer eens geen raad wist met mijn temperamentvolle paard.

Ik bracht Won Da Pie naar de smeedhoek en even later verscheen Isa met een kartonnen doos. Die zette ze op de bank. Doro en ik keken nieuwsgierig toe hoe ze het scheerapparaat uitpakte, de scheermesjes erinzette, vastschroefde en er wat olie tussen sprenkelde.

‘Zo worden de mesjes niet te warm,’ legde Isa uit. ‘Dat is heel vervelend voor het paard.’

Toen ze het apparaat aanzette spitste Won Da Pie nieuwsgierig zijn oren. Hoe overmoedig hij soms ook kon zijn, van nature bezat hij ook iets evenwichtigs en goedmoedigs en hij zou nooit bijten, trappen of hysterisch worden.

‘Hij ziet er echt wel een beetje als een harig monster uit,’ zei Doro. ‘Waanzinnig, die vacht.’

‘Daarom droogt hij ook niet meer op na het rijden,’ zei ik, ‘die vacht moet eraf.’

Voor mij was het echt belangrijk dat mijn paard er mooi uit zou zien als Thierry op bezoek zou komen, en dat ging gauw gebeuren. Thierry, met zijn blauwe ogen en het liefste lachje van de hele wereld. Hij was een neef van Nicolas, de vorige eigenaar van Won Da Pie. Ik had vorige zomer in Frankrijk vier weken lang alleen maar ruzie gemaakt met Thierry. Hij was echt onuitstaanbaar, en nadat ik hem had verslagen bij een wedren op het strand en hij daarbij zelfs van zijn paard gevallen was, werd het nog erger.

Maar de laatste dagen van de vakantie werd alles anders en kort voor kerst kreeg ik een heel lief mailtje van hem. Ik bleef er bijna in toen ik las dat hij via een uitwisseling van school naar een dorpje bij Frankfurt zou komen en dat hij me dan zou opzoeken. Alleen al bij het idee dat ik hem eindelijk terug zou zien kreeg ik hartkloppingen.

‘Lotte? Joehoe!’ Isa wapperde met haar hand voor mijn gezicht en ik schrok op uit mijn dagdroom.

‘Maak hem maar los en hou hem vast,’ zei Isa vriendelijk.

‘Wie?’ vroeg ik verward.

‘Je paard misschien?’ Isa schudde geamuseerd haar hoofd en Doro grijnsde breed.

‘Thierry,’ vormde ze het woord met haar lippen en grijnsde nu helemaal van oor tot oor. Ze was de enige die ik over Thierry had verteld, en ze wist ook dat ik een beetje verliefd op hem was.

Ik deed intussen wat Isa me had opgedragen en hield er rekening mee dat Won Da Pie vreselijk tekeer zou gaan zodra de scheermachine zijn lichaam zou raken, maar dat gebeurde niet. Hij bleef muisstil staan, hij scheen het trillen van het apparaat wel prettig te vinden, als een massage.

‘Wie had dat gedacht,’ riep Isa enthousiast. ‘Kijk hem, hoe hij geniet!’

Ze was eigenlijk van plan geweest alleen zijn rug en buik te scheren, maar nu hij zo mooi stilstond, waagde ze zich ook aan zijn hoofd en benen. De glanzende kastanjebruine vacht van mijn paard lag spoedig in een grote berg op de grond en uit de vormeloze teddybeer kwam weer een slank, elegant paard tevoorschijn. De geschoren huid had die zeldzame grijsbruine kleur, die ik wel eens had gezien bij springpaarden op het grote concours hippique in de stad.

‘In het voorjaar komt de echte kleur weer terug,’ verzekerde Isa me. ‘Kom, probeer jij het ook maar eens, Lotte.’

Ze drukte mij het scheerapparaat in de hand en ik begon voorzichtig aan Won Da Pie’s rechterflank. Ik was er natuurlijk niet zo handig in als Isa, maar na een paar minuten werd ik zekerder van mezelf en toen ging het echt goed!

Op de plek van het zadel lieten we een stukje vacht staan om zadeldruk te vermijden. En in de buurt van de manen-inplant moest je heel goed oppassen om geen manenharen mee te scheren. Het scheerapparaat snorde, ik begon te zweten, de fijne haartjes drongen in mijn neus en ogen maar mijn paard was volledig ontspannen en liet zijn onderlip en oren hangen. Tenslotte nam Isa het weer van me over en deed het precisiewerk aan het hoofd, de oren en de staartinplant. Anderhalf uur later was het harige monster verdwenen. Voor mij stond een nieuw paard! Ik maakte meteen een paar foto’s.

‘Als het koud is moet je hem twee dekens opdoen,’ raadde Isa me aan. ‘En waarschijnlijk zal hij de eerste dagen met rijden nog wat stijf zijn, want hij voelt de kou nu wel meer dan met die dikke vacht.’

Ik trok dus twee dekens over Won Da Pie’s rug en bracht hem naar zijn box. Toen hielp ik Isa met het schoonmaken van de scheermachine en bedankte haar uitvoerig. Doro en ik veegden de haren netjes bij elkaar en gooiden ze in een container naast de mesthoop. En al die tijd moest ik aan Katie denken.

‘Het is toch niet voor eeuwig,’ had haar moeder gezegd. Wat bedoelde ze daarmee? Had de nieuwe instructeur, die er nog niet eens was, plannen om al weer heel snel weg te gaan?

‘Ik moet eerst even douchen,’ zei ik. ‘Het jeukt me over mijn hele lijf. Volgens mij zit Wondy’s haar tot in mijn onderbroek.’

‘Goed idee,’ zei Doro. ‘Want ik heb het ijs- en ijskoud. Zullen we vanmiddag dan een tekst voor het feestlied bedenken?’

‘En we moeten die Katie maar eens googelen,’ zei ik. ‘Tot zo!’

Een grote teleurstelling

‘Je stinkt weer naar paardenstront!’ Mijn broer Phil haalde zijn neus op toen ik binnenkwam. Hij zag er nog totaal warrig uit, waarschijnlijk was hij pas net uit zijn bed gekropen.

‘En jij meurt naar ouwe gymschoenen,’ beet ik hem toe.

Hij gaf me een stomp, liep de keuken in en opende de koelkast. Verleidelijke etensgeuren herinnerden me eraan dat ik die ochtend het ontbijt had overgeslagen.

‘We gaan zo lunchen,’ zei mama tegen Phil. ‘Je kunt alvast de tafel dekken.’

‘Waarom ik?’ zei hij en stak een stuk kaas in zijn mond. ‘Madame Paard kan dat ook wel eens een keer doen.’

Mama keek naar mij. ‘Wat zie je eruit!’ zei ze verbaasd.

Ik keek naar mijn kleren en zag dat ze nog vol met paardenhaar zaten.

‘Dat komt omdat Wondy er nu zo uitziet,’ grijnsde ik en ik liet haar vol trots de foto’s op mijn telefoon zien. ‘We hebben hem geschoren! Hij was zo lief, we konden zelfs zijn hoofd en benen scheren.’

‘Heb je dan gelijk ook die vacht van je eigen benen af laten scheren?’ zei mijn oudste broer pesterig.

‘Doe normaal, man!’ riep ik kwaad. ‘Ik heb helemaal geen haar op mijn benen.’

‘Hou op!’ Mama duwde me met vaart de keuken uit. ‘Ga douchen, Lotte. En schiet een beetje op, we gaan over tien minuten aan tafel.’ In het weekend lunchten we altijd uitgebreid met het hele gezin.

‘Over tien minuten?’ meesmuilde mijn broer. ‘Tegen die tijd ben ik verhongerd.’

‘Philip! Of je dekt nu de tafel of je ruimt straks de keuken op,’ hoorde ik mama zeggen. Die dreiging bracht mijn broer er toe snel een paar borden uit de kast te pakken, mopperend dat hij het geen stijl vond dat hij zelfs in het weekend de hele dag keihard moest werken.

Dat was behoorlijk overdreven. Natuurlijk werd van ons verwacht dat we onze kamer opruimden, de prullenbakken leegden, afwasten en af en toe de hond uitlieten. Maar om nou te zeggen dat we hard moesten werken… nee.

Ik vloog de trap op, pakte schone kleren uit mijn kast en stond vervolgens voor een gesloten badkamerdeur.

‘Bezet!’ riep Cathrin, mijn jongere zus.

‘Schiet op, kom eruit!’

‘Het is ook mijn badkamer!’

‘Laat me erin, ik moet douchen!’

Ik bonsde op de deur. ‘Wedden dat je gewoon weer op de wc zit te lezen? Weet je wel dat je daar aambeien van kunt krijgen?’ Een paar seconden later ging de deur open.

‘Wat krijg je daarvan?’ Cathrin was panisch voor elke vorm van ziekte. ‘Wat is dat?’

‘Dat weet ik ook niet precies.’ Ik drong me langs haar heen. ‘In elk geval iets heel smerigs.’

‘Echt?’ Mijn zusje keek me verschrikt aan. ‘Hoe weet je dat?’ ‘Heb ik ergens gelezen.’

Cathrin verliet de badkamer met het boek onder haar arm geklemd en ik kon eindelijk alle haren wegspoelen.

Even later zaten we aan tafel. Ik rammelde van de honger en at een flinke kom goulashsoep en een stapel ovengebakken broodjes. Ook mijn broers lieten het zich goed smaken. Alleen Cathrin leek geen honger te hebben. Ze zat als een hoopje ellende lijkbleek achter haar bord.

‘Wat is er met jou?’ vroeg mama. ‘Waarom eet je niet?’

‘Ik ben bang dat ik ziek ben,’ zei Cathrin met een bibberig stemmetje.

‘Maar net was je nog zo gezond als een vis.’

Cathrin liet haar hoofd zakken, haar ogen vulden zich met tranen. Ze schoof een beetje op haar stoel.

‘Lotte zei dat je aambeien krijgt als je op de wc zit te lezen,’ flapte ze er toen ineens uit. Papa en mama lieten verbaasd hun mes en vork zakken.

‘Hoe kom je daar nou bij, Charlotte,’ zei papa.

‘Dat heb ik ergens gelezen,’ verdedigde ik me. ‘En Cathrin houdt de badkamer altijd veel te lang bezet.’

‘Wat zijn aambeien?’ vroeg Florian nieuwsgierig.

‘Aambeien, dat zijn…’ begon Philip ijverig, maar mama kapte hem af, voor zich een gesprek over een onsmakelijke ziekte kon ontspinnen.

‘In ieder geval geen geschikt onderwerp voor onder het eten,’ zei ze scherp en keek mij ontstemd aan. Ik boog mijn hoofd en at snel door.

‘Maar wat moet ik dan nu? Ik lees juist zo graag op de wc,’ Cathrin barstte in tranen uit en Phil in spottend gelach. Mama legde mes en vork neer en schoof haar stoel naar achteren.

‘Kom eens mee,’ zei ze tegen Cathrin en verliet met mijn snikkende zus in haar kielzog de eetkamer.

‘Ik wil ook horen wat dat is!’ krijste Florian met volle mond en hij sprong op. Maar hij werd heen en weer geslingerd tussen zijn nieuwsgierigheid en zijn angst om tekort te komen. ‘Jullie pikken niks van mijn bord!’

‘Jij blijft hier,’ zei papa nadrukkelijk. ‘Zitten!’

Ik merkte dat hij moeite moest doen zijn lachen in te houden. ‘Lotte toch,’ zei hij hoofdschuddend en at toen weer verder.

‘Oh man, ik kon toch ook niet weten dat ze zo zou flippen?’ zei ik, enigszins schuldbewust.

‘Geestelijk geweld heet dat,’ beweerde Philip of hij er verstand van had. ‘Machtsuitoefening door middel van grove intimidatie.’

‘Doe normaal man,’ snauwde ik. ‘Ik moest toch snel douchen!’ Na een poosje kwamen mama en Cathrin terug. Cathrin had weer een normale kleur en ook weer gezonde trek.

‘Aambeien krijg je pas als je oud bent,’ zei ze. ‘Maar ik lees toch liever niet meer op de wc.’

‘Zie je nou!’ zei ik en ik grijnsde naar mijn grote broer. ‘Opvoeding door middel van intimidatie. Werkt altijd.’

Toen ik daarna de keuken en ook nog mijn kamer had opgeruimd, ging ik naar Doro. We mochten van haar broer Lars op zijn computer en Doro toetste bij Google ‘Katie’ en ‘paardrijden’ in.

‘O help,’ zei ze. ‘Meer dan een miljoen links.’

‘Je moet je zoekterm wat specifieker maken,’ riep Lars, al net zo’n bemoeial als Phil.

‘We redden ons heus wel,’ bitste Doro. ‘Ga jij nou maar weg.’ ‘Hallo? Dit is mijn kamer! Jullie mogen mijn computer gebruiken, maar ik blijf hier.’

Doro rolde met haar ogen.

We opperden wat dingen die we nog konden intypen om onze Katie te vinden.

‘Ze heeft iets over haar paard gezegd,’ bedacht ik me. ‘Wacht eens! Ja! Hij heet Esset of zo.’

‘Wat is dat nou weer voor stomme naam,’ zei Doro verbaasd. ‘Misschien is het Engels. Asset. Dat betekent “kracht”,’ bemoeide Doro’s broer zich er weer mee.

‘Professor,’ mompelde Doro zacht en ze tikte ‘Asset’ in.

En inderdaad! In combinatie met Katie verschenen er een heleboel links, voornamelijk uitslagen van wedstrijden.

‘Klik hier eens op,’ fluisterde ik en wees een link aan.

‘Katie van Rechteren, Rijvereniging Bad Homburg, met Asset. Derde plaats springwedstrijd Klasse L.’

Doro en ik wisselden een snelle blik. Die akelige Katie was het laatste jaar behoorlijk succesvol geweest, zowel bij A- als bij Lspringen. Er werd ook een zekere Sven van Rechteren genoemd, die eveneens wedstrijden sprong.

‘Kijk eens op Facebook,’ fluisterde ik Doro in het oor.

Daar vonden we haar ook. En hoe! Natuurlijk konden we niet alles zien, dan moest je vriend zijn (ze had er niet minder dan 822), maar toch had ze een hoop niet afgeschermd.

‘Wat een ijdele trut,’ vond Doro en ze scrolde de site door. ‘Pfff… Ze heeft alleen maar foto’s van zichzelf geplaatst. Zielig hoor.’ ‘Hee, wie is dat?’ Lars stond opeens nieuwsgierig achter ons en floot goedkeurend. ‘Lekker ding! Een nieuwe vriendin?’

Dat ze mooi was, dat stond wel vast: ze had lang blond haar, grote groene ogen, een paar zomersproeten op haar neus, volle lippen en parelwitte tanden.

Doro klikte een foto aan met Katie in wedstrijdkleding op een bloedmooie vos met witte bles. Aan zijn trens prijkte een gouden rozet. Asset en ik. Al weer L gewonnen! luidde het onderschrift, en dat bericht was 42 keer geliked.

Nadat we Lars met succes hadden afgewimpeld, zochten we verder op internet. We vonden de site van de rijvereniging waar Katie en haar broer Sven nu nog lid waren. We lazen dat Michael Weyer, onze nieuwe instructeur, daar ééns per week les had gegeven.

‘Hier! Kijk eens wat daar staat!’ riep ik. ‘Tot onze spijt zal Michael Weyer vanaf januari geen les meer geven! Daarom wil die sneeuwkoningin lid worden bij ons.’

‘Dat is toch eigenlijk een goed teken,’ zei Doro. ‘Dat betekent dat er bij ons dan eindelijk professioneel springles zal worden gegeven. Dat is tenslotte ook goed voor ons.’

Ik knikte. ‘Dat is wel zo.’

‘Zo meiden! Het halve uur is om.’ Lars kwam de kamer in. ‘Ik moet weer aan de bak.’

We maakten plaats zonder te protesteren, gingen naar Doro’s kamer en pijnigden onze hersens met het bedenken van een afscheidslied, wat nog helemaal niet zo gemakkelijk was. Niets rijmde zoals wij dat graag wilden. Waren we in het begin nog serieus bezig, op het laatst werden we steeds meliger.

Tranen met tuiten
Neuzen snuiten
Bye bye adieu vaarwel
Kessler weg,
wat een pech
Weyer maakt een nieuw begin
met Katie Sneeuwkoningin.

Mijn vriendin kreeg de slappe lach. Ze rolde zich heen en weer op haar bed en lachte tot de tranen over haar wangen liepen. ‘Hou op, hou asjeblieft op,’ kermde Doro. ‘Anders heb ik morgen nog spierpijn van het lachen.’

Mijn smartphone ging af. Ik viste hem giechelend uit mijn jaszak, die ik achteloos op de grond had gegooid. Mijn hart maakte een sprongetje. Een berichtje van Thierry! Ik moest de tekst een paar keer lezen voor ik begreep wat hij had geschreven.

‘O nee…’ fluisterde ik.

‘Wat is er?’ Doro schoot overeind. ‘Is er iets ergs gebeurd?’ ‘Thierry komt niet,’ zei ik toonloos. ‘Zijn gastfamilie heeft hem op het laatste moment afgezegd.’

‘Hoe kan dat nou!’ zei Doro. ‘Het was toch al maanden geleden besproken?’

‘De gastmoeder is ziek geworden.’

Ik haalde mijn schouders op en vocht tegen het gevoel van teleurstelling, dat mijn goede humeur tot nul komma nul had teruggebracht. ‘Ze hebben het ook niet uitgesteld, maar definitief afgezegd. Hij komt niet.’

Een angstig vermoeden

Dat kon toch zeker niet waar zijn! Ik had me er zo op verheugd Thierry weer te zien. We hadden via de mail al van alles bedacht om samen te gaan doen en nu zou hij niet komen.

Ik ging niet rechtstreeks van Doro naar huis, maar liep eerst nog even langs de manege. Ik wilde controleren of Won Da Pie het met twee dekens echt wel warm genoeg had. Dat was het grote voordeel van een buitenbox. Je kon altijd bij je paard, ook als de manege officieel gesloten was. Vanwege de kou hadden de paardenverzorgers ook de bovendeuren gesloten, omdat anders de waterleidingen misschien zouden bevriezen. Won Da Pie at zijn hooi en hinnikte blij toen ik de deur opende en de box inging. Het enige licht op de binnenplaats kwam van de sneeuw die het maanlicht reflecteerde, Won Da Pie was alleen maar een vage schim in het donker van de stal.

‘Hé,’ zei ik zachtjes, ‘bevries je niet zonder je vacht?’

Ik schoof mijn hand onder zijn dekens. Hij was heerlijk warm en ook zijn benen en hals voelden niet koud aan.

‘Moet je horen, Wondy.’ Ik sloeg mijn armen om zijn hals en leunde tegen hem aan. ‘Thierry komt niet. Erg hè? Ik had me er zo op verheugd.’

Mijn paard leek dat bericht niet al te dramatisch op te vatten en stak zijn neus weer in de berg geurige hooi. Ik praatte vaak met hem en ondanks dat hij me natuurlijk geen antwoord gaf troostte het me toch dat ik bij hem kon zijn en mijn hart bij hem kon uitstorten. Dat was al zo met Gento, mijn vroegere verzorgpaard, dat vorig jaar kort voor de grote vakantie zomaar opeens verkocht werd. Meer nog dan het verzorgen en de dagelijkse omgang met Gento had ik dit soort vertrouwelijke momenten gemist. Ja, mijn hart was toen gebroken, ik had het gevoel dat ik een echte vriend had verloren. Ik nam me voor me nooit meer zó aan een paard te hechten dat niet van mezelf was, want ik wilde nooit van mijn leven meer zo verdrietig zijn.

Toen mijn ouders Won Da Pie voor me gekocht hadden, geloofde ik heilig dat ik nu voor eens en altijd van alle teleurstellingen gevrijwaard zou zijn, maar dat bleek toch niet het geval. Terwijl ik vier weken in Frankrijk op Noirmoutier verbleef, had Inga, van wie ik dacht dat ze een van mijn beste vriendinnen was, achter mijn rug een gemeen plan gesmeed. Ze had Doro overgehaald samen met haar Corsario te kopen. Die aankoop was het begin geweest van allerlei vreselijke gebeurtenissen die me echt pijn hadden gedaan. Inga werd daarna de toegang tot de manege ontzegd, ik zag haar alleen nog zo nu en dan toevallig op het schoolplein.

Plotseling ging het licht boven de deur van de manege aan. Ik hoorde stemmen, ging op mijn hurken zitten en verroerde me niet. Meneer Kessler had liever niet dat ik buiten de openingstijden bij Won Da Pie was.

De mensen die dichterbij kwamen hadden jammer genoeg geen haast. Ze liepen het erf op, voorbij Wondy’s box en bleven een hele tijd in de smeedhoek staan.

‘Natuurlijk, nieuwe boxen bouwen is een mogelijkheid. Maar we moeten rekening houden met de beperkte capaciteit van de manege,’ hoorde ik meneer Stark, een van de bestuursleden, zeggen. ‘Vijf paarden erbij, dat kan de manege niet aan. En zeker niet in de winter als we alleen maar van de binnenbak gebruik kunnen maken.’

‘De lessen zijn het belangrijkste onderdeel van de vereniging,’ zei meneer Kessler. ‘Daar kunnen we niet in gaan snijden.’

‘En die overdekte plek voor de buitenbak,’ zei iemand van wie ik de stem niet herkende. ‘Dat is toch een prima uitwijkmogelijkheid in de winter?’

‘Daar hebben wij ook aan gedacht, ook zelfs aan de mogelijkheid om daar in de hoek een longeerhal te bouwen,’ antwoordde meneer Stark. ‘Maar het huurcontract met de gemeente is, zoals u weet, al jaren verlopen. We hebben het een paar keer kunnen verlengen, maar nu heeft de gemeente ons gemeld dat ze deze plek een andere bestemming wil geven. Onder zulke onzekere omstandigheden heeft een grote investering van verenigingsgelden geen zin.’

‘Hoe concreet zijn die plannen?’ informeerde de onbekende. Maar jammer genoeg gingen de mannen het erf weer op en ik kon het antwoord niet meer verstaan.

Mijn hart klopte in mijn keel en ik kreeg het ijskoud.

Het huurcontract voor de manege was verlopen en de gemeente wilde de grond voor iets anders gebruiken? Waarvoor dan wel? Waarom loonde het niet meer geld in de manege te investeren? Wat had dat allemaal te betekenen?

Het leek wel een eeuwigheid te duren, maar eindelijk gingen meneer Kessler, meneer Stark en de onbekende de manege binnen. Ik wachtte ongeduldig tot de deur werd gesloten en het licht bij het erf uitging.

‘Dag lieve Wondy. Slaap lekker.’ Ik streelde Won Da Pie’s hals, ging de box uit en schoof buiten alle grendels voor de deur. Voorzichtig ploeterde ik door de sneeuw en zorgde ervoor niet te dicht bij de bewegingsmelder te komen, zodat de lamp boven de manegedeur niet aan zou springen.

Het was niet de eerste keer dat ik toevallig iets hoorde dat niet voor mijn oren bestemd was. Zo was ik er een paar maanden geleden achter gekomen dat meneer Kessler, onze instructeur, de vereniging zou gaan verlaten. Ik vond dat toen een wereldramp, maar vergeleken met wat ik daarnet had gehoord, was dat nogal overdreven. Allerlei gedachten schoten door mijn hoofd. Het was waar, de manege die al vijftig jaar geleden gebouwd was, was voor huidige begrippen te klein. Omdat hij aan de rand van een woonwijk lag, waren er geen uitbreidingsmogelijkheden. Een groot nadeel, vooral in de zomer, was het ontbreken van een weide. En de binnenbak was veel te donker. Alles wat moderne maneges hadden, ontbrak bij ons. En toch hield ik van deze gezellige, kleine manege aan de rand van het bos, waar ik een paar jaar geleden was begonnen met rijden. Al mijn vrienden reden er en ik hoefde maar vijftig meter te lopen om bij mijn paard te zijn. Het idee dat de manege op zekere dag plaats zou moeten maken voor een lelijk blok huizen, was onverdraaglijk.

Ik was het liefst meteen naar Doro gegaan om te vertellen wat ik gehoord had, maar door het onverwachte oponthoud bij Won Da Pie in de stal was het daarvoor nu te laat.

Tijdens het avondeten was ik in gedachten verzonken en zwijgzaam. Gelukkig valt dat niet zo erg op als je twee broers en een zus hebt en ik kreeg gelukkig geen nieuwsgierige vragen. Dat Thierry niet zou komen vond ik echt heel jammer. Maar veel erger vond ik wat ik zojuist had gehoord. Het was toch onvoorstelbaar dat de manege en mijn paard niet meer vlak in de buurt zouden zijn! Lusteloos at ik mijn bord leeg. Ik moest erachter zien te komen waar dat gesprek tussen de drie mannen nu werkelijk over was gegaan. Maar ik wilde geen praatjes de wereld in sturen, stel dat het loos alarm was. Het slimst was het om mijn oren goed open te houden en het voor de volgende vergadering van de jeugdcommissie op de agenda te zetten. Gunter was per slot van rekening al meerderjarig en daarom ook lid van het hoofdbestuur. Hij wist gegarandeerd meer dan wij.

En al weer blauwe plekken

Won Da Pie voelde aan alsof hij met dynamiet was geladen. Tijden de korte wandeling van zijn box naar de buitenbak brieste hij als een dolle en leek van alles en iedereen te schrikken. Hij deinsde terug voor een voorbijlopende hond en steigerde toen Patrick, een van de paardenverzorgers, een kruiwagen op de mesthoop leegkiepte. Isa had me al gewaarschuwd en ik had me er echt wel op ingesteld die zondagmiddag op een balsturig paard te moeten rijden, maar zo erg had ik het me toch niet voorgesteld. Won Da Pie liet me niet opstijgen. Hij trappelde, sloeg met zijn hoofd en sprong opzij toen ik mijn voet in de stijgbeugel zette. Gisteren had hij niet veel gedaan. Doro en ik hadden tijdens de buitenrit alleen maar in stap gereden, maar verder had ik elke dag goed met hem gewerkt.

Ik probeerde een tijdje tevergeefs in het zadel te komen.

‘Wat is dit voor een circusact?’ riep Alex opeens achter mij.

‘Hij blijft niet staan!’ snauwde ik.

‘Nou ja, hij ziet er in elk geval weer als een paard uit,’ stelde hij vast en kwam naar me toe. ‘Ho, bruine.’

Won Da Pie bleef staan en Alex greep zijn teugel.

‘Omhoog nu,’ zei hij tegen mij en ik maakte van het ogenblik gebruik om op te stijgen.

‘Dank je!’ riep ik hem na.

‘Geen probleem.’ Alex ging de bak uit. ‘Ik doe de deur wel dicht. Zodat je paard niet het bos in rent als jij op de grond ligt.’

Voor ik een gevat antwoord kon bedenken begon Won Da Pie te bokken.

Die ochtend was er rijles op muziek geweest, zoals elke zondagmorgen om tien uur. Doro had ook meegedaan, want net als ik hield zij ook van het quadrille rijden op klassieke muziek, in witte rijbroek en zwart jasje. Het was echt iets van vroeger, de oudere leden van de club waren er dol op.

Ik vond het erg jammer dat ik er met Won Da Pie niet meer aan mee kon doen, maar meneer Stark, die elke zondag de commando’s voor de quadrille gaf, had me na mijn eerste poging die in totale chaos was geëindigd, vriendelijk verzocht dit onderdeel te laten vallen. Won Da Pie werd na het horen van de eerste tonen van de muziek één brok zenuwen, en het was me niet gelukt hem te kalmeren. Bij het aangalopperen was hij er zo hard vandoor gegaan dat niemand ons bij kon houden. En ten slotte had hij een rodeo opgevoerd waardoor twee manegepaarden uit hun lusteloosheid waren ontwaakt en hun ruiters eraf hadden gegooid.

Na de muziekquadrille gingen de deelnemers altijd naar het casino om uitvoerig samen te ontbijten. Zo ook deze zondag. Ik had dus meer toeschouwers dan ik lief had en was niet van plan hun een plezier te doen door te vallen.

Maar mijn paard leek er alles aan te doen om juist dat te laten gebeuren. Hij bleef maar uitslaan en ronddraaien en maakte het me heel moeilijk om in het zadel te blijven. Maar het was niet de eerste keer dat hij zich zo gedroeg. Vroeger, toen ik nog op manegepaarden reed, was ik al bij het eerste het beste bokkensprongetje door de lucht gevlogen, maar ik had sinds vorige zomer veel geleerd. Ik had een betere zit, ik had het afgeleerd mijn knie op te trekken en met mijn bovenlijf naar voren te vallen als mijn paard een zijsprong maakte. Ook klampte ik me niet meer aan de teugels vast, ik liet ze wat langer en bleef recht in het zadel.

Eindelijk had Won Da Pie genoeg stoom afgeblazen en werd hij voor rede vatbaar. Het maakte me telkens weer zo gelukkig dit paard te rijden, vooral als hij zo vrij en los bewoog zoals nu! Hij kwam gemakkelijk van lichte tot zittende draf en had een heerlijke galop.

Maar ik had vooral zijn leergierigheid leren waarderen. Hij was nooit vals of opstandig, zoals de meeste manegepaarden die er een hekel aan hadden uit hun normale ritme te worden opgeschrikt. Won Da Pie wilde heel graag werken en alles goed doen.

‘Deur vrij, alsjeblieft!’

‘Is vrij!’ antwoordde ik, omdat ik alleen in de bak was.

Meerdere ruiters kwamen met hun paarden de bak in.

‘Waar komen jullie nou opeens allemaal vandaan?’ vroeg ik aan Cordula. Ze haalde alleen maar haar schouders op en singelde na.

‘Ach, we hebben op Alex’ advies nog even bij de stallen gewacht tot jouw paard een beetje tot rust was gekomen,’ gaf mevrouw Zwijger, Ralfs moeder, een beetje verlegen toe.

Ik was perplex. Stonden echt al die volwassen ruiters, die meestal alleen in de weekends konden rijden, geduldig in de stalgang te wachten tot mijn paard zichzelf had uitgeput, uit angst dat hij hun paarden met zijn balsturigheid aanstak?

‘Festina is nog jong en is niet van mij,’ legde Cordula uit toen ik haar in stap voorbijreed. Ze vond het duidelijk erg pijnlijk om onterecht voor een bangerik te worden aangezien.

‘Oh, ik begrijp het wel hoor,’ zei ik snel. ‘Ik schaam me dat Wondy zich zo uitslooft. We hebben hem gisteren geschoren, daarom deed hij vandaag zo wild.’

Het liefst ging ik nu springen met mijn paard. Hij voelde zo heerlijk los aan. Maar dat ging natuurlijk niet met nog vijf andere ruiters in de bak.

Doro kwam op de tribune zitten en gaf me een seintje om bij haar halt te houden.

‘Hoefslag vrij, alsjeblieft!’ riep ik en ik liet Won Da Pie stoppen. ‘Ik was net in het casino.’ Doro boog zich over de balustrade en fluisterde opgewonden. ‘Daar hadden een paar mensen het erover.’

‘Waarover?’ Ik snapte niet meteen wat ze bedoelde.

‘Het is waar wat je gisteren hebt gehoord,’ ging ze zachtjes verder. ‘De manege wordt afgebroken en dan staan wij met onze paarden op straat.’

‘Nee toch!’ fluisterde ik ontzet terug.

De volgende seconde gebeurden er drie dingen tegelijk.

Iemand verscheen plotseling in de deuropening, Cordula’s paard schrok, sprong opzij tegen Won Da Pie aan, die daarop een draai maakte van honderdtachtig graden. Ik verloor eerst de rechterstijgbeugel, toen mijn evenwicht, vloog met een grote boog uit het zadel en knalde als een zoutzak tegen de balustrade. Versuft zat ik tussen de houtkrullen.

Katie, de sneeuwkoningin

‘Heb je je bezeerd?’

Een man met donker haar boog zich bezorgd over de balustrade. Het was Michael, de nieuwe instructeur.

‘Nee, nee. Alles oké.’

Dat was niet helemaal waar. Mijn schouder en mijn rechterknie deden best pijn. Het was niet de eerste keer dat ik van een paard viel, en alles was niet half zo erg geweest, als niet net op dat moment de sneeuwkoningin en nog een blonde gast naast Michael opdoken en me spottend aankeken.

Ik krabbelde overeind en deed een poging mijn paard te vangen. Ik had me zelden zo ellendig, zo moedeloos gevoeld. En Won Da Pie vond het zeker leuk om me nog meer voor schut te zetten. Hij galoppeerde met opgeheven staart en opengesperde neusgaten de hoefslag rond en ik strompelde als een idioot achter hem aan, met een knalrode kop. De andere ruiters hadden hun paarden halt gehouden in een hoek.

‘Pak dat paard nou!’ krijste Cordula in paniek.

‘Het is toch jouw schuld dat ik ben gevallen,’ riep ik woedend terug.

‘Help!’ riep een oudere dame die op het bruine manegepaard Hanko zat. O my god, Hanko! Die was tot alles in staat en liet zich gemakkelijk door Won Da Pie meesleuren. Ik zou een boel narigheid krijgen als die oma van dat paard zou vallen.

De deur ging open en de nieuwe instructeur kwam binnen. Won Da Pie denderde in galop op ons af. Maar Michael wist op precies het goede moment zijn arm uit te steken en de teugels te grijpen.

‘Ho, ho,’ zei hij kalm en mijn paard had meteen door dat hij het spelletje had verloren en bleef zo mak als een lammetje staan. Ik wankelde naar hem toe.

‘Wil je het nog een keer proberen?’ vroeg Michael.

‘Natuurlijk,’ zei ik. ‘Bedankt voor je hulp.’

‘Gaat het wel? Dat deed vast pijn?’

‘Ach, ik krijg hoogstens een blauwe plek.’ Ik nam de teugel van hem over. ‘Het is echt niet de eerste keer dat ik ben gevallen.’ Gelukkig was ik met mijn rechterknie, niet met mijn linker tegen de balustrade geknald. Daarom lukte het me elegant op te stijgen. De andere ruiters waren inmiddels weer in beweging gekomen, maar bestookten me met boze blikken. Alsof ik er iets aan kon doen dat Won Da Pie was geschrokken.

‘Een best paard,’ merkte Michael goedkeurend op. ‘Een springer, toch?’

Ik knikte.

‘Hij heeft een geweldige kracht in zijn achterhand.’

Ik wist niet helemaal wat hij bedoelde, maar zijn lovende woorden verzachtten wel een beetje mijn hopeloos gevoel.

‘Waar is hij geboren?’ wilde de nieuwe instructeur weten. ‘Hij heeft geen brandmerk.’

‘Hij komt uit Frankrijk,’ zei ik. ‘Een afstammeling van Quidam de Revel en een Le Tôt de Semilly-merrie.’

‘Ach!’ Michael scheen totaal verbluft. Een dergelijke reactie op de afstamming van mijn paard had ik al vaker meegemaakt. Ook meneer Kessler en Alex waren vorig jaar erg onder de indruk geweest.

‘Ik moet nog een beetje met hem werken,’ zei ik verontschuldigend. ‘Ik heb hem gisteren geschoren, daarom is hij vandaag een beetje balsturig.’

‘Ja, natuurlijk.’ De instructeur grijnsde, verliet de bak en voegde zich weer bij Katie en de blonde jongen op de kleine tribune naast de ingang. Doro was verdwenen.

Onder de kritische blikken van de drie leek het wel of ik op examen moest. Maar Won Da Pie liet zich nu fantastisch rijden, zoals altijd wanneer hij over een bepaald punt heen was en goed opgewarmd. Hij reed mooi aan de teugel, met gebogen hals en kauwde op het bit, reageerde soepel op mijn hulpen en deed braaf wat ik van hem verlangde.

‘Kom je nu weer bij me slijmen,’ fluisterde ik in zijn oor, terwijl ik op de volte galoppeerde. ‘Hoe kon je me zo af laten gaan?’ Zijn oren gingen naar achteren, alsof hij snapte wat ik zei en hij brieste. De nieuwe instructeur en de sneeuwkoningin met aanhang schenen intussen iets beters te doen te hebben dan naar mij kijken en verlieten de tribune.

Na een half uur bracht ik Won Da Pie tot stilstand, legde een deken over zijn achterhand en reed nog een paar rondjes met gevierde teugel in stap, zodat hij even kon uithijgen. Toen steeg ik af, schoof de stijgbeugels omhoog en maakte zijn singel los. Buiten voor de bak krabde ik zijn hoeven uit en leidde hem over het erf, voorbij de mesthoop en zijn box naar de smeedhoek. Daar deed ik hem beenbeschermers, zadel en trens af. Hoewel hij hard gewerkt had en ook nog zonder mij vijf minuten in de bak had gegaloppeerd, was zijn vacht niet nat van zweet en kon ik hem meteen de twee dekens opleggen. Net toen ik het zadel over mijn arm legde om het weg te brengen kwam de nieuwe instructeur, gevolgd door de sneeuwkoningin en de blonde jongen, de smeedhoek in.

‘Ik ben trouwens Michael Weyer,’ stelde hij zichzelf voor en hij stak me zijn hand toe. ‘En wie ben jij?’

‘Charlotte Steinberg,’ zei ik.

Katie en de blonde gast maakten geen aanstalten zich voor te stellen, daarom nam Michael het voortouw.

‘En dit hier zijn Sven en Katie van Rechteren,’ stelde hij me de sneeuwkoningin en haar zo te zien al even arrogante broer voor.

‘Ze rijden al heel lang bij mij.’

Katie droeg vandaag een beige jack met een bontgevoerde capuchon, strakke jeans en felblauwe, kniehoge laarzen.

‘Hai,’ zei ik, zonder te laten blijken dat we elkaar al eerder hadden ontmoet. ‘Leuk om jullie te leren kennen.’

‘Wij kennen elkaar toch al,’ antwoordde Katie hatelijk.

‘Echt?’ hield ik me van de domme.

‘Je hebt gisteren op mijn voet getrapt,’ zei ze scherp.

‘Oh! Dus dat was jij, met die witte kleren in de stal.’ Ik zette, zogenaamd verbaasd, grote ogen op. ‘Sorry, het ging per ongeluk.’ Ze bekeek me met opgetrokken wenkbrauwen, toen haalde ze haar schouders op. ‘Maakt niet uit. Ik koop wel nieuwe schoenen.’

Pfff… op wie wilde ze met zo’n stomme opmerking indruk maken?

Ik legde het zadel op de bank.

‘Katie en Sven springen trouwens ook,’ zei Michael en hij streek over Won Da Pies hals. ‘Ik ben blij dat hier nog iemand anders met een goed springpaard is. Zijn afstamming is in elk geval geweldig.’

Zijn telefoon ging, hij verontschuldigde zich en draaide zich om. Sven en Katie bekeken mijn paard.

‘Zijn hoofd is zeker wat harder gegroeid dan de rest,’ zei Katie spottend. ‘Wat heeft ie gepresteerd?’

‘Nog helemaal niets,’ zei ik. ‘Ik heb hem pas een half jaar.’

‘Nou ja,’ zei Sven minachtend. ‘Ook superhengsten zoals Quidam de Revel krijgen soms absoluut middelmatige nakomelingen, die dan bij onbekwame ruiters terechtkomen.’

Ik begon te koken van binnen. Hoe kon deze blonde eikel een oordeel vellen over mijn paard, dat hij nog helemaal niet kende? Ik maakte het touw waarmee Won Da Pie vaststond los.

‘Weet je…’ zei ik tegen Sven van Rechteren. ‘Je hebt helemaal gelijk. Het is bij paarden net als bij mensen. De succesvolste ouders hebben vaak de stomste kinderen.’

Ik leidde mijn paard zo dicht langs ze heen dat ze opzij moesten springen. Dat was een leuk vooruitzicht, die twee met hun paarden bij ons op de manege!

Draco en de sneeuwkoningin

‘Wacht, ik help je.’

Doro kwam net de zadelkamer binnen toen ik tevergeefs probeerde mijn zware zadel goed op de houder aan de wand te plaatsen. Ze pakte het van me over en hing hem weg.

‘Mijn schouder en mijn knie doen toch zeer!’ zei ik en ik ging aan het bureau zitten. ‘Wat een ellende.’

Ik wreef voorzichtig over mijn knie en voelde al door de stof van mijn rijbroek heen hoe dik gezwollen die was.

‘Allemaal de schuld van die nieuwelingen,’ zei Doro. ‘Iedereen weet toch dat je rustig de bak in moet komen en je verwacht toch niet dat iemand plotseling om de hoek van de deur tevoorschijn schiet. Festina schrok zich rot!’

Opeens moest ik tegen mijn tranen vechten. Sinds Inga niet meer op de manege kwam, was de sfeer onderling enorm verbeterd. Maar dat zou met die familie Van Rechteren vast weer veranderen.

‘Hé, wat is er, Lotte?’ vroeg Doro.

Ik vertelde over mijn gesprek met de nieuwe instructeur en de gemene opmerkingen van Katie en Sven.

‘Ach, trek het je niet aan,’ zei mijn vriendin. ‘Die zijn alleen maar bang dat ze bij Michael Weyer niet meer op de eerste plaats komen.’

‘Denk je?’

‘Natuurlijk! Die Weyer was helemaal weg van Wondy,’ verzekerde Doro mij. ‘En dat hebben ze heel goed gevoeld.’

Ik masseerde mijn knie nog een beetje.

‘Kom, we gaan naar boven, naar het casino,’ stelde Doro voor.

Het casino zat tjokvol. Alleen op onze vaste plek, aan de ronde tafel bij het raam, waren nog wat plaatsen vrij. Maar jammer genoeg zaten Katie en haar broer daar al. Ze waren allebei druk met hun smartphones in de weer. Ik had geen zin in hun gezelschap en ook niet om aan de bar te gaan zitten. Daarom wilde ik me al omdraaien en naar buiten gaan.

‘We laten ons toch zeker niet door die twee uit het casino wegjagen.’

Doro greep me bij mijn arm en liep recht op de ronde tafel af. ‘Zijn deze plaatsen nog vrij?’

Sven van Rechteren haalde zijn schouders op en wij gingen zitten.

‘Hai,’ zei Doro. ‘Ik ben Dorothee.’

Ze mompelden zowaar allebei hun naam.

‘En, bevalt het jullie hier?’

Mijn vriendin wilde duidelijk een keurig gesprekje voeren. Ik voelde me er niet bepaald lekker bij.

‘Als je van retro houdt, heeft het hier wel wat.’ Sven trok aan het gordijn voor het raam.

‘Ik vind het echt té gruwelijk,’ zei Katie. ‘Die oeroude donkere toiletten en die krappe gang, om claustrofobie van te krijgen. Je kan er nauwelijks langs elkaar. Het lijkt wel een gevangenis met die groene muren. En dat hok met die kluisjes, daar past onze zadelkast niet eens in.’

Mijn tegenzin sloeg om in ergernis.

‘Is er sowieso iets wat je niet waardeloos vindt?’ viel ik tegen haar uit.

‘Op dit moment kan ik niks bedenken,’ zei ze en ze trok haar wenkbrauwen op. ‘Bij onze manege is alles veel groter. We hebben twee binnenbakken, een loopband, een voermachine…’

‘Waarom blijf je dan niet daar, als alles daar zo geweldig is?’ onderbrak ik haar. Maar voor ze kon antwoorden kwam meneer Boshof naar onze tafel en vroeg wat we wilden drinken.

‘Van jullie weet ik het wel,’ zei hij tegen Doro en mij. ‘Wat zal ik de andere dame en heer brengen?’

‘Een Bitter Lemon graag. Met ijs als het kan,’ zei Katie aanstellerig.

‘Natuurlijk kan dat,’ zei de kantinebaas vriendelijk.

‘Ik een Bloody Mary, met een beetje peper,’ zei Sven. ‘Maar niet te koud.’

‘Een tomatensap,’ knikte meneer Boshof.

Broer en zus Van Rechteren hadden blijkbaar geen zin meer om met ons te praten. Ze staarden naar beneden, de bak in. Katie boog zich naar haar broer en fluisterde hem iets in zijn oor. Ze wisselden een spottende blik met elkaar, trokken hun wenkbrauwen op en lachten honend.

Meneer Boshof bracht de bestelling.

‘Wanneer komen jullie paarden?’ vroeg Doro onverstoorbaar. Katie nipte nuffig van haar Bitter Lemon, keek Doro met een nietszeggende blik aan en leek te overwegen of het de moeite waard was antwoord te geven.

‘Zo gauw er twee passende boxen vrijkomen,’ zei ze eindelijk. ‘Passend?’ Doro trok nu ook haar wenkbrauwen op. ‘Hebben jullie zulke dikke paarden dat ze niet in een box passen?’

Ik grijnsde.

‘Onze paarden moeten in een buitenbox,’ verklaarde Katie. ‘Die muffe stallen binnen kunnen echt niet, daar moet een paard wel longemfyseem van krijgen. Die man van het bestuur zei dat er snel iemand weggaat en dan hebben wij in elk geval al één box.’ ‘Als je de box naast Won Da Pie bedoelt, dan heb je pech gehad,’ zei Doro. ‘Mijn paard staat boven aan de wachtlijst voor een buitenbox.’

‘Dat zullen we nog wel eens zien.’ Katie dronk haar glas leeg en wierp een blik op haar horloge. ‘Sven, mamá is er. We mogen haar niet laten wachten.’

Ze stonden op en verlieten het casino. Zonder te betalen.

‘Man, die zijn echt te gruwelijk!’ zei Doro verontwaardigd. ‘Niet normaal!’

Meneer Boshof kwam met een krat cola de kelder uit.

‘Hé,’ zei hij. ‘Waar zijn jullie nieuwe vrienden gebleven?’ ‘Welke vrienden?’ zei ik somber. ‘U bedoelt toch niet die paarden-Barbie en Draco Malfidus?’

Doro schoot zo erg in de lach dat ze er een hoestbui van kreeg. En toen kon ik niet anders dan met haar mee lachen.

Op dat moment ging de deur open en kwamen Karsten en Oliver binnen. Ze waren net van een skivakantie teruggekomen. We hadden ze sinds Kerstmis niet meer gezien en elkaar veel te vertellen. Van de geruchten over de sluiting van de manege tot aan de twee nieuwkomers, die zij net waren misgelopen.

‘Jammer.’ Karsten keek teleurgesteld. ‘Ik had ze graag gezien.’ ‘Ik ben bang dat je ze nog vaak genoeg zult tegenkomen,’ voorspelde ik hem.

‘En is het trouwens wel een lekker wijf ?’ kwam Oliver grof uit de hoek.

‘O ja, ze is héél knap!’ Doro trok heel overdreven haar wenkbrauwen op, net zoals die Katie deed. ‘Toch, Lotte? Véééél knapper dan wij.’

‘Absoluut,’ bevestigde ik.

‘Echt waar of zitten jullie ons te dollen?’

De jongens keken geïrriteerd naar ons gegiechel.

‘Nee, ze is echt heel mooi,’ zei ik. ‘Coole kleren ook. Witte Uggs in de stal en zo.’

‘Klopt.’ Doro knikte. ‘Maar ik weet wel hoe jullie bij haar in de smaak kunnen vallen. Het is een luxepaardje en ze betaalt haar drankjes hier echt niet zelf, zoals wij, gewone meiden.’

‘Wie betaalt hier zijn drankjes niet?’ riep meneer Boshof, die soms ineens kon horen als een lynx, vanachter de tap.

‘Die twee die net bij ons aan tafel zaten,’ riep ik terug. ‘Schrijft u maar op: één Bloody Mary en één Bitter Lemon voor Draco en de sneeuwkoningin.

Onze Sep

De tijd vloog voorbij, het ging al weer wat beter met mijn knie en behalve een paar blauwe plekken had ik niets aan mijn val overgehouden. Op school had ik het tot aan de proefwerkweek niet zo heel erg druk, maar de organisatie van het welkomst- en afscheidsfeest, dat de laatste zaterdag in januari plaats zou vinden, nam bijna elke vrije minuut in beslag. Het programma was vastgesteld en de acht volwassenen die een quadrille op muziek zouden opvoeren, waren nog zenuwachtiger dan de rest. Tijdens een soort crisisberaad hadden Doro en ik, met hulp van Beate, Oliver, Karsten, Ralf en Billie toch nog een aanvaardbare tekst voor het ‘manegelied’ op papier gezet. Alex had, op een maandagavond toen meneer Kessler en zijn vrouw niet thuis waren, met ons nog een keer de springquadrille geoefend en op vrijdag voor de grote dag waren we met een stel mensen aan het werk om de binnenbak feestelijk in te richten.

‘Heb jij eigenlijk nog iets van Katie Wenkbrauw en Draco Malfidus gehoord?’ vroeg Doro terwijl we de zijkant van de bak met een handveger stofvrij maakten.

‘Wie zei je?’ vroeg Beate. Iedereen wist intussen dat de nieuwe instructeur nieuwe leerlingen mee zou brengen, maar Doro en ik waren de enigen die de nieuwelingen al kenden.

‘Katie van Rechteren trekt haar wenkbrauwen altijd zo overdreven op,’ verklaarde Doro en ze demonstreerde het, tot Beate en ik niet meer konden van het lachen.

‘En die Sven, haar broer, is net zo’n arrogante engerd als Draco Malfidus, je weet wel, van de films van Harry Potter,’ vulde ik aan.

‘Hé, niet alleen maar kletsen hè? Er moet gewerkt worden!’ riep Stefan, die zoals gewoonlijk alles zag. ‘Anders komt het vandaag niet meer af!’

Hij was bezig de hoefslag te harken, samen met Ralf, Oliver en Karsten. Gunter en Thomas repareerden de stootranden, mevrouw Zwijger, mevrouw Van Uden en mevrouw Manning brachten samen met Cordula snoeren feestverlichting aan. Daarvoor hadden we de springpalen en staanders al schoonge-maakt, de tribune geveegd en de grote spiegel afgesponst en gezeemd.

‘Ik ben echt benieuwd naar de nieuwe instructeur,’ zei Beate. ‘Behalve dan op paardenkamp heb ik alleen nog maar les gehad van meneer Kessler.’

‘Ja, wat voor type zou iemand zijn die zich door zo’n aanstelster ‘Micha’ laat noemen,’ zei ik. Ik voelde me een heel klein beetje slecht toen Doro en Beate daarom moesten lachen.

Ik had Michael immers al leren kennen en ik vond hem heel aardig. En daarbij lag het niet in mijn aard met mijn vriendinnen te roddelen over iemand die ik nauwelijks kende. Een vijand maken in de stal was wel het laatste wat ik wilde. Het gedoe met Inga de vorige herfst had me erg aangegrepen, zoiets wilde ik echt nooit meer meemaken.

‘Hij zal morgen wel denken dat ik niks anders kan dan voltige,’ zei Beate en ze trok een rimpel boven haar neus.

‘Onzin. Hij kan ons sowieso nog niet allemaal uit elkaar houden,’ dacht Doro. ‘Hij vindt het vast juist cool dat je voltigeert en rijdt.’

‘Denk je?’ Beate hield op met vegen.

‘Natuurlijk,’ plaagde Karsten. ‘Instructeurs vinden iemand die alles doet, maar niets echt goed, super!’

Beate gooide haar handveger naar zijn hoofd en wij schoten in de lach.

‘Klaar is Kees,’ riep Doro toen we helemaal rond waren geweest. ‘Wat kunnen we nu nog doen?’

‘Jullie kunnen helpen met manen invlechten,’ stelde mevrouw Zwijger voor.

‘Super idee,’ zei Beate, die daar goed in was. Beter dan ik in elk geval. Alle manegepaarden zouden morgen optreden. Flocki en Sporty bij de voltige en Goldi, Hanko, Brutus, Douglas, Liesbeth, Farina en Tanja bij de drie quadrilles.

Voordat Gunter of Stefan een of ander slavenwerkje konden bedenken liepen we naar de stallen om vast te stellen dat Isa, Merle en Gaby al bijna alle manegepaarden hadden ingevlochten. Wij waren daar niet meer nodig. Oliver en Karsten waren ook klaar met hun werk.

‘Ik stik van de dorst na al dat gehark,’ zei Oliver en hij zette in het voorbijgaan de oude radio van Sep de paardenverzorger, waaruit altijd de vreselijkste smartlappen schalden, op een andere zender. ‘Wat doen we? Een colaatje pakken?’

‘Goed idee,’ vond Karsten.

Beate, Doro en ik gingen mee, want over een half uurtje hadden we daar toch de laatste bespreking voor morgen. We slenterden de paarden die voor het invlechten in de stalgang vast stonden voorbij en gingen naar boven.

In het casino was nog niemand te bekennen, alleen Alex zat aan de bar samen met een slanke man met donker haar. De nieuwe instructeur!

‘Dat is Weyer,’ fluisterde ik de anderen toe.

‘Ja, dat is ie,’ bevestigde Oliver. ‘Wat moet die nu al hier?’

Het antwoord liet niet lang op zich wachten want even later ging de deur open. Mijn maag kromp in elkaar toen ik Katie en haar moeder herkende. Michael stond op en begroette ze allebei met een high-five.

‘Dat is nou Katie Wenkbrauw,’ zei Doro tegen Beate en de jongens. Die konden vervolgens duidelijk hun ogen niet van Katie afhouden en bleven haar onopvallend (dachten ze) aanstaren. Ze was weer van top teen perfect gestyled, donkerbruin, beige en wit schenen haar lievelingskleuren te zijn. Ze keurde ons geen blik waardig, er kon geen knikje ter begroeting van af. In plaats daarvan sloeg ze haar armen over elkaar en keerde ons haar rug toe. Zo nu en dan streek ze met haar hand door haar honingkleurige, loshangende haar.

‘…. beloof je dat ik er eens naar zal kijken,’ hoorden we Michael tegen Katie zeggen. ‘Maar ruzie maken om een box is niet bepaald een goede start als je op een nieuwe manege begint.’

‘Die discussie hebben we nu vaak genoeg gevoerd, Katharina,’ zei Katies moeder streng. Ze was een iets langere en iets oudere uitvoering van haar dochter, net zo blond, net zo slank en net zo gestyled, maar blijkbaar iets verstandiger.

Meneer Boshof kwam naar onze tafel. ‘Wat kan ik voor de dames en heren betekenen?’ vroeg hij. ‘Gewoon zoals altijd?’

‘Ssssst…’ deed Beate ongeduldig en ze legde haar vinger tegen haar lippen. Ze wilde per se horen wat de Van Rechterens met de nieuwe instructeur bespraken.

‘Ssssst heb ik helaas niet op de kaart,’ zei meneer Boshof droog. ‘Dus wat? Vijf maal cola?’

We knikten en hij verdween, maar jammer genoeg verlieten Katie en haar moeder het casino. Door de glazen deur zagen we ze naar de stallen gaan.

‘Ik wed dat ze de paarden komen brengen en dat Katie kwaad is omdat ze geen buitenboxen krijgen,’ dacht Doro en ze stootte me met haar elleboog in mijn zij. ‘Wat denk jij, Lotte?’

Ik schrok op uit mijn gedachten. ‘Ja, dat denk ik ook,’ zei ik. ‘Zullen we gaan kijken?’ vroeg Beate. ‘Ik ben super nieuwsgierig.’

‘Ik ook,’ zei Karsten.

We sprongen op en liepen naar de deur.

‘Hé! Wat moet ik met die drankjes?’ riep meneer Boshof.

‘We zijn zo terug!’ riep Oliver.

We renden de trap af naar de stalgang.

En inderdaad! Naast de oude rammelbak van de manege stond een joekel van een zilverkleurige paardentrailer. Op de zijkant stond in zwierige letters het opschrift: Jumping-team Katie & Sven van Rechteren.

‘Man, die moeten wel geld hebben,’ riep Oliver uit. ‘Zo’n ding kost een vermogen!’

Om niet in de weg te staan gingen we naar Won da Pie’s box, want van daaruit kon je het hele erf goed overzien.

‘Draco is er zo te zien niet bij,’ merkt Doro op.

We keken toe hoe Katie en haar moeder de laadklep openden. Won Da Pie stak nieuwsgierig zijn hoofd de box uit en hinnikte. Van binnen uit de trailer kwam een antwoord.

Nu laadden de sneeuwkoningin en de koningin-moeder twee paarden uit en leidden ze over het erf de manege in. Van de paarden zelf was niet veel te zien, ze droegen aan alle vier de benen transportbeschermers, dekens met halsstukken tot aan de oren en staartbeschermers.

Stefan kwam ook naar buiten. Toen hij ons zag, zwaaide hij met zijn arm, en wees op zijn horloge. ‘Over vijf minuten boven,’ riep hij. ‘Jij ook, broertje!’

‘Ja hoor, meneer de generaal,’ bromde Karsten. ‘Man, wat doet ie weer belangrijk.’

Ik ging met de anderen de manege weer in. De radio stond terug op de smartlappenzender en Oliver kon het wéér niet laten om een draai aan de knop te geven.

Sep, een graatmagere man van onbestemde leeftijd, die net de voerwagen richting haveropslag duwde, draaide zich als door een wesp gestoken om en rende op ons af. Hij was des duivels. ‘Wat heb ik gezegd, wat zou ik met je doen als je nog één keer met je tengels aan die radio zit?’ schreeuwde hij en zwaaide met zijn vuist voor Olivers neus. Omdat hij, zoals meestal ’s morgens, vergeten was zijn kunstgebit in te doen, praatte hij onduidelijk. Hij was vaak humeurig, maar wel een harde werker. Daarom zag meneer Kessler zijn gevloek en zijn onverzorgde uiterlijk door de vingers en liet hem met rust. De meeste mensen deden dat ook, alleen Oliver kon het niet laten de man op de kast te jagen.

Plotseling doken Katie en haar moeder op en keken Sep verbluft aan. Achter hen verschenen Alex en de nieuwe instructeur.

‘Ik steek je nog een keer met mijn mestvork in je kont!’ dreigde Sep tegen Oliver. Hij begon verwoed aan de knop van de radio te draaien, net zo lang tot hij zijn lievelingszender weer gevonden had. ‘De volgende keer doe ik het echt, dat zweer ik je!’

Wij lachten, want Sep had zijn pijnlijke dreigement nog nooit waar gemaakt. Het was meer een soort spelletje over en weer, waarvan ik vermoedde dat het Sep evenveel amuseerde als Oliver.

‘Wat is dát dan?’ vroeg Katie op dat moment op hoge toon en ze bekeek Sep met een misprijzend gezicht. ‘Dat is toch walgelijk!’ Sep klapte zijn mond dicht en liet zijn arm zakken.

Toen ik hem zo zag staan, een kop kleiner dan Katie op haar hoge hakken, met tandeloze mond en vies in zijn vettige spijkerjack, begon ik te koken van woede. Het was waar dat we de paardenverzorger, die we al jaren kenden, af en toe in de maling namen maar dat wilde nog niet zeggen dat een vreemde hem zomaar tot in het diepst van zijn ziel kon krenken. Iedere dag veertig paardenboxen uitmesten, met hooi- en strobalen sjouwen in weer en wind en ook in de weekends en op feestdagen, dat was toch echt geen droombaan!

Niemand zei iets en noch Alex, die toch doorgaans niet op zijn mondje was gevallen, noch Katies moeder wezen haar voor die beledigende opmerking terecht. Ik sprong uit mijn vel.

‘Dát!’ zei ik, ‘is onze Sep. De beste paardenverzorger ter wereld. Hoe kom je erbij hem zo te beledigen, jij arrogante trut!’

Katie staarde me een paar seconden lang sprakeloos aan, toen wurmde ze zich langs ons heen en liep naar buiten.

Nog steeds zei niemand een woord.

Je hebt me duizendmaal bedrogen, je hebt me duizend maal gekwetst, klonk het uit de radio. Ik trilde over mijn hele lijf, zo kwaad was ik op die trut die alles verziekte wat voor mij en mijn vrienden veel betekende.

‘Het… spijt me,’ stotterde haar moeder die het allemaal echt pijnlijk leek te vinden. ‘Mijn dochter bedoelde het niet zo.’

Sep keek haar niet aan. Hij zette de radio uit en liep haar met gebogen hoofd voorbij, naar de voerwagen. Even heerste er een onaangename stilte.

‘Eh ja…’ klonk de schorre stem van Gunter, die alles vanuit de deuropening had gevolgd. ‘Komen jullie mee naar boven, naar het casino? We hebben saucijzenbroodjes en iets te drinken erbij.’

We kwamen stilletjes in beweging. Mijn knieën knikten en ik trilde nog steeds. Alex klopte me op mijn schouder.

Sep ging verder met het voeren van de paarden en deed net of er niets was gebeurd.

Maar toen we hem voorbijliepen riep hij: ‘Lotte!’

Ik bleef staan, verbaasd dat hij mij bij mijn naam noemde.

‘Dat was aardig van je,’ bromde hij, zichtbaar geroerd. ‘Zo is nog nooit iemand voor me opgekomen. Iedereen vindt me maar een halve gare.’

‘Al goed,’ zei ik verlegen. Toen herinnerde ik me opeens hoe Inga het een paar maanden geleden voor Sep had opgenomen. Toen hadden Oliver en Karsten hem ook uit staan lachen. En ik had meegedaan, misschien wel omdat ik altijd een beetje bang voor hem was geweest. Als je een keer kunt lachen om iemand die je eigenlijk angst inboezemt, dan wordt die angst minder of verdwijnt zelfs helemaal.

Ik was al lang niet meer bang voor Sep, voor zijn loze bedreigingen en scheldwoorden waarmee hij ons en de paarden overlaadde. Hij meende het allemaal niet zo, hij was gewoon opvliegend van aard. Maar hij was nooit gemeen of ongeduldig met de paarden zoals zijn collega Patrick.

‘Nou ja.’ Sep keerde me zijn rug toe en duwde de voerwagen verder. ‘Het was toch echt heel aardig van je.’

Na dit voorval had ik geen zin meer in saucijzenbroodjes en cola, en Katie en haar moeder wilde ik al helemáál niet meer tegenkomen. Daarom zei ik maar dat ik vandaag wat vroeger thuis moest zijn en maakte dat ik wegkwam.

Een slechte start

Binnen vierentwintig uur was iedereen in de manege, inclusief het bestuur, op de hoogte van het vervelende voorval. De volgende dag was ik er pas laat, maar een half uurtje voor het begin van het afscheids- en welkomstfeest. Ik haalde Won Da Pie uit zijn box en zette hem in de smeedhoek vast om hem te poetsen, een beetje afgezonderd van de zenuwachtige drukte in de manege. Ik had de halve nacht wakker gelegen, was uiteindelijk toch ingeslapen en met een vreemd gevoel wakker geworden. Bijna onmerkbaar was er iets veranderd en ik wist niet of ik er blij of verdrietig om moest zijn. Vroeger was het voor mij echt een ramp als ik er niet bij kon zijn als er iets te doen was op de manege. Maar gisteren had ik voor het eerst gemerkt dat het me niet veel deed. Ik had na het eten samen met mijn broers en zusje een film gekeken op tv, zonder me af te vragen waar ze het nu op de manege over hadden of wat ze aan het doen waren. Ik was zelfs vergeten te checken of Doro me berichtjes had gestuurd. Die zag ik de volgende morgen pas. Ze had zich zorgen gemaakt over mij en me een heleboel whatsappjes gestuurd om me te vertellen dat mijn botsing met Katie het gesprek van de avond was geweest. En ook vandaag had ik niet bijzonder veel haast gemaakt om de manege binnen te gaan.

‘Dat ligt aan jou, geloof ik,’ zei ik tegen Won Da Pie en kroelde hem onder zijn kin op de plek waar hij dat het liefste had.

Ja het was waar, er was veel veranderd doordat ik nu een eigen paard had. De voortdurende angst dat ik iets zou mislopen als ik niet iedere vrije minuut in de manege zou doorbrengen, was verdwenen. Die angst was trouwens niet ongegrond geweest, want als onbeduidend meisje zonder paard betekende je niets in de hiërarchie van de manege en de concurrentie was groot. Had je bijvoorbeeld zin om een manegepaard te poetsen of wilde je een echt verzorgpaard van een privéruiter bemachtigen, dan moest je elke kans waarnemen, want degenen die vaker naar de manege konden waren altijd in het voordeel. Ik had het al vaak meegemaakt: de bittere teleurstelling als andere leden van de club die ik, goedgelovig als ik was, altijd als mijn vrienden beschouwd had, profiteerden van mijn afwezigheid en me zo steeds een slag voor waren. Vaak had ik ongeconcentreerd huiswerk zitten maken, omdat ik gewoon wist dat op nog geen tweehonderd meter afstand anderen bij de privérijders in het gevlij probeerden te komen door hoeven uit te krabben of zadeltuig weg te dragen. Ik zelf hield niet van dat soort geslijm. En het lag me ook niet om iemand voortdurend lastig te vallen met gezeur om een verzorgpaard. Daarom was ik altijd in het nadeel als de eigenaar van een paard werkelijk op zoek ging naar een verzorger. Nu nog dacht ik met gemengde gevoelens terug aan de dag dat ik het met de moed der wanhoop had gewaagd aan meneer Lauterbach te vragen of ik Gento’s verzorger mocht worden. Hij stond me toe zijn bruine ruin te poetsen en te verzorgen. De golf van jaloezie en afgunst die toen over me heen kwam raakte me diep. Maar dat hoorde er nu eenmaal bij.

Door Won Da Pie was alles anders geworden. Als eigenares van een privépaard kreeg ik als vanzelf een andere status. De dagelijkse strijd om erkenning, de angst dat anderen me te slim af zouden zijn, dat was allemaal voorbij! Zelfs al zou ik me twee weken lang niet op de manege laten zien, dat zou niets uitmaken. Want Won Da Pie was en bleef van mij, niemand kon hem van me afpakken.

De situatie was nu zo relaxed dat ik eindelijk rustig mijn huiswerk kon maken, mijn kamer opruimen, naar de tandarts gaan en met mama gaan winkelen. Dat deed mijn ouders ook plezier en ik liet ze maar in de waan dat ik voor al die dingen vreselijk mijn best moest doen.

Wat zouden ze verbijsterd zijn geweest als ze hadden geweten onder welke druk ik vroeger had gestaan en hoe weinig echte vriendschap betekende op de manege.

Ik was net bezig wat hooi en strohalmen uit Won Da Pies mooie volle staart te plukken toen meneer Schaapman en meneer Stark in de smeedhoek opdoken.

‘Hallo Charlotte,’ zei meneer Stark. ‘Heb je een momentje?’

‘Ja hoor.’ Ik liet de staart van mijn paard los. En ik kreeg een akelig voorgevoel.

‘Nu ja, het zit zo… ehmmm…’ Meneer Schaapman, Alex’ vader en vicevoorzitter van de vereniging aarzelde een beetje en schraapte zijn keel. ‘Wij hoorden dat je een aanvaring hebt gehad met ons nieuwe lid.’

Ojee. Zou ik daar nu voor op mijn kop krijgen? Ik kreeg een wee gevoel in mijn maag. Waren Katie en haar moeder bij het bestuur gaan klagen, omdat ik haar een arrogante trut had genoemd.

‘Ehhh… ik… ik… ja, dat is waar,’ stamelde ik onzeker en ik liep rood aan. ‘Ik vond het ook zo gemeen wat ze zei!’

‘Sep en mijn zoon hebben het ons verteld,’ ging meneer Schaapman verder. ‘Mejuffrouw Van Rechteren heeft zich erg beledigend over een trouw en toegewijd medewerker uitgelaten en dat ook nog ten overstaan van veel omstanders. Jij was de enige die zo flink was haar tegen te spreken en Sep in bescherming te nemen. Dat was heel dapper van je, Charlotte!’

‘Je hebt bewezen heel loyaal en moedig te zijn,’ vulde meneer Stark hem aan. ‘Wij zijn trots op je.’

‘Da… dank u.’ Mijn gezicht gloeide, ik was vast zo rood als een tomaat.

‘We hebben vanmorgen al een gesprek gevoerd met Katharina’s ouders, die zich voor het gedrag van hun dochter hebben verontschuldigd. Blijkbaar heeft ze in hun vorige stal ook al mensen tegen zich in het harnas gejaagd, mede daarom zijn ze nu hierheen gekomen. Maar ze heeft gisteren natuurlijk wel een heel slechte start gemaakt.’ Meneer Stark fronste zijn voorhoofd. ‘Haar ouders hebben mij verzocht om hun dochter toch nog een kans te geven. En toen dacht ik aan jou.’

‘Aan mij?’ Ik stond perplex.

‘Ja. Je hebt al vaker bewezen dat je je verantwoordelijk voelt voor de manege en dat rechtvaardigheid hoog in je vaandel staat.’ Meneer Stark knikte. ‘Bovendien ben je geliefd bij de andere jongeren en je bent lid van het jeugdcomité. Wij denken dat het jou zou moeten lukken Katie in onze vereniging te laten integreren.’

Het duurde een paar seconden voor ik begreep wat ik zojuist had gehoord. Hoe kwamen die twee mannen op dat onzinnige idee! Uitgerekend ik zou me moeten inzetten voor een meisje aan wie ik vanaf het eerste ogenblik een hekel had gehad? Wat mij betreft zette Katie van Rechteren haar paarden weer op die protserige trailer van ze en vloog ze samen met haar vreselijke broer en inclusief haar witte Uggs naar de maan!

‘Ik weet helemaal niet of ze sowieso iets met de club te maken wil hebben,’ wierp ik tegen. ‘Ze scheldt mijn paard uit voor lelijk monster en bekritiseert alles en iedereen. Niets is goed, ze vindt de stallen muf en vies en de bak te klein en te donker. Om je kapot te ergeren! Ik bedoel, waarom komt ze hier rijden als ze er zo over denkt?’

‘Niemand verwacht dat jullie dikke vriendinnen worden, Charlotte,’ zei meneer Stark vlug. ‘Maar misschien kun je eraan meewerken dat ze na dit slechte begin nog een tweede kans krijgt.’ Ik dacht even na en haalde toen mijn schouders op.

‘Ik kan het proberen,’ zei ik niet al te overtuigd. ‘Maar als ze weer begint te zeuren en in het casino de rekening voor een ander laat liggen, zal ze hier echt geen vrienden maken.’

De mannen wisselden een blik, toen keek meneer Stark op zijn horloge.

‘De voorstelling gaat zo beginnen,’ zei hij en knipoogde naar me. ‘Zeg eens, zou je vandaag als laatste nummer weer een springdemonstratie willen geven, net als met Kerstmis?’

Ik wilde zijn voorstel al beleefd afwimpelen want ik wilde me niet op de voorgrond dringen bij de nieuwe instructeur. Maar toen bedacht ik hoe Draco mijn paard had beledigd gisteren en hoe Katie onze binnenbak had afgekraakt.

‘Ja,’ zei ik dus. ‘Dat kan ik wel doen.’

‘Prima.’ Meneer Stark lachte tevreden. ‘Dan zien we elkaar zo dadelijk wel weer.’

‘Ja, tot straks.’

Ze verlieten de smeedhoek en ik ging er maar eens even bij zitten. Won Da Pie keek me met zijn grote donkere ogen aan. Ik had ineens helemaal geen zin meer in het feest waarop ik me wekenlang had verheugd. Ja, ik was het liefst naar huis gegaan. Alleen al het idee dat ik Katie nu elke dag zou moeten zien bedierf mijn plezier in alles. Dachten meneer Schaapman en meneer Stark nu echt dat ik zoveel invloed op de anderen had?

‘O, ben je hier!’ zei Doro plotseling achter me. ‘Ik heb al geprobeerd je te bellen. In de bak is de hel losgebroken.’ Ze had haar witte rijbroek en haar laarzen al aan. ‘Hé, wat is er met jou?’ ‘Meneer Schaapman en meneer Stark waren net hier,’ zei ik. ‘Vanwege dat gedoe met Sep gisteren.’

‘En?’ Doro kwam naast me zitten en zette grote ogen op. ‘Heb je op je kop gekregen?’

‘Nee.’ Somber schudde ik mijn hoofd. ‘Iets veel ergers. Ik heb al zitten denken of ik niet beter een andere manege kan zoeken.’ ‘Wat? Waarom dan?’

Ik zuchtte diep en herhaalde in het kort mijn gesprek met de twee bestuursleden.

‘Hoe kunnen ze dat van jou verlangen? Ze zijn niet goed snik,’ riep Doro boos. ‘Wat kun jij daar nou aan doen?’

‘Dat vraag ik me ook af.’ Ik haalde mijn schouders op. ‘In elk geval heb ik er geen klap zin in om me met die stomme trut te bemoeien en al helemaal niet nadat zij en die broer van haar Won Da Pie zo hebben beledigd.’

‘Dat snap ik.’ Doro knikte, toen pakte ze me bij mijn hand. ‘Maar we laten niet onze middag bederven. Kom op, breng Wondy naar zijn box en ga je omkleden. De anderen wachten al op ons.’ Tegenstribbelend liet ik me omhoog trekken, zette mijn paard in zijn box en ging met Doro de manege binnen. Ze had gelijk! Waarom zou ik Wenkbrauw-Katie ook maar iets voor me laten verpesten!

Alles gaat verkeerd

Toen ik me had omgekleed waren de meisjes van de voltigegroep al bezig met hun warming-up, de kleintjes huppelden opgewonden heen en weer. De deelnemers aan de jeugdquadrille stonden opgepropt in de zadelkamer en Gunter besprak met meneer Ditman van de activiteitencommissie de volgorde van de acts. De enige die onder dat alles doodkalm bleef was Sporty, het onverstoorbare voltigeerpaard van de beginnertjes.

‘Zo, mensen!’ Alex, die er eerder wel voor gezorgd had onder alle voorbereidingen uit te komen, had zichzelf nu opeens tot ‘chef-coördinator’ benoemd. Hij stond wijdbeens in de stalgang en klapte in zijn handen. ‘Wie hier op dit moment niets te doen heeft, verdwijnt onmiddellijk uit de gang. Steinberg, Van Oort, Friese - eruit hier! Jullie staan in de weg. Hup, mars, mars!’

Die bevelende toon en de gewoonte ons bij onze achternaam te noemen had hij een paar jaar geleden bij de introductieweek van zijn studentenvereniging aangeleerd en hij vond het verschrikkelijk leuk om ons steeds af te blaffen.

‘Ik haal eerst even een slagroomsoes,’ verkondigde Karsten. ‘Of twee.’

‘Waar jij dat allemaal laat, is me echt een raadsel.’ Beate schudde haar hoofd.

‘Ik ben helemaal uitgehongerd,’ zei Karsten. ‘Ik heb al minstens een half uur niks meer te eten gehad.’

We verlieten de stalgang en liepen naar de binnenbak. Net als met Kerstmis was een deel van de bak afgezet, om meer ruimte te maken voor de toeschouwers. Er was glühwein en limonade, en de tafels bogen door onder het gewicht van de vele koeken en taarten die sommige leden van de club hadden gebakken. Omdat de springquadrille als laatste op het programma stond hadden we nog tijd genoeg.

‘Wat een drukte hier,’ klaagde Karsten, toen hij achter in de rij voor het gebak aansloot. Inderdaad, er waren nog meer mensen dan vier weken geleden met kerst. Alle leden van de vereniging wilden blijkbaar afscheid nemen van meneer Kessler en zijn vrouw en waren nieuwsgierig naar de nieuwe instructeur.

‘Hebben jullie Katie en Draco al ergens gezien?’ vroeg Doro.

‘Die komen vast niet, na die afgang van gisteren,’ dacht Beate, van haar ene been op het andere springend.

‘Blijf nou toch eens staan,’ zei Oliver. ‘Ik krijg pijn in mijn nek als ik naar je kijk.’

‘Dan kijk je maar niet,’ kaatste Beate terug, die over haar voltigeerpakje een fleecejack droeg en toch nog rilde van de kou.

‘Katies ouders hebben gisteren zowaar hun excuses aangeboden bij het bestuur,’ zei ik zachtjes. ‘Katie moest blijkbaar bij haar vorige manege weg omdat ze daar bepaald niet populair was.’

‘Ik geloof het graag!’ riep Karsten met volle mond.

‘Wie was waar niet populair,’ vroeg Stefan, die mijn laatste zin had opgevangen, nieuwsgierig. ‘Over wie zitten jullie nou weer te roddelen?’

‘Over jou natuurlijk.’ Beate grijnsde. ‘Over wie anders?’

Stefan wist even niet hoe hij moest kijken.

‘Ze houden je voor de gek, man,’ zei Susanne.

Stefan, Annika, Dana en Susanne hoorden bij de oudere jeugd die al beter kon rijden. Vroeger noemden Doro en ik dat arrogante stelletje ‘Klavertje Vier’. Vooral Stefan schepte er altijd over op dat hij al twee of drie keer met een manegepaard aan wedstrijden in de omgeving had mogen meedoen. Voor Klavertje Vier was het een hele dreun geweest toen eerst ik en daarna ook Doro een eigen paard hadden gekregen.

‘Pas op! Aan de kant!’ Alex en Gunter kwamen de bak in en maakten met een roodwit afzetlint een baan vrij voor Sporty en de voltigegroep. De stem van meneer Stark schalde door de luidspreker. Hij begroette de gasten, in het bijzonder meneer en mevrouw Kessler en de nieuwe instructeur, Michael Weyer. De toeschouwers keken nieuwsgierig toe hoe die laatste binnenkwam en naast meneer Stark ging staan. Terwijl Sporty aan de longeerlijn warm liep, vertelde meneer Stark iets over Michaels kwalificaties en prestaties en gaf ten slotte de microfoon aan hem over.

‘Ik ben helemaal overweldigd door deze ontvangst. Dank jullie wel,’ zei Michael. ‘En ik ben natuurlijk erg benieuwd naar wat jullie vanmiddag laten zien en naar het niveau van jullie rijkunst. Ik verheug me heel erg op mijn nieuwe uitdaging, het werken voor zo’n grote en enthousiaste vereniging.’

‘Blablabla,’ mompelde Karsten wat hem een elleboogstoot van zijn broer opleverde.

‘Ik zal me vooral toeleggen op de jeugd,’ ging de nieuwe instructeur verder. ‘Een goede opleiding in rijvaardigheid is de basis van de ruitersport. De Bad Soden Rijvereniging is een rijke vereniging met negen manegepaarden en bijna tweehonderd leden waarin alle leeftijdsgroepen vertegenwoordigd zijn. Ik vind het belangrijk jongeren en jong volwassenen, ook zij die geen eigen paard bezitten, goed voor te bereiden op de wedstrijdsport.’

‘Ja, dat vind ik ook belangrijk,’ knikte Stefan met glanzende ogen.

‘Hoe wil hij dat doen?’ vroeg Susanne kritisch. ‘Wil hij ons met die manegepaarden op wedstrijd sturen?’

‘Is toch allemaal maar geklets,’ zei Annika smalend. ‘Als je geen eigen paard hebt kun je nergens meedoen.’

‘Maar meneer Kessler is er met ons ook wel op uitgegaan,’ sprak Stefan tegen.

‘Precies drie keer,’ zei Susanne. ‘Toen had hij er al weer genoeg van.’

‘Omdat hij een oude zool is die liever thuis onder zijn plaid op de bank zit,’ zei Stefan. ‘De nieuwe is jong. Die heeft er vast nog wel zin in.’

‘Afwachten maar.’

De nieuwe instructeur kreeg een groot applaus voor zijn korte toespraak en toen kon de voorstelling beginnen. Het eerst kwamen de kleine voltigemeisjes aan de beurt. Ze deden hun kunstjes op Sporty in stap. Toen kwamen Gaby met Flocki aan de longeerlijn en de gevorderde voltigegroep, die op de maat van rockmuziek de verplichte en vrije kür showden. Het was zoals altijd weer een prachtige voorstelling, waarin alles zo gemakkelijk leek te gaan.

Aansluitend kwam de jongerenquadrille met de manegepaarden die tot op de centimeter goed ging. Daarna waren de volwassenen aan de beurt. Zes ruiters op manegepaarden versterkt door vier ruiters op privépaarden zouden onder leiding van meneer Stark laten zien wat ze zondags steeds hadden geoefend: een kür op de klanken van ‘Rondo Venetiano’. Het begin ging goed en Doro, Carine en ik wilden net weggaan om onze paarden te gaan opzadelen, toen de ruiter die Farina reed met zadel en al naar beneden dreigde te glijden.

‘Frits!’ riep Alex hem toe. ‘Je singel zit los.’

De muziek stond te hard om die waarschuwing te kunnen horen en bij de volgende volte roetsjte de arme man langszij. Zijn cap vloog van zijn hoofd en rolde voor Goldi’s hoeven. De lichtbruine merrie sprong naar links en botste tegen Liesbeth. Hun ruiters verloren hun evenwicht en hingen plotseling ook opzij van hun paard. Het publiek reageerde geschrokken met een ‘ohhh’.

‘Maar dat is magistraal!’ riep Alex luid. ‘Wanneer hebben jullie dat geoefend!’

De omstanders begonnen te giechelen, sommigen staken zowaar hun telefoontjes de lucht in om een filmpje te maken. Stefan en Gunter liepen de hoefslag op. Ze hielpen de ruiter weer op de been, legden Farina’s zadel recht en trokken de singel aan. Dit alles was nog niets bij wat er nu volgde. Gunter bukte zich, greep de man bij zijn linkerbeen en wilde hem zwierig in het zadel helpen, maar Farina sprong zenuwachtig opzij en beiden landden in het zand. Het lachen van de omstanders zwol aan, toen de ruiter met nog maar één laars aan, opkrabbelde. Gunter hield de andere in de hand. De man hupte op één been over de hoefslag en probeerde tevergeefs zijn andere laars weer aan te trekken.

‘Cool!’ riep Oliver. ‘Circus in de tent!’

‘Ach die arme man,’ zei Cordula meelevend. ‘Hopelijk heeft hij zich geen pijn gedaan.’

Ach, hij huppelt nog kwiek rond,’ vond Karsten en beet in zijn volgende stuk taart.

Nu greep meneer Stark in, die tot nog toe van buiten de bak de commando’s had gegeven. Hij stak zijn microfoon in zijn jaszak en nam Stefan trefzeker de teugels uit handen. Maar de bruine merrie had genoeg van de lichtsnoeren, de muziek en de mensenmassa. Ze hinnikte hard en begon om meneer Stark heen te rennen.

‘Kom Frits,’ commandeerde meneer Stark, ‘opstijgen!’

‘Nee, nee, mij krijg je niet meer op dat paard!’ riep Frits. ‘Ik wil nog niet dood.’ Hij schudde verwoed zijn hoofd en marcheerde, met één laars in zijn hand, richting deur. De toeschouwers weken uiteen en lieten hem door en zo liep hij de bak uit. Op dat moment stopte de muziek.

‘Hé Frits!’ riep de vader van Jutta, die op Quick reed, het dressuurpaard van zijn dochter. ‘Dat kun je niet maken!’

‘Pa, ik heb je toch gezegd dat je niet zo hard met je sporen moet steken,’ riep Jutta. ‘Daar kan hij niet tegen.’

‘Dat doe ik toch helemaal niet,’ riep haar vader terug.

Intussen legde Quick zijn oren vervaarlijk plat en ging er vandoor, maar Jutta’s vader, ook niet bepaald een geoefend ruiter, trok zijn enkels steeds meer omhoog en bleef maar met zijn sporen werken. De donkere vos trok een bolle rug en maakte een paar kolossale sprongen.

‘Dat is Hoge School rijden,’ zei een oude dame. ‘Dat heb ik een keer in de Spaanse Rijschool in Wenen gezien.’

‘Oja,’ zei een andere vrouw, ‘zeer elegant en kunstig.’

‘Een geweldige ruiter,’ beaamde een derde.

Doro, Beate en ik keken elkaar aan en gierden het uit. Sommige toeschouwers probeerden in de plooi te blijven maar de meesten lachten net zo hard als wij.

‘Kijk, nu valt nummer drie!’ zei Ralf naast me.

‘Hopla!’ riep Jutta’s vader en vloog tegelijk door de lucht. ‘Equipe halthouden!’ schreeuwde meneer Stark, die nog steeds zijn handen vol had aan Farina.

‘Volwassenenquadrille, toch niet zo’n goed idee,’ zei Gunter tegen Cordula.

‘Hoezo heb je het tegen mij?’ vroeg ze spits.

‘Het was jouw voorstel,’ zei hij.

‘Ach. Nu heb ik het zeker gedaan!’ Cordula was diep beledigd. ‘Jongens, geen ruzie!’ riep Alex en hij wreef de tranen uit zijn ogen. ‘Dit was toch zeker het mooiste nummer van de hele middag! Ik heb zelden zo gelachen!’

‘Ja, als jij maar lol hebt,’ beet Jutta hem woedend toe. Toen klom ze over de afzetting om haar paard te vangen. Stefan had Farina overgenomen en dwong de bokkende merrie de bak uit. Alle andere ruiters kwamen vlug van hun paard om nog meer valpartijen te voorkomen en maakten dat ze wegkwamen.

‘Dames en heren!’ Meneer Stark had zichtbaar moeite in de plooi te blijven. ‘Dat was,’ hij stopte even omdat hij zijn lachen bijna niet kon houden, ‘… nou ja, het enigszins mislukte optreden van de volwassenen. Gelukkig is iedereen er goed vanaf gekomen. Over een paar minuten gaan we verder met de Pas de Deux van Isabelle en Nicole.’

‘Kom, we gaan opzadelen,’ stelde ik voor. ‘De show is voorbij!’ ‘In ieder geval weet de nieuwe nu wat hij hier kan verwachten,’ grijnsde Doro. ‘Misschien bedenkt hij zich nog en zegt hij op het laatste moment af.’

‘En dan?’ vroeg Beate. ‘Dan zitten wij zonder instructeur. Of, nog erger, met Alex!’

‘Wordt daar in negatieve zin over mij gesproken?’ Alex zwaaide dreigend met zijn wijsvinger.

‘O nee, juist met zeer grote eerbied.’ Beate trok een grimas. ‘Ik denk dat ik met jullie meega om te helpen.’

Hoe je vijanden maakt

De deelnemers aan de mislukte quadrille namen hun afgang tot onze verbazing met humor op.

‘Ik kwam nog heel elegant op mijn voeten neer, dat kun je van jou niet zeggen,’ plaagde Jutta’s vader de man die nog altijd op één laars rondliep.

‘Als jíj je singel goed had aangetrokken, was er niks gebeurd,’ zei de vrouw die op Goldi had gereden en die er met de schrik vanaf was gekomen. ‘Dat kost je een rondje, Frits!’

‘Minstens champagne!’ riep de berijdster van Liesbeth.

Ja,ja, ik weet het, ik weet het! Maar…’ De man stak afwerend zijn handen omhoog. ‘Over tien jaar praat niemand meer over alles wat foutloos is gegaan. Maar onze voorstelling zal worden opgetekend in de annalen van de vereniging. Jullie mogen mij wel dankbaar zijn! Kom op, mee naar het casino! Ik geef een rondje. Misschien wel twee!’ Onder vrolijk gelach liepen ze de stalgang door.

‘Snappen jullie nou iets van die lui?’ Susanne keek ze hoofdschuddend na.

‘Ik dacht ook, die vliegen mekaar hier naar de keel!’ zei Annika vol ongeloof. ‘Maar nee hoor, ze lachen zich kapot en gaan samen aan de zuip, of er niks is gebeurd.’

‘Precies, ik zou wel heel pissig zijn als een van jullie ons zo voor schut had gezet,’ viel Dana haar bij.

‘Zo pijnlijk, dat nummer. Wat zal de nieuwe instructeur nu wel niet van ons denken?’ zei Susanne laatdunkend.

Het vrouwelijke deel van Klavertje Vier had niet in de gaten dat de vrouw die Liesbeth had gereden nog bij de merrie in de box was. Ze knipoogde naar mij en gebaarde dat ik dat niet moest verraden.

‘Ik zou sowieso niet gaan rijden als ik maar half op een paard kon zitten,’ voegde Annika er spottend aan toe. ‘Die kerels zitten toch als zoutzakken in het zadel.’

‘En de anderen zijn ook niet veel beter,’ beweerde Susanne en ze lachte hatelijk. ‘Bij het kleinste hobbeltje vallen ze er al vanaf.

Nee dus!’

Op dat moment kwam Liesbeths berijdster uit de box en de Klavertjes Vier hielden geschrokken hun mond.

‘Ik heb jullie een poosje aangehoord,’ zei de vrouw vriendelijk. ‘Ach weet je, wij kennen elkaar al jaren en we nemen het niet zo serieus. We rijden dan misschien niet zo goed, maar we hebben er wel lol in. Door de jaren heen zijn we echt goede vrienden geworden en als iemand eens een fout maakt, zoals Frits zojuist, dan is dat niet zo heel erg. Het belangrijkste is dat hij niet gewond is geraakt. En zo is er altijd wel iemand in onze groep die een rondje moet geven.’

Ze hield haar hoofd schuin en keek naar Susanne, Annika en Dana, die knalrood aangelopen en betrapt naar hun tenen staarden.

‘Ik hoop in elk geval voor jullie dat jullie over dertig jaar ook nog zulke goede vrienden zijn en ook nog zo graag rijden als wij.’ Ze knipoogde naar de drie meiden en ging lachend achter haar eigen vrienden aan.

‘Steek die maar in je zak,’ zei Gaby grijnzend. ‘Een lesje over vriendschap. Doe er je voordeel mee.’

Doro en ik deden net of we niets gehoord hadden en haalden ons zadeltuig uit de zadelkamer.

‘Hè hè, die zit,’ zei Doro voldaan.

‘Net goed,’ zei ik. ‘Ze hebben altijd iets aan te merken op alles en iedereen. Alsof ze zelf de beste ruiters van de wereld zijn.’

Want juist van Stefan en Annika had ik de vorige herfst, toen Won Da Pie net nieuw was op de manege, allerlei pesterige opmerkingen moeten aanhoren. En de drie meiden hadden mij, toen ik nog op een manegepaard reed, geen blik waardig gekeurd. Maar plotseling werden ze superaardig. Misschien hadden ze stiekem gehoopt dat ze Won Da Pie als verzorgpaard konden krijgen. Toen duidelijk werd dat ik niemand nodig had, begonnen ze weer achter mijn rug over me te kletsen. Maar die drie roddelden ook over elkaar, als een van hen er niet bij was. Dat vond ik zo stom!

‘Zo zullen wij nooit worden,’ zei Doro.

‘Nee, zeker weten.’ Ik hing martingaal en trens over mijn arm. ‘Wij zijn over dertig jaar nog hartsvriendinnen en vallen dan tegelijk van een paard.’

We verlieten de zadelkamer en gingen naar onze boxen.

Even later kwamen we elkaar met gezadelde paarden weer tegen op het erf en stegen daar op. Omdat het feest ter ere van meneer Kessler gehouden werd, had Alex vandaag de leiding.

‘Ga maar even inrijden hier buiten, zodat jullie paarden kunnen opwarmen,’ zei hij en wreef zich in zijn handen. ‘Het duurt nog wel even voor de jongens de hindernissen hebben opgebouwd.’ ‘Als jij ons zou helpen, zou het wel sneller gaan,’ zei Gunter. In het licht van een schijnwerper sjouwden hij en nog een paar mannen springpalen en staanders de bak in.

‘Och, ik ben meer geschikt voor het organisatorische werk,’ beweerde Alex. ‘Mijn tere lichaamsbouw is niet gemaakt voor zware arbeid.’

De mannen lachten en schudden hun hoofd, want Alex was een meter negentig lang en niet bepaald fijn gebouwd.

‘Jij hebt ook altijd een uitvlucht paraat,’ zei meneer Ditman droog en liep met twee staanders balancerend op zijn schouder richting binnenbak.

Het was donker geworden. Wij reden het kiezelpad naar de weg op en neer. Won Da Pie stapte aan de lange teugel naast Cornado. Zijn oren bewogen alert maar verder was hij heel rustig. ‘Die is echt relaxed geworden,’ stelde Carine vast. ‘Als ik nog aan Kerstmis denk.’ ‘

Dat kan in één klap veranderen als hij straks de lichtjes, de mensen en de hindernissen ziet,’ zei ik. Maar het was waar, mijn paard was sinds zijn aankomst in zijn voordeel veranderd. Wondy had nog wel eens kuren, dan luisterde hij gewoon niet als hij per se ergens anders heen wilde, maar over het algemeen was hij volgzamer geworden.

‘Je moet eens een keer western met hem proberen,’ vond Carine. ‘Ik heb het er gisteren toevallig met mijn vader over gehad om hier op de manege een cursus te organiseren.’

‘Western, dat is toch niks,’ zei Karsten minachtend.

‘Wel waar,’ wierp Carine tegen. ‘Dat is juist te gek, als je het goed doet. Het paard leert…’

Verder kwam ze niet, want opeens reed er een zwarte jeep met verblindende koplampen het pad op.

‘De familie Malfidus. Te lui om een parkeerplaats te zoeken,’ zei Doro geërgerd. ‘Voor hen gelden natuurlijk geen regels.’

Om opstopping te voorkomen werd het erf alleen voor het laden en lossen van paarden gebruikt, niet als parkeerplaats.

‘Laat ze maar door,’ riep Ralf. ‘Alex stuurt ze wel weer terug.’ We gingen opzij. De bestuurder stak als dank zijn hand op en denderde ons voorbij. Ze stopten verderop en stapten uit.

‘Dank je wel, meisjes!’ riep meneer Van Rechteren vriendelijk, zijn vrouw zwaaide naar ons. Draco en de sneeuwkoningin stonden er met chagrijnige gezichten bij.

‘En jongens,’ vulde Oliver aan. ‘Parkeren op het erf is trouwens verboden. U zult terug moeten rijden.’

‘O, echt? Dat wist ik niet.’

‘Daar heb ik dus echt geen zin in,’ zeurde Draco. ‘Kom op, we gaan.’

De ijzige blik van zijn moeder ontging mij niet.

‘Gedraag je,’ beet ze hem toe.

Bij de familie Van Rechteren leek het onderling niet allemaal koek en ei. Geen wonder na wat er gisteren gebeurd was. Ik zou het megapijnlijk hebben gevonden als mijn ouders naar het bestuur hadden moeten gaan met de vraag: zouden de andere jeugdleden alsjeblieft een beetje aardig kunnen zijn voor onze bloedjes van kinderen? Mijn ouders hadden gelukkig niks met paarden en kwamen bijna nooit in de manege.

Won Da Pie liet zich ook in de bak weer van zijn beste kant zien. Nadat hij zich gisteren zo had afgemat was hij vandaag heel ontspannen, oplettend en heerlijk om te rijden. Alle dingen waarover hij zich tijdens het kerstfeest nog zo verschrikkelijk had opgewonden, leken hem nu niet meer te storen.

Toen we met springen begonnen, zag ik mama, Cathrin en Flori met Doro’s ouders tussen het publiek staan. Ze waren er pas net en zwaaiden vrolijk naar ons. Wij draafden en galoppeerden een paar minuten de bak rond om onze paarden op te warmen.

‘Daar gaan we mannen!’ riep Alex, die ergens in een hoek stond. Wij stelden ons in formatie op, en begroetten het publiek. Meneer Kessler, zijn vrouw, de nieuwe instructeur en het bestuur stonden vooraan. Zelfs de erevoorzitter was erbij.

De muziek zette in en wij galoppeerden aan.

‘Voorop rijdt Ralf met de merrie Avondrood, daar achter Charlotte met Won Da Pie. Op de schimmels Nathalie en Cornado rijden Carine en Dorothee, gevolgd door Oliver op Hanko en Karsten op Douglas,’ klonk meneer Starks stem uit de luidsprekers.

Twee bruine paarden, twee schimmels en weer twee bruine. Omdat we de quadrille eindeloos gerepeteerd hadden, konden we best zonder de commando’s van buitenaf. Alles verliep rimpelloos, zelfs het kruisen leverde geen problemen op, want Won Da Pie, die bij de laatste repetitie wat had lopen dollen en steigeren, gedroeg zich nu voorbeeldig. Aan het eind brachten we de paarden tot stilstand voor het publiek en werden we beloond met een groot applaus.

‘Dan zijn we nu toe aan nóg een hoogtepunt en tevens de afsluiting van ons programma,’ kondigde meneer Stark aan. ‘Net als bij de kerstvoorstelling zal Charlotte Steinberg met haar paard Won Da Pie een kleine demonstratie springen geven, waarvoor het parcours nu wordt opgebouwd. Gaat u allen vijf meter achteruit alstublieft, om de ruiter wat meer plaats te geven.’

‘Ah! Eindelijk. Daarvoor ben ik hier!’ hoorde ik tot mijn verbazing iemand in het publiek zeggen.

‘Ik ook,’ zei iemand anders. ‘Dat moet bij de kerstvoorstelling een highlight zijn geweest.’

De andere quadrillerijders stegen af, maakten de singel wat losser en schoven de stijgbeugels omhoog.

‘Succes,’ zei Ralf.

Won Da Pie boog zijn hals en trappelde ongeduldig, terwijl ijverige helpers met palen en staanders sjouwden en steilsprong, oxer, triplebar en een steil-oxercombinatie opbouwden. Ik stapte wat op en neer en bekeek intussen het publiek. Ik zag verbazend veel gezichten die ik nog nooit eerder had gezien. Katie en Sven stonden met hun ouders bij de nieuwe instructeur en de leden van het bestuur op de voorste rij en ze deden allebei hun best net te doen alsof ik niet bestond.

‘Sorry,’ zei een man met een camera om zijn nek. ‘Ik ben van het Frankfurter Dagblad. Mag ik als je zo dadelijk gaat springen een paar foto’s maken?’

‘Ehhh… ja, natuurlijk,’ antwoordde ik een beetje verlegen. ‘Handtekeningen geeft ze later!’ riep Oliver grijnzend.

Alex dook naast mijn paard op. ‘Zenuwachtig?’ vroeg hij.

‘Een beetje wel,’ zei ik, naar waarheid.

‘Het lukt je wel,’ zei hij. ‘Is het parcours duidelijk?’

Ik wees hem de route zoals ik die zou rijden.

‘De rood-witte oxer op de linkerhand, dan de steilsprong. De triplebar op de rechterhand in diagonaal en tot slot nog een keer de combinatie op de linkerhand.’

‘Precies. Nou, veel succes!’ Hij klopte me bemoedigend op mijn knie en ik nam de teugels op.

Het was qua afmetingen zo’n beetje een wedstrijd A Parcours en Won Da Pie neigde ertoe de hoogte van de hindernissen niet serieus te nemen. Hij gooide er dan wel geen balk af maar hij deed ook niet veel moeite en tikte met zijn hoeven wel af en toe een paal aan. Tussen de hindernissen sloeg hij van louter overmoed steeds weer zijn achterbenen uit.

‘Als dat het beste springpaard hier op stal moet zijn, dan lach ik me dood,’ zei Katie tegen haar broer, net toen ik hen voorbij galoppeerde. Ik beet mijn tanden op elkaar. Het liefst was ik gestopt en had ik haar een klap op haar kop gegeven.

‘Wacht maar,’ zei ik zachtjes. ‘We zullen ze eens wat laten zien, Wondy!’

Mijn paard snoof instemmend. Nadat we het parcours twee maal foutloos hadden afgelegd verhoogden Gunter, Alex en een paar anderen de hindernissen. Hoe hoger ze werden, hoe beter mijn paard sprong, hij tikte geen balk meer aan. Tot slot reden we het M-parcours en kregen we een overweldigend applaus, er werd zelfs enthousiast gefloten. Ik klopte Won Da Pie buiten adem en lachend op zijn hals en liet hem halthouden.

‘Te gek, Lotte!’ riep mijn zusje Cathrin.

‘Keurig gedaan,’ knikte de voorzitter en hij lachte tevreden. ‘We mogen blij zijn met zulke talenten in onze vereniging.’

‘Heel goed gedaan, Lotte,’ riep meneer Kessler en hij stak zijn duim op. Ook de nieuwe instructeur scheen onder de indruk van mijn paard.

‘Dat was een mooie prestatie,’ complimenteerde hij mij. ‘Om in zo’n kleine ruimte zo’n hoog parcours te springen moet je paard wel erg gewillig zijn en goed op je hulpen reageren.’

‘Hij wordt steeds beter,’ zei ik stralend. ‘Maar hij springt ook gewoon graag.’

‘En uitzonderlijk goed,’ knikte Michael. ‘Hij heeft veel kracht en is uiterst voorzichtig. Je hebt echt een buitengewoon getalenteerd paard.’

‘We danken Charlotte en Won Da Pie voor hun geslaagde optreden,’ zei meneer Stark door de microfoon, terwijl de mannen de hindernissen afbraken en de palen wegdroegen. ‘Daarmee zijn we bijna aan het einde van ons programma gekomen, maar… nog niet helemaal. Blijf allemaal nog even, over een paar minuten gaat het verder.’

Michaels complimenten deden me goed, maar de vreugde duurde niet lang. Want Draco maakte net op het moment dat de instructeur de andere kant op keek een vervelende opmerking, aan mij gericht.

‘Was dat dus alles wat die krachtpatser kan?’ zei hij minachtend. ‘Ik dacht, er komt nog iets echt spectaculairs. Dit was een lachertje.’

‘Wat had je anders verwacht in die boerenstal hier?’ lachte Katie spottend.

Die paar hatelijke opmerkingen waren genoeg om mijn jubelstemming flink te verstoren. Ik dacht vluchtig aan mijn gesprek met meneer Stark en meneer Schaapman voor aanvang van het feest en aan mijn belofte aardig voor Katie te zijn en haar een tweede kans te geven. Maar die hadden zij en haar rotbroer nu dus verspeeld.

‘Als jullie het zoveel beter kunnen dan wij, haal jullie paarden dan van stal en laat dat dan maar eens zien!’ zei ik woedend.

‘Ja precies!’ riep Doro strijdlustig, die ook gehoord had wat die twee gezegd hadden.

Katie schoof wat dichter tegen haar moeder aan en Draco deed net alsof hij niets had gehoord. Hij wou in de mensenmassa verdwijnen, maar Oliver, Karsten en Ralf hielden hem tegen. De onuitstaanbare grijns op Draco’s gezicht was verdwenen, zo te zien voelde hij zich opeens niet meer op zijn gemak.

‘Haal je paard en laat ons dan maar eens zien hoe het écht moet, opschepper,’ zei Oliver met een dreigende ondertoon. ‘Die achterlijke boeren helpen je wel even met opzadelen.’

Draco keek hulpzoekend om zich heen.

‘Ja, kom op, doen!’ voegde Ralf eraan toe. ‘Laat maar eens zien hoe goed je bent. Dat is beter dan hier zomaar iets te beweren en alles af te kraken.’

‘Wij zijn weken bezig geweest met de organisatie van dit feest!’ Doro gloeide van verontwaardiging. ‘En dan komen jullie de boel een beetje verzieken. Nou is het wel genoeg!’

Draco zat in de val. Vanaf mijn zadel zag ik hoe Katie haar moeder aanstootte en iets in haar oor fluisterde. Die aarzelde geen seconde. Als een leeuwin schoot ze haar zoon te hulp. Ik kon niet horen wat ze tegen Oliver, Karsten en Doro zei, want ik moest Won Da Pie wegbrengen.

Mijn vrienden verschenen al een paar tellen later in de smeedhoek, boos en opgewonden.

‘Dat mens spoort niet!’ riep Oliver.

‘Nee, voor geen meter!’ Ralf, die anders altijd zo rustig en verdraagzaam was, was buiten zichzelf van woede. Zo had ik hem nog nooit gezien. ‘Wie zijn hier onvriendelijk en vijandig? Wij?’ Zonder te weten hoe het tot de woordenwisseling was gekomen, had mevrouw Van Rechteren haar lievelingetje in bescherming genomen en Oliver, Karsten, Ralf en Doro streng terechtgewezen. En zo dat iedereen het kon horen.

‘Beweert dat mens dat ik haar al meteen was opgevallen met mijn brutale mond en dat ik totaal geen opvoeding heb gehad!’ riep Doro verontwaardigd. ‘Maar toen heb ik haar er even goed aan herinnerd hoe onbeschoft haar schatje zich gisteren heeft gedragen!’

‘We pakken ze terug!’ snoof Oliver. ‘Gisteren beledigde die bitch Sep en nu dit weer!’

Ik nam Won Da Pie het zadel af, zijn martingaal en trens en schoof de halster over zijn hoofd. Ten slotte deed ik zijn beenbeschermers af en legde een deken over hem heen.

‘Niet zo hard,’ waarschuwde ik en wees op het raam van de zadelkamer. ‘Ze kunnen alles horen wat we hier zeggen.’

‘Kan me niet schelen,’ zei Oliver grimmig. ‘Ik pik het niet!’

‘Ik ook niet!’ Doro was pisnijdig en dat begreep ik maar al te goed.

‘Nee, natuurlijk niet,’ probeerde ik die twee te kalmeren. ‘Laten we naar binnen gaan. Daarna spreken we af aan de bar en bekijken we wat we eraan kunnen doen.’

‘Oké, maar als die verwaande eikel me nog een keer zoiets lapt dan…’ zei Oliver tegensputterend.

‘Nee, Ollie, niks doen!’ Ik legde mijn hand op zijn arm. ‘Daar wacht ie toch alleen maar op! Maar wij zijn slimmer! Wij laten de sfeer hier niet door die twee verpesten.’

‘Je hebt gelijk,’ gaf Doro toe.

Ik was net zo kwaad als mijn vrienden maar ik dacht aan wat meneer Stark en meneer Schaapman hadden gezegd. Katie en Sven hadden we wel aan kunnen pakken, maar hun moeder, die zich met alles leek te bemoeien, niet.

Normaal gesproken vochten wij jongeren de kleine onenigheden en problemen zelf uit. Onze ouders werden daar niet mee lastig gevallen. Het was een soort erecode waar iedereen zich aan hield. Zoals je op school ook niet meteen naar een leraar rent als iemand stom tegen je doet. Mijn ouders zouden niet eens op het idee gekomen zijn naar de manege te komen en anderen de les te lezen. En al helemaal niet als ze niet wisten wat er was voorgevallen. Bij de familie Van Rechteren leek dat anders te zijn en daarom moesten we een andere strategie bedenken.

Ik hoorde snelle voetstappen naderen. Karsten dook op in de smalle doorgang tussen de mesthoop en de buitenboxen. ‘Lotte, kom gauw!’ riep hij opgewonden. ‘Wow! In de hal breekt de hel los!’

De treurige waarheid

De mooie afsluiting met het zakdoekjeszwaaien en het feestlied dreigde in het water te vallen en dat was de schuld van mevrouw Van Rechteren. Ze had het er niet bij gelaten Oliver, Karsten, Ralf en Doro terecht te wijzen, nee, ze was op hoge poten naar meneer Gregorie gegaan om zich luidkeels bij hem te beklagen. Meneer Gregorie, de vriendelijke, maar toch wel stokoude erevoorzitter, was volkomen machteloos en snapte totaal niet waar het allemaal om ging. Toen had meneer Stark zich ermee bemoeid en die had geprobeerd mevrouw Van Rechteren te kalmeren. Draco en Katie waren verdwenen.

‘Dat gaan we op deze plek niet bespreken,’ zei meneer Stark net toen we de bak binnenkwamen. ‘Komt u maar mee naar het kantoortje.’

‘Maar die kinderen daar gaan mee,’ zei mevrouw Van Rechteren en ze wees naar ons. ‘Ik wil dat dit tot op de bodem wordt uitgezocht.’

‘Dan moeten Draco en de sneeuwkoningin ook meekomen,’ zei Doro, ‘want die zijn begonnen.’

‘Wie moeten meekomen?’ Mevrouw Van Rechteren spiedde naar mijn vriendin als een roofdier naar haar buit.

‘Nou, uw kinderen natuurlijk,’ zei Doro. ‘Draco en Katie.’

De vrouw zette haar handen in haar zij. ‘Hoe noem je mijn zoon?’

‘Draco,’ zei Doro onbevreesd. ‘Naar dat rotjoch uit de boeken van Harry Potter. Zo gedraagt hij zich in elk geval.’

Ik schoot in de lach, ik kon er niets aan doen.

‘Dat hoor ik toch zeker niet goed!’ Mevrouw Van Rechteren hapte naar adem. ‘Jij brutaal kreng! Wat denk je wel?’

‘Rustig, rustig,’ probeerde meneer Stark de boel weer te kalmeren. ‘We praten buiten verder.’

Doro’s ouders, die een eindje verderop glühwein stonden te drinken, kregen nu pas in de gaten dat het opstootje iets met ons te maken had. Doro’s vader zette zijn glas weg en kwam naar ons toe.

‘Waarom schreeuwt u zo tegen mijn dochter?’ vroeg hij.

‘O, is dat uw dochter?’ Mevrouw Van Rechteren lachte schamper. ‘Nou, gefeliciteerd ermee! Een beetje meer opvoeding zou haar goed doen!’

‘Hoe wij onze dochter opvoeden is onze zaak,’ antwoordde Doro’s vader koeltjes. ‘Wat is er eigenlijk aan de hand?’

‘Uw dochter en nog een stel andere kinderen hebben mijn zoon bedreigd,’ beweerde mevrouw Van Rechteren zonder met haar ogen te knipperen.

‘Draco begon,’ zei Oliver, ‘wij hebben alles gehoord.’

‘Ik verbied je hem zo te noemen!’

De binnenbak kreeg plots een ander aanzien. De lichten gingen uit, Gunter, Cordula, Isa, Merle en Stefan deelden witte zakdoeken uit en vuurwerksterretjes en kopietjes met de tekst van ons zelfgemaakte feestlied.

‘Mevrouw, we lossen de zaak op zodra het feest is afgelopen.’ Meneer Stark stond duidelijk op het punt zijn geduld te verliezen. ‘De jeugdcommissie is weken bezig geweest met de voorbereidingen en ik wil niet dat het feest nu verstoord wordt vanwege een meningsverschil. Alstublieft!’

Steeds meer mensen kregen in de gaten dat er iets aan de hand was en spitsten nieuwsgierig hun oren. Mijn ouders, die buiten bij Won Da Pie naar me op zoek waren geweest kwamen met Doro’s moeder naar ons toe.

‘Wat was er nou aan de hand?’ vroeg Doro’s vader toen Katies moeder was afgedropen. We vertelden onze versie van wat er gebeurd was.

Mijn vader fronste zijn voorhoofd. ‘Waarom laat ze het jullie zelf niet oplossen?’

Doro haalde haar schouders op. ‘Geen idee.’

‘Misschien heeft ze niks beters te doen,’ zei Oliver.

‘Dat zal het zijn,’ zei Doro’s vader. ‘Kunnen jullie het zelf aan of hebben jullie ook hulp nodig?’

‘Nee!’ Doro schudde beslist haar hoofd. ‘Wij krijgen het alleen wel voor elkaar.’

‘Absoluut!’ knikten we met zijn allen. Dat onze ouders zich met onze manegeperikelen zouden bemoeien was wel het laatste wat we wilden.

Meneer Stark had de microfoon weer ter hand genomen en riep nu de organisatoren, de jongeren, het bestuur en alle actieve ruiters naar voren.

‘Oh. Dat mogen we in elk geval niet missen!’ riep ik. ‘Kom!’

Wij voegden ons bij de grote groep clubleden. Voor meneer en mevrouw Kessler en meneer Gregorie waren drie stoelen geplaatst.

En toen was het Stefans momentje, want hij wilde per se de slottoespraak houden.

‘Hij heeft zich drie dagen in de badkamer opgesloten om voor de spiegel te oefenen,’ vertrouwde Karsten ons toe.

‘Ik wed dat hij zich toch nog verspreekt,’ zei Ralf.

We proestten het uit en kregen een vermanende blik van Gunter. Het werd muisstil in de grote bak. En toen hield Stefan echt een heel mooie toespraak. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen en ik was niet de enige. Ook mevrouw Kessler veegde met haar zakdoek een paar traantjes weg en meneer Kessler was zichtbaar geroerd. Maar ons lied, dat daarna door iedereen zwaaiend met de sterretjes werd meegezongen, vormde toch wel het hoogtepunt.

Drie mooie jaren zijn voorbij,
De lessen waren top.
We hadden lol en leerden veel,
van stap tot aan galop.
En namens Flocki in de stal,
en heel de paardenstoet,
zeggen wij nu adieu, vaarwel,
Meneer Kessler maak het goed!

Ik kreeg er gewoon kippenvel van, en omdat ik nu eenmaal een sentimentele bui had liepen de tranen me over mijn wangen. En ook nu was ik niet de enige.

‘Ach, dat raakte me diep in mijn hart,’ snufte een oude dame.

‘Wat mooi…’

Ten slotte haalden alle aanwezigen de witte zakdoek tevoorschijn en verlieten al zwaaiend het feest.

Later, in het felle neonlicht van de stalgang, zag ik veel rode ogen.

‘Ik had me beter niet kunnen opmaken,’ snikte Gaby en ze snoot luidruchtig haar neus. ‘Alles doorgelopen.’

‘Het was een succes, dat lied. Mijn superidee!’ riep Stefan stralend.

‘Hé, wacht even. Dat was mijn idee!’ wierp ik tegen. ‘Jij vond het toen waardeloos!’

‘Niet waar!’ Stefan schudde zijn hoofd.

‘Wel waar!’ viel Merle me bij. ‘Weet je wat je zei? Ik val nog liever dood dan dat ik zo’n stom lied ga zingen.’

Stefan deed zijn mond al open om tegen te sputteren, maar toen gaf hij het op.

‘Maar de toespraak was wel van mij,’ bromde hij.

Meneer Kessler en zijn vrouw kwamen de gang in.

‘… en het was fantastisch,’ zei de instructeur diep geroerd. ‘Jullie waren allemaal geweldig trouwens. Mijn vrouw en ik zullen deze middag nooit vergeten.’

‘Als jullie straks klaar zijn, kom dan allemaal maar naar het casino,’ drukte mevrouw Kessler ons op het hart. ‘Wij trakteren.’

De mensen stroomden langs ons heen, allemaal op weg naar de kantine.

Doro’s ouders en mijn familie waren al naar huis gegaan. Ik was ervan overtuigd dat mevrouw Van Rechteren nog op haar aanklacht zou terugkomen nadat de laatste tonen van ons lied verklonken waren, maar van Draco, Katie en haar moeder was geen spoor meer te bekennen. De manege liep leeg en al gauw was er, op de paardenverzorgers die bezig waren de paarden te voeren na, niemand meer in de stallen. Behalve wij.

‘Kom, we kappen ermee,’ zei Oliver. ‘We hebben nog iets te bespreken.’

We verlieten de stallen en liepen de trap naar de uitgang en het casino voorbij. Geroezemoes van stemmen, glasgerinkel en gelach drongen gedempt door de glazen deur naar beneden door. Sinds mijn elfde was de manege mijn tweede thuis. Alles hier was me zo vertrouwd maar het was net of de magie die deze plek altijd voor mij had gehad, was verbroken. En dat kwam door Katie, door Katies kritische uitlatingen. Plotseling viel me op hoe sjofel alles was. Het was er benauwd en donker, de klinkers afgesleten, de groengeverfde muren bladderden af. De kleedkamers en de toiletten waren echt erg klein en donker, de spiegel boven het fonteintje op het damestoilet was vettig beslagen en er was al sinds maanden geen warm water meer. Waarom werd er eigenlijk nooit iets vernieuwd of opgeknapt?

‘In deze omstandigheden heeft investeren in het gebouw geen zin meer,’ had meneer Stark die avond op het erf tegen meneer Kessler en de andere man gezegd. Tot nu toe had ik de betekenis van die woorden niet tot me laten doordringen. Maar nu ik de roestige deur naar de kamer met de kluisjes, die zoals gewoonlijk klemde, opendeed begreep ik plotseling alles. Het bestuur wist dat het geen zin meer had geld in de modernisering van het gebouw te steken, omdat het binnen korte tijd zou worden platgewalst.

Oliver, Karsten en Beate schoven naast elkaar op de tafel onder het dakraam met de tralies, Ralf, Doro en ik gingen op de kast zitten.

Om beurten vertelden we Beate wat er die middag was voorgevallen en zelfs Oliver kon weer lachen en had lol om de verontwaardigde reactie van mevrouw Van Rechteren toen Doro haar had uitgelegd waarom wij haar zoon Draco noemden.

‘Katie en Draco moesten trouwens bij hun oude manege weg,’ zei ik. ‘Omdat ze daar ook met iedereen ruzie hadden. Ze zijn hier niet alleen maar vanwege Michael Weyer.

‘Micha!’ deed Doro Katie na en rolde met haar ogen. ‘Gisterenavond heeft mammie Van Rechteren meneer Stark opgebeld,’ ging ik verder. ‘Ze heeft zich voor Katies gedrag verontschuldigd en hem gesmeekt haar een tweede kans te geven.’

‘Je meent het!’ Karsten sperde zijn ogen wijd open. ‘Wat een afgang.’

‘En daar wist de sneeuwkoningin zelf niks van?’ snoof Beate.

‘Die tweede kans heeft ze vandaag goed verknald!’

‘Het wordt nog erger,’ zei ik grimmig. ‘Meneer Stark en Alex’ vader hebben me vandaag gevraagd of ik mijn best wil doen voor Katie. Dat ze in onze groep wordt opgenomen.’

Mijn vrienden waren eerst sprakeloos. Toen kwaad. Ze praatten allemaal door elkaar.

‘Hoe wil je dat voor elkaar krijgen?’ vroeg Karsten.

‘Misschien moet je gewoon niks doen,’ zei Ralf. ‘Eigenlijk past ze perfect bij Klavertje Vier, nu Stefan daar niet meer bij wil horen.’

‘Stil nou eens en luister!’ Ik stak mijn handen in de lucht. ‘Wat vinden jullie ervan als we eerst maar eens helemaal niks doen? We negeren haar gewoon en…’

‘O nee hoor,’ onderbrak Oliver mij en hij schudde vastbesloten zijn hoofd. ‘Ik wil dat de zaak wordt opgelost. Iedereen denkt nog steeds dat wij zijn begonnen. Dat laat ik niet gebeuren.’

‘Oké!’

‘Gelijk heb je!’

‘Precies!’

‘Draco moet boeten.’

Opeens ging de deur open en we doken geschrokken in elkaar. Alex, de student rechten die in zijn vrije tijd ook paardrijles gaf, stond op de drempel.

‘Wat is dat hier?’ riep hij. ‘Een samenzwering? Een complot? Een kabouteropstand?’

‘We bespreken onze strategie,’ zei Oliver plechtig. ‘Mensen boven de achttien worden niet toegelaten.’

‘Ach!’ Alex trok zijn wenkbrauwen op. ‘Dat is het dus. Terwijl wij boven vreedzaam feestvieren, smeden jullie duistere plannen in de kelder. Jullie zullen me moeten inwijden, anders pleeg ik verraad.’

We grijnsden tegen wil en dank. Alex deed wel altijd alsof niks hem echt interesseerde, maar in werkelijkheid was hij verschrikkelijk nieuwsgierig.

‘Oké, als je het dan zo graag wilt weten.’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Jouw vader en meneer Stark willen dat ik aardig ben voor die verwaande trut en vinden dat ik ervoor moet zorgen dat ze het lievelingetje wordt van iedereen hier. Maar ik zou niet weten hoe ik dat voor elkaar moet krijgen, want ze blijft superstom doen. Net zoals haar broer, die arrogante kwal.’

‘Hm. Jullie lijken echt ernstige problemen te bespreken,’ zei Alex. ‘Ik dacht dat jullie hier weer stiekem aan de bubbeltjeswijn zaten.’

‘Weet jij een oplossing?’ vroeg Beate.

‘Ja, kom op Alex, zeg eens wat we moeten doen!’ drong Doro aan.

‘Maar kindertjes toch, ik dacht dat het om iets belangrijks ging,’ antwoordde Alex hoofdschuddend. ‘Jullie kleuterruzietjes, daar blijf ik liever buiten.’

Opeens kreeg ik een idee. Als iemand iets over de toekomst van de manege kon weten, dan was het Alex wel, hij was namelijk de zoon van de vicevoorzitter.

‘Alex! Wacht even.’ Hij wilde de deur al opendoen maar ik versperde hem de weg.

‘Wat nou weer?’

‘Weet jij iets over de sluiting van de manege?’

Alex staarde me al net zo perplex aan als mijn vrienden deden. ‘Hoe kom je daar nou bij?’ vroeg hij wantrouwend. ‘Heb je weer ergens iets staan afluisteren, Steinberg?’

‘Zou er dan iets af te luisteren zijn?’ vroeg ik slagvaardig.

‘Wat willen jullie nu eigenlijk dat ik zeg?’ Alex zat klem.

‘Misschien kun je gewoon vertellen wat je weet,’ stelde Oliver voor.

‘Alles is hier oeroud en gammel,’ zei ik. ‘Er is al een eeuwigheid niks meer gerepareerd of vernieuwd. En meneer Stark heeft pas geleden tegen iemand gezegd dat de gemeente het huurcontract niet meer wilde verlengen en dat het daarom geen zin meer had nog geld in de club te investeren.’

‘Nou, dan weet je dus alles al,’ concludeerde Alex.

‘Wanneer loopt het huurcontract af ?’ vroeg ik verder.

‘Waarom vraag je dat aan mij? Vraag het maar aan de voorzitter, nieuwsgierig monster!’

Hij wist dus iets maar hij wilde het ons niet vertellen!

‘Omdat jij nu eenmaal hier bent.’

Ik was niet van plan hem te laten gaan voor hij antwoord had gegeven en schoof mezelf tussen hem en de deur.

‘Dit is vrijheidsberoving volgens paragraaf 239 van het strafwetboek, Steinberg,’ zei Alex. ‘En overeenkomstig paragraaf 136a van het strafrecht mag de vrijheid van meningsuiting niet door middel van mishandeling, afpersing of geestelijk geweld worden belemmerd.’

‘We willen alleen maar een simpel antwoord op een simpele vraag.’ Ik sloeg mijn armen over elkaar. ‘En daarna kun je gaan.’ ‘Goed dan. Jullie laten me toch niet met rust. Het wordt trouwens toch binnenkort bekendgemaakt.’

Alex ademde diep in en zuchtte. ‘Het huurcontract is tien jaar geleden voor het laatst verlengd maar loopt op 31 december van dit jaar definitief af. De gemeenteraad wilde de vereniging op zich wel een alternatief bieden en een stuk grond ter beschikking stellen voor een nieuwe manege. Maar dat gaf uiteindelijk toch gelazer in de gemeenteraad omdat er geen geld voor was. En de vereniging heeft ook niet genoeg kapitaal om een nieuwe manege te financieren. In elk geval moet alles hier voor het eind van het jaar leeg zijn, want dan komen de graafmachines. Over twaalf maanden is deze plek veranderd in een bouwput, omdat er een blok huizen moet komen. Zo, dat was het. Mag ik nu gaan?’

Ik deed een stap opzij, de deur ging piepend open. Alex verdween met grote passen en wij keken elkaar aan – sprakeloos, aangedaan, verbijsterd.

Geen plan B

‘Daarbij vergeleken stelt de zaak Draco & Co inderdaad niks voor.’ Oliver kwam als eerste weer tot zichzelf. ‘Wat een ellende.’ ‘Erger. Het is een ramp!’ zei Karsten.

‘Dat we zoiets door stom toeval te weten moeten komen, dat is toch het toppunt!’ wond Doro zich op. ‘Wanneer zou het bestuur het ons hebben laten weten? Een maand voordat ze de boel hier platwalsen?’

‘Ze hebben vast wel een plan,’ dacht Ralf. ‘Het bestuur neemt toch geen nieuwe instructeur aan als het binnen een jaar allemaal voorbij is?’

‘Maar wat heb je aan een plan als er geen grond en geen geld voor een nieuwe manege is?’ sprak Oliver hem tegen. ‘Wij moeten iets dóén!’

‘Wat dan?’ Het huilen stond Beate nader dan het lachen. ‘We zijn maar een paar jongeren. Geen mens die het ook maar iets interesseert wat wij willen.’

Ik dacht koortsachtig na.

‘Eerst,’ zei ik, ‘moeten we erachter zien te komen wat er nu werkelijk aan de hand is. Doro en ik zullen het onderwerp in de jeugdcommissie naar voren brengen. En als we precies weten wat het probleem is, dan… dan…’

‘… dan kunnen we nog niks,’ vulde Karsten aan. ‘Als de manege weg is hou ik op met rijden.’

‘Ik ook,’ knikte Oliver. ‘Ik krijg sowieso geen eigen paard en ik heb na school niet genoeg tijd om naar een andere manege te fietsen.’

‘Ik ga zo dadelijk meteen aan meneer Stark vragen wat er met de manege gaat gebeuren,’ zei Doro voortvarend. ‘Als we echt nog maar twaalf maanden hebben voor alles hier wordt afgebroken hebben we geen tijd te verliezen.’

We gingen met zijn allen naar boven, naar het casino, waar nog volop gedronken, gelachen en feestgevierd werd. Doro pakte me bij mijn hand en ging inderdaad recht op de tafel af waaraan het bestuur, meneer Kessler en de nieuwe instructeur zaten.

‘Sorry maar…’ Ze tikte meneer Stark op zijn schouder. ‘We willen u iets vragen.’

‘Dorothee!’ riep hij opgewekt. ‘Vragen staat vrij!’

‘Wij hebben gehoord dat de gemeente het huurcontract van de manege niet meer wil verlengen,’ zei Doro. ‘En dat aan het eind van dit jaar alles hier wordt afgebroken. Klopt dat?’

Meneer Stark werd ineens ernstig en keek ons aan. ‘Ja, dat is waar,’ zei hij.

‘En dan kunt u hier rustig feestvieren?’ riep Beate boos.

‘Waar moeten wij dan naartoe om te rijden?’ vroeg Oliver.

‘En waar moeten wij met onze paarden blijven?’ wilde ik weten. De gesprekken aan tafel verstomden, iedereen keek ons aan.

‘Ja eh… dat is niet zo eenvoudig.’ Meneer Stark werd plotseling vuurrood. ‘Maar dit is geen onderwerp om zomaar even tussen neus en lippen door te bespreken.’

‘Maar het is nu al eind januari,’ zei ik. ‘Dus we hebben nog maar elf maanden voor de manege wordt afgebroken. We kunnen toch niet gewoon blijven zitten en afwachten?’

‘We zijn al een tijd in gesprek met de gemeente en de provincie.’ Het zinde meneer Stark niet door een paar pubers onder druk te worden gezet, dat was wel duidelijk. De mensen aan de bar en aan de andere tafels kregen nu ook in de gaten dat er iets aan de hand was en overal verstomden de gesprekken. Het werd zó stil in het casino dat je een speld kon horen vallen.

‘Wanneer was het bestuur eigenlijk van plan ons mee te delen dat de manege aan het eind van het jaar wordt gesloten?’ vroeg Doro in die stilte.

‘Luister,’ nam nu meneer Schaapman het woord. ‘De sluitingsdatum staat tot nu toe nog niet vast. Eigenlijk is het huurcontract al twintig jaar geleden verlopen en sindsdien weten we dat we moeten verhuizen. En net als wij doet iedereen zijn best een oplossing te vinden. Er lopen al jaren onderhandelingen maar jammer genoeg is het niet gemakkelijk om hier in de omgeving een geschikt én betaalbaar stuk grond te vinden waarop een nieuwe manege kan worden gebouwd. Er zijn al meerdere voorstellen gedaan en ook weer verworpen. We hebben nu een stuk grond op het oog maar sommige eigenaars willen niet meewerken. En wij hebben binnen onze vereniging jammer genoeg niemand die invloed kan uitoefenen op de gemeenteraad.’

‘En wat betekent dat precies?’ wilde Oliver weten. ‘Hoe dreigend is de situatie? Bestaat er een plan B?’

Meneer Schaapman keek hem nadenkend aan. ‘Nee,’ antwoordde hij toen eerlijk. ‘Er is geen plan B. En de situatie is inmiddels behoorlijk ernstig. Als wij deze zomer geen geschikte plek gevonden hebben dan kan het zijn dat rijvereniging Bad Soden geen eigen onderkomen meer heeft.’

Een paar seconden bleef het muisstil en toen brak er een ware storm uit. Iedereen praatte door elkaar.

‘Dankuwel,’ zei ik nog snel tegen meneer Schaapman, voor Doro mij mee naar buiten trok. Niet alleen Oliver, Beate, Karsten en Ralf kwamen mee, maar alle jongeren die in het casino waren geweest en gehoord hadden wat meneer Schaapman had gezegd verzamelden zich op de parkeerplaats voor de ingang en bestormden Doro en mij met vragen.

‘Hoe wist je dat allemaal?’

‘Waarom hebben ze het ons niet verteld?’

‘Niet te geloven dat ze het geheim hebben gehouden,’ riep Merle boos. ‘Zelfs wij, van de jeugdcommissie, wisten van niks.’

‘De Titanic gaat tenonder en zij zitten daar doodrustig feest te vieren,’ zei Dana woedend. En Susanne en Annika maakten zich zorgen om hun lievelingspaarden Goldi en Hanko, waar zouden die blijven als er geen manege meer was?

‘Luister nou!’ riep ik, maar ze bleven allemaal door elkaar praten.

‘Stilte!’ riep Stefan, die boven aan de trap naar de ingang stond. ‘Stil allemaal!’

Pas toen ik twee vingers in mijn mond stak en een keer flink floot, hielden ze hun mond.

‘Jij wilt iets zeggen, Lotte,’ zei Stefan. ‘Kom maar hier!’

Ik ging naast Stefan boven aan de trap staan en stond versteld over mijn eigen moed, ik was per slot van rekening de jongste hier. Maar iedereen stond me vol verwachting aan te kijken. ‘Ja… eh… dus…’ stotterde ik zenuwachtig. ‘Ik heb pas geleden toevallig gehoord dat meneer Stark iemand anders vertelde dat het geen zin had nog geld in de manege te steken omdat het huurcontract was verlopen. Ik stond er eigenlijk niet bij stil, tot die nieuwe gasten hier kwamen klagen dat alles zo verwaarloosd was. Nou ja, daarom hebben we net aan meneer Stark en meneer Schaapman gevraagd waarom dat zo is. Jullie hebben gehoord wat ze toen zeiden. Als er geen wonder gebeurt dan is het eind december afgelopen en moeten we op zoek naar een andere manege. Maar ik vind dat we het niet moeten pikken dat de manege zomaar wordt platgewalst en wij straks op straat staan. Wij moeten vechten voor onze manege.’

Toestemmend gemompel was het antwoord.

‘Maar wat kunnen we dan doen?’ riep Susanne.

‘Geen idee,’ zei ik. ‘Maar misschien kunnen we iets bedenken. Eerst moeten we zien te achterhalen waaraan en aan wie het ligt dat er geen nieuwe grond kan worden gevonden. Zodra we dat weten, gaan we met zijn allen overleggen wat we kunnen doen.’ ‘Dat klinkt goed,’ viel Stefan me bij. Hij keek me met vlammende ogen aan. ‘Allereerst moeten we een whatsapp-groep instellen, zodat we onderling contact kunnen houden. Wat denk jij daarvan, Lotte?’

‘Ik? Waarom vraag je dat aan mij?’ Ik was verrast dat mijn mening zo belangrijk voor hem was. Maar voor hij antwoord kon geven vloog de deur open en de groep die met de quadrille voor volwassenen hadden meegereden kwam jolig lachend naar buiten en liep pal langs ons heen naar hun auto’s.

‘Maken jullie je maar geen zorgen,’ raadde een van de dames ons nog aan. ‘Er is voor alles een oplossing.’

‘Maar niet als je niets doet,’ mompelde Doro naast me.

Mijn telefoon gaf een melding. Een berichtje van mijn moeder. Wanneer kom je naar huis? We eten over een half uur!

‘Ik moet naar huis,’ zei ik.

‘Ik ook. Ik ga mee,’ zei Doro.

‘Doei! Tot morgen,’ riep Stefan me toe. ‘Ik richt die groep op, oké?’

‘Ja, super!’ riep ik terug en ik schudde verwonderd mijn hoofd. De spontane bijeenkomst loste zich op. We namen afscheid en liepen om het gebouw heen naar huis. Het sneeuwde een beetje. Het leek wel of er sinds het gesprek met meneer Stark en meneer Schaapman een jaar was verstreken, zoveel was er vandaag gebeurd! Meestal gebeurde er wekenlang niets bijzonders en nu opeens balden de gebeurtenissen van één dag zich tot donkere, dreigende onweerswolken samen.

‘Het is echt shit,’ zei Doro toen we bij haar huis kwamen. ‘Voor de meesten is het echt afgelopen met rijden als de manege weg is. Wij hebben tenminste onze paarden nog en kunnen desnoods ergens anders heen.’

Zolang ik me kon herinneren was de manege er aan de rand van het bos en hing er die paardenlucht, die elk jaargetijde anders rook. Hoe zou het zijn als in plaats daarvan een rij huizen gebouwd werd? Alleen al bij de gedachte daaraan groef zich een diep zwart gat in mijn binnenste. Het voelde bijna zoals toen ik te horen kreeg dat mijn verzorgpaard Gento verkocht zou worden. Nee, nog erger!

‘Ik wil niet naar een andere manege,’ zei ik somber. ‘Het gaat niet alleen om het rijden! We verliezen ook al onze vrienden!’ ‘We moeten het zien tegen te houden, op de een of andere manier.’ Doro knikte vastbesloten. ‘We bedenken wel iets.’

We omarmden elkaar ten afscheid en ik liep de paar meter naar ons huis alleen verder.

We aten pastasalade met worstjes, maar ik had geen honger en prakte lusteloos wat met mijn vork in het eten. Mijn broers en zusje praatten door elkaar, Cathrin en Florian maakten zoals gewoonlijk ruzie over welk programma ze straks op de televisie zouden kijken en Phil stopte zich vol met het ene stuk worst na het andere. Alles was gewoon en toch leek mijn wereld plotseling compleet veranderd.

‘Is er iets?’ wilde mama weten. ‘Of heb je op de manege al iets gegeten?’

‘Nee,’ zei ik. ‘Ik heb geen honger.’

‘Heb je het nog aan de stok gehad met die vrouw?’ vroeg papa. ‘Nee.’

‘Welke vrouw? Mag ik jouw worstjes hebben?’ Phils vork hing al boven mijn bord.

‘Pak maar. Voor je verhongert.’

Mijn broer pakte de worstjes en vergat verder te vragen, wat me wel zo lief was. De problemen met Katie en Draco waren in vergelijking met de rampzalige berichten over de toekomst van de manege volslagen onbelangrijk geworden.

‘Waarom ben je dan zo stil?’ vroeg papa ten slotte. ‘Alles ging toch prima met de voorstelling? Iedereen was vol lof over jouw demonstratie met Won da Pie.’

‘Ja, echt!’ zei Florian instemmend. ‘Achter ons zei iemand dat je wel billen van cement moet hebben.’

Mijn ouders en ook Phil en Cathrin moesten lachen maar op dat moment kon ik dat gewoon niet hebben.

‘Wat?’ riep ik. ‘Stom joch, wat is dat nou weer voor onzin.’

‘Maar dat zei die man toch, die met die witte haren?’ zei mijn kleine broertje beteuterd. ‘Ja toch, mama?’

‘Nee, Flori, hij had het over talent en dat hij dat ook wel gehad had willen hebben,’ verbeterde mijn vader hem. ‘Maar die man had een nogal onduidelijk accent.’

‘Oh…’

‘Houd voortaan gewoon je kop als je iets niet zeker weet dombo,’ siste ik.

‘Maar ik wilde alleen maar iets aardigs zeggen!’ zei Florian gekrenkt.

‘Charlotte!’ zei mijn vader op strenge toon. ‘Zeg sorry tegen je broertje.’

‘Ja, Lotte, zeg sorry!’ beaamde Cathrin, die sinds mijn aambeien-grap voortdurend naar mogelijkheden zocht om me terug te pakken.

‘Bekijk het allemaal maar!’ Ik gooide mijn servet weg en sprong op maar toen viel ik over de hond, die naast mijn stoel lag en klapte met mijn volle gewicht tegen de deur. Niet bepaald een coole aftocht.

‘Kijk toch uit, Charlotje Cementkont!’ riep Phil.

‘Hou je kop, man,’ schreeuwde ik.

Ik rende naar boven en sloeg de deur zo hard dicht dat het hele huis ervan trilde, liet me op mijn bed vallen en barstte in huilen uit. Omdat ik me onbegrepen voelde, omdat ik bang was dat de manege met al mijn vrienden zou verdwijnen en omdat ik gewoon niet wilde dat er ook maar iets zou veranderen.

Breaking nieuws!

Kleine broertjes kunnen je echt op je zenuwen werken, vooral als je veertien bent, je hele wereld instort en alleen maar met rust gelaten wilt worden. Het kon me geen bal schelen dat ik Phil had uitgescholden maar ik had er spijt van dat ik tegen Florian tekeer was gegaan, want hij had het niet kwaad bedoeld, dat met die billen van cement. En normaal gesproken had ik er vast hartelijk om gelachen.

Mijn maag knorde. Het was al half tien en ik had nog niets gegeten. Phil was met zijn vrienden weg, dus ik liep niet het gevaar hem toevallig tegen te komen. Ik veegde mijn tranen weg, stond op en verliet mijn kamer. Toen ik Florians kamer voorbij liep viel mijn oog op een stuk papier dat hij op zijn deur had geplakt: Streng verboden toegang voor Charlotte stond erop. Hij had er nog een paar doodskoppen en bliksemschichten bijgetekend. Ik grijnsde en klopte ondanks de duidelijke boodschap aan.

‘Flori?’

‘Ga weg! Ik praat niet meer met jou!’ kwam het vanuit zijn kamer.

‘Ik wou sorry zeggen. Ik deed echt stom bij het eten. Je bedoelde het juist goed. Mag ik binnenkomen?’

Stilte.

Mijn broertje zat aan zijn overvolle bureautje, en prutste wat aan een modelautootje. Het rook naar lijm en verf.

‘Wat ben je aan het maken?’ vroeg ik voorzichtig.

‘Dat interesseert jou toch niet,’ bromde hij.

‘Flori… ik… het spijt me echt dat ik zo vervelend tegen je heb gedaan,’ begon ik. ‘Maar… maar vanavond hebben we gehoord dat de manege wordt afgebroken. Ik was totaal over de rooie.’ ‘Echt?’ Hij keek op. ‘Wordt de manege afgebroken? Wat moet er dan met ons paard?’

Flori had niets met paarden, maar hij was er toch trots op dat we een paard in ons bezit hadden en schepte daar graag over op. Zo nu en dan kwam hij met een of ander vriendje naar de manege om Won Da Pie te laten zien.

‘Dat weet ik niet. Ze willen wel een nieuwe manege bouwen, maar er is geen grond en geen geld voor.’

Ik haalde mijn schouders op en ging naast het bureautje op een kruk zitten. ‘In het ergste geval moeten we met Won Da Pie ergens anders heen. Dan zie ik mijn vrienden dus nooit meer, omdat de meesten moeten stoppen met rijden als er hier in de buurt geen manege meer is.’

Eigenlijk had ik voor vandaag mijn maximum aan tranen verbruikt, maar ik moest al weer huilen. En mijn kleine broertje, die ik vaak verwenste omdat hij me op mijn zenuwen werkte, kwam naar me toe en sloeg zijn armen om me heen.

‘Niet huilen, Charlotte,’ fluisterde hij. ‘Je hebt ons toch nog.’ ‘Ja, ik heb jullie nog,’ snikte ik ontroerd. ‘Dank je, Flori. Je bent echt het liefste broertje van de wereld. Vergeef je me van straks?’

‘Ja hoor.’ Hij kon, net als ikzelf, nooit lang kwaad blijven. ‘Je hebt wel supergoed gereden trouwens.’

‘Dank je.’ Ik streek hem liefdevol over zijn haar, wat hij eigenlijk nooit wilde, maar nu liet hij het toe.

‘Je mag dat papier wel van mijn deur halen,’ zei hij grootmoe dig.

‘Oké. Welterusten.’ Ik lachte, al was het met rode ogen. Mijn maag knorde weer. ‘Ik denk dat ik even in de koelkast kijk of er nog wat te eten is. Ik heb honger als een paard!’

Ik sloop op mijn tenen de trap af, want ik had niet veel zin om na mijn roemloze aftocht die avond mijn ouders tegen het lijf te lopen. Maar de hond had me toch gehoord en stond op van haar lievelingsplekje – strategisch gelegen tussen eetkamer en keuken, en volgde me kwispelend met haar staart naar de koelkast.

Uit mijn vaders werkkamer drong zijn stem door. Hij sprak Frans en leek met iemand te telefoneren. Zonder licht aan te doen opende ik de deur van de koelkast. En ja hoor, er stond nog een restje pastasalade. Ik pakte een lepel, ging zitten en schrokte die direct uit de schaal naar binnen. Opeens ging het licht aan en ik keek betrapt op.

‘Aha! Na de tranen kwam toch de honger!’ zei mijn vader. ‘Eigenlijk hadden we je voor je gedrag van daarstraks op water en brood moeten zetten.’

‘Ik heb al sorry gezegd tegen Flori en we hebben het weer goedgemaakt,’ zei ik. ‘Het spijt me echt dat ik hem zo afblafte. Maar… het was ook zo’n rotdag vandaag!’

‘Het afscheid van meneer Kessler bedoel je? Of die boze moeder?’

‘Nee.’

Ik liet somber mijn lepel zakken. ‘Veel erger. We hebben toevallig gehoord, dat de manege aan het eind van het jaar zal worden afgebroken. En omdat er geen geschikt stuk grond voor een nieuwe manege is gevonden, is het dus gauw voorbij met… alles.’

Ik verwachtte een verbaasde of meelevende reactie, maar mijn vader knikte alleen maar.

‘Tja, dat probleem is er al lánger dan een paar weken,’ zei hij tot mijn verrassing. ‘Een nieuwe plek voor de rijvereniging vinden, is om meerdere redenen behoorlijk ingewikkeld.’

‘Wist jij ervan?’ vroeg ik verbijsterd.

Mijn vader knikte. ‘Van zulke ontwikkelingen in de omgeving word ik altijd wel op de hoogte gebracht door de gemeente.’

Ik vergat de pastasalade en de honger. Waarom had ik daar niet veel eerder aan gedacht? Mijn vader was gedeputeerde van de Provinciale Staten, voor hem kon het toch niet zo moeilijk zijn een geschikte plek voor onze manege te vinden!

‘Dat is super, papa! Dan kun jij toch de burgemeester opbellen en zeggen dat hij er eindelijk eens werk van moet maken!’

Ik werd enthousiast en in gedachten hoorde ik mezelf mijn vrienden morgen op de manege nonchalant vertellen dat het probleem al was opgelost door mijn goede contacten met de Provinciale Staten!

‘Maar hij is er al mee bezig,’ zei mijn vader. ‘Er worden al jarenlang plannen gemaakt en op hun haalbaarheid getoetst. Jammer genoeg laat het bestemmingsplan van de gemeente maar weinig speelruimte. Het plan moet bovendien voldoen aan de Wet Ruimtelijke Ordening. Ook de milieu-organisaties moeten ermee instemmen en natuurlijk de eigenaar van het beoogde perceel.’

Dat klonk wel heel gecompliceerd allemaal. Rondom Bad Soden lagen er genoeg weilanden, ik dacht dat het best simpel was om daar een manege, een buitenbak en stallen te bouwen.

‘Maar jij zit toch in de Provinciale Staten!’ Ik had geen echte voorstelling van de bevoegdheden van mijn vader, tot dat moment dacht ik altijd dat hij almachtig was. ‘Waarom eis je niet gewoon een stuk grond op van de een of de ander.’

Mijn vader schoot in de lach. ‘Ik ben hoofd van een commissie,’ zei hij. ‘Geen middeleeuwse koning die gewoonweg land van iemand kan afpakken.’

Mijn mooie illusie over een snelle oplossing spatte uit elkaar. ‘Maar geen rijvereniging meer, dat kan toch niet!’ riep ik. ‘Waar moeten al die mensen die geen geld hebben voor een eigen paard dan naartoe?’

‘Om die reden heeft de gemeente het huurcontract al twee maal verlengd,’ verklaarde mijn vader. ‘Maar nu staat het gebouw op instorten en je weet zelf dat er nauwelijks genoeg ruimte is voor de paarden en hun ruiters. Daarbij komt dat de grond waarop de manege nu staat, veel geld waard is. En de gemeente zit krap bij kas. Net als de rijvereniging. Nieuwbouw kost zeker twee miljoen euro.’

Het kleinste sprankje hoop dat in mij was opgelaaid, doofde finaal.

‘Dat betekent dus dat het huurcontract niet meer verlengd wordt?’ wilde ik weten.

‘Nee.’

‘En grond is er ook niet, en was die er wel, dan had de vereniging sowieso geen geld voor nieuwbouw,’ vatte ik alles samen.

‘Dat is de stand van zaken op dit moment, vrees ik,’ bevestigde mijn vader. ‘Het ziet er niet best uit. Helaas.’

Ik bedacht dat we gezworen hadden de manege te redden. We hadden alleen nog wel een plan nodig.

‘Wat kun je doen in zo’n geval?’ vroeg ik.

‘Ik denk dat het bestuur van de vereniging al het mogelijke al heeft gedaan,’ was het vernietigende antwoord van mijn vader. ‘Maar eigenlijk wilde ik je iets heel anders vertellen. Misschien vrolijk je daar weer een beetje van op.’

Ik kon me niet voorstellen dat er ook maar iets was dat mij nog kon opvrolijken, en ik propte verdwaasd het laatste restje salade in mijn mond.

‘Ik had net meneer Juneau aan de lijn, Nicolas’ broer,’ zei mijn vader en ik verslikte me prompt en kreeg een hoestbui.

‘Thierry was erg teleurgesteld dat die scholierenuitwisseling mislukt is.’ Mijn vader klopte me op mijn rug. ‘Nicolas belde me daar een paar dagen geleden al over op.’

‘Waarom heb je me dat niet verteld!’ snoof ik.

‘Mama en ik hebben het er over gehad dat we hem ook bij ons zouden kunnen uitnodigen. De logeerkamer staat leeg en hij zou met Phil naar school kunnen gaan.’

‘Wáááát?’ Ik was verbijsterd en voelde het bloed naar mijn hoofd stijgen. Thierry met zijn mooie blauwe ogen en spannende lachje zou bij ons komen wonen, ik zou hem een paar

weken lang elke dag zien! Maar ik moest cool blijven. Mijn ouders mochten in geen geval weten hoe opgewonden ik was en dat ik, al was het maar een ietsepietsje, verliefd op hem was. ‘Hebben jullie… ik bedoel… hebben jullie al beslist?’ stamelde ik, volledig in de war. Mijn hart bonkte. Het was waar, mijn droevige stemming was in een keer verdwenen.

‘Meneer Juneau moet dat natuurlijk nog met Thierry bespreken en wij moeten het kunnen regelen bij Phil op school.’

Mijn ouders spraken beiden vloeiend Frans, ze hadden veel Franse vrienden en we hadden vaak Franse gasten over de vloer. Maar dit was iets heel anders!

‘Dat zou leuk zijn.’ Ik dwong mezelf nog een lepel salade te eten en net te doen of het een aardigheidje was, meer niet. ‘Hij zou een keer op Won Da Pie kunnen rijden, als hij zou willen.’

‘Jij hebt er dus niets tegen, als hij een paar weken hier bij ons komt wonen?’ wilde mijn vader weten.

‘Neu… waarom zou ik?’ antwoordde ik zogenaamd onverschillig, hoewel ik van binnen jubelde van blijdschap.

‘Dan zullen we proberen het te regelen,’ zei mijn vader.

‘Ik voel me opeens doodmoe.’ Ik gaapte en zette de lege schaal in de afwasmachine. ‘Welterusten, papa.’

Snel als de bliksem vloog ik de trap op en stormde mijn kamer binnen. Ik greep mijn smartphone en tikte een berichtje naar Doro, om haar dit breaking nieuws te vertellen.

Een ontmoeting met gevolgen

De nieuwe instructeur was zonder veel gedoe aan zijn nieuwe baan begonnen. Op maandag waren de bonte gordijntjes en de cactussen, die jarenlang de ramen op de eerste verdieping van meneer en mevrouw Kesslers huis hadden gesierd verdwenen. Evenals hun Mercedes. In plaats daarvan stond er een zwarte jeep voor de ingang van de manege geparkeerd. Toen ik om kwart voor twee met Won Da Pie de grote bak in kwam, zat Michael Weyer al op een Haflinger met een brede bles en vier witte benen.

‘Deur vrij, alsjeblieft,’ riep ik.

‘Is vrij,’ riep hij terug. Ik drukte de deur van de binnenbak open, zette mijn paard op de hoefslag en sloot hem weer.

Eerst dacht ik dat de instructeur op een nieuw paard reed, maar toen herkende ik Liesbeth. Zij was altijd mijn lievelingspaard geweest toen ik nog geen eigen paard had. Ik had de merrie altijd heel graag gereden, hoewel ze wel wat hard in de mond was, niet aan de teugel wilde lopen en soms wat sloom over de hoefslag tufte.

‘Wauw!’ riep ik, zwaar onder de indruk. ‘Zo heb ik Liesbeth nog nooit gezien.’

‘Hallo Charlotte,’ zei Michael grijnzend, toen hij mij voorbij draafde.

‘Hallo!’ Ik singelde na en trok de stijgbeugels naar beneden, toen klom ik in het zadel.

‘Waarom rij je Liesbeth?’ wilde ik weten, toen Michael stopte. ‘Ik benut de middagpauze om de paarden te leren kennen,’ verklaarde hij. ‘Ik wil graag weten hoe ze zijn.’

Ik had meneer Kessler nog maar zelden op een paard gezien en sinds hij door een trap van Farina een been had gebroken al helemaal niet meer. Daarvoor had hij enkele privépaarden bereden. Op een manegepaard had ik hem nog nooit gezien. ‘Liesbeth was altijd mijn lievelingspaard,’ zei ik. ‘En Tanja en Goldi.’ ‘Die heb ik ook al allebei gereden.’

De nieuwe instructeur kwam met de merrie naast me rijden. ‘De paarden zijn goed opgevoed maar manegepaarden stompen allemaal na een tijdje af. Ik denk dat ze er niet van lijden als ik er zo af en toe eens op ga zitten. En de leerling-ruiters hebben het dan gemakkelijker.’

‘Wie rijd je hierna?’ wilde ik weten.

‘Wie vind jij dat ik moet rijden?’ was zijn wedervraag.

‘Douglas is het moeilijkst te rijden,’ zei ik snel.‘ De meeste mensen mogen hem niet omdat hij steeds zijn hoofd omhoog gooit en hij vast zit in zijn rug.’

‘Nou, dan probeer ik hem een keer.’ Michael bracht Liesbeth tot stilstand, steeg af en bracht de merrie weg.

Ik had de bak voor mij alleen. Alleen daarom al loonde het zich om op maandag na het vijfde uur als een gek naar de bushalte te rennen en de bus van één uur te halen. Het was de enige dag in de week dat we zo vroeg uit waren, de andere dagen was ik maar zelden voor vier uur thuis.

Won Da Pie liep soepel en geconcentreerd. Ik reed hem op de tweede hoefslag, wisselde vaak van hand, reed slangenlijnen en voltes. Hij ontspande zijn rugspieren, boog de hals en kauwde tevreden op het bit.

Tien minuten later kwam Michael met Douglas de bak in. De grote bruine ruin met zijn sterretje en zijn witte neus sloeg met zijn staart en knarste erg met zijn tanden toen Michael nasingelde.

Ik was benieuwd hoe het manegepaard zich onder hem zou houden. De ruin liet zich inderdaad binnen een paar minuten van een heel andere kant zien, ontspannen, losjes en tevreden. Mijn respect voor onze nieuwe instructeur groeide. Hij kon echt heel goed rijden!

Ik oefende met Won Da Pie de vliegende galopwissel. Die moest een paard beheersen om tijdens het rijden van een parcours geen tijd te verliezen als er van hand veranderd moest worden. Won Da Pie deed dat bij het springen weliswaar vanzelf maar ik wilde dat hij het ook zou doen als ik het van hem verlangde. Maar telkens als ik van buiging wilde wisselen, sprong hij in kruisgalop en ging er vandoor.

‘Charlotte,’ riep Michael. ‘Als je de vliegende galopwissel wilt oefenen leg dan als hulpmiddel een balk bij X op de grond. Dan is het voor jou en je paard veel gemakkelijker! Overlaad hem ook niet zo met hulpen. Het is al voldoende als je op de plek waar je de wissel wilt rijden je bovenbeen vast achter de singel legt.’

Hij demonstreerde wat hij gezegd had en ik raakte nog meer onder de indruk toen de stuurse, koppige Douglas enkele foutloze galopwissels op de rechte lijn sprong. Michael bewoog daarbij nauwelijks in het zadel. Hij verschoof enkel zijn gewicht en wisselde van been.

Ik probeerde het, maar het wilde niet lukken. Won Da Pie werd steeds wilder en ging er al vandoor als ik bij het wisselpunt van de hoefslag afboog.

‘Wacht!’ De instructeur bracht Douglas tot stilstand, steeg af, pakte een balk aan de lange kant weg. Hij legde hem midden op de hoefslag op de grond.

‘Probeer het nog een keer. Ga op de volte in lichte zit. Bij X verlaat je de volte zodat je het paard over de balk kunt laten gaan. Je hoeft alleen maar iets meer druk te geven aan de kant waar naartoe je wilt wisselen terwijl je je andere been iets terug legt.’ Ik knikte, galoppeerde een volte in lichte zit en deed precies wat Michael me had gezegd. Won Da Pie sprong zonder problemen een vliegende galopwissel, landde in goede galop en bleef er heel kalm onder.

‘Heel goed!’ riep Michael, die intussen al weer op zijn paard zat.

‘Doe het nu meteen nog een keer. Rij rustig een paar achten en laat hem steeds over de balk gaan.’

Zo ging het inderdaad prima.

‘Dank je!’ riep ik opgetogen. ‘Het gaat super!’

‘Graag gedaan,’ glimlachte Michael. ‘En denk eraan: als je paard het een paar keer naar behoren heeft gedaan, dan is dat voor deze oefening genoeg voor vandaag. Je moet een training altijd met een succeservaring voor het paard beëindigen. Nooit met een negatieve ervaring.’

Ik knikte. ‘Dat snap ik.’ Nadat Won Da Pie tien keer een correcte vliegende galopwissel had gesprongen zonder moeilijk te doen, klopte ik hem op de hals, ging over in draf en liet hem nog wat gemakkelijke dingen doen. Ik was klaar toen de eerste leerlingen voor de les van drie uur de bak in kwamen. Omdat het niet regende legde ik Won Da Pie een zweetdek op, hengelde mijn jack van de omheining en reed door het open hek het bos in. Eigenlijk mocht ik niet alleen uit rijden omdat mijn ouders dat te gevaarlijk vonden maar een klein eindje in stap kon je geen echte buitenrit noemen.

Hij was echt een vooruitgang, de nieuwe instructeur. Meneer Kessler zei nooit veel buiten de lessen om, maar Michael had me vandaag een waardevolle tip gegeven: hou op als het goed is gegaan. Hoe vaak had ik iets niet eindeloos geprobeerd om het dan maar op te geven en ermee op te houden als ik moe werd. Sinds de intensieve lessen van Nicolas in Frankrijk de vorige zomer had ik grote vooruitgang geboekt. En natuurlijk was het heel iets anders een eigen paard te hebben en elke dag te kunnen rijden, in plaats van maar een keer per week op een manegepaard. Dankzij Won Da Pie zat ik veel vaster in het zadel en had ik geleerd mijn paard mijn wil op te leggen, en toch was ik nog steeds geen écht goede ruiter. Maar dat wilde ik wel worden! Ik wilde net zo goed leren rijden als Michael, en zo fijntjes mijn hulpen kunnen geven dat je het bijna niet kon zien.

‘Thierry komt al gauw,’ zei ik tegen mijn paard, dat rustig en ontspannen aan de lange teugel over het bospad stapte. ‘Hij zal wel opkijken als hij jou ziet, lieverd!’

Won Da Pie brieste. Bij de eerste splitsing ging ik rechtsaf. Ik kende het bos op mijn duimpje, dankzij de vele wandelingen met Alissa, onze hond. Ik wist dat deze weg een erg zachte ondergrond had. Hij was niet bestraat, het was eigenlijk meer een breed pad. De hoeven van mijn paard ploften in de modder.

‘Ga eens met dat beest aan de kant!’ riep opeens iemand.

Ik draaide me geschrokken om. Naast me stond een hardloper, met zijn muts ver over zijn door kou en inspanning rode hoofd getrokken.

‘Sorry,’ zei ik beleefd en stuurde mijn paard een beetje opzij. Maar in plaats van verder te lopen bleef de man naast me staan. Het was een van die fanatieke hardcore-renners, die als gekken door weer en wind keihard in het bos renden. Ze liepen andere mensen domweg omver en scholden iemand die met een hond liep uit, dat had ik zelf meegemaakt.

Won Da Pie bleef staan, zette zijn staart op en poepte midden op het pad.

‘Wat smerig!’ riep de man kwaad. ‘Die beesten van jullie vertrappen de paden en schijten alles onder. Hoe kun je hier nog fatsoenlijk lopen, fietsen of met een kinderwagen wandelen?’ ‘Je kunt hier ook niet normaal paardrijden of met de hond wandelen als er steeds mensen zonder uit te kijken rondrennen,’ zei ik geërgerd. ‘Het bos is niet alleen voor hardlopers.’

‘Wat had je nou, brutale bitch!’ riep de man kwaad.

Ik geloofde mijn ogen niet toen hij zich bukte, een tak van de grond raapte en mij ermee probeerde te slaan. Won Da Pie hinnikte geschrokken en stapte achteruit. Misschien voelde hij zich bedreigd door die man of merkte hij dat mijn spieren zich plotseling spanden, want hij legde zijn oren plat en begon te trappelen.

‘Hou op! Bent u nou helemaal gek!’ riep ik tegen de man en ik verkortte de teugels. Op dat moment kwam een tweede hardloper de bocht om, oortjes in, de blik strak op de grond gericht. Hij zag mijn paard pas op het allerlaatste moment, week nog net op tijd uit, botste wel tegen mijn been en liep ijskoud verder. Dat was te veel voor Won Da Pie. Hij keerde zich om, knalde met zijn achterste tegen de agressieveling, die vervolgens zijn evenwicht verloor. Ik zag hem vertwijfeld met zijn armen zwaaien, uitglijden en in de modder vallen. Ik had moeite om niet in de lach te schieten.

‘Ik doe aangifte!’ schreeuwde de man woedend en hij krabbelde weer overeind. ‘Dit is mishandeling! Een aanslag!’

‘U hebt het zelf uitgelokt! U hebt met een tak naar mij geslagen!’ schreeuwde ik minstens zo woedend terug. ‘Mijn paard is geschrokken van uw geschreeuw. Loop alstublieft door!’

Dat deed hij nu ook, maar pas nadat hij zijn telefoon uit de zak van zijn strakke outfit had gewurmd en een foto had gemaakt van Won Da Pie en mij.

‘Ik kom er wel achter hoe je heet,’ dreigde hij en schudde met zijn vuist. ‘Er staat jou nog wat te wachten!’

Misschien had ik gewoon moeten omkeren en terug moeten rijden, maar ik was nu net zo over mijn toeren als hij.

‘Hé,’ riep ik hem achterna. ‘Wacht eens!’

Hij deed net of hij me niet hoorde en rende door. Ik zag hem door de winterkale bomen naar rechts afslaan.

‘Die halen we in!’ zei ik grimmig tegen mijn paard. Ik nam de teugels op en liet Won Da Pie aandraven, wat ik eigenlijk nooit deed in het bos. De hardloper had de viersprong in het midden van het bos bereikt. Een oude vrouw met een kleine Jack-Russel-terriër aan de lijn kwam net vanuit een andere richting het pad op en ik zag vol ongeloof hoe de man zo hard tegen de vrouw opbotste dat ze viel. De hond sprong opgewonden keffend om haar heen.

Ik liet Won Da Pie naast haar stoppen.

‘Zag je dat?’ vroeg de vrouw verbijsterd. ‘Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt! De mensen worden steeds agressiever!’

‘Hij heeft net ook met een tak naar mijn paard geslagen!’ zei ik. ‘Heeft u zich pijn gedaan?’

‘Ik ben op mijn elleboog gevallen. Uitgerekend op die waaraan ik vorig jaar geopereerd ben.’ De vrouw stond, nog wankelend, weer op haar benen. Ze was lijkbleek en had tranen in haar ogen. ‘En die kerel loopt gewoon door!’

‘Ik krijg hem te pakken!’ verzekerde ik haar. ‘Gaat het echt wel goed met u?’

‘Ja, dank je, het gaat wel weer.’ Ze knikte en riep haar hond bij zich.

Ik draafde weer aan en ging over in galop. Een paar seconden later had ik de man ingehaald en bleef toen een paar meter achter hem draven.

‘Hé! Wacht eens!’ riep ik weer. ‘U hebt een vrouw omvergelopen. Heeft u dat niet gemerkt?’

De man wierp slechts een korte blik over zijn schouder en versnelde zijn tempo. Ik deed hetzelfde. Hij rende steeds sneller en ik liet Won Da Pie ten slotte weer galopperen. Mijn paard leek er wel lol in te hebben. Hij spitste zijn oren en toen de man links af sloeg, ging hij vanzelf achter hem aan. Zijn hoeven klepperden door het kale bos. Nu werd de man toch een beetje bang. ‘Help!’ riep hij, toen hij een andere hardloper tegenkwam. Maar die hoorde niets omdat hij een koptelefoon op had.

‘Help! Ik word bedreigd!’

Twee vrouwen met honden aan de lijn lachten hem uit.

‘Die vent heeft naar mijn hond geschopt!’ riep een van hen me toe. ‘Jaag hem maar rustig een beetje op, hij heeft het verdiend!’ Ik had erop gerekend dat de man het op een gegeven moment op zou geven en met me zou praten, maar hij had een verbazend goede conditie. Hij maakte een scherpe bocht naar rechts en ik ging hem weer achterna. Hij struikelde, herstelde zich en liep verder. We kwamen aan de rand van het bos. De man sprong over een greppel, trok onder het lopen zijn autosleutels uit zijn zak en drukte op de afstandsbediening. Een vette zwarte Audi reageerde met een knipperlicht. Zonder nog een keer om te kijken, rukte de man de deur open en sprong, bemodderd als hij was, achter het stuur. Ik liet Won Da Pie stoppen en prentte, voor ik terugreed, het kenteken in mijn geheugen.

Bonje in de tent

De dame met de kleine terriër was ik op de terugweg niet meer tegengekomen. Dus besloot ik zelf de politie te bellen en het kenteken van die agressieveling door te geven. Maar toen ik een half uur later bij de manege terugkwam voelde ik al meteen dat ik moeilijkheden zou krijgen. Midden op het erf stond namelijk een politiewagen. Die hardloper was duidelijk veel sneller dan ik! Mijn hart klopte in mijn keel.

Doro, die bij de ingang stond, kwam meteen naar me toe.

‘Lotte!’ riep ze opgewonden. ‘Er zitten twee agenten bij Michael. Ze zoeken een meisje met een bruin paard.’

‘Dat komt goed uit!’ zei ik boos. ‘Ik wilde namelijk net zelf de politie bellen.’

‘Wat is er dan gebeurd?’ vroeg Doro nieuwsgierig.

‘Charlotte!’ De nieuwe instructeur kwam op dat moment, begeleid door twee agenten, het erf op. ‘Kom je even?’

‘O jee, bonje in de tent,’ fluisterde mijn vriendin.

Dat wist ik zelf ook wel. Mijn ouders zouden niet staan te juichen als ze de politie aan de deur kregen. Ik reed het erf over onder de nieuwsgierige blikken van leerlingen en hun moeders. ‘De politie is gebeld door een man die beweert dat hij zojuist door een meisje op een bruin paard overhoop is gereden en door het bos is opgejaagd,’ zei Michael ernstig.

‘We zijn een half uur geleden gebeld,’ vulde een van de agenten aan. ‘Was jij dat misschien?’

‘Wacht even! Zo zit het niet,’ zei ik verontwaardigd. ‘Ik wilde eerst mijn paard wegbrengen en dan zelf naar jullie bellen.’ ‘Ehhh… ja, misschien kun je je paard beter eerst op stal zetten.’ De beide agenten bekeken Won Da Pie op eerbiedige afstand. Ik steeg af, schoof de stijgbeugels omhoog en maakte de singel los.

‘Kom maar, ik doe het wel,’ bood Doro aan en ik gaf haar de teugels over.

‘Heb je hulp nodig?’ vroeg Michael bezorgd.

Ik schudde mijn hoofd, er vast van overtuigd dat ik in mijn recht stond. ‘Dank je, maar ik red het wel.’

‘Heb jij zojuist een man achternagezeten, in het bos?’ wilde de oudste politieagent weten.

‘Ik ben achter hem aangereden omdat hij een oude vrouw omver had gelopen,’ vertelde ik. ‘En daarvóór heeft die vent met een tak naar mijn paard geslagen! Ik heb zijn kenteken.’

‘Hoe oud ben jij?’ vroeg de andere agent. ‘Hoe heet je en waar woon je?’

‘Charlotte Steinberg. Ik ben veertien. Maar ik heb niet…’

‘Dus je bent minderjarig,’ onderbrak hij me. ‘We voeren dit gesprek liever in het bijzijn van je ouders.’

‘Die man heeft me uitgescholden en naar me geslagen,’ wierp ik tegen. ‘En toen heeft hij die vrouw omvergelopen zonder nog naar haar om te kijken. Hij is gewoon verder gerend.’

Overal verschenen nieuwsgierige ogen en oren.

‘Kom mee, alsjeblieft.’ Dat was de oudste weer. ‘We brengen je naar huis.’

‘Dat is nergens voor nodig. Ik woon hier vlakbij.’

‘Jij rijdt met ons mee,’ zei de agent onvermurwbaar. ‘Wat jij hebt gedaan is geen kleine overtreding, maar een misdrijf.’

‘Wilt u me soms ook nog handboeien aandoen?’ Ik was zo kwaad dat ik mijn angst vergat.

‘Geen theater hier, dame!’ De agent greep me bij mijn arm, maar ik trok me los.

‘Ik kom al mee,’ zei ik snotterend.

Het was megapijnlijk om voor het oog van al die mensen als een misdadigster door twee agenten te worden meegenomen. Net toen ik achter instapte kwamen uitgerekend Katie en Draco grijnzend naar buiten. De deur klapte dicht en toen zat ik voor het eerst van mijn leven in een politiewagen. De agenten stapten ook in, de jongste achter het stuur. Hij begon te telefoneren.

‘Gordel om,’ beval de oudste.

‘Heeft geen zin,’ zei ik. ‘Het is maar twintig meter rijden.’

‘En toch: gordel om. Dat is nou eenmaal de wet.’

Tandenknarsend gehoorzaamde ik.

Ik was goed bezig het bij hem te verknallen, maar dat kon me niet schelen. Hoe kwam die vent erbij me zo te behandelen? Hij had niet eens naar me willen luisteren.

‘Dus… je adres!’

‘Hier het pad af, en dan rechtdoor. Tweede huis rechts.’

‘Ik heb je het adres gevraagd.’

Voor ik het hem had verteld waren we er al.

‘De man die hier woont zit in de Provinciale Staten,’ stelde de jongste vast.

‘Of ik dat niet wist,’ mompelde ik.

‘Wat zei jij daar?’

‘Mijn vader werkt bij de Provincie.’

‘Mooie dochter heeft ie,’ snoof de oudste. ‘Misschien had hij je beter een opvoedcursus kunnen geven in plaats van een paard.’ ‘En u kunt misschien beter eerst eens naar mij luisteren om te horen wat er echt is gebeurd, voor u gaat oordelen,’ zei ik boos. De jongere agent kon zijn grijns niet verbergen. Hij stapte uit en opende de deur. Precies op dat moment kwam mijn moeder de deur uit, met haar autosleutels in de hand. Ze werd lijkbleek toen ze mij uit de politiewagen zag komen.

‘Charlotte!’ riep ze. ‘Wat is er gebeurd!’

‘Er is aangifte tegen uw dochter gedaan,’ was de oudste me voor. ‘Politiecommissaris De Bruin. Mijn collega Van der Mei.’ ‘Aangifte?’ Mijn moeder keek me verbijsterd aan.

‘Uw dochter heeft te paard een man omver gereden en…’

‘Mama, dat is niet waar!’ protesteerde ik helemaal van streek. ‘Laten we binnen verder praten, niet hier midden op straat,’ zei mijn moeder tegen de agenten. ‘En wacht alstublieft even, ik moet eerst de hond apart zetten. Charlotte, kom mee!’

Ik volgde haar het huis in. Ze bracht Alissa naar de bijkeuken. ‘Zo, en nu kort en goed,’ zei mijn moeder. ‘Wat is er aan de hand.’

Ik vertelde haar wat er gebeurd was. Daarna liet ze de agenten binnen.

Toen zij even later uit de doeken deden wat de man hun verteld had, hapte ik van ongeloof naar adem.

‘Dat is gelogen!’ riep ik overstuur. ‘Zo is het niet gegaan.’

‘Het slachtoffer maakte een zeer geloofwaardige indruk,’ zei de oudste. ‘Maar dat doet er niet toe. Jij legt nu een verklaring af en dan zien we wel, wie in het gelijk wordt gesteld. Jij of je aanklager.’

‘Weet je wie die mevrouw is, die zogenaamd door die man omver is gelopen?’ vroeg zijn collega.

‘Nee.’ Ik haalde mijn schouders op.

‘Mijn dochter gaat nu niets meer over de zaak zeggen,’ zei mijn moeder stellig. ‘Wij bespreken het vanavond met mijn man en komen dan eventueel voor een verklaring naar het bureau.

Charlotte, naar je kamer.’

‘Maar ik moet Won Da Pie toch nog…’ begon ik.

‘Naar je kamer,’ ontnam ze me het woord. Die toon duldde geen tegenspraak, dat wist ik. Zonder de agenten nog een blik waardig te keuren trok ik mijn laarzen uit en ging de trap op, naar mijn kamer.

De agenten bleven nog een paar minuten. Ik keek vanuit het raam hoe ze weer in de politiewagen stapten en wegreden. Toen liet ik me op mijn bed vallen. Langzamerhand zakte de adrenaline in mijn bloed, ik voelde me duizelig en ellendig. Wat moest ik doen als niemand mij wilde geloven? Als die oude dame met de hond onvindbaar was? De politie geloofde die hardloper eerder dan mij, een meisje van veertien!

‘Ping!’ deed mijn smartphone en toen bleef het maar pingelen. Ik veegde met mijn vinger over de touchscreen en las mijn berichtjes. Stefan had echt een whatsapp-groep opgericht en mij toegevoegd. Hoe kwam hij eigenlijk aan mijn 06-nummer?

De groep Red de manege bestond uit zeventien mensen en Stefan vroeg om nog meer leden. Verder had Doro nog geschreven. Met Won Da Pie was alles oké, ze had zijn benen afgesproeid en hem een dek opgedaan. Natuurlijk wilde ze weten wat er aan de hand was.

‘Je hoort nog van me,’ toetste ik snel, kwam van mijn bed en ging aan mijn bureau zitten. Ik hoorde mijn moeders voetstappen op de trap. Een paar tellen later stond ze in mijn kamer. Haar gezicht stond op onweer.

‘Je hebt geen paard van ons gekregen om er mensen mee omver te rijden en op te jagen,’ zei ze en ze hief haar hand op om mijn protest in de kiem te smoren. ‘Voor jou mag dit misschien een peulenschil zijn, maar voor mensen die nooit met paarden te maken hebben, kan een dier van vijfhonderd kilo heel beangstigend zijn. En afgezien daarvan hebben we je verboden alleen het bos in te gaan.’

‘Maar mama, ik…’

‘Je moet ook eens aan je vader denken voor je zulke dingen doet,’ ging ze verder. ‘Toevallig kennen we de man die je hebt omver gereden en achtervolgd. Het komt je vader politiek gezien niet goed uit, vooral niet als het straks ook nog in de krant komt.’ Ik slikte mijn verontwaardigde antwoord in. Het had geen zin dat ik mezelf probeerde te verdedigen. Mijn moeder was spinnijdig en mijn vader zou het ook niet bepaald grappig vinden. Ik zat in een moeilijke positie.

‘Wie is die vent dan?’ wilde ik weten.

‘Meneer Bergmans,’ antwoordde mijn moeder. ‘Je moet je excuses aanbieden.’

‘Waarvoor?’ zei ik. ‘Ik reed heel rustig in stap, toen hij…’

‘Ik moet nu weg, Flori van school halen,’ onderbrak mijn moeder me. ‘Vanavond hebben we het erover. Als je vader thuis is. En jij gaat vandaag niet meer naar de manege, begrepen?’

‘Maar…’

Zo snel kon een supermooie dag dus een rotdag worden. Ik wachtte tot mijn moeder was weggereden, toen pakte ik mijn telefoon en belde Doro.

‘We moeten iets dóen,’ zei mijn vriendin toen ik haar alles haarfijn had uitgelegd.

‘Ik moet die vrouw met die hond vinden. Die kan getuigen, dat die vent haar omver gerend heeft,’ zuchtte ik. ‘Maar waar moet ik haar zoeken?’

‘We zetten een advertentie in de krant,’ stelde Doro voor. ‘Dat gebeurt wel vaker, dat mensen naar getuigen zoeken.’

‘Klopt.’ Het idee gaf me weer een beetje moed. We kletsten nog wat, toen moest Doro ophangen.

Het liefst was ik op mijn bed blijven liggen om in gedachten een wraakactie tegen die vent te bedenken. Maar het was maar beter om mijn ouders niet nog meer tegen me in het harnas te jagen. Daarom haalde ik mijn rugzak en maakte mijn huiswerk.

Vanavond zou ik in elk geval een preek moeten aanhoren. Mijn moeder was kwaad op me vanwege de politie en ze geloofde me niet. Tja, ik had natuurlijk ook niet alleen het bos in moeten gaan, dát was tegen de afspraak.

Mevrouw Gipsy

Toen ik al mijn huiswerk gemaakt had, waagde ik het naar beneden te gaan. Behalve de hond was er niemand. Alissa kwispelde heftig met haar staart toen ik de trap afkwam en sprong tegen de deur omhoog om me te laten zien dat ze wilde worden uitgelaten. ’s Maandags was het eigenlijk Phils beurt, maar die was er niet. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht mijn broer een pleziertje te doen door het van hem over te nemen, maar misschien liep ik buiten toevallig de mevrouw met de Jack Russell terriër tegen het lijf!

Ik glipte snel in mijn schoenen, deed Alissa haar halsband om en zo verlieten we het huis. Het was al donker, daarom kon ik het bos niet in, maar in het nieuwe park lieten ook veel mensen hun hond uit. Ik vroeg aan iedereen die ik tegenkwam of ze een oudere vrouw kenden met een kleine zwart-bruin-witte Jack Russell terriër, die vorig jaar aan haar elleboog was geopereerd. De meeste mensen schudden hun hoofd en haalden hun schouders op. Maar toen had ik geluk! Een vrouw in een waxjas met bonte regenlaarzen en een lichtbruine bastaard aan de lijn knikte.

‘Ze woont in de Heinestraat, het huisnummer weet ik niet, helaas,’ zei de vrouw. ‘Ik weet alleen hoe de hond heet. Gipsy.’

Dat was niet zo vreemd. Mensen met een hond kenden elkaar meestal bij de naam van hun hond. Je had bijvoorbeeld mevrouw Rocky, mevrouw Nero of meneer Simba.

‘Dat is niet erg,’ riep ik dolgelukkig. ‘U hebt me zo al waanzinnig geholpen. Dank u wel!’

Ik rende er vandoor. Het was een heel eind naar de Heinestraat en het ging steil omhoog maar dat hinderde niet. En Alissa vond het alleen maar fijn, die extra lange wandeling.

Even later belde ik aan bij het eerste huis in de straat waar mevrouw Gipsy dus vermoedelijk woonde. Een blonde vrouw deed open. Ik vertelde wat ik wilde en waarom ik die dame zocht. ‘Dat is mevrouw Van Keulen op nummer 23,’ zei de blonde bereidwillig.

‘Super! Heel erg bedankt!’ Ik straalde. ‘Fijne avond nog!’

Het huis op nummer 23 was een villa met een prachtig gewelfd leien dak, midden in een grote tuin. H. & F. van Keulen stond erop de toegangspoort. Ik drukte op de bel.

‘Hallo?’ riep een stem via de intercom. Op de achtergrond hoorde ik Gipsy blaffen.

‘Hallo mevrouw Gip… eh… Van Keulen,’ zei ik. ‘Ik ben Charlotte Steinberg, dat meisje met het paard in het bos vandaag. Ik zou u graag iets willen vragen.’

‘Ach! Ja, kom maar binnen.’

‘Ik heb onze hond bij me. Kan dat wel, met Gipsy?’

‘Gipsy heeft niets tegen andere honden. Kom gerust binnen.’ Er klonk een zoemer, ik drukte de poort open en liep met Alissa de oprijlaan af. Halverwege kwam de Jack Russell op ons af. Alissa kwispelde met haar staart. Ze hield van kleine hondjes. ‘Laat je hond maar los, dan kunnen ze samen in de tuin spelen.’ Mevrouw Van Keulen wachtte me op bij de huisdeur. Ik maakte Alissa’s riem los en het volgende moment renden de twee honden, de kleine gevlekte en de grote zwarte, achter elkaar over het gazon.

‘Kom maar binnen.’

Ik ging het huis in en was onder de indruk. Spiegelende marmeren vloeren, een keuken minstens twee keer zo groot als de onze en overal schilderijen aan de muur. Een sierlijke trap voerde naar de eerste verdieping.

‘Hoe gaat het met uw arm?’ informeerde ik beleefd.

‘Die doet best veel pijn,’ gaf de dame toe. ‘En ik heb grote blauwe plekken op mijn heup en mijn knie is gezwollen. Kom, we gaan erbij zitten.’

Ze ging me voor naar een kamer met rondom boekenkasten tot aan het plafond.

‘Wauw! Wat veel boeken!’ stamelde ik. ‘Ik dacht altijd dat niemand meer boeken had dan mijn ouders.’

Mevrouw Van Keulen lachte en ging zitten.

‘Leuk dat je bent gekomen,’ zei ze glimlachend. ‘Ik had morgen bij de manege willen gaan vragen wie jij was. Om je te bedanken. Maar waarom ben jij hier? Toch niet alleen om te horen hoe het met mij gaat, neem ik aan?’

‘Nee,’ gaf ik toe. ‘Ik zit in de problemen omdat ik die man achterna ben gereden. Die heeft me aangegeven bij de politie.’

‘Wát? Hoe durft hij!’

‘Hij zegt dat ik hem omver heb gereden en hem toen heb opgejaagd.’ Ik zuchtte. ‘De politie wil niet geloven dat de man mij eerst heeft aangevallen en daarna u omver heeft gerend.’

‘Dus je hebt mij nodig als getuige.’

Ik knikte. ‘Dat zou super zijn.’

‘Maar natuurlijk doe ik dat. Geef mij je telefoonnummer maar, dan bel ik je ouders op,’ stelde mevrouw Van Keulen voor. ‘Het is toch werkelijk verschrikkelijk van die vent. Weet je wie het was?”

‘Ja,’ antwoordde ik. ‘Meneer Bergmans.’

‘Aha, kijk aan!’ riep de oude dame. ‘Die naam ken ik. Nou, het zal hem nog lang heugen wat hij vandaag heeft gedaan.’

‘Meent u dat?’

‘Ik zal hem in elk geval aangeven bij de politie,’ verzekerde mevrouw Van Keulen mij. ‘Zo onbeschoft als hij zich heeft gedragen!’

Ze stond op, haalde een bloknoot en een pen en schreef mijn naam, ons adres en telefoonnummer op.

‘Steinberg?’ vroeg ze verbaasd. ‘Van Provinciale Staten? Ben jij zijn dochter?’

‘Ja.’

‘Ik ken jouw ouders wel. Mijn man, hij is helaas overleden, zat in dezelfde rotaryclub. En ik houd me bezig met moderne kunst, zoals je ziet.’ Ze lachte en wees op de schilderijen aan de muren. ‘Jouw vader is ook kunstliefhebber en ondersteunt de kunstenaars in onze regio. Ik zal jouw ouders vanavond nog bellen.’

Dat was een pak van mijn hart.

‘Jij hebt vandaag grote moed getoond. En je hebt een heel mooi paard.’ Mevrouw Van Keulen glimlachte. ‘Mijn familie heeft altijd paarden bezeten.’

‘Oh, dat is cool.’ Ik glimlachte ook. ‘Komt u een keer naar de manege?’

‘Graag.’ Ze wierp een blik op haar horloge. ‘Maar nu kun je beter naar huis gaan. Anders worden je ouders ongerust.’

Half zeven! Zo laat al! En ik was mijn telefoon vergeten. Ik sprong op en bedankte mevrouw Van Keulen nog een keer.

‘Nee, ik moet jou bedanken! Zonder jou had ik nooit geweten door wie ik nu zoveel pijn heb.’ Ze liep met me mee naar de deur. Ik riep Alissa, die met haar tong uit haar bek kwam aangerend. ‘We kunnen ook een keer samen met de honden gaan wandelen!’ riep mevrouw Van Keulen me nog na.

‘Heel graag!’ Ik zwaaide en liep naar de poort. ‘Vergeet u alsjeblieft niet mijn ouders op te bellen!’

‘Nee, dat zal ik nu meteen doen! Dag Charlotte!’

Opgelucht liep ik naar huis. Mevrouw Van Keulen zou mijn ouders en de politie opbellen. Daarmee werd bewezen dat ik niet achter die man was aangegaloppeerd enkel en alleen om hem te pesten. Die stomme agent zou me nu wel moeten geloven! En die meneer Bergmans zou nog spijt krijgen dat hij ruzie met me had gezocht!

Thuis was de stemming om te snijden. Mijn moeder was woest omdat ik zo lang met de hond was weggebleven.

Zonder telefoon!

‘Je was zeker in de manege!’ zei ze wantrouwend. ‘Ik had toch gezegd dat je dat niet mocht!’

‘Nee, daar was ik niet,’ sprak ik haar tegen. ‘Ik was bij de vrouw die door die man omver is gegooid.’

Op dat ogenblik ging de telefoon.

‘Wij spreken elkaar nog!’ zei mijn moeder met een dreigende ondertoon voor ze de telefoon opnam. ‘Dek alvast de tafel!’

Ik ging op de onderste traptree zitten, trok mijn schoenen uit en dekte de tafel, hoewel mijn broer dat eigenlijk ook had moeten doen.

‘Ach, mevrouw Van Keulen,’ hoorde ik mijn moeder zeggen, met haar vrolijkste stem. Of ze zich niet net nog vreselijk kwaad had gemaakt. ‘Hoe gaat het met u?’

Toen zei ze een tijdje niets anders dan ‘ach’ en ‘ik begrijp het’. Later, tijdens het avondeten, wilden mijn broers en zusje natuurlijk weten wat er was gebeurd en waarom mama zo boos op mij was geweest. Ik vertelde het en Flori vond het maar wat jammer dat hij die twee agenten had gemist.

‘Chill,’ vond Phil. ‘Ben je echt achter die gast aangereden? Dat had ik wel eens willen zien!’

‘Ik ken die man geloof ik,’ zei Cathrin. ‘Pas heeft iemand ook naar me lopen schreeuwen toen ik met Alissa in het bos was. Die hardlopers zijn echt erg.’

‘Hé, ik ren ook,’ riep Phil. ‘Het is echt heel vervelend als je telkens in de paardenpoep trapt!’

‘Je kunt er toch omheen lopen?’ zei ik. ‘Het is in elk geval niet normaal om met een tak op een paard in te slaan.’

Dat moest mijn grote broer ook toegeven. Hij wisselde vlug van onderwerp, zoals altijd als hij de discussie niet kon winnen. Een uur later, toen mijn vader thuiskwam, was de zaak zo goed als opgelost.

En ik was van alle blaam gezuiverd, behalve dan van het feit dat ik ondanks het verbod toch alleen het bos in was gereden.

‘Ongelooflijk dat uitgerekend die moraalridder Bergmans zich zo heeft misdragen,’ vond mijn vader. ‘En dan de brutaliteit om ook nog aangifte te doen. Daar klopt toch iets niet met zijn kijk op de dingen.’

‘En ik vind het ongelooflijk dat jij meer vertrouwen had in de politie en in die vent dan in mij, je eigen dochter,’ wierp ik mijn moeder theatraal voor de voeten.

‘Het spijt me,’ antwoordde ze. ‘Maar ik schrok me dood toen ik jou uit die politiewagen zag stappen.’

‘Hoe moet het nu verder?’ wilde ik weten.

‘Morgen bel ik de politie om orde op zaken te stellen,’ zei mijn vader. ‘En dan moeten we afwachten wat Bergmans dan doet. Als ik hem was zou ik niet zo hoog van de toren blazen.’

Later, op mijn kamer, checkte ik mijn telefoon en vond weer een heleboel berichtjes. De whatsapp-groep Red de manege had intussen tweeëndertig leden en Stefan nodigde iedereen woensdagavond om zes uur uit in Café Merci in het winkelcentrum voor een ‘actie bijeenkomst’. Ik kreeg ook nog een extra bericht dat de jeugdcommissie, met uitzondering van Gunter, een uur eerder in het casino bij elkaar zou komen voor een informele vergadering. Het ging dus beginnen! Wij zouden de manege niet zonder slag of stoot prijsgeven.

Het organisatie-comité

‘Waarom heb je Gunter niet uitgenodigd?’ vroeg Cordula. ‘Hij is toch hoofd jeugdzaken?’

‘Dit is geen officiële vergadering van de jeugdcommissie,’ zei Stefan. ‘Iemand moet dit initiatief leiden en dat doen wij. Is iemand daartegen?’

Hij keek van de een naar de ander en we schudden allemaal ons hoofd.

‘Dan is dat helder.’ Stefan zat aan het hoofd van de tafel en had als vanzelfsprekend de leiding genomen. ‘Oké… ik wil alle feiten die jullie bekend zijn op een rijtje zetten. Maar ik heb intussen nog veel meer ontdekt…’ Hij liet een veelbetekenende stilte vallen en lachte triomfantelijk. ‘… want ik weet om welk stuk grond het gaat. Het ligt aan de andere kant van het dorp achter de snelweg en het industrieterrein en het is ideaal, want daar wil niemand wonen. Er is eindeloos veel grasland en je bent er meteen in het buitengebied.’

‘Snelweg en industrieterrein?’ Cordula trok een scheef gezicht. ‘Dat klinkt naar veel lawaai en uitlaatgassen. Als een paard op hol slaat rent hij recht voor een auto!’

‘Dat lijkt erger dan het is.’ Stefan had zich perfect voorbereid. Hij spreidde een plattegrond over de tafel uit waarop hij het stuk grond rood had gemarkeerd.

‘We zitten nu midden in een woonwijk aan een drukke straat. Ik kan me niet herinneren dat hier ooit een paard op hol is geslagen. Er moet natuurlijk een hek omheen, net als hier.’

Hij wees op de plattegrond.

‘Dit zijn allemaal akkers en weilanden,’ legde hij uit. ‘Ik ben er gisteren naartoe gegaan en heb verschillende foto’s gemaakt. We zouden de paarden buiten kunnen laten grazen en er is echt veel ruimte. Je kunt vandaaruit zo het vrije veld in rijden of de bossen en de heuvels in. Het is dus perfect!

Ik was onder de indruk van wat hij in die korte tijd allemaal had uitgezocht.

‘En wat is dan nu het probleem?’ vroeg Merle.

‘Er zijn drie moeilijke kwesties.’ Stefan fronste zijn voorhoofd. ‘Nummer één: de gemeenteraad moet toestemmen. Nummer twee: de eigenaar wil er waanzinnig veel geld voor hebben. Hij zou het stuk grond liever aan de projectontwikkelaar verkopen die daar in de buurt al 50 twee-onder-eenkappers en vrijstaande huizen bouwt. Nummer drie: de vereniging heeft geen geld. Misschien kunnen we subsidie krijgen van de provincie maar het grootste deel moeten we toch zelf ophoesten. En het gaat om een paar miljoen!’

Dat had mijn vader ook allemaal al verteld.

‘Voor zover ik weet moeten milieubescherming en natuurbeheer ook toestemming geven,’ gooide ik mijn kennis op tafel en iedereen keek me verbaasd aan.

‘Ja, dat klopt,’ erkende Stefan. ‘Maar dat doen ze wel als ze een goed plan voorgelegd krijgen.’

‘En wat kunnen wij nu doen?’ wilde Doro weten. ‘We zijn gewoon een paar jongeren, meer niet! Niemand zal naar ons luisteren.’

‘Fout gedacht!’ zei Stefan vurig. ‘Dit moet een grote zaak worden! Maar op dit ogenblik hebben wij nog geen echte lobby, de mensen weten niet hoe belangrijk de ruitersport is. Daar moeten wij verandering in brengen.’

‘Geen wat?’ vroegen Doro en ik tegelijk en Stefan keek ons geërgerd aan.

‘Lobby is zoiets als… eh… nou ja…’

We hadden hem van zijn stuk gebracht.

‘Dat betekent dat we niet erg veel ondersteuning hebben,’ verklaarde Cordula. ‘Hoe wil je dat voor elkaar krijgen, Stefan?’

Ze was duidelijk niet overtuigd.

Stefan haalde diep adem, hield hem even in en ademde weer uit.

‘Tja,’ zei hij toen. ‘Daarom zijn we hier. Om te brainstormen. We hebben een paar goede ideeën nodig, die weinig geld kosten. Zeggen jullie nou ook maar eens wat.’

‘Een Facebookpagina?’ stelde Merle voor. ‘En geld inzamelen!’ ‘De mensen moeten begrijpen dat ruitersport niet alleen voor de rijken is,’ zei Cordula. ‘Met paarden omgaan heeft een hoge opvoedkundige waarde. Daar moeten we iedereen van zien te overtuigen.’

‘Precies!’ riep Doro. ‘We kunnen flyers ontwerpen en uitdelen.’ ‘We organiseren een open dag of een protestrit door het centrum,’ zei ik. ‘Het liefst als de gemeenteraad vergadert.’

‘Dat is goed!’ Stefan was enthousiast. ‘Prima voorstellen allemaal! We gaan dat zo dadelijk met de anderen bespreken. Oké, over een half uur zien we elkaar in Café Merci! Zorg dat je op tijd bent!’

Doro en ik gingen eerst nog naar de manege. We hadden allebei al gereden en Doro moest Cornado het dek nog opdoen. Draco en Katie waren bezig hun paarden te zadelen toen Michael de stalgang in kwam.

‘Ha, ik moest jullie net hebben,’ zei hij. Katie lachte naar hem, maar hij liep haar voorbij en kwam naar Doro en mij. Katies gezicht betrok.

‘Ik probeer een nieuwe tijd voor de wekelijkse springles te vinden,’ zei Michael. ‘Zaterdagmiddag om vier uur in plaats van woensdagavond. Zou dat kunnen?’

We knikten. ‘Veel beter. Komt goed uit.’

‘En ons wordt niks gevraagd?’ zei Katie kattig.

‘Van jullie weet ik al dat het uitkomt,’ zei Michael. ‘Jullie hebben altijd op zaterdagmiddag gereden.’

‘En hoeveel mensen wil je in die minibak bij elkaar proppen, als ik vragen mag?’ wilde Katie weten. ‘Moeten we daar met zijn vieren tegelijk springen?’

‘Waarom niet?’ Michael knikte. ‘We rijden toch geen parcours met tien hindernissen?’

‘Nou, ik denk dat mijn moeder liever heeft dat je ons privéles geeft,’ zei Katie.

‘Onmogelijk. Ik kan in de winter de bak niet voor jullie alleen reserveren,’ zei Michael. ‘Ik ga om twee uur springles geven aan de beginners, om drie uur aan de gevorderden en om vier uur aan de beste springers.’

Hij gaf ons een knikje en liep door. Doro en ik wisselden een blik en lachten blij. Dus wij hoorden bij de besten!

‘Mag ik er even langs?’ Isa kwam met Natimo de bak uit en bleef voor Katies paard staan.

‘Nee, ik ben bezig,’ zei Katie bazig.

‘Maar ik heb haast.’ Isa bleef vriendelijk, zoals altijd.

‘En waar moeten wij met onze paarden heen?’ snoof Draco. ‘Er is hier niet eens een poetsruimte.’

‘Laat dat brave paardje van je even een stukje opzij gaan,’ zei Isa. ‘Dan gaat het net.’

‘En hoe weet ik of jóuw paard braaf is?’ Draco maakte geen aanstalten zijn paard om te draaien. ‘Onze paarden zijn behoorlijk kostbaar. Dus dat er niet naar ze getrapt wordt.’

‘Natimo is superbraaf,’ verzekerde Isa hem. ‘Zet je paard even in zijn box, tot ik voorbij ben.’

Gaby, Susanne, Annika en Dana kwamen de hoek om.

‘Gaan jullie zo ook naar de vergadering?’ vroeg Gaby.

‘Natuurlijk,’ zei Doro. ‘Ik moest mijn paard alleen even zijn dek op doen.’

‘Ik kom ook.’ Isa wees met haar hoofd naar Draco’s paard. ‘Maar het kan nog even duren. Probleempje.’

‘Hoezo?’ vroeg Gaby. ‘Er is toch plaats genoeg.’ En voor Draco iets kon doen, ging ze resoluut naar zijn paard en drukte het opzij.

‘Dank je,’ zei Isa hoffelijk, liep Draco voorbij en voerde Natimo naar zijn box naast die van Cornado.

‘Hoe durf je mijn paard aan te raken?’ blafte Draco tegen Gaby. ‘Ach, ik dacht dat jij bang voor hem was,’ zei ze luchtig. ‘Dat leek in elk geval zo. Ik wilde je alleen maar helpen.’

Doro en ik grijnsden, maar Draco stikte bijna van ergernis. ‘Die gasten hier sporen niet,’ gromde hij. ‘Je kunt hier niet eens rustig opzadelen. Mijn paard wordt er zenuwachtig van.’

Zijn paard zag er anders helemaal niet zenuwachtig uit. Hij stond er volkomen ontspannen bij. Paarden zijn kuddedieren en hebben graag andere paarden en mensen om zich heen.

We vertrokken samen met Gaby en Klavertje Driekwart. Toen we het winkelcentrum inliepen zagen we een lange rij voor de deur van het café. Stefan had op ongeveer dertig man gerekend, maar er waren er al dubbel zoveel gekomen en het café barstte bijna uit zijn voegen.

Doro en ik drongen ons naar de tafel waaraan de jeugdcommissie plaats zou nemen. Oliver, Karsten en Ralf waren er natuurlijk ook en zo te zien alle jeugdleden van de rijvereniging. De meesten kende ik goed, maar er waren er ook bij die ik maar een paar keer had gezien. Maar voor hen was de manege blijkbaar net zo belangrijk als voor ons, anders waren ze niet gekomen.

‘Te gek!’ riep Stefan stralend, toen hij ons zag.

Dat was het ook echt! Om zes uur was het café bomvol, de serveersters kregen het bijna niet voor elkaar om iedereen van een hapje en een drankje te voorzien. Veel leden moesten staan, omdat er te weinig zitplaatsen waren.

‘Lotte, kom. Jij zit naast mij.’ Stefan schoof de stoel voor me naar achteren.

‘Dank je.’ Ik verbaasde me een beetje. Zo aardig en voorkomend kende ik Stefan helemaal niet! Hij lachte naar me, toen tikte hij met een vork tegen zijn glas. Het werd rustig.

‘We zijn blij dat jullie met zo velen aan onze oproep gehoor hebben gegeven,’ begon hij. ‘Jullie weten waar het om gaat. Onze oude manege zal aan het eind van het jaar worden afgebroken.’ Gemompel.

‘Dat komt natuurlijk niet helemaal als een donderslag bij heldere hemel,’ ging Stefan verder. ‘Het huurverdrag met de gemeente was twintig jaar geleden al verlopen en werd toch nog twee keer tien jaar verlengd. Maar nu is de beslissing definitief. Het is iedereen ook wel duidelijk dat de toestand nu niet optimaal is, niet voor de paarden en ook niet voor de ruiters. De vereniging wil graag een nieuwe manege bouwen en er zijn al onderhandelingen gaande. Maar er moeten nog veel problemen worden opgelost.’

Stefan was in zijn element. Hij liet het stuk grond waar het om ging zien op de kaart en verklaarde de moeilijkheden die de nieuwbouw en een verhuizing in de weg stonden.

‘Je kunt dus zeggen,’ besloot hij dramatisch, ‘dat het er slecht voor staat met onze rijvereniging. Als er geen oplossing komt, dan zit de vereniging negentig jaar na zijn oprichting zonder manege.’

‘Maar waar moeten wij dan rijden?’

‘Wat gebeurt er met Sporty en Flocki?’

‘Ja, wat gebeurt er met de paarden?’

Iedereen praatte door elkaar en het duurde lang voor Stefan het weer rustig kreeg.

‘Voor velen van ons komt er dan een eind aan het rijden en voltigeren,’ zei hij. ‘Ook voor mij. Niet iedereen kan zich een eigen paard permitteren en het is te ver naar andere maneges, ook omdat er dan na school te weinig tijd overblijft. Trouwens, maar twee of drie maneges in de omringende dorpen bieden een lesprogramma aan. En precies daarom willen we voor het voortbestaan van de vereniging en voor de bouw van een nieuwe manege vechten. We hebben veel ondersteuning nodig, want zoals jullie weten is de paardensport niet zo populair als voetbal, hockey of tennis. Nog altijd heeft paardrijden een elitair imago. En daarom hebben we jullie vandaag bij elkaar geroepen. Wat kunnen we doen? Kunnen we de mensen die het voor het zeggen hebben ervan overtuigen dat onze vereniging niet ten onder mag gaan? We hebben al wel een paar ideeën, die we jullie willen voorleggen. Lotte, vertel maar.’

‘Hoezo ik?’ vroeg ik geschrokken.

‘Omdat jij een paar supergoede ideeën had en ik een droge keel.’ Stefan ging zitten, knipoogde naar me en dronk zijn glas cola in één teug leeg. Ik stond op, staarde naar de verwachtingsvolle gezichten en merkte dat ik vuurrood werd.

‘Ik eh… ja…’ stotterde ik. ‘Ik ben eigenlijk onvoorbereid.’

‘Wij zijn het maar! Maak je niet druk!’ riep Ralf van achter uit de zaal en iedereen lachte.

‘Ahum,’ kuchte ik. ‘Nou ja… ik vind dat we iedereen moeten laten zien wat wij allemaal doen op de manege. Ik dacht aan een open dag met demonstraties rijden en voltigeren. En we kunnen met de paarden naar het raadhuis rijden, als daar een vergadering is. Dat zou wel effect kunnen hebben, vooral als we de krant erbij halen.’

‘Lijkt me super!’ riep iemand en opeens begon iedereen te fluiten en te applaudisseren.

‘Behalve om vergunningen en zo gaat het ook om geld. Een manege bouwen is waanzinnig duur. We moeten subsidie zien te krijgen, daarom moeten we absoluut niets doen waarmee we negatief overkomen. Het belangrijkste is om duidelijk te maken hoeveel kinderen en jongeren er in de vereniging actief zijn. Denk ik.’ Ik voelde me steeds zekerder worden en was plotseling helemaal niet meer zenuwachtig. ‘Maar wij alléén krijgen dat niet voor elkaar. We hebben hulp nodig van onze ouders en van de volwassen leden. Maar dan moeten we wel met een goed plan aankomen. En daarom zijn we hier, om ideeën te verzamelen.’

‘Wij van de jeugdcommissie hebben het initiatief genomen,’ zei Stefan, die zijn stem blijkbaar terughad. ‘Maar toch moeten we een organisatiecomité vormen, want er is veel werk te doen. In elk geval is iedereen, of hij nu wel of niet in de commissie zit, hartelijk welkom mee te werken.’

Een uur later was, na een uitvoerige discussie, het comité gekozen. Stefan was unaniem tot voorzitter gebombardeerd. Klavertje Vier zou de Facebookpagina op zich nemen en ook de andere social media. Gaby, Merle, Beate en Jutta werden tot coördinatoren benoemd. Die zouden alle jongeren tot aan het kleinste voltigekind bij de actie betrekken. Stefan, Cordula, Isa en ik zouden de ‘politieke opdracht’ op ons nemen. Contact leggen met het bestuur, burgemeester en gemeenteraad. Doro, Oliver, Karsten en Ralf werden verantwoordelijk voor het maken van flyers.

‘Ik ken de sportredacteur van de krant,’ zei Oliver. ‘Die heeft het eigenlijk alleen maar over voetbal maar ik wed dat hij ook wel iets over ons wil schrijven.’

‘Heel goed.’ Stefan knikte. ‘Dan leg jij het contact met de pers. Is sowieso beter, een paar jongens in die groep.’

‘Hé jij, macho!’ riep Gaby en alle meisjes floten en protesteerden. Maar Stefan had niet helemaal ongelijk. Er liepen niet zoveel jongens rond in de manege. Vijfennegentig procent was meisje, net zoals in alle maneges op de wereld. Als wij onze sport als een brede sport voor jong en oud in de openbaarheid wilden brengen, dan zag het er echt wel beter uit als er ook een paar jongens bij waren.

‘Oké,’ zo beëindigde Stefan even na acht uur de vergadering. ‘Over een week komen we weer bij elkaar. Dan moet er al wat vooruitgang geboekt zijn. Want als we nu niets doen dan is het over elf maanden met de manege gedaan.’

Dragon-mum in actie

Wenkbrauw-Katie en Draco hadden het al binnen een paar dagen klaargespeeld zich totaal niet geliefd te maken op de manege. Ze snauwden de leerling-ruiters die toevallig in de weg stonden af om vrije doorgang in de stalgang te krijgen. In de bak hielden ze nooit rekening met anderen en in het casino betaalden ze hun drankjes niet, totdat meneer Boshof maar niets meer voor ze inschonk. Hun grote zadelkast, waarvoor in onze kleine zadelkamer geen plaats was, stond aan het eind van de stalgang pal voor de box van Jutta’s paard Quick. Het ergste was nog dat ze bijna nooit zonder hun moeder naar de manege kwamen. Mevrouw Van Rechteren poetste de paarden, ruimde de zadelkast op, zat telefonerend boven in het casino of op de kleine tribune in de bak en bemoeide zich werkelijk overal mee. Het hooi was te stoffig, een box niet goed uitgemest, er zaten krassen op de zadelkast, de trens van Asset zag eruit alsof iemand anders hem had gebruikt.

‘Over veertien dagen doen Sven en Katie mee met de kaderselectie,’ zei mevrouw Van Rechteren met haar doordringende stem tegen Michael Weyer, toen Doro en ik die zaterdagmiddag met onze paarden de bak binnenkwamen. ‘Dan moeten ze toch ook weer een parcours rijden.’

Er stonden nog drie kleine hindernissen van de vorige springlessen.

‘Het is voldoende als ze hun paarden gymnastiseren. Dat ze kunnen springen, dat weten we wel,’ zei Michael met bewonderenswaardig engelengeduld.

‘Dragon-Mum in actie,’ zei Doro grijnzend.

Ik lachte. Doro had geen betere bijnaam kunnen bedenken. Mevrouw Van Rechteren had zich als een echte moederdraak ontpopt!

Draco en Katie waren ook al in de bak. Ze leken net een tweeling. Met allebei een lichtbruin jack met een sticker van het wapen van Hessen op de mouw, wat erop wees dat ze kaderleden waren. Een zandkleurige rijbroek, bruine rijlaarzen en beenkappen met een bruine streep in het midden. Hun paarden droegen dezelfde kleur bruine dekjes en peesbeschermers met springschoenen. Ze zagen eruit als wedstrijdpaarden uit een professionele stal.

‘Wat doen jullie hier?’ vroeg Dragon-Mum aan ons en ze bekeek ons geringschattend. ‘Dit is een springles.’

‘Precies. Wij springen ook,’ zei ik.

‘Wat? Mischa! Vier leerlingen? Hoe moet dat?’ spuugde Dragon-Mum. ‘Katietje, zit toch recht op je paard! En Svennie, laat je teugel lang. Bij Star Appeal moet je het opbouwen, steeds iets langer, tot hij warm is. Dat weet je toch!’

Ik zou door de grond zijn gegaan als Dragon-Mum mijn moeder was geweest en me zo, voor alles en iedereen, als een kleuter had behandeld.

‘Karin, ga alsjeblieft naar de tribune,’ zei Michael. ‘En doe de deur dicht.’

‘… en hou eindelijk je mond, mammie,’ murmelde Doro. Ik moest weer giechelen. Dragon-Mum wierp ons een scherpe blik toe, maar ze deed gehoorzaam wat Michael vroeg. Oliver, Karsten, Beate en Ralf, die het uur voor ons hadden gereden, kwamen binnen en gingen naast haar op de tribune zitten.

Won Da Pie had het naar zijn zin. Hij kauwde op zijn bit en trappelde opgewonden, want hij hield van springen en kon nauwelijks wachten. Dat kende ik inmiddels en ik maakte me er geen zorgen over, omdat ik wist dat hij rustig zou worden zodra het springen begon. Doro en ik zouden op de rechtervolte en Katie en Draco op de linkervolte onze paarden in draf en in galop opwarmen. Draco’s paard met de protserige Engelse naam Star Appeal, was een grote donkerbruine ruin die elke keer opzij sprong als hij langs de deur moest draven. Hij gooide zijn hoofd omhoog en zette zich vast.

‘Man, wat doe je toch!’ riep Draco geërgerd en bracht zijn paard tot stilstand. ‘Omlaag met dat hoofd!’

‘Zal ik je hulpteugels even halen, Svennie?’ riep Dragon-Mum vanaf de tribune. Oliver en Karsten stootten elkaar grinnikend aan.

‘Ja, ik geloof dat…’ antwoordde Draco, maar toen greep Michael in.

‘Niks hulpteugels!’ riep hij. ‘Doe eens wat meer moeite! Buitenteugel, binnenbeen. En hou je hand stil.’

Ik liet Won Da Pie aangalopperen. Hij sloeg uit en schopte tegen de wand. Star Appeal schrok zo van de knal dat hij uit de baan vloog en ook nog bokte. Draco, die er niet op verdacht was, vloog met een boog uit het zadel.

Draco-Mum sprong op. ‘Schatje! Svennie! Heb je je pijn gedaan?’ riep ze bezorgd.

‘Blijf op de tribune, Karin!’ Michael had de ruin al weer gevangen maar Draco zat nog steeds als een zoutzak op de grond. ‘Nul komma nul controle,’ zei Doro lachend.

‘Kom, opstaan en opstijgen, Sven.’ De altijd zo geduldige instructeur begon zich langzamerhand te ergeren.

‘Ik heb echt geen zin meer,’ klaagde Draco en hij klopte het zaagsel van zijn kleren. ‘Kan die meid haar knol niet beter onder controle houden? Hoe kan ik me zo concentreren?’

Hij bedoelde mij maar ik slikte mijn antwoord in en liet Won Da Pie op de linkervolte galopperen. In een vliegende galopwissel veranderde ik van hand. Doro was ook aan het galopperen en Katie draafde op de rechtervolte.

Eindelijk zat Draco weer op zijn paard maar hij was bang, dat was duidelijk te zien. Katie reed echt goed, klassen beter dan haar grote broer. We lieten onze paarden over grondbalken draven, reden daarna de hele baan, slangenlijnen en voltes. Na een kwartier begonnen we met springen. Meerdere hoogtesprongen achter elkaar over gekruiste balken. Won Da Pie kon het niet laten zo af en toe na een sprong uit te slaan.

‘Als je je paard niet aan kunt heb je in een springles niks te zoeken,’ siste Draco me toe toen ik hem op de korte kant voorbij galoppeerde.

Ik deed net of ik hem niet had gehoord maar prikte Won Da Pie expres met de sporen waarop hij meteen weer uitsloeg. Dat was gewoon een grapje van hem, je reinste balorigheid. Zodra de hindernissen hoger werden hield hij daarmee op.

Het was echt leuk. Michael gaf goed les, zag ieder foutje en elke onachtzaamheid en corrigeerde ogenblikkelijk. Op die manier een uur rijden was vermoeiend voor paard en ruiter. Toen we klaar waren en de teugels lieten vieren, dampten de paarden behoorlijk.

De leerlingen van de vorige twee uren kwamen van de tribune en begonnen de palen en staanders weg te dragen. De ruiters die hadden staan wachten tot onze les was afgelopen kwamen met hun paarden de bak in.

‘Kunnen ze niet wachten tot wij eruit zijn?’ zeurde Draco prompt. Hij sprak nooit iemand direct aan, dat was me al eerder opgevallen. Zijn moeder was juist heel direct.

Alsof ze op een aanleiding had zitten wachten bemoeide Dragon-Mum zich er onmiddellijk mee. ‘Ja, precies. Jullie kunnen toch wel tien minuten wachten tot de kinderen de bak uit zijn?’ ‘Dat kunnen we niet, mevrouw,’ zei Oliver op overdreven hoffelijke toon. ‘De anderen willen namelijk ook nog rijden. Maar u kunt misschien ook iets wegdragen? Bij ons is het gebruikelijk dat iedereen met het opbouwen en afbreken helpt.’

Hij reikte haar een springpaal aan maar ze negeerde hem.

‘Mensen!’ riep Oliver daarom. ‘Laat een hindernis staan voor Draco en Katie. Iedereen die springles heeft, moet helpen!’

‘Ik heb al eens gezegd dat ik niet wil dat mijn zoon zo wordt genoemd,’ ging Dragon-Mum tegen Oliver tekeer. ‘Hij heeft een naam.’

‘Ach ja.’ Oliver liep met de balk balancerend op zijn schouder door de bak. ‘Svennie, we laten voor jou en je zusje nog een beetje over om te dragen, oké?’

Draco liep rood aan, perste zijn lippen op elkaar en zei niets. Bijna niemand kon zijn lachen inhouden en toen mijn blik toevallig Katies blik kruiste, meende ik een lachje om haar lippen te zien spelen.

‘Weet je wat dat is, wat jij hier doet?’ gilde Draco’s moeder. ‘Dat is pure pesterij! Je moest je schamen, jongen! Die twee meiden zitten ook nog op hun paarden en steken geen vinger uit!’

‘Hé!’ riep Doro dwars door de bak. ‘Wij hebben om half drie alles mee opgebouwd!’

Toen sprong Katie van haar paard en drukte een verdwaasde Dragon-Mum haar teugels in de hand.

‘En nu zeg je niks meer!’ zei ze bijna dreigend, liep weg, tilde een balk op en sleepte die naar buiten.

Vijf minuten later waren alle hindernissen opgeruimd, Katie nam de teugels weer van haar moeder over en bracht haar paard naar de stal.

Wij troffen elkaar boven in het casino aan onze stamtafel. Oliver en Karsten presenteerden de eerste ontwerpen voor de flyer. Stefan, Cordula en Gaby doken op en later kwam Klavertje Driekwart er ook nog bij.

‘We hebben al 182 likes op Facebook,’ meldde Susanne. ‘En dat in minder dan drie dagen.’

Iedereen was enthousiast, de ontwerpen voor de flyer gingen van hand tot hand.

‘Ik heb een namenlijst van de wethouders en gemeenteraadsleden gedownload en uitgeprint,’ vertelde Stefan en hij haalde een formulier uit zijn map. ‘De namen van de mensen die voor ons belangrijk zijn heb ik al aangekruist.’

Doro, die naast hem zat, overzag de lijst.

‘Shit Lotte!’ riep ze uit en schoof me het formulier toe. ‘Er staat een Peter Bergmans op!’

‘Wat?’ Ik staarde haar perplex aan.

‘Die Bergmans moeten we absoluut aan onze kant zien te krijgen.’ Stefan knikte beslist. ‘Hij is namelijk voorzitter van de raadscommissie bestemmingsplan, nieuwbouw en wegenaanleg en zelfs locoburgemeester.’

Het duizelde me. Het was of er zich plotseling een groot zwart gat voor me opende.

‘O nee,’ mompelde ik. ‘Dat zal toch niet waar zijn?’

‘Wat heb jij nou?’ vroeg Gaby. ‘Je wordt ineens zo wit als een doek.’

‘Ik vrees dat we weinig kans hebben bij die Bergmans,’ zei ik schor. ‘Die vent haat paarden – en ruiters nog meer. Hij is echt een vreselijke man.’

‘Hoe kom je daar nou bij?’ Stefan keek me verbaasd aan. ‘Hij woont een paar huizen bij mij vandaan. Hij is best aardig, voor zover ik weet.’

Ik voelde me hopeloos.

‘Jullie weten toch dat maandag de politie hier was?’ vroeg ik en ze knikten allemaal. Zoiets ging natuurlijk als een lopend vuurtje rond. ‘Dat kwam omdat ik met Won Da Pie achter een hardloper ben aangereden, die me had uitgescholden en met een tak naar Won Da Pie had geslagen.’

‘Waaaat?’ Susanne en Annika zetten grote ogen op.

‘Oh, zoiets heb ik ook pas nog meegemaakt,’ riep Jutta.

‘Ik ook!’ knikte Isa.

‘Dat was nog niet alles.’ Ik zuchtte. ‘Terwijl hij tegen me aan het schreeuwen was, liep een andere hardloper tegen Wondy aan. Die schrok, sprong opzij en daardoor gleed die brulaap uit, recht in de modder.’

‘Net goed,’ zei Jutta triomfantelijk. ‘Rechtvaardigheid moet er zijn.’

‘Nou ja, toen begon die kerel natuurlijk nog harder te schelden. Woedend liep hij verder en rende een oude vrouw omver. Ik ben hem tot bij zijn auto gevolgd en heb zijn kenteken onthouden. Ik wilde weten wie hij was, omdat hij die vrouw gewoon had laten liggen. Maar toen ik terugkwam op de manege bleek dat die vent de politie had opgebeld en mij had aangegeven wegens mishandeling en bedreiging of weet ik wat nog meer.’

Stefans gezicht betrok meer en meer.

‘Ga nou niet zeggen…’ begon hij.

‘Ja.’ Ik knikte bedrukt. ‘Die meedogenloze zak was Peter Bergmans.’

Teleurstelling en geluk

Een paar seconden bleef het doodstil aan tafel, iedereen staarde me aan.

‘Nou, dan kunnen we het wel vergeten,’ zei Stefan toen somber. ‘Die vent heeft super veel invloed. Fantastisch gedaan, Lotte!’ ‘Maar ik kon toch niet weten wie hij was?’ verdedigde ik me. ‘Ik reed gewoon heel rustig, tot hij als een gek begon te schreeuwen. Dat de paarden alles onderpoepen en dat ze de weg ruïneren en dat ruiters sowieso verwend en arrogant zijn. Wat had jij dan gedaan?’

Stefan gaf geen antwoord.

‘Nou, ik had hem meteen vanaf mijn paard een hengst voor z’n kop verkocht,’ zei Oliver.

‘En zeker nadat hij die oma zomaar had laten liggen.’

‘Dit is pure tijdverspilling.’ Stefan raapte zijn papieren bij elkaar. ‘We kunnen ons dit allemaal besparen. Met iemand die zo’n hekel heeft aan paarden, maken wij geen enkele kans.’

Hij stond daadwerkelijk op en verliet het casino. Susanne, Annika en Dana gingen hem achterna.

‘Nou, super!’ Ik sloeg van ellende mijn handen voor mijn gezicht. ‘Het is allemaal mijn schuld.’

‘Onzin!’ zei Gaby met nadruk. ‘We leven toch niet in een dictatuur! Hier heeft niemand alléén de macht om over zoiets te beslissen. Jullie hebben toch gehoord hoe verschrikkelijk die man zich heeft gedragen. Stel je voor dat het in de krant komt! Dan kan hij wel inpakken als locoburgemeester.’

‘Precies!’ Oliver knikte. ‘We mailen hem dat we zijn gedrag in de openbaarheid brengen als hij niet instemt met de nieuwbouw van de manege.’

‘Dat is chantage,’ waarschuwde Cordula. ‘Daar doe ik niet aan mee.’

Isa was wel warm gelopen voor Gaby’s idee. ‘Ach, hem een beetje onder druk zetten, dat is toch niet verkeerd. We gaan toch niet om één zo’n kerel nu alles al opgeven?’

‘Stefan trekt wel weer bij,’ dacht Merle. ‘Als alles zo gemakkelijk zou zijn als hij het zich voorstelt, dan was er tien jaar geleden al een nieuwe manege gebouwd.’

De opbeurende woorden van mijn vrienden deden me goed, maar Stefans houding zat me dwars en mijn optimisme van de laatste dagen was vervlogen. Ik had die meneer Bergmans meegemaakt, hij had gewoon een pesthekel aan ons ruiters. Ik kon me met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat hij zich zou laten omturnen.

‘Ik moet gaan,’ zei ik en ik stond op. ‘Ik heb beloofd dat ik om half zeven thuis zou zijn.’

Ik betaalde de cola en schoot in mijn jack.

‘Hoe laat ga je morgen rijden?’ vroeg Doro.

‘Om een uur of twee,’ zei ik. ‘En jij?’

‘Dan kom ik ook tegen twee uur. Ik heb niet veel anders te doen.’ ‘Tot morgen dan. Doei!’ Ik zwaaide een beetje in de rondte. ‘Niet te veel piekeren hoor!’ zei Gaby.

Maar dat deed ik wel. Over die meneer Bergmans en over het feit dat het hele project bij voorbaat al mislukt was. Ik liep langzaam de trap af. Stefan had er zoveel moeite voor gedaan en het was zo leuk om het project met z’n allen te organiseren. Ik mocht het nu niet zomaar opgeven! Misschien moest ik meneer Bergmans mijn excuses aanbieden, hoewel ik dat eigenlijk niet terecht vond. Maar om de manege te redden zou ik bereid zijn het te doen. Eén argument om met de verhuizing in te stemmen had hij sowieso: hij zou in het bos niemand meer op een paard tegenkomen als de manege aan de andere kant van het dorp zou worden gebouwd. Dan kon hij door het bos rennen zonder in de paardenpoep te trappen of zich te ergeren aan kuilen in de weg.

De zware deur naar de stallen ging open, ik hoorde de stem van Dragon-Mum en verstopte me vlug in het gangetje naar de wc. ‘Katharina!’ riep ze. ‘Waar blijf je nou? We willen gaan!’

Ik ging vlug de wc in en botste tegen Katie op, die evenveel haast had eruit te komen als ik erin.

‘Kijk toch uit!’ zei ze kattig.

‘Sorry,’ zei ik. ‘Ik had je niet gezien.’

Ze zei niets terug en liep me met gebogen hoofd voorbij.

‘Stomme trut,’ mompelde ik en ging een van de drie toiletten in.

Ik had Katies gezicht maar heel even gezien maar ik durfde te wedden dat ze had gehuild. Waarom eigenlijk? Had mammie haar op haar kop gegeven? We mochten eigenlijk van geluk spreken dat Katie en Draco nooit zo lang in de manege waren. Ze kwamen als een soort aanval commando met mammie aan de leiding, haalden hun paarden uit de boxen, poetsten ze en zadelden ze in recordtempo op en reden na de les meteen weer weg.

Ik zou daar niks aan vinden. Voor mij was alles eromheen net zo belangrijk als het rijden zelf. Met mijn paard snoezelen, het heel lang en uitvoerig poetsen, het zadel invetten, met mijn vrienden kletsen of gewoon bij de lessen van de anderen gaan kijken en er iets van opsteken.

Ik wilde net doortrekken toen ik door het raampje dat op een kier openstond Draco’s stem vanaf het erf hoorde.

‘… heb geen zin meer in rijden,’ zei hij mopperend. ‘Die gasten hier zijn knettergek.’

‘Dit is al de vijfde manege waar we worden weggekeken,’ zei Dragon-Mum scherp. ‘Het is overal wat! Waarom is het toch zo moeilijk om normaal met mensen om te gaan?’

Dat moet zij zeggen, dacht ik spottend.

‘Het zou in elk geval al een stuk beter gaan als jij je niet overal steeds maar mee bemoeit!’ hoorde ik Katie zeggen.

‘Wij zijn geen baby’s meer, waar jij alles voor moet regelen.’

‘O, nu heb ík het zeker gedaan. Maar ik heb toch altijd…’ antwoordde Dragon-Mum. En toen knalden er drie autodeuren dicht, sloeg de motor aan en kon ik jammer genoeg niet meer horen wat ze verder nog zei.

Diep in gedachten verliet ik het toilet en liep de stalgang in, de boxen van Draco en Katie voorbij. Hun paarden, met een dek op, vastgesnoerd met dure riemen en kostbare anti-rolbeugel en bandages om alle vier de benen, slobberden van een speciale brei, die door Dragon-Mum in een speciale emmer met warm water werd klaargemaakt. Op beide boxen was een neongele tekst geplakt: PAARD NIET VOEREN EN NIET AANRAKEN BIJTERIG - HOOI NATMAKEN.

Zo kinderachtig. Het deed me denken aan de waarschuwingen die mijn kleine broertje altijd op zijn deur plakte, als hij iets wel of niet wilde.

Michael kwam de zadelkamer uit.

‘Voor ik het vergeet, Charlotte,’ zei hij en hij bleef staan. ‘Staat jouw paard eigenlijk al als wedstrijdpaard geregistreerd?’

‘N… nee. Hoezo?’

‘Begin maart is er een Late Entry in Bischofsheim. Daar kun je A-springen. Maar als Won Da Pie nog niet is geregistreerd dan moet je opschieten. En voor jezelf heb je ook een wedstrijdlicentie nodig. Je hebt toch wel een ruiterbewijs?’

‘Ehhh… ja. Natuurlijk.’ Ik staarde hem als door de bliksem getroffen aan. Hij zei dat zo achteloos alsof het niets bijzonders was om wedstrijden te rijden, echte wedstrijden.

‘Maar… maar hoe kom ik in Bischofsheim?’ vroeg ik.

‘Katie en Sven rijden daar ook. Op hun trailer is nog plaats voor twee andere paarden,’ zei hij glimlachend. ‘Zorg jij nu maar voor de nodige documenten, het andere wordt wel geregeld. Fijne avond nog.’

‘Ja, jij ook. Dank je wel,’ mompelde ik en ik strompelde als verdoofd de manege uit. Had ik net gedroomd of had Michael me echt voorgesteld een wedstrijd te rijden? Won Da Pie hinnikte toen hij me aan zag komen. Ik kroelde hem boven de bles op zijn voorhoofd, daar vond hij dat het fijnste.

‘Stel je voor, Wondy,’ zei ik, ‘jij en ik gaan A-springen bij een echte wedstrijd. Dat is toch geweldig, vind je niet?’

Mijn paard snoof alleen maar en wreef zijn hoofd tegen mijn schouder.

‘Dag schatje, ik moet weg! Tot morgen!’ Ik gaf hem een kus tussen zijn neusgaten en liep door de regen en de modder naar huis.

Duizend gedachten schoten door mijn hoofd. Peter Bergmans, Katies behuilde gezicht, de wedstrijd. Ik deed de voordeur open en hoorde stemmen in de kamer. Mijn vader zei iets in het Frans, er werd gelachen. Verwachtten mijn ouders bezoek uit Frankrijk? Uit de keuken kwam de geur van gebraden vlees. Ik ging via de hal naar de bijkeuken om mijn laarzen uit te trekken met de houten laarzenknecht.

‘Charlotte! Wat leuk om je weer te zien!’ zei plotseling een diepe stem in het Frans. Geschrokken keek ik om. Mijn linkervoet zat nog vast, ik verloor mijn evenwicht en viel om. Vanuit kikkerperspectief keek ik recht in Nicolas’ lachende ogen en naast hem stond… Thierry!

‘Charlotte gevloerd! Wat een vertrouwd gezicht!’ grijnsde Nicolas en hij trok me overeind. Hij sloeg zijn armen om me heen en kuste me op beide wangen. ‘Hoe gaat het met je? Kom je nu net van de manege?’

‘Ja, vandaag had ik springles.’ Opeens schaamde ik me dood. Mijn haren waren door mijn cap helemaal platgedrukt, de slierten hingen voor mijn gezicht. Ik durfde nauwelijks mijn ogen op te slaan om Thierry aan te kijken. Ik had me ons weerzien heel anders voorgesteld.

‘Salut, zoutzak,’ zei Thierry op dat moment en gaf me toen ook twee zoenen.

‘Hé, dat ben ik echt niet meer hoor,’ zei ik lachend. Mijn onzekerheid verdween als sneeuw voor de zon. Die twee waren nog precies zo als ik me ze herinnerde van de vorige zomer. ‘Wanneer zijn jullie aangekomen?’

‘Een half uur geleden,’ zei Nicolas. ‘Mijn broer wilde Thierry met de auto brengen, in verband met de bagage. En toen heb ik spontaan besloten mee te gaan. Ik wilde jou en Won Da Pie ook wel weer zien.’

‘Jij weet zijn naam nog,’ zei ik verbaasd.

‘Natuurlijk! Hoe kun je die vergeten!’ Hij lachte. ‘Trek nou eerst die laarzen maar uit. Dan zien we je zo.’

Hij verdween weer richting huiskamer en toen was ik plotseling alleen met Thierry.

‘Hai,’ zei ik. ‘Cool dat je er bent.’

‘Vind ik ook.’ Hij glimlachte met zijn waanzinnig witte tanden en die blauwe ogen waarover ik zo vaak had gedroomd. ‘Hartstikke aardig van jouw ouders, dat ze me hebben uitgenodigd.’ ‘Ja. Echt aardig. Hopelijk kun je het met mijn broer vinden. Die kan soms zo irritant doen.’

‘Nou ja, ik ook,’ gaf Thierry toe en ik moest lachen. Hij had ook echt verschrikkelijk arrogant gedaan en me uitgelachen omdat ik zo slecht op een paard zat. Maar toen was het mij gelukt om Won Da Pie te temmen en versloeg ik Thierry tijdens een wedren op het strand. Op Le Zaza, een van de temperamentvolste paarden van Nicolas.

Mijn linkervoet zat nog steeds vast. Eindelijk floepte mijn voet los, en daarna ook de andere.

‘Kom, je moet kennismaken met mijn vader,’ zei Thierry en ik volgde hem in rijbroek en op mijn sokken naar de kamer. Daar zat mijn complete familie samen met Nicolas en een man die eruitzag als een oudere uitgave van Thierry – dezelfde blauwe ogen, hetzelfde donkere haar.

Hij stond op. ‘Bernard Juneau,’ stelde hij zich voor. ‘’En jij moet Charlotte zijn, de amazone, is het niet?’

‘Dat ruik je van drie kilometer tegen de wind in,’ was Phils commentaar.

‘Ja, ik ben Charlotte.’ Ik trapte mijn broer in het voorbijgaan tegen zijn schenen en gaf Thierrys vader een hand. Tegelijk probeerde ik me te herinneren of hij ook iets met paarden te maken had.

Zoals in Frankrijk gebruikelijk dronken we nu voor het eten een apéritief. Met wat borrelhapjes, die mijn broers en zusje allang verslonden hadden als mijn moeder er niet op had gelet.

‘Charlotte, kleed je om en was je handen,’ zei mama. ‘We eten over tien minuten.’

Ik rende naar boven en tikte intussen nog een berichtje naar Doro. Hoe had ik kunnen vergeten dat Thierry vandaag aan zou komen? In mijn kamer schoot ik uit mijn paardrijkleren en trok mijn spijkerbroek en een shirt uit de kast. Toen ging ik naar de badkamer. Mijn hart klopte van opwinding en mijn gezicht was knalrood. Thierry was er! En hij zou een paar weken blijven, ook in de badkamer komen en er gewoon de hele tijd zijn! Ik föhnde en borstelde mijn haar glad. Zo zag ik er iets beter uit.

Er kwam heerlijke Boeuf Bourguignon op tafel met voor de volwassenen een fles goede Franse wijn. Onder het eten vroeg ik Thierry en Nicolas het hemd van het lijf. Hoe ging het met Véronique en Sophie? Hoe deed Le Zaza het? Zouden ze van de zomer weer met de paarden naar Noirmoutier komen?

‘Met Sophie gaat het goed,’ zei Thierry. ‘Ik moest je de groeten doen.’

‘Van Véronique natuurlijk ook,’ vulde Nicolas aan. ‘Ze heeft me opgedragen veel foto’s van jou en Won Da Pie te maken. En we zijn aan het bekijken of we deze zomer weer met de paarden naar Noirmoutier komen. Vorig jaar is het heel goed gegaan.’ ‘En Rémy en Cécile? Hoe gaat het met ze?’

‘Met Rémy gaat het prima. Ook van hem de hartelijke groeten. Hij heeft het druk, alle stallen zijn bezet. Ikzelf heb elke dag veel paarden in te rijden en geef veel les. Cécile heeft vorige herfst helaas een andere baan aangenomen, bij een fokkerij in Normandië.’

‘Hoe is het met de paarden? Hirondelle, Linotte, Jonquille, Brunette en Le Zaza?’ Ik grijnslachte naar Thierry. ‘Weet je nog, onze wedren?’

‘Of ik zoiets kan vergeten,’ antwoordde Thierry vrolijk. ‘Wedren?’ Nicolas fronste zijn wenkbrauwen.

‘Ja, één keer gebeurd.’ Thierry keek zijn oom aan en toen vertelden wij om de beurt over de wedstrijd op het strand, waarbij hij van Linotte was gevallen, recht in een grote plas zout water, omdat Linotte had geweigerd over een houten waterkering te springen. Ze moesten er allemaal om lachen, vooral om hoe Sophie de groene algen uit het haar van haar broer had geplukt, toen hij uit het water was gekropen.

‘Dat verhaal heb je ons nooit verteld,’ zei Bernard lachend tegen zijn zoon.

‘Is maar beter ook, dat je niet alles weet wat je kinderen uitspoken.’ Papa hief zijn glas en wij deden hem na.

De paarden die ik vorige zomer had leren kennen waren er allemaal nog. Le Zaza had in de herfst zelfs twee rennen gewonnen. Thierry was met Hirondelle met springwedstrijden begonnen en dat ging heel succesvol.

Tijdens het toetje kwamen er ook andere onderwerpen ter sprake. Thierrys vader wilde graag iets meer weten over Phils school en toen draaide alles al gauw om de verschillende schoolsystemen.

Later vergezelde Papa Nicolas en Thierrys vader naar het hotel waar ze voor één nacht waren ondergebracht. Het was maar honderd meter van het bos vandaan. Thierry had zich al in de logeerkamer geïnstalleerd. Juist toen ik naar bed wilde gaan drukte hij me een pakje in de hand, het was best zwaar.

‘Ik heb nog wat voor je,’ zei Thierry. ‘Of beter gezegd, voor Won Da Pie.’

‘Dank je,’ zei ik verrast.

‘Maak maar open!’ Thierrys ogen glansden. ‘Ik hoop dat je het mooi vindt.’

Ik maakte het pakje open en hield een fijne, van zacht zwart leer vervaardigde trens in mijn handen. Hij had een in Frankrijk veel gebruikt Mexicaans halster. Zó een zag je bij ons niet vaak!

Ik stond perplex. ‘Wauw! Die is cool! Eigenlijk veel te mooi om te gebruiken. Dank je wel!’

‘Ik ben echt blij dat ik hier ben,’ zei Thierry plotseling ernstig. ‘Bij jullie voel ik me… net als bij familie. Helemaal niet vreemd.’ ‘Als je dan maar niet zo vervelend wordt als mijn broer,’ waarschuwde ik hem en gaf hem een boks tegen zijn arm. ‘Dan ga je nog spijt krijgen!’

Een geluk bij een ongeluk

Dragon-Mum had niet alleen slechte kanten, integendeel. Ik geloofde mijn ogen niet toen ik maandagmiddag na het rijden in de kleedkamer kwam en zag dat mevrouw Van Rechteren bezig was met het schoonmaken van de toiletten. De aanblik van die elegante vrouw met het perfect opgestoken haar, in zandkleurig vest met bontkraag, designerjeans en duur uitziende leren laarzen, die met gele plastic handschoenen aan monter de wc-bril poetste, deed zo vreemd aan dat mijn mond openviel van verbazing.

‘Alles is oud hier, maar daarom kan het nog wel schoon zijn,’ zei ze. ‘Ik heb de verwarming ontlucht, zodat het hier binnen in elk geval weer warm kan worden.’

En het was waar! De oude radiator, waarvan de groene verf afbladderde en die nooit warmer werd dan hooguit lauw, was nu gloeiend heet. Bovendien had Dragon-Mum nieuwe peertjes in de twee lampen geschroefd en de beslagen spiegel schoongemaakt, zodat je plotseling je eigen spiegelbeeld weer kon herkennen. Bij de spierwitte wasbak hing een sneeuwwitte zachte handdoek en in het bakje lag een schoon stuk zeep.

‘Wow!’ Ik was echt onder de indruk.

‘Het toilet is het visitekaartje van het huis,’ zei Katies moeder met belerend opgeheven wijsvinger. ‘Als je in een restaurant komt en de toiletten zijn vies, dan kun je het beste meteen weggaan. Want dan gaat het er in de keuken waarschijnlijk ook niet erg hygiënisch aan toe.’

Ik knikte dommig. Ik trok me stilletjes terug en ging de manege in. Ik zou later wel naar de wc gaan. Die vrouw had zo te zien last van smetvrees. Ik had Draco of Katie nog nooit in een smerige rijbroek gezien en op hun jacks zaten zelfs geen sporen van paardenkwijl. Waarschijnlijk hadden ze daar thuis vijf wasmachines in de kelder die dag en nacht werkten en je kon er natuurlijk ook van de vloer eten.

Doro was in de stalgang al bezig haar paard op te zadelen.

‘Ben je al weer terug?’ vroeg ze verwonderd.

‘Dragon-Mum poetst de wc,’ zei ik. ‘Dus ik wacht nog maar even.’

‘Ze doet wát?’ Doro zette grote ogen op.

‘Wat ik zeg.’ Ik pakte de peesbeschermers en bevestigde die om Nado’s voorbenen. ‘Ze heeft de verwarming ook weer aan het werk gekregen, de lampen verwisseld, de spiegel schoongemaakt en de wasbak zo goed gepoetst dat hij er weer als nieuw uitziet.’

‘Hoe is het mogelijk!’ Mijn vriendin schudde haar hoofd. ‘Die is hyperactief! Die ontbijt ’s morgens zeker met rode biefstuk en loodvrije benzine!’

Ze gooide de schimmel de zweetdeken over zijn rug en liep met hem de gang door.

Het was nog niet druk op de manege. Op maandag werd er ’s avonds pas lesgegeven. Draco en Katie waren met hun paarden in de bak en Michael reed Abros, de geweldige vosruin, eigendom van Billies vader.

‘Deur vrij!’ riep Doro.

‘Deur is vrij!’ riep Michael.

Ze drukte de deur open en er volgde een luide klap.

De zware houten deur bonkte met alle gewicht eerst tegen haar hoofd, toen tegen haar arm en toen kwam haar hand ertussen. Doro gilde het uit en liet Nado los, die naar achteren stapte. Ik greep de teugels voor het paard op hol kon slaan.

‘Stomme idioot!’ riep Draco. ‘Kun je niet uitkijken?”

Mijn vriendin, die bepaald niet kleinzerig was, had nu de tranen in haar ogen. Ze zag lijkbleek en omklemde met haar linkerhand haar rechterarm.

‘Ga zitten,’ zei ik en ik nam haar mee naar de tribune.

In de bak nam Michael Draco stevig onder handen. Hij had luid en duidelijk ‘deur vrij’ gezegd en dat betekende voor alle ruiters dat ze de ingang vrij moesten houden. Draco was toch pal tegen de opengaande deur gereden. De instructeur kwam nu met Abros naar de tribune.

‘Hou even vast,’ zei hij en hij drukte me de teugels van de vos in de hand. Toen hurkte hij bij Doro neer en bekeek haar arm. Mijn vriendin huilde van de pijn.

‘Ik ben bang dat hij gebroken is,’ hoorde ik Michael zeggen. ‘We moeten snel een foto laten maken.’

‘Oh nee, dat meen je niet!’ snikte Doro. ‘Uitgerekend mijn rechterarm, verdomme.’

Ik zag dat Katie op haar paard aan het bellen was en een paar seconden later verscheen haar moeder in de bak.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ze.

‘Daar hebben we het straks wel over,’ bromde Michaël geërgerd. ‘Dit meisje moet naar het ziekenhuis.’

‘Zal ik je brengen?’ bood Dragon-Mum onmiddellijk aan.

‘Nee. Ik ga nog liever dood,’ huilde Doro. ‘Die stomme zoon van u is de schuld, dat ik mijn arm gebroken heb!’

‘Ik bel je moeder op,’ zei ik en ik haalde mijn telefoon uit mijn jaszak.

Dragon-Mum verdween timide met Abros naar de stal. Michael hielp Doro overeind en loodste haar naar de zadelkamer. Ik belde Doro’s moeder op en die beloofde er binnen vijf minuten te zijn. Ik bibberde van schrik en vond het verschrikkelijk voor Doro. Het leek echt heel erg veel pijn te doen. Ik trok Nado een halster over zijn trens en zette hem in zijn box, toen ging ik naar de zadelkamer. Michael had een coldpack om Doro’s arm gedaan en bond er juist een verband om.

‘Wat een ellende.’ Doro veegde met haar linkerhand haar tranen weg. ‘Morgen proefwerk wiskunde. En hoe moet het nu met Nado?’

‘Die kan ik wel longeren en rijden,’ zei ik. ‘Maak je maar geen zorgen.’

‘En dan? Je kunt toch niet elke dag twee paarden rijden.’ Doro was totaal van streek en moest weer huilen. Ik streelde haar goede hand.

‘En als Thierry hem nou eens rijdt?’ stelde ik voor. ‘Hij rijdt geweldig en hij is er nu.’

‘Denk je dat hij dat zou willen?’ Doro keek me met betraande ogen aan.

‘Natuurlijk. Ik vraag het zo meteen.’

We hoorden voetstappen dichterbij komen en Doro’s moeder verscheen in de deuropening. Michael begroette haar en vertelde in het kort wat er gebeurd was. Daarna hielp hij haar Doro naar de auto te brengen die op het erf geparkeerd stond.

‘Laat snel iets horen,’ riep ik nog toen Doro instapte. Toen slaakte ik een diepe zucht en ging terug naar de stal, om Nado te halen. Ik had hem al een paar keer gereden en kon best goed met hem overweg.

Draco ruziede met zijn zus en zijn moeder. Hij leek zichzelf schoon te willen praten, maar zijn gedrag viel niet te verontschuldigen. Toen ik de bak binnenkwam, hield hij zijn mond. Ik keurde hem noch Katie een blik waardig.

‘Het was een ongeluk,’ zei Draco plotseling verbazingwekkend berouwvol. ‘Ik had echt niet gehoord dat Michael “deur vrij” zei.’

‘Je hebt toch ogen in je kop,’ viel ik woedend uit. ‘Vanaf het paard zie je het toch als iemand de bak in wil komen. Dus kom niet aan met een ongeluk! Maar wij zijn hier allemaal lucht voor jou. Sinds jullie hier zijn, doen jullie wat jullie willen, lappen alle regels aan je laars en kraken alles af. Om doodziek van te worden!’

Ik had er al op gerekend dat Dragon-Mum zich nu als een roofvogel op me zou storten en haar zoon zou verdedigen, maar tot mijn verrassing zei ze niets. Ook Katie zweeg. Ik hees me in Cornado’s zadel en stapte wat met hem aan de lange teugel.

Thierry was nu al een week bij ons. Natuurlijk waren Nicolas en hij de dag na aankomst meteen mee naar de manege gekomen om Won Da Pie op te zoeken. Ze waren allebei sprakeloos, toen ze hem hadden gezien. De bruine ruin was binnen een half jaar compleet veranderd. Door de regelmatige training was hij sterk en gespierd geworden en tot een mooi paard uitgegroeid. Pas geschoren, met zorgvuldig getrokken manen en geborstelde staart leek hij niet meer op het verwilderde magere paard dat ik in de stal van Nicolas had leren kennen. De dagelijkse portie wortel met een scheutje zonnebloemolie liet zijn vacht glanzen, hoewel hij geschoren was. Ook onder het zadel had mijn paard het geweldig gedaan. Nicolas had me onder het rijden met zijn smartphone gefilmd zodat hij Véronique kon laten zien wat ik van het paard gemaakt had. Natuurlijk had ik Thierry meteen aan Doro voorgesteld en die twee konden het samen meteen al goed vinden. Daarom twijfelde ik er niet aan, dat Thierry Doro’s paard zou willen rijden, zolang ze dat zelf niet kon.

Cornado moest je heel anders aanpakken dan Won Da Pie. Hij had niet die soepele gang en reageerde minder heftig, maar hij was wel fijn om op te zitten. Het was gewoonweg een pleziertje om hem te rijden en ik genoot van het ontspannen uurtje op zijn rug. Katie en Draco verlieten de bak na twintig minuten, Nicole met Natascha en Jutta met Quick namen hun plaats in. Even later dook ook Michael op, met Orlando aan de teugel. ‘Heb je al iets van Doro gehoord?’ vroeg hij.

‘Nee, nog niet. Denk je echt dat haar arm is gebroken?’

‘Ja, zo zag het er jammer genoeg wel uit.’ Michael knikte bezorgd. ‘Het is een vervelende zaak.’

‘Draco… Sven bedoel ik, had echt beter op moeten letten,’ zei ik fel. ‘Het had nog veel erger kunnen zijn. Als Doro haar cap niet op had gehad, toen de deur tegen haar hoofd knalde, had ze misschien wel dood kunnen zijn.’

‘Ik heb net met Sven gesproken,’ zei de instructeur. ‘Het spijt me heel erg dat er eerst zoiets moest gebeuren om hem te laten inzien hoe gevaarlijk en onverantwoord zijn gedrag is.’

‘Die trekken zich toch allebei nergens iets van aan! Voor hen zijn wij een stelletje idioten. Waarom denken ze dat ze meer zijn dan wij!’

Ik was woest op heel die Van Rechteren clan en ik wou dat ze nooit bij ons op de manege waren gekomen.

‘Tja…’ was het enige dat Michael zei en wat had hij ook nog meer kunnen zeggen. Hij was tenslotte niet verantwoordelijk voor de daden van zijn leerlingen.

Doro belde ’s avonds pas. In het ziekenhuis had het eindeloos lang geduurd voor ze aan de beurt was. Gelukkig was het geen gecompliceerde breuk en hoefde ze niet geopereerd te worden. Maar het zou wel een paar weken duren voor ze weer kon rijden. Ze klonk terneergeslagen en dat was te begrijpen. Ik kon mijn vriendin in elk geval wel vertellen dat Thierry met alle plezier Cornado wilde rijden. Daar hoefde ze zich dus geen zorgen meer over te maken.

‘Dragon-Mum heeft al gebeld, maar mijn moeder heeft haar goed de waarheid gezegd,’ vertelde Doro. ‘Zíj hoeft zich ook niet te verontschuldigen. Als íemand dat moet doen is het Draco. Maar die is daar te laf voor.’

‘Michael heeft Draco wel flink aangepakt,’ zei ik. ‘Maar ik betwijfel of het zal helpen. En ik was net een beetje beter over ze gaan denken na Dragon-Mums poetsactie.’

‘Dat had ik ook wel eens willen zien,’ giechelde Doro. We kletsten nog wat en toen maakte ik een eind aan het gesprek omdat ik een andere oproep kreeg. Stefan!

Wat zou hij van me willen? Na zijn boze aftocht in het casino had hij zich diezelfde avond via whatsapp verontschuldigd en de volgende dag ook nog eens persoonlijk. Hij zei dat hij die eerste ogenblikken erg teleurgesteld was geweest. Maar toen hij erover na had gedacht vond hij het juist cool hoe ik de oude dame had geholpen.

‘Hoi Lotte,’ zei hij nu. ‘Op vier mei is de gemeenteraadsvergadering waarin over dat stuk grond wordt beslist. Dat heb ik net gehoord.’

‘Aha.’ Ik snapte niet helemaal waarom hij mij daarom opbelde. ‘Op dat moment moeten wij een plan hebben en alle feiten op een rij,’ ging hij verder. ‘Dat kunnen wij niet alleen, het bestuur van onze vereniging en Michael Weyer moeten achter ons staan. Die hebben woensdagavond om acht uur vergadering en ik wilde vragen of jij daar met mij naar toe wilt gaan.’

‘Ik?’ vroeg ik verbaasd. ‘Waarom ik?’

‘Omdat jij goed kunt praten,’ antwoordde hij. Ik was heel even sprakeloos.

Ik kende bijna niemand die zo goed uit zijn woorden kon komen als Stefan, die had mij echt niet als steunpilaar nodig. Of toch?

‘Ik… ik weet niet of ik zo laat nog weg mag,’ stotterde ik.

‘Het is een zaak van leven of dood, zeg dat maar tegen je ouders.’ Dat was schromelijk overdreven natuurlijk, maar typisch Stefan. ‘Het gaat in elk geval om de toekomst van de manege. Dat begrijpen ze heus wel.’

We praatten en praatten en toen Stefan me op een gegeven moment welterusten wenste gloeiden zowel mijn telefoontje als mijn oor en stelde ik verbaasd vast dat ik vijfentwintig minuten met Stefan Van Oort had gebeld.

De Franse ruiter

‘Kom op, zeg eindelijk ook eens wat, Lotte,’ fluisterde Stefan mij in het oor.

Ik zat daar als verlamd en keek de zaal stampvol mensen in. Het zweet brak me uit en de woorden bleven in mijn keel steken. ‘Het is voor iedereen duidelijk dat paarden een gevaar op de weg zijn.’ De man achter het spreekgestoelte sprak zo overtuigend dat iedereen braaf ja knikte. ‘Op de foto’s is duidelijk te zien wat voor schade ze overal veroorzaken. En ik zelf was pas geleden het slachtoffer van een aanval. Dat meisje daar heeft me opzettelijk met haar paard omver gereden!’

De man draaide zich om en wees naar mij. Nu pas herkende ik hem en ik schrok me dood. Het was Peter Bergmans.

‘Door de schuld van dat meisje ben ik zwaar gewond geraakt.’ Hij liep inderdaad met zijn arm en been in het gips. Maar hoe kon dat? Hij had toch alleen maar door het bos gerend?

Er ging verontwaardigd gemompel op in de zaal en ik werd met vijandige blikken bekeken. Helemaal achteraan zaten mijn vrienden van de manege, de voorzitter en ook Michael Weyer. Ze waren gespannen en ik begreep dat het alles of niets was. Als ik nu niets deed, zou er geen nieuwe manege komen.

‘Is dat waar, Charlotte?’ vroeg de rechter, die op Alex leek. Zijn stem klonk dreigend.

‘Nee,’ piepte ik met kloppend hart. ‘Daar klopt niets van.’

‘De beslissing is genomen!’ riep de rechter. ‘Van nu af aan is paardrijden in het bos verboden! Het huurcontract wordt per 4 maart opgezegd. Het voorstel voor een nieuwe manege wordt afgewezen!’

Peter Bergmans ging aan de tafel tegenover me zitten, de benen nonchalant over elkaar geslagen en met een tevreden grijns op zijn gezicht. Naast hem zaten mevrouw Van Rechteren, Draco en Katie. Die trokken hun wenkbrauwen op en lachten laatdunkend.

‘Ik heb niets gedaan!’ slikte ik. ‘Hij heeft naar me geschreeuwd en toen ook nog een vrouw omvergelopen.’

Niemand lette op mij. Het werd steeds onrustiger in de zaal. Ik probeerde verwoed de aandacht te krijgen, maar tevergeefs.

Opeens zat ik op Won Da Pie. Mijn paard was rusteloos, want het was warm en lawaaiig in de zaal. De mensen begonnen te schreeuwen en te fluiten. Won Da Pie trappelde en zijn hoeven gleden steeds uit op de gladde vloer. Ik was verschrikkelijk bang dat hij zou vallen! Meneer Bergmans lachte spottend, stond op en ging weg. Mijn angst werd vermengd met hulpeloze woede. Ik wilde zeggen dat hij had gelogen en dat mevrouw Van Keulen kon getuigen, maar ik kreeg er geen woord uit.

‘Jij hebt alles kapot gemaakt,’ schreeuwde Stefan woedend naar mij. En toen was het voorbij. De mensen verlieten de zaal, mijn vrienden met hangend hoofd en betraand gezicht. Zelfs meneer Stark en Michael huilden. Ik schaamde me verschrikkelijk.

‘Ik kan er niets aan doen,’ zei ik met een brok in mijn keel. ‘Die man heeft gelogen.’

Niemand keek me aan. Het was mijn schuld. Ik alleen had alles verprutst.

Ik ontwaakte midden in de nacht uit die vreselijke nachtmerrie, snakkend naar adem en met een betraand gezicht. Ik ging rechtop zitten en wachtte tot ik weer rustig ademde. Zo kon het niet langer. Het was niet voor het eerst dat ik zoiets droomde. Dag na dag stelde ik het uit om naar meneer Bergmans toe te gaan en mijn excuses aan te bieden. Morgen zou ik het doen. Ik had niets te verliezen, maar wél heel veel te winnen.

De nachtmerrie achtervolgde me de hele volgende dag. Toen ik bij de manege kwam dacht ik al dat iedereen me met de nek aan zou kijken, maar iedereen deed heel gewoon. Vandaag zou Thierry voor het eerst Doro’s paard rijden. Mijn vriendin wees Thierry haar kluisje en waar Cornado’s zadeltuig hing. Oliver, Beate en Karsten waren er ook, evenals Klavertje Driekwart. Ik ging naar Won Da Pie en poetste en zadelde hem in de smeedhoek. Vijftien minuten later troffen we elkaar op het erf en precies op dat moment doken de Van Rechtertjes op.

Katie en Draco waren natuurlijk weer niet alleen, hun moeder zat hen weer vlak op de hielen.

‘Dorothee!’ riep Dragon-Mum.

‘Hoor jij iets?’ vroeg Doro. ‘Ik hoor niets.’

‘Dorothee, Sven wil zich bij jou verontschuldigen,’ zei mevrouw Van Rechteren onverstoorbaar.

Doro haalde diep adem en draaide zich om.

‘Kan hij dat zelf niet zeggen?’ riep ze en ze deed een stap in zijn richting. Maar hij keek de andere kant op. ‘Kun jij nou niks zonder je mammie? Kun je nou echt niet iemand recht in de ogen kijken en iets ronduit zeggen? Zoiets als: ‘Sorry Doro, dat was stom van me. Het spijt me, echt. Nee, dat kun jij niet. Omdat je een loser bent die zich achter zijn moeder verstopt! Maar je wordt bedankt, op die manier hoeft het niet voor mij!’

En toen liet ze hem staan waar hij stond en liep naar Oliver, Beate en Karsten op de tribune. Op de manege was als een lopend vuurtje rondgegaan wat er gisteren gebeurd was. Zelfs diegenen die Katie en Draco tot dat moment nog hadden gegroet, lieten hen nu links liggen. De familie van Rechteren was voor iedereen op de manege alleen nog maar wolkjes lucht.

Het was druk in de bak maar dat stoorde Thierry niet. Hij kon werkelijk fantastisch goed paardrijden. Ik had Cornado nog nooit zo goed zien presteren als op die middag, zonder dat ik had kunnen zeggen wat Thierry nu precies op de rug van de schimmel deed. Hij zat als gegoten in het zadel en zijn hulpen waren zo subtiel dat je ze nauwelijks zag. Doro straalde over haar hele gezicht en ook Michael was onder de indruk. En ik op mijn beurt was onder de indruk van Michael, die Frans sprak met Thierry. En nog goed ook!

‘Hoe komt het dat je zo goed Frans spreekt?’ vroeg ik hem nieuwsgierig.

‘Ik heb drie jaar op een professionele manege - tevens paardenfokkerij -gewerkt,’ zei Michael. ‘Je kunt echt wel horen dat ik geen echte Fransman ben, maar ik kan me goed verstaanbaar maken.’

Thierry bracht Cornado tot stilstand aan de kant van de bak en analyseerde in het Frans wat hij van Cornado dacht en wat er nog verbeterd kon worden. Ik vertaalde voor Doro. Thierry zei dat Cornado nog een beetje stijf was, vooral op de linkerhand. ‘Hij houdt zijn rug vast en wil het bit nog niet goed aannemen.’ Doro knikte met open mond en met glanzende ogen.

‘Nog een paar weken en je kent hem niet terug,’ verzekerde Thierry haar, klopte Cornado op zijn hals en liet hem vanuit stilstand aangalopperen.

‘Onbescheiden als altijd,’ zei ik spottend en Thierry grijnsde. Hij zag eruit om op te eten en ik kon bijna niet bevatten dat hij hier was en dat ik elke dag met hem naar de manege zou gaan. Voor een moment was ik echt gelukkig en vergat alle problemen en zorgen om me heen maar toen Katie ‘deur vrij’ riep, werd ik weer in de werkelijkheid teruggesmeten. Ze kwam met haar vos de bak in, gevolgd door Draco met een gezicht als een onweerswolk. Dragon-Mum installeerde zich op de tribune.

‘Wie is die jongen op die schimmel?’ vroeg ze meteen.

‘Hij komt speciaal uit Frankrijk om Cornado te rijden,’ zei Doro doodernstig. ‘Omdat ik nu een tijdje niet kan rijden is hij gekomen om Cornado te trainen.’

Oliver, Beate en Karsten stikten van het lachen. Dragon-Mum had haar mond al open om een zure opmerking te maken, maar hield zich op het laatste moment in.

Thierry genoot er duidelijk van in het middelpunt van de belangstelling te staan. Hij kreeg het voor elkaar Cornado echt mooie galopwissels te laten maken en knipoogde naar me toen hij voorbij galoppeerde. Ik zag hoe Katie Thierry aanstaarde en plotseling welde er hevige jaloezie in me op. Hoe vervelend ze dan ook mocht zijn, ze was wel verdomd mooi! Het idee dat Thierry haar misschien leuk zou vinden, was onverdraaglijk! Thierry liet niet blijken of ze hem was opgevallen. Na het rijden dronken we allemaal samen cola in het casino en Doro vertelde hem nog eens precies hoe ze aan haar gebroken arm gekomen was.

Toen Katie, Draco en hun moeder binnenkwamen, stonden wij op. We wilden sowieso weggaan, maar het moest lijken alsof we alleen om hen het casino verlieten.

‘Jongeman,’ sprak Dragon-Mum Thierry in het Frans aan. ‘Mag ik je iets vragen?’

‘Bien sûr, madame,’ zei Thierry vriendelijk.

‘Ik heb gezien dat je erg goed rijdt,’ zei mevrouw Van Rechteren. ‘Heb je tijd het paard van mijn zoon te trainen? Ik betaal er natuurlijk voor.’

Ik verstarde en zag hoe Katie met haar ogen rolde.

‘Dat is erg vriendelijk van u,’ zei Thierry. ‘Maar ik heb helaas geen tijd. Ik ben hier maar een paar weken in verband met een uitwisseling van school. En ik rijd Doro’s paard omdat ze een goede vriendin van Lotte is. Het spijt me.’

‘Een trainer uit Frankrijk,’ snoof Dragon-Mum en ze keek Dorothee met priemende ogen aan. ‘Leugenaarster!’

‘Ik mag toch wel een grapje maken,’ zei Doro en haalde haar schouders op. ‘Ik snap niet dat u dat geloofde!’

Het lukte ons nog net de trap te bereiken voor we in lachen uitbarstten.

‘Had ik maar gevraagd hoeveel ze me wilde betalen,’ zei Thierry. ‘Misschien was het best de moeite waard geweest!’

Een verbeten vijand

Meneer Bergmans woonde in de Oranjestraat, niet ver van de familie Van Oort, dat had Stefan me verteld. Ik trapte door het donker op de fiets de berg op en moest het laatste stuk lopen, omdat de helling te steil voor me was. Ik had al honderd keer bij mezelf overdacht wat ik zou zeggen maar toen ik voor de deur stond durfde ik niet aan te bellen. Er hing zoveel af van hoe meneer Bergmans op mijn bezoek zou reageren. En eigenlijk voelde ik er diep van binnen niets voor om mijn excuses aan te bieden. Hij was toch degene die zich stom had gedragen, niet ik!

‘Kom op Lotte, laat je niet kisten,’ sprak ik mezelf moed in. ‘Hij kan hoogstens weer beginnen te schreeuwen. Meer niet.’

De seconden verstreken, werden minuten. Ik kreeg het koud. ‘Hoi,’ zei plotseling een stem achter mij en ik draaide me geschrokken om. Voor me stond een meisje, ongeveer even oud als ik.

‘Zoek je iemand?’ vroeg ze.

‘Ehhh… ik… ik wou… naar meneer Bergmans,’ stotterde ik. ‘Dat is mijn vader,’ zei het meisje. ‘Hij is er nog niet. Hij is meestal niet voor tien uur ’s avonds thuis.’

‘Oh, nou ja.’ Dus ik was voor niets die berg omhoog getrapt. Maar door mijn teleurstelling heen voelde ik ook opluchting… ‘Ik ben Isabella, trouwens,’ stelde het meisje zich voor. ‘Maar iedereen noemt me Bella.’

Ze zag er leuk uit. Lang donker haar en grote blauwe ogen. Helemaal niet als een dochter van zo’n vervelende vent.

‘En ik heet Charlotte. Maar iedereen noemt me Lotte,’ zei ik en we keken elkaar lachend aan. Bella bekeek mij al net zo nieuwsgierig als ik haar.

‘Heb je een rijbroek aan?’ vroeg ze mij.

‘Ja.’ Ik knikte. ‘Ik kom net uit de manege waar mijn paard op stal staat.’

‘O, cool! Ik zou ook zou graag rijden.’ Ze zuchtte. ‘Maar ik mag niet, helaas. Mijn moeder is allergisch voor paarden.’

En jouw vader voor paardenpoep, dacht ik bij mezelf, maar dat zei ik maar niet hardop. Bella was aardig. Ze kon er niks aan doen dat haar vader zo was.

‘Hoe heet je paard?’ wilde ze weten.

‘Won Da Pie. Hij is een bruine ruin en hij is zeven jaar oud.’ Ik liet haar foto’s zien op mijn smartphone. Bella was enthousiast. Voor ik het wist vertelde ik dit vreemde meisje het hele verhaal. Hoe ik Gento als verzorgpaard kwijt was geraakt en hoe ik toen bij toeval Won Da Pie had gevonden. We zaten op de trap voor het huis op de mat en Bella luisterde met open mond naar mijn gevaarlijke rit door het onweer, om hulp te gaan halen voor Véronique die met haar merrie Iseult in een zoutmoeras was gevallen.

‘Wauw, dat je dat durfde!’ Bella was onder de indruk. ‘Was je dan helemaal niet bang?’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Op dat moment niet. Terwijl ik daarvóór overal bang voor was, zelfs voor het paardrijden. Maar toen dacht ik alleen maar, ik moet hulp halen, anders gaat het helemaal mis.’

‘Waren jouw ouders niet boos?’ vroeg ze.

‘Nee, ik geloof dat ze me ook best dapper vonden. Mijn ouders zijn sowieso best relaxed.’

‘De mijne niet helaas!’ Bella werd opeens verdrietig. ‘Sinds mijn broer twee jaar geleden dodelijk is verongelukt, met zijn scooter, zijn ze alleen nog maar bang en mag ik niets meer.’

‘Oh. Wat verschrikkelijk!’ zei ik ontroerd.

‘Ja. Dat is het,’ zei Bella. ‘Ze zijn zo bang dat mij ook iets overkomt. Maar het is echt erg, de hele tijd bewaakt te worden. Het is al een hele vooruitgang dat ik de laatste paar maanden alleen met de bus naar school mag.’

‘Kom een keer naar de manege,’ stelde ik voor. ‘Het gaat daar niet alleen om paardrijden. We hebben een hele leuke groep.’ Bella’s ogen lichtten op. Maar toen zuchtte ze al weer.

‘Dat zou super zijn,’ zei ze zacht. ‘Mag ik jouw 06-nummer? Dan kunnen we misschien een keer afspreken.’

‘Natuurlijk.’ Ik pakte mijn telefoon. ‘Geef jij mij dat van jou, dan stuur ik je een berichtje.’

Net toen ik haar nummer had ingetoetst, kwam er een auto voorrijden.

‘Oh, daar is papa,’ zei Bella en we sprongen op. ‘Wat wil je eigenlijk van hem?’

Ik was meneer Bergmans helemaal vergeten en ik schrok toen ik de donkergekleurde Audi naar het huis zag afdraaien.

‘Ik… eh… wij hadden pas geleden een beetje een vervelende ontmoeting,’ zei ik. ‘Ik wilde mijn excuses komen aanbieden.’

‘Je meent het!’ Bella grijnsde. ‘Jij was die met dat paard!’

‘Ja, helaas.’ Ik haalde met een spijtig gezicht mijn schouders op. ‘Jouw vader was echt heel kwaad op me. Maar hij was eigenlijk begonnen.’

De motor van de auto sloeg af, het portier ging open en meneer Bergmans stapte uit, met zijn telefoon aan zijn oor. Zijn stem klonk geërgerd en plotseling zakte de moed me in mijn schoenen.

‘Ik kom een andere keer wel terug,’ zei ik.

‘Nee, wacht toch even. Mijn vader is helemaal niet zo erg,’ zei Bella en ze legde haar hand op mijn arm. Ik moest eraan denken dat hij zijn zoon bij een ongeluk was verloren en dat hij daardoor misschien zo verbitterd was.

‘Oké.’ Ik bleef staan, maar ik kreeg slappe knieën toen hij naar ons toe kwam. Zo levendig was mijn herinnering aan die nachtmerrie.

‘Hallo Bella,’ begroette meneer Bergmans zijn dochter. Hij glimlachte en stak zijn telefoontje weg. ‘Waarom zit je voor de deur?’

‘Papa, dit is Lotte,’ zei Bella. ‘Ze kwam eigenlijk voor jou maar je was er niet. Daarom hebben we samen een praatje gemaakt.’ Zijn blik viel op mijn rijkleren, toen keek hij me aan en de lach bestierf op zijn gezicht.

‘Zo zo,’ zei hij kil. ‘Dat jij je hier durft te vertonen!’

‘Ik… ik… ik wilde u uitleggen waarom ik achter u ben aangereden. Ik wilde u niet bang maken,’ stotterde ik.

‘Bella, naar binnen jij,’ zei meneer Bergmans op een toon die mijn vader nog nooit tegen mij of mijn broers en zusje had aangeslagen.

Bella wierp me een verontschuldigende blik toe, deed de deur open en verdween. Hij wachtte tot ze de deur weer had dichtgedaan, toen zette hij zijn armen in zijn zij en keek me grimmig aan.

‘U… u heeft misschien een verkeerde indruk van ons ruiters gekregen,’ zei ik snel, voor hij tegen mij tekeer kon gaan. ‘Het is allemaal wat ongelukkig verlopen. Ik wilde u niet bedreigen, echt niet! Maar toen u die vrouw omver had gelopen en gewoon had laten liggen toen wilde ik weten wie u was. Ik bedoel, die mevrouw had zich pijn gedaan!’

Hij blies zijn wangen op en staarde me aan. Een volle minuut deed hij niets anders dan mij aankijken en ik voelde me onder zijn boze blik in elkaar schrompelen tot ik niet groter meer leek dan een muis.

‘Wij willen echt niemand met onze paarden storen,’ piepte ik. ‘Maar de paarden hebben geen weiland en ze hebben toch ook frisse lucht nodig. Waar zouden we dan anders moeten rijden?’ Meneer Bergmans ademde uit. ‘Jij hebt lef,’ zei hij toen. ‘En je hebt gelijk, het is inderdaad ongelukkig verlopen. Ik was gestrest en nerveus. Normaal gesproken doe ik niet zo.’

Die woorden had ik van hem niet verwacht. Dat was bijna een verontschuldiging. Misschien was hij toch niet zo verschrikkelijk als ik dacht.

‘Maar de overlast is sowieso binnenkort voorbij,’ ging hij verder. ‘De volgende winter zullen we geen last meer hebben van al die paardenvijgen en omgeploegde paden in het bos.’

‘Dat is waar!’ riep ik hoopvol. ‘De manege kan naar de andere kant van het dorp verhuizen. Daar is genoeg grasland voor onze paarden. En je kunt er heel goed buitenritten maken zonder iemand te storen!’

‘Zover ik weet is dat nog lang niet zeker. En ik hoop ook dat ik dat kan verhinderen,’ was zijn verpletterende antwoord. ‘Op die plek kunnen vijftien huizen worden gebouwd en zelfs een nieuwe basisschool, die dringend nodig is. Dat geeft veel minder problemen dan een dure manege, waar maar een klein deel van de bevolking iets aan heeft. Alleen voor een handvol mensen met een luxe hobby zouden honderden buurtbewoners in de stank en tussen alle vliegen die daar op afkomen moeten leven.’

‘Maar om huizen te mogen bouwen moet eerst het bestemmingsplan veranderd worden, omdat het tot nu toe landbouwgebied is,’ zei ik. Dat wist ik van Stefans toespraak en ik hoopte maar dat ik het goed had onthouden. ‘En dat zal de natuurbescherming nooit goed vinden.’

‘Nou, je bent goed op de hoogte.’ Meneer Bergmans hield zijn hoofd scheef. ‘Geen wonder. Dat zal je vader wel bekonkeld hebben.’

Ik herinnerde me dat mama had gezegd dat meneer Bergmans een politieke tegenstander was van papa.

‘Nee, dat wist ik gewoon zelf,’ zei ik. ‘Ik interesseer me er namelijk voor. En de manege is geen luxe! Weet u hoeveel kinderen en jongeren hier rijden? Het is een zinvollere vrijetijdsbesteding dan ergens op een plein of een station rondhangen en de beest uithangen. Maar ik moet nu naar huis. Goedenavond nog!’

Daarmee draaide ik me om en liep naar mijn fiets die ik op de stoep had laten staan. Terneergeslagen fietste ik naar huis. Het had allemaal geen zin, met die Bergmans als tegenstander. Alle goede argumenten verdwenen bij hem als sneeuw voor de zon. Hij haatte paarden en ruiters. In hem had ons project een bittere vijand en ik was bang dat het mijn schuld was.

Het gaat eindelijk beginnen

Van mijn ouders mocht ik gelukkig naar de bestuursvergadering in de manege en ik liep wel een uur te dubben over wat ik aan zou trekken. Uiteindelijk koos ik voor mijn beste spijkerbroek, een wit shirt en de nieuwe zwarte laarzen met de hakjes die ik nog nooit had gedragen. Ik borstelde langdurig mijn haar, tot het glansde en leende mama’s stijltang. Stefan en ik hadden ’s middags onze toespraak geoefend en alles tot in de puntjes besproken. Maar toch waren we allebei zenuwachtig toen we het casino binnengingen.

Beneden in de bak werd nog gereden. Meneer Boshof had de tussenwand dichtgeschoven zodat de vergadering ongestoord kon verlopen. Meneer Stark zat aan het hoofd van de tafel, links en rechts van hem zaten de overige bestuursleden: meneer Schaapman, meneer Ditman, Gunter, mevrouw Wever en mevrouw Zwijger. De erevoorzitter meneer Gregorie zat aan het andere hoofdeinde, wij helemaal aan de zijkant. Later kwam Michael er ook nog bij.

Het ging er hier veel formeler aan toe dan bij een vergadering van de jeugdcommissie. Ons project stond pas als nummer tien op de agenda, maar met het oog op onze leeftijd en het feit dat we morgen weer vroeg naar school moesten werd het naar agendapunt 1 verschoven. Stefan begon en omschreef kort ons project. Daarna gaf hij mij het woord.

‘Wij hebben gehoord dat de gemeenteraad al op 4 maart gaat beslissen over het stuk grond dat geschikt zou zijn voor een nieuwe manege,’ begon ik en tot mijn verrassing was ik helemaal niet zenuwachtig. ‘Daarom hebben we niet veel tijd. Tot nu toe is er in het dorp bijna niemand van op de hoogte dat de manege wordt afgebroken. Daarom willen wij dat in de openbaarheid brengen. En we hebben al een paar ideeën.’

Ik vertelde over de flyer en Stefan gaf iedereen een ontwerp. ‘We hebben een goedkope drukkerij gevonden en ook al met de uitgever van de huis-aan-huiskrant gesproken,’ zei ik. ‘In elke krant wordt een flyer gelegd, de rest gooien we zelf in brievenbussen, we leggen ze in winkels en in de bibliotheek. Dat hebben we allemaal al georganiseerd. Om meer aandacht voor de zaak te krijgen willen we nog vóór 4 maart open dag houden hier in de manege. Dan moeten we zorgen voor een programma zoals met Kerstmis en het afscheidsfeest van meneer Kessler. Met eten, drinken maar ook rondleidingen door de manege, zodat de mensen kunnen zien waarom een nieuwe manege dringend noodzakelijk is. En dan willen we ook nog een keer met zoveel mogelijk paarden door het dorp rijden, om reclame te maken voor de open dag. Overigens hebben we ook al een Facebookgroep opgericht en met de pers gesproken. De drie grote streekkranten zullen er aandacht aan schenken.

En dan hebben we natuurlijk ook over de financiering van een nieuwe manege nagedacht. We kunnen subsidie krijgen van de provincie en van de gemeente. Volgens de jaarcijfers van de rijvereniging hebben we ongeveer 500.000 euro in kas. De rest moet via sponsors of een lening van de bank komen. Om sponsors aan te trekken willen we goed laten zien hoeveel de vereniging doet voor kinderen en jongeren.

Dat is op dit moment de stand van zaken. Maar voor de uitvoering van al die plannen hebben we natuurlijk uw hulp nodig.’ Ik keek rond en zag verbaasde en verbijsterde gezichten. De secretaris was opgehouden met schrijven. Maar Stefan lachte tevreden en ook Michael glimlachte.

‘Fantastisch!’ Meneer Schaapman klapte in zijn handen en de andere bestuursleden klapten mee. ‘Excuses voor de vraag,’ zei meneer Gregorie. ‘Hoe oud ben jij?’

‘Veertien.’

‘Tien jaar oud? Maar dat is ongelooflijk!’ De grijsaard schudde zijn hoofd. ‘Vroeger noemden ze een bijdehandje zoals jij een eigenwijze snotneus.’

‘Ehhh… ik ben veertien,’ zei ik iets luider. Ik vond het niet zo cool een kind genoemd te worden. En snotneus klonk ook niet bepaald als een compliment.

‘Hoe kinderen van tien jaar zich tegenwoordig kunnen uitdrukken.’ Meneer Gregorie wendde zich tot meneer Schaapman. ‘Verbazingwekkend!’

Stefan grijnsde van oor tot oor.

‘Wanneer hebben jullie dit allemaal georganiseerd?’ wilde meneer Stark weten.

‘Wij communiceren via een whatsapp-groep,’ antwoordde Stefan. ‘En we hebben een organisatiecomité opgericht.’

‘Geweldig! Dit initiatief van onze jeugd moeten we in elk geval ondersteunen.’ Meneer Stark wreef zich in zijn handen. ‘Ieder van ons moet zijn eigen netwerk aanspreken om zoveel mogelijk sponsors te verkrijgen.’

‘Ik organiseer met alle plezier een open dag en ik ben vanzelfsprekend ook bij de demonstratierit door het dorp,’ zei Michael. ‘De catering is ook geen probleem,’ voegde meneer Ditman van de feestcommissie eraan toe.

‘Hoe coördineren we onze activiteiten?’ vroeg mevrouw Wever zich af. ‘Het moet allemaal perfect gaan.’

‘Als u mij allemaal uw 06-nummer geeft voeg ik u toe aan onze whatsapp-groep,’ stelde Stefan voor. ‘Dat werkt het makkelijkst.’

‘Wat is dat eigenlijk, whatsapp?’ vroeg meneer Gregorie verward, toen iedereen zijn telefoon tevoorschijn haalde om zijn 06-nummer op te geven.

‘Whatsapp is… is zoiets als een boodschappendienst,’ legde Stefan uit. ‘Tenminste, op een smartphone waarmee je kunt chatten.’

‘Aha.’ De erevoorzitter keek alsof Stefan Chinees had gesproken.

De spanning die ik de hele dag had gevoeld viel van me af en ik voelde dat ik de slappe lach zou krijgen. Stefan redde me. Hij zei dat hij mijn ouders had beloofd me om negen uur naar huis te brengen

Jij was echt top, Lotte,’ zei hij.

‘Dank je. Maar jij had me ook goed ingepeperd wat ik moest zeggen.’

Stefan keek me met een vreemde blik in zijn ogen aan. Toen sprong hij opeens op en trok me overeind. ‘Kom op, jij eigenwijze snotneus,’ grijnsde hij. ‘Ik beng je naar huis.’

Nu ging het echt beginnen. Omdat de datum voor de open dag inmiddels vaststond, konden de flyers gedrukt worden. Het bestuur stuurde een nieuwsbrief aan alle leden en vroeg om hulp bij de geplande acties en ook maneges in de wijde omtrek werden geïnformeerd. Twee dagen later stond het programma vast. Gaby, de lerares voltige, zou met de kleintjes een quadrille te voet instuderen. De volwassenen zagen van hun quadrille af. Thierry zou Doro bij de springquadrille vervangen, verder bleef alles zoals het was. Stefan had een plattegrond van het dorp op het prikbord gehangen en met viltstift verschillende wijken gemarkeerd. Iedereen kon zich vrijwillig melden om in een bepaalde wijk de flyers rond te brengen. Binnen een paar uur was het hele dorp ingedeeld. In de manege krioelde het van leven, het leek wel een bijenkorf. Leden, die er nooit meer kwamen, de zogenaamd slapende leden, kwamen vragen wanneer de paarden door het dorp zouden rijden en wat ze konden doen om te helpen. Mevrouw Zwijger van het bestuur had contact opgenomen met de pers en Gunter stelde een corveeploeg samen om de manege in elk geval nog een beetje toonbaar te maken. Het enthousiasme sloeg ook over op mensen die niets met de manege te maken hadden en de Facebookgroep kreeg elk dag meer fans. Zelfs mijn broers en zusje en hun vrienden wilden zaterdags komen kijken naar de rit door het centrum.

De politie was ook op de hoogte. Er moesten een paar straten worden afgezet, zodat we niet het hele verkeer zouden lamleggen.

Op de woensdag voor onze grote promotierit kwamen de grote dozen met de flyers aan. Stefan had via een groepsbericht laten weten dat er donderdagmiddag om half vijf een bespreking zou zijn en dat dan ook meteen de flyers zouden worden uitgedeeld. Sep en Patrick hadden strobalen in de stal gelegd zodat iedereen kon zitten. Maar er kwamen zoveel mensen opdagen dat sommigen toch nog moesten staan.

‘Nu wordt het ernst, mensen,’ zei Stefan plechtig. ‘Iedereen die een wijk heeft uitgezocht, kan een pak flyers meenemen. Morgenavond moeten ze overal in de brievenbus zitten.’

Toen nam Michael het woord. Aan de hand van de plattegrond liet hij de route zien die we zouden rijden.

‘We zullen met tweeëntwintig paarden rijden,’ zei hij. ‘En er gaan ook nog een heleboel mensen te voet mee. Sommigen hebben lijsten bij zich en proberen handtekeningen te verzamelen van mensen die vóór de nieuwe manege zijn. Alex rijdt voorop, omdat hij de weg hier beter kent dan ik. Ik rij achteraan, dan kan ik alles goed in de gaten houden. Elke ruiter krijgt een helper te voet naast zich, voor het geval er iets misgaat. Trek een witte rijbroek aan en rijlaarzen. De stoet wordt voorafgegaan door een doedelzakspeler, daar achter rijdt Alex met de verenigingsvlag. Achter de paarden komen de voetgangers met de spandoeken. De stoet wordt door de politie begeleid. We rijden de Kronenbergerstraat uit, steken over naar het winkelcentrum, rijden langs de fontein en de bibliotheek. Terug gaan we langs het station richting raadhuis. Daar zal een persconferentie worden gegeven. We starten om precies elf uur.’

De achterste staldeur ging open en de familie Van Rechteren kwam binnen. Verbluft keken ze naar de vele mensen die zich in de gang verdrongen. Omdat ze niet in de whatsapp-groep Red de manege zaten, wisten ze niet dat er een vergadering was gepland.

‘Mogen we even naar onze paarden?’ vroeg Dragon-Mum luid. ‘Even geduld, alstublieft,’ zei Michael. ‘We zijn zo klaar.’

‘Maar we kunnen niet wachten.’ Dragon-Mum baande voor zichzelf en haar kroost een weg door de menigte. ‘Wij hebben niet de hele middag tijd. Jij daar! Blijf van dat paard af, hij bijt!’ Susanne, die met Star Appeal had staan snoezelen, die net als alle andere paarden nieuwsgierig zijn hoofd de gang in had gestoken en het wel lekker vond, kromp geschrokken in elkaar. ‘Belachelijk!’ fluisterde Beate. ‘Die bijten net zomin als pasgeboren lammetjes. Moet je kijken, nu ze Dragon-Mum zien leggen ze hun oren plat.

‘Nou, snel dan,’ zei Michael lichtelijk geïrriteerd. ‘Degenen die de manegepaarden invlechten zijn klaar. Meneer Stark brengt nog de sjabrakken met het clublogo. Die moeten jullie dan zaterdag allemaal gebruiken, zodat de stoet een eenheid wordt. Zijn er nog vragen?’

Die waren er natuurlijk, maar mevrouw Van Rechteren duwde de mensen voor de boxen van hun paarden weg, met dezelfde energie waarmee ze de toiletten had gepoetst.

Omdat alles gezegd was wat er te zeggen viel, ruimden we lachend en kletsend de stalgang op, stapelden de strobalen op elkaar en verdeelden de pakjes met flyers. Oliver controleerde voor de honderdste keer het weerbericht op zijn smartphone. ‘Zaterdag schijnt de zon, mensen! Het wordt geweldig!’ riep hij. Karsten, Beate en hij zouden Douglas, Brutus en Akim rijden. Stefan natuurlijk zijn lievelingspaard Liesbeth.

‘Mag ik er even langs?’ Katie stond met trens en zadel over de arm in de zadelkamer. Ze was doodsbleek. Wij maakten plaats zonder haar aan te kijken en slenterden het erf op.

‘O, kijk nou eens, Dragon-Mum rijdt weg en laat Draco en Katie zomaar helemaal alleen in de manege,’ zei Doro vinnig toen we de bruine jeep aan de andere kant van de buitenbak weg zagen rijden.

‘Waar is die tienjarige snotneus?’ riep Stefan vanuit de staldeur. Michael, die net voorbijliep, lachte.

‘Wie bedoelt hij?’ vroeg Beate verbaasd.

‘Mij,’ zei ik en ik vertelde over meneer Gregorie. ‘Hij gelooft echt dat ik pas tien ben.’

Oliver bekeek me kritisch. ‘Je ziet er ook echt wel een beetje minimaal uit voor veertien,’ stelde hij toen grijnzend vast.

‘Pukkels heb je ook al niet meer,’ plaagde Karsten.

‘Maar wel een rechte pony.’ Oliver pakte me bij mijn hand en floot. ‘Nagellak! Wauw!’

‘Ach, hou toch op!’ Ik werd knalrood en trok mijn hand weg. Die jongens hadden echt de ogen van een adelaar. Ik was die week inderdaad bij de kapper geweest. Normaal gesproken knipte ik mijn pony altijd zelf, met een nagelschaartje. Maar sinds Katie op de manege kwam, was ik ook een beetje ijdel geworden. Ik lette er tegenwoordig zorgvuldig op dat mijn rijbroek schoon was en dat mijn laarzen glansden. Gisterenmiddag had ik mijn nagels geborsteld en gelakt, wat nog niet zo gemakkelijk was geweest.

‘Wij gaan ervan tussen, de flyers uitdelen,’ zei Oliver. Karsten en hij sprongen op hun scooter en bromden weg. Ook de anderen gingen er vandoor, om nog voor het donker klaar te zijn met flyeren. Thierry en ik moesten nog rijden.

Stefan kwam me vertellen dat meneer Stark net had gebeld. Hij en ik waren op 4 maart officieel op de gemeenteraadsvergadering uitgenodigd.

‘Schiet op, Charlotte!’ riep Thierry. ‘Ik ga de bak in!’

‘Kom eraan!’ zei ik en ik rende weg, want ik moest mijn poetskist uit de kast halen en nog snel even naar de wc.

De echte Katie komt tevoorschijn

Ik liep door de gang en maakte de deur naar het damestoilet open, die altijd netjes gesloten was sinds Dragon-Mum de verwarming gemaakt had.

‘Oh,’ schrok ik. Naast de wastafel zat Katie op de grond, de armen om haar opgetrokken knieën geslagen.

‘Wat is er met jou?’ vroeg ik.

‘Wat kan jou dat schelen,’ mompelde ze dof en ze draaide haar gezicht weg.

‘Omgekeerd hetzelfde,’ zei ik onbewogen en ik had al spijt dat ik haar had aangesproken. Ik liep haar voorbij, ging naar de wc en daarna waste ik mijn handen. Katie zat nog altijd op de grond en opeens begon ze te huilen. Ik mocht haar niet omdat ze zich onmogelijk gedroeg en zo vreselijk verwaand was, maar op dat moment had ik toch wel medelijden met haar.

‘Hé, wat is er nou?’ Ik hurkte bij haar.

‘Jullie weten gewoon niet hoe leuk jullie het hier hebben!’ stortte ze haar hart uit. ‘Jullie ouders laten jullie met rust en jullie kunnen de hele dag hier in de manege rondhangen en lol trappen.’

‘Nou, mijn ouders zijn ook best streng,’ wierp ik tegen.

‘Maar ze laten jullie veel met rust. Wij zitten op zo’n achterlijke internationale school omdat we zo nodig vloeiend Engels moeten spreken. ’s Middags zijn we nooit eens vrij. We moeten zo nodig kader rijden, springwedstrijden winnen, vioolspelen de moeilijkste partijen natuurlijk, en alles moet altijd perfect! Ik ben het zó zat! Ik zou het liefst veel meer hier in de manege zijn!’ Ik was onthutst over die plotselinge openheid.

‘Maar… maar… jouw moeder…’ begon ik.

‘Mijn moeder! Hou toch op! Die maakt alles kapot!’

Ze hief haar hoofd op. Haar knappe gezicht was totaal verfomfaaid, haar ogen rood van het huilen. ‘Ze zet ons altijd onder druk. Het is haar schuld dat jullie ons niet mogen! Ze dringt zich overal op en ze wil altijd een voorrangspositie hebben. Weet je hoe pijnlijk dat soms is?’

‘Nou ja,’ zei ik. ‘Ik wil jouw moeder niet verdedigen, maar jullie doen zelf ook zo.’

‘Ja, ik weet het. Op een gegeven moment word je precies hetzelfde.’ Katie haalde haar neus op, wreef met haar handen over haar gezicht. ‘In elke nieuwe manege hoopte ik dat daar eindelijk eens aardige mensen zouden zijn met wie we goed op zouden kunnen schieten. Maar na een paar dagen is het altijd weer hetzelfde. Niemand die ons mag.’

Ze begon weer te snikken.

‘Nu heb je wel erg veel zelfmedelijden,’ zei ik. ‘Maar je wordt gewoon met gelijke munt terugbetaald. Het eerste wat ik van jou hoorde was dat je de box van mijn paard wilde, dat harige monster volgens jou. Vervolgens hebben jij en je broer hier alles afgekraakt en Sep belachelijk gemaakt. Hoe denk je dat dat bij ons overkwam? We weten zelf heus wel dat het hier geen supermanege is, maar met onze paarden gaat het prima en wij maken er het beste van. Ik bedoel, hoe zou jij het vinden als er wildvreemde mensen bij jullie zouden komen die alles de grond inboren wat belangrijk voor je is?’

‘Ik weet het, ik heb het helemaal verprutst,’ mompelde Katie treurig. ‘En na Svens actie met jouw vriendin hebben we helemáál geen kans meer.’

‘Verkeerd gedacht.’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Zeg gewoon een keer “hallo” als je op de manege komt en lach eens een keer in plaats van altijd zo’n chagrijnig gezicht te trekken. En verschuil je niet altijd achter je moeder. Zoals je al hebt opgemerkt zijn onze ouders hier nooit. Wij lossen onze problemen zelf op.’ ‘Maar mijn moeder ís er toch altijd!’ riep Katie vertwijfeld uit. ‘Behalve als ze naar de kapper moet. Of naar de schoonheidsspecialiste zoals vandaag! Ze vindt het heerlijk op de manege of bij wedstrijden, omdat ze vroeger zelf ook graag paard reed. En daarbij… zij benut haar tijd voor duizend procent! Paarden knuffelen vindt ze niet efficiënt.’

Katie lachte vreugdeloos en huilde vervolgens alweer en ik begreep ineens hoe ongelukkig ze was.

‘Wat zegt je vader ervan?’ wilde ik weten.

‘Het maakt hem niets uit. Die is van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat op de zaak. Misschien wel omdat hij nooit eens nietefficiënt op de bank kan zitten zonder door mijn moeder te worden opgejaagd.’ Het klonk bitter.

‘Oh man!’ Iets beters schoot me niet te binnen. Toen herinnerde ik me dat Thierry en Doro in de bak op me wachtten.

‘Jij moet toch ook nog rijden? Kom mee, dan gaan we samen.’ ‘Zo behuild als ik er nu uitzie? Ze lachen me allemaal uit.’

Tjonge, dat kind had een ernstig probleem. Wel meer dan één trouwens.

‘Vrienden lachen niet als iemand verdriet heeft.’ Ik stond op. ‘En wij kúnnen jouw vrienden zijn, als je dat zelf wilt. Je moet je niet altijd afzonderen.’

‘Maar wat moet ik doen, ik mag niets van mijn moeder,’ riep Katie uit. ‘Je moest eens weten hoe graag ik mee zou doen met die protestrit!’

‘Maar Katie, dan zeg je dat toch! Maar kom nu, sta op.’ Ik stak haar mijn hand toe.

Ze keek me aan, aarzelde een moment, maar toen greep ze hem vast en liet zich omhoogtrekken.

We keken elkaar aan.

‘Lach eens,’ zei ik. ‘Ik wil wel eens zien of je dat kunt!’

Toen moest ze lachen en huilen tegelijk.

‘We zien elkaar zo dadelijk in de bak, oké?’

Ik knipoogde naar haar en liep weg om mijn poetskist op te halen.

‘Charlotte,’ riep ze.

Ik stond al op de drempel en draaide me om. ‘Ja?’

‘Dank je.’

Het was de eerste keer dat ik dat uit haar mond hoorde en het klonk gemeend.

‘Al goed,’ zei ik en ging naar mijn kluisje. Op weg daar naartoe bedacht ik dat ik was vergeten Bella Bergmans een berichtje te sturen. Ik pakte mijn smartphone, zocht haar nummer en tikte op weg naar Won Da Pie:Hai Bella, sorry dat ik je nu pas bericht. Ik had het erg druk. Schrijf 26 februari in je agenda. Dan houden we open dag in de manege! En zaterdag rijden we vanaf 11 uur door het dorp. Hopelijk zie ik je dan! Greetz, Lotte.

‘Hé, waar blijf je nou?’ Doro kwam de bak uit toen ik beladen met trens, zadel, zweetdeken en poetskist over het erf naar Won Da Pie sjokte. ‘Ik dacht al dat je jezelf had doorgetrokken.’

Ik wenkte haar me te volgen. Terwijl ik Won Da Pie’s deken afdeed en het stof een beetje uit zijn vacht klopte (echt borstelen was niet nodig sinds hij was geschoren) vertelde ik over mijn ontmoeting met Katie.

‘Heeft ze gehuild?’ vroeg Doro verbaasd.

‘Tranen met tuiten,’ bevestigde ik. ‘Als ik er goed over nadenk, is ze eigenlijk zielig. Misschien is ze toch best aardig.’

‘Ik weet niet…’ zei Doro weifelend.

‘Ik vind dat we haar een kans moeten geven,’ zei ik en ik legde Won Da Pie het zadel op. Won Da Pie knarste met zijn tanden en sloeg met zijn hoofd. Hij had er een hekel aan als ik de singel aantrok.

‘Oké.’ Doro knikte. ‘Als jij het zegt. Maar Draco moet persoonlijk sorry zeggen, anders blijft hij lucht voor mij. Die lafaard heeft zich niet meer in de bak laten zien, hij longeert zijn paard nu liever buiten in de modder.’ Ze snoof minachtend.

‘Katie is Draco niet,’ zei ik. ‘Die kan mij ook gestolen worden.’ Even nadat ik was opgestegen verscheen Katie inderdaad met

Asset in de bak. Maar voor ze haar paard de hoefslag op stuurde, bleef ze naast Doro staan en stak haar hand uit.

‘Ik weet dat ik me stom heb gedragen sinds ik hier ben,’ zei ze. ‘Het spijt me, echt. Maar van nu af wil ik het beter doen.’

‘Snap ik,’ zei mijn vriendin en ze gaf Katie haar linkerhand. ‘Was best cool hoe je mijn moeder op haar nummer hebt gezet.’ Katie lachte verlegen. ‘Niemand anders die dat durft.’

Doro grijnsde. ‘Ik durf alles,’ beweerde ze en dat was zeker niet gelogen.

Met de paarden de weg op

Het weerbericht had ook niet gelogen: die zaterdag stond de winterzon aan een heldere blauwe hemel en de zonnestralen voelden warm aan bij 3 graden onder nul. Om precies elf uur zette de stoet, die bestond uit drieëntwintig paarden, een koets en minstens honderdvijftig mensen die meeliepen met spandoeken en plakkaten, zich bij de manege in beweging. De paarden en de ruiters waren vreselijk zenuwachtig maar desondanks was het een geweldig gevoel om met zo’n grote groep door de straten te rijden, die door de politie waren afgezet.

De hoefijzers van de paarden klepperden op het asfalt, de doedelzakspeler marcheerde voorop en ik kreeg er gewoon kippenvel van. Won Da Pie gedroeg zich voorbeeldig. Ik was er bang voor geweest dat de muziek en de vele paarden, de mensen op straat en de auto’s hem ertoe zouden verleiden een showtje weg te geven, maar hij stapte heel rustig aan de lange teugel mee. Zijn oren bewogen en hij keek nieuwsgierig om zich heen, maar hij toonde geen greintje angst of nervositeit.

Katie had het wonder boven wonder bij haar moeder voor elkaar gekregen en ze mocht meerijden! Plotseling kon ze lachen en aardig zijn. Iedereen was ook aardig tegen haar, dankzij een berichtje dat ik naar onze Red de manege-groep had gestuurd. Doro en ik geven Katie nog een kans – jullie ook? En alle 92 leden van de groep hadden ermee ingestemd. Dat was nou iets, waarom ik zo van de manege hield: ook al was het er niet altijd koek en ei, uiteindelijk waren we allemaal vrienden, omdat we van paarden hielden en graag op de manege waren.

Op weg naar het centrum sloten zich steeds meer mensen bij ons aan. Ook mijn broers en zusje liepen, zoals beloofd, mee. ‘Kijk toch eens!’ riep Stefan. ‘Daar komen nog een paar ruiters aan en drie koetsen!’

Alex, die met de vlag voorop reed, scheen de nieuwkomers te kennen en riep hen toe zich achter onze koets aan te sluiten. ‘Waanzinnig!’ zei Thierry, die met Cornado naast me reed. ‘Dit is echt geweldig. En dat heb jij georganiseerd, Lotte!’

‘Ik ben op het idee gekomen,’ zei ik bescheiden, maar diep van binnen was ik er maar wat trots op dat uit dat idee zo’n grote actie was voortgekomen.

Overal stonden mensen langs de straten, zwaaiden naar ons en filmden ons met hun mobieltjes. We zwaaiden vrolijk terug. Toen kwamen we op de kruising van de hoofdstraat. Links en rechts stonden auto’s in een file en ook daar waren veel meer mensen dan gewoonlijk. Het hele dorp was door de flyers en door artikelen in de krant geïnformeerd en blijkbaar waren velen speciaal gekomen om ons te zien.

Ik draaide me om in het zadel en ik stond ervan versteld hoe lang onze stoet was geworden! Wij genoten van de rit met dat mooie weer. Iedereen was ontspannen en lachte en straalde.

In het winkelcentrum kon ik ons spiegelbeeld in de grote ramen van de etalages bewonderen. De vele paarden en de koetsen gaven een prachtige aanblik. Op het Willemsplein stonden een paar marktkraampjes.

Opeens hoorde ik iemand mijn naam roepen. ‘Lotte, hoehoe! Hier!’

Ik keek om en herkende Bella! Ze stond bij de fruit- en groentenkraam, zwaaide met beide armen en straalde.

‘Super, joh!’ riep ze enthousiast. ‘Wauw! Zoveel paarden!’ ‘Leuk dat je er bent!’ riep ik terug. ‘Hallo, meneer Bergmans.’ Haar vader stond duidelijk not amused naast haar, met een tas vol boodschappen en dwong zichzelf tot een knikje in mijn richting. Hij had onze stoet met al die enthousiaste mensen vast liever willen vermijden. Want dat strookte niet met zijn bewering dat paardrijden een luxesport was en maar voor een handjevol mensen interessant. Waarschijnlijk had Bella het erop aangestuurd precies hier te gaan winkelen, omdat ze ons wilde zien. Ik moest grijnzen toen Billie uitgerekend bij meneer Bergmans om een handtekening ging vragen. Uit mijn ooghoek zag ik hoe hij geërgerd zijn hoofd schudde en de andere kant op keek.

En verder ging de stoet, het centrum rond. De mensen applaudisseerden, niemand leek zich boos te maken om het feit dat het verkeer al een kwartier totaal stil lag. We sloegen de Sterrenstraat in. De doedelzakspeler was buiten adem gestopt met spelen, maar ook zonder muziek was het een feest. Het klepperen van de hoeven was mooier dan welke muziek ook. Ten slotte reden we de normaal zo drukke Koningsweg op. Maar nu was er geen auto te zien – alleen mensen die toekeken en zwaaiden en foto’s maakten.

Het ging allemaal veel te snel voorbij, maar nu kwam het belangrijkste deel van de actie: de persconferentie op het plein voor de bibliotheek. Het zag er zwart van de mensen. Wij stelden ons in een halve cirkel op. Nu was stilstaan voor de paarden veel moeilijker dan stappen, de begeleiders te voet hielpen mee om ze in toom te houden.

Voor de bieb stond een hele groep journalisten te wachten. Het bestuur van de rijvereniging was vanzelfsprekend voltallig aanwezig en de burgemeester was er met enkele gemeenteraadsleden. Er was geen twijfel aan, men nam ons en de zaak waarvoor we vochten serieus! We werden vanuit alle hoeken gefotografeerd. Ook mijn ouders en die van Doro waren gekomen.

‘Stefan! Charlotte!’ riep meneer Stark. ‘Komen jullie alsjeblieft.’ We stegen af en gingen naar hem toe. Journalisten van verschillende kranten begonnen met het stellen van vragen.

‘Hoe heet je?’ wilde een man in een leren jack met een blocnootje in zijn hand weten. ‘En hoe oud ben je?’

‘Ze heet Charlotte Steinberg en ze is tien jaar oud,’ antwoordde Stefan in mijn plaats en hij grijnsde.

‘Nee hoor!’ Ik ramde hem met mijn elleboog in zijn zij. ‘Ik ben veertien.’

‘Ik heb gehoord dat jullie beiden deze demonstratie op touw hebben gezet,’ ging de journalist verder. ‘Waarom is het zo belangrijk dat de manege een nieuw onderkomen krijgt?’

‘Mag ik?’ vroeg een vrouw en ze hield me een microfoon voor mijn neus. ‘Dan hoef je het geen twee keer te zeggen.’

‘O ja, laat mij er ook bij alsjeblieft!’ Een andere reporter hief zijn telefoontje naar me op.

Ik dacht de hele tijd dat ik geen woord zou kunnen uitbrengen, maar opeens was ik helemaal niet zenuwachtig meer. Stefan en ik vertelden afwisselend wat er zo mooi was aan paardrijden en hoe belangrijk de omgang met paarden was, vooral voor kinderen en jongeren.

‘Door paarden leer je verantwoording nemen voor een levend wezen en voor mensen,’ zei ik. ‘Ze leren je niet alleen maar aan jezelf te denken.’

‘Als er geen manege meer is, dan moeten velen met rijden of voltigeren ophouden. Net als ik, want ik heb geen eigen paard,’ voegde Stefan eraan toe. ‘Wij maken echt erg lange dagen op school en hebben weinig vrije tijd. Als we dan ook nog tien kilometer naar een ander dorp moeten fietsen, gaat het gewoon niet meer.’

We spraken afwisselend minstens tien minuten, toen waren alle vragen gesteld en konden we terug naar onze paarden.

‘Je was weer top.’ Stefan keek me bewonderend aan, net als laatst na de bestuursvergadering.

‘Maar jij ook!’ zei ik.

‘We zijn gewoon een superteam, jij en ik.’ Stefan grijnsde en ik ook.

Lachend en overgelukkig reden we de korte weg naar de manege terug en daar wachtte ons een verrassing. Warme broodjes en een enorme hoeveelheid erwtensoep, van meneer Ditman. In de bak waren tafels en banken neergezet en nadat we onze paarden hadden verzorgd kwamen we daar allemaal bij elkaar. Mevrouw Ditman en mevrouw Zwijger hadden intussen de verzamelde handtekeningen geteld en verklaarden dat we er meer dan tweeduizend bij elkaar hadden gekregen.

‘Het was een groot succes,’ riep meneer Stark. ‘Alles is vlekkeloos verlopen. En in het hele dorp is onze manege hét onderwerp van gesprek.’

We klapten en floten maar toen vielen we op het eten aan. Ik zat naast Doro en Thierry op de bank, tegenover ons zaten Oliver, Karsten, Beate en Ralf op elkaar geperst.

‘Daar heb je Katie,’ merkte Beate op.

Ik draaide me om. Katie stond er een beetje verloren bij met een kom soep.

‘Hier is nog plaats,’ zei ik en ik schoof dichter naar Thierry.

‘Hé Katie, kom hier!’ riep Beate en ze wenkte haar. ‘Hier is nog een plek vrij!’

Een glimlach verscheen op Katies gezicht. Ze kwam naar onze tafel en ging naast me zitten.

‘Dit was geloof ik de mooiste dag van mijn leven,’ zei ze stralend. ‘Dank je, dat jullie zo aardig voor me zijn.’

‘Heb je aan Miss Pukkel te danken,’ zei Oliver. ‘Die heeft een groot hart.’

‘Aan wie?’ vroeg Katie verbaasd.

Karsten en Oliver gierden het uit en ik gaf Oliver onder de tafel een trap tegen zijn schenen. Maar toen lachte ik ook.

‘Het zit zo,’ begon ik. ‘Thomas, de eigenaar van Be Fair hier op de manege, is fotograaf. Hij zocht voor een reclamecampagne een jongen of een meisje met een aardig gezicht en een paar pukkels. En toen vroeg hij mij…’

‘Jij hebt toch helemaal geen pukkels,’ zei Katie.

‘Toen had ik er wel een paar.’ Ik lachte. ‘Maar het ging bij die campagne vooral om een aardig gezicht en daarom kon hij die kop van Karsten natuurlijk niet gebruiken.’

Iedereen lachte. Karsten boog over de tafel en kneep in mijn arm.

‘Had ik ook graag gewild,’ zei hij. ‘Honderd euro incasseren voor een paar pukkelige foto’s.’

‘Weten jullie nog hoe Miss Molly uit haar rijbroek knapte?’ riep Oliver en al gauw waren we herinneringen aan het ophalen en lagen we krom van het lachen.

‘Jullie kennen elkaar zo goed, helemaal te gek,’ zei Katie zacht tegen me en ze glimlachte. ‘Echt cool.’

Een fantastische show

Op de open dag kwamen zoveel mensen af dat meneer Stark en Michael meteen besloten de voorstelling naar de buitenbak te verplaatsen, zodat de toeschouwers in elk geval iets konden zien. Het had de hele week gelukkig niet geregend, daarom was het niet modderig en de ondergrond was dankzij een speciale bodembedekking ook niet bevroren. Er waren nog nooit zoveel mensen naar de oude manege gekomen, zelfs niet in de tijden dat er elk jaar een groot concours hippique werd georganiseerd. Rondom de bak verdrongen zich de toeschouwers, ze stonden in een lange rij voor de koek- en zopiekraam, bij de bar en bij de informatiestand, waar ze hun handtekening aan de actielijst konden toevoegen. Die lijst zouden we de komende woensdag aan de gemeenteraad aanbieden.

Ik stond tussen Doro en Katie aan de rand van de bak. Hoewel ik de voorstelling al twee keer had gezien, was ik toch weer onder de indruk van de uitvoering van de turn-voltigegroep. ‘Waar is Draco eigenlijk,’ vroeg Doro zich af.

‘Bij een vriend,’ zei Katie zonder zich over zijn bijnaam op te winden. ‘Nadat ik thuis eindelijk eens goed had gezegd wat ik ervan vond durfde hij ook en zei hij tegen mama dat hij niet meer wilde rijden. Hij vond het ook niet echt leuk.’

‘Ach!’ riepen Doro en ik als uit een mond.

‘En wat gebeurt er nu met Star Appeal?’ wilde ik weten. ‘Gaan jullie hem verkopen?’

‘Nee, dat zeker niet. We zoeken iemand die hem wil rijden. Het liefst een jongen. Star is geen lammetje.’

‘Ik weet misschien wel iemand,’ zei ik.

‘Oliver of Karsten?’ vroeg Katie.

Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, die willen niet elke dag te rijden.’ ‘Klopt,’ zei Doro. ‘En zeker niet in de zomer. Dan willen ze naar het zwembad.’ Ze rolde met haar ogen.

‘Wie dan, Lotte?’ Katie keek me vragend aan.

‘Stefan. Karstens grote broer,’ antwoordde ik. ‘Die rijdt best goed en is heel betrouwbaar. Vroeger mocht hij wedstrijden rijden met paarden van de manege.’

‘Goeie tip,’ knikte Katie. ‘Ik zal het hem eens vragen.’

‘O ja, Katie!’ Ik kreeg nog een idee. ‘Het laatste programmaonderdeel is weer een demonstratie springen, net als laatst bij het afscheidsfeest van meneer Kessler. Deze keer rijden Thierry en ik. Als jij ook eens meedeed, met Asset?’

Katies ogen lichtten op. ‘Meen je dat echt?’ vroeg ze ongelovig. ‘Super idee!’ riep Doro enthousiast. ‘Kom, we vragen het aan Michael!’

In plaats van Michael troffen we Thierry, mijn broer Phil, Oliver en Karsten in de zadelkamer. Ze zaten op het bureau en verslonden eendrachtig een stapel chocoladekoeken.

‘Hé, stinkt het hier voor jou niet te veel naar paardenstront?’ vroeg ik aan Phil.

‘Ach, daar wen je aan,’ zei mijn broer. ‘Thierry wil me trouwens leren rijden. Waarom hebben we tenslotte een paard?’

‘Vergeet het maar,’ verzekerde ik hem. ‘Jij blijft van Won Da Pie af.’

‘Dat kun jij niet alleen beslissen,’ wierp Phil tegen.

‘Oké.’ Ik grijnsde en haalde mijn schouders op. ‘Eigenlijk wilde ik je al langer lozen. Zo gaat het lekker snel.’

‘Dat heb ik hem ook gezegd,’ zei Thierry. ‘Zelfs ik ben een paar keer van Won Da Pie afgevlogen.’

Oliver en Karsten kauwden grijnzend. Ook zij wisten hoe mijn paard kon bokken. Won Da Pie was echt geen beginnerspaard! ‘Hoe kom je eigenlijk ineens op het idee?’ vroeg ik mijn broer. ‘Rijden was toch alleen maar meidengedoe?’

‘Precies,’ lachte mijn broer. ‘Ik heb vandaag ontdekt hoeveel lekkere meiden hier in de manege rondlopen. Dat kunnen die paar jongens hier niet alleen aan.’

We lieten die vier doorgaan met koekhappen en gingen op zoek naar onze instructeur.

‘Meent ie dat echt, dat hij wil leren rijden?’ vroeg Doro.

‘Dat wordt niks!’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Hij wil het wel kunnen, maar niet leren. Dat is een groot verschil. Als Thierry weer weg is, dan is het meteen afgelopen.’

Als Thierry weer weg is! Dat had ik zomaar gezegd, zonder dat de gedachte daaraan me ook maar iets deed. Ik had er heel lang naar uitgekeken en het was echt geweldig dat hij er was, bij ons woonde en iedere dag mee naar de manege kwam. Hij was een leuke jongen en een prima kameraad, net zoals Oliver, Karsten en Ralf. Ik was gewend geraakt aan zijn blauwe ogen, ik kreeg geen slappe knieën meer als hij me aankeek. Nee, ik was niet verliefd op hem, dat had ik de laatste dagen gemerkt. En ergens was ik daar blij om.

We kwamen Michael op het erf tegen en hij vond het goed dat Katie aan de springdemonstratie mee zou doen. Ze belde haar moeder op en vroeg of die zo snel mogelijk haar wedstrijdkleding wilde brengen.

Karsten, Oliver, Ralf, Carine en ik kleedden ons om, zadelden onze paarden en warmden ze in de binnenbak op, terwijl buiten de dressuurvoorstelling van Isa, Nicole, Alex en Michael plaatsvond. De muziek uit de luidsprekers, die Gunter en meneer Ditman ’s morgens nog even provisorisch op het erf hadden geïnstalleerd, klonk een beetje blikkerig, maar niemand die zich daaraan stoorde. Omdat de paarden tegelijk met de voorstelling buiten, binnen konden worden ingereden, ging alles veel sneller dan bij het kerst- en afscheidsfeest. Buiten donderde het applaus, even later kwamen Isa, Nicole, Alex en Michael de binnenbak ingereden.

‘Er zijn duizenden mensen daar buiten,’ riep Isa. ‘Waanzinnig!’ ‘Nou, vijfhonderd denk ik,’ relativeerde Alex. ‘Maar het is ongelooflijk wat we hebben klaargespeeld.’

‘Wij?’ vroeg Oliver. ‘Ik kan me niet herinneren dat jij ook maar iets hebt uitgevoerd!’

‘Als ik jullie niet had gezegd hoe het er met de manege voorstond, dan was er niets gebeurd,’ zei Alex ad rem als altijd. ‘Dus ik heb wel een beslissend aandeel in dit alles.’

‘Jij wel!’ Oliver schudde zijn hoofd en grijnsde.

Stefan verscheen in de deuropening. ‘Jullie kunnen komen. De hindernissen staan klaar.’

‘Toi, toi, toi,’ riep Doro. Ik zag wel hoe graag ze zelf op Cornado had meegereden.

Katie had Asset ook binnen ingereden. Ze droeg een witte rijbroek en een grijs wedstrijdjasje en Dragon-Mum had de vosruin met een handdoek op hoogglans gebracht.

‘Hoe heb je hem zo snel kunnen invlechten?’ vroeg Doro verbaasd.

‘Mijn moeder is de snelste invlechtster van de wereld,’ zei Katie en ze straalde. ‘Ze heeft het gedaan toen ik me aan het omkleden was.’

Mevrouw Van Rechteren glimlachte alleen maar. ‘Oké dan. Veel plezier en veel succes jullie alle drie!’ zei ze en ze stak haar vuist op om ons aan te moedigen.

‘Mijn vader is zelfs meegekomen,’ vertrouwde Katie me toe toen we over het erf naar de buitenbak reden. ‘Hij heeft er zelfs zijn golfles voor laten schieten.’

‘Super!’ zei ik. Ik vond het echt fijn voor haar.

‘Eigenlijk kunnen we zo langzamerhand wel op tournee gaan met onze show,’ zei Ralf. ‘Dames en heren! Attentie, attentie! De Red de manege show komt binnenkort naar uw stad!’

Het leek inderdaad of er duizenden mensen waren. Ze stonden overal: langs de hele oprijlaan en van het grasveld aan de andere kant van de bak was geen grasspriet meer te zien. Zelfs achter het hek op de stoep verdrongen zich nog toeschouwers. Meneer

Stark kondigde ons aan, de muziek zette in en het ging beginnen. Alles klopte als een bus, de paarden gedroegen zich voorbeeldig en we kregen een groot applaus toen we de buitenbak inreden.

‘Nu komen we toe aan het laatste hoogtepunt van ons programma,’ klonk de stem van meneer Stark uit de luidsprekers. ‘Twee jonge amazones en een ruiter zullen u nu een springdemonstratie geven. Begroet u Charlotte Steinberg op Won Da Pie, Katharina van Rechteren op Asset en onze Franse gast Thierry Juneau op Cornado!’

Het was indrukwekkend om zoveel mensen op onze oude manege te zien. Het vervulde me met vreugde, maar ook met weemoed. Zouden we volgend jaar om deze tijd ook nog rijden of was alles binnen een paar maanden voor altijd voorbij? Wat zou ik het allemaal missen! Het eikenbos dat elk jaar anders geurde, de intussen zo bouwvallige binnenbak waarin ik het paardrijden had geleerd en zo veel had beleefd!

Won Da Pie trappelde en haalde me terug in de werkelijkheid. Het maakte niet uit, wat er ook zou gebeuren, wat er ook zou veranderen – ik zou altijd mijn paard hebben en mijn vrienden. Ik ontdekte mijn familie in de menigte en naast mijn ouders stond mevrouw Van Keulen die lachend naar me zwaaide. Ze had haar belofte dus waargemaakt, ze was gekomen. En er was nog iemand. Iemand die ik totaal niet had verwacht. En paar meter verder stond Isabella Bergmans naast een vrouw met donker haar, die zoveel op haar leek dat het wel haar moeder moest zijn, en… haar vader!

Op de muziek van Drie hazelnoten voor Assepoester sprongen wij nu het kleine parcours dat stond opgesteld. Eerst ik, toen Thierry en als laatste kwam Katie. Alex, Stefan en Gunter verhoogden het parcours een paar keer. Toen we L-hoogte hadden bereikt hield Thierry ermee op. Cornado was nog te jong en te onervaren voor die hoogte. Ik sprong met Won Da Pie nog een foutloos parcours op M-hoogte, evenals Katie.

‘Wil je nog hoger proberen?’ riep Alex.

‘Nee, voor vandaag is het wel genoeg,’ riep ik terug en ik klopte Won Da Pie op zijn hals. Hij had fantastisch gesprongen.

‘En jij?’ vroeg Alex aan Katie op dat sarcastische toontje van hem. ‘Probeer je het of doe je het in je broek?’

Precies zo had Alex dat bij mijn eerste springles ook gezegd. Ja, ik deed het toen inderdaad in mijn broek van angst maar ik was over mijn eigen schaduw heen gesprongen – en Won Da Pie sprong daarna moeiteloos over de hoogste hindernissen! Dat had me zelfvertrouwen gegeven en vertrouwen in mijn paard. ‘Nee,’ zei Katie en ze glimlachte. ‘Ik ben niet bang. Jullie kunnen het rustig nog wat hoger maken.’

Dat deden ze dan ook. De hindernissen waren indrukwekkend. Het werd doodstil rondom de buitenbak. Katie keek heel even om, liet haar paard een keer een ronde galopperen en reed toen op de eerste hindernis aan. Ik stuurde Won Da Pie naast Thierry en Cornado en merkte dat ik mijn adem inhield toen Katie geconcentreerd op die enorme oxer afreed. Maar Asset snoof alleen maar, ging met gespitste oren op de hindernis af en vloog er met een prachtige sprong overheen. De vosruin sprong fantastisch en Katie reed geweldig. Haar blonde paardenstaart danste en ze straalde over haar hele gezicht toen ze ook de laatste hindernis foutloos had overwonnen. Het publiek klapte. ‘Pas mal’ zei Thierry waarderend. ‘Niet slecht.’

Katie draafde naar ons toe, ik stak mijn arm uit voor een highfive.

‘Dat was super!’ riep ik lachend.

‘Dank je! En jij was net zo goed! Won Da Pie had die hoogte ook gemakkelijk aangekund,’ zei ze ademloos en ze klopte Asset met beide handen dankbaar op zijn hals. ‘Doro, jij en ik gaan dit jaar alles winnen bij de wedstrijden! Wedden?’

Wonderen gebeuren

Vanavond was het erop of eronder, dat wist ik. Besloot de gemeenteraad het stuk grond aan de snelweg te bestemmen voor woningbouw, dan was het voor ons over en uit. Er was geen alternatief. Maar zelfs al werd de voorkeur gegeven aan een nieuwe manege, dan bleven er nog een paar vrijwel onoplosbare problemen. De vereniging had er simpelweg niet genoeg geld voor, dat had de penningmeester in een brief aan alle leden duidelijk gemaakt. Grof geschat waren de kosten ongeveer 1,8 miljoen euro en de vereniging kon hoogstens 400.000 euro uit eigen middelen en sponsoring opbrengen. Datzelfde bedrag zou door de provincie betaald worden. We kwamen dus nog een miljoen euro te kort, een onvoorstelbaar bedrag, een getal met zes nullen!

Ik lag op mijn bed en bladerde gedeprimeerd door de krantenartikelen over onze protestrit en de open dag, die ik allemaal netjes had uitgeknipt. Eén krant had heel veel foto’s afgedrukt, onder andere een foto waarop Stefan en ik breed lachend in de camera keken. ‘Charlotte Steinberg (14) en Stefan van Oort (16) zijn de initiatiefnemers van de actie Red de manege’, luidde het onderschrift. Ik zuchtte en legde de knipsels weer weg.

De situatie was zo goed als uitzichtloos, dat was voor iedereen duidelijk. Op zondagavond, nadat de euforie over de gelukte open dag was weggeëbd, hadden meneer Stark en meneer Schaapman de ontnuchterende feiten op tafel gelegd. Als er geen wonder gebeurde, was de rijvereniging binnen een paar maanden verleden tijd. Geschiedenis. Ik had zin om te huilen. Zou al onze moeite toch voor niets zijn geweest? Wat hielpen tweeduizend handtekeningen? Wat hielp die paar duizend euro aan sponsorgeld dat op de open dag bij elkaar gesprokkeld was? Alles wat tot dat moment vanzelfsprekend voor me was geweest, zou voor altijd uit elkaar vallen. En alleen al bij de gedachte dat er op mijn lievelingsplek een lelijk huizenblok zou verrijzen, kromp mijn hart samen. Mijn vrienden, al die mensen in de manege, ze zouden allemaal ophouden met rijden of naar andere maneges vertrekken en velen van hen zou ik waarschijnlijk nooit terugzien. De vereniging zou de paarden moeten verkopen omdat er geen plaats meer voor ze was. Wat zou er met de oudere paarden zoals Sporty, Hanko of Brutus gebeuren?

Mijn blik viel op de wekker op mijn nachtkastje. Half zeven! Over een half uur moesten we weg! Papa zou vanavond met me meegaan naar de gemeenteraadsvergadering en ook Phil en Thierry. De halve rijschool zou op de publieke tribune zitten, dat was wel zeker, want het was een openbare zitting.

Ik kwam overeind en liep naar de badkamer. Toen kleedde ik me om.

‘Veel succes, Lotte!’ zei Cathrin, toen papa, Thierry, Phil en ik even later het huis verlieten.

‘Dank je.’ Ik sloot haar in mijn armen. ‘Duimen hè?’

Ook mama wenste ons veel succes.

Omdat de gebruikelijke ruimte voor toeschouwers te klein was had men de openbare vergadering van de gemeenteraad naar de grote zaal van het raadhuis verplaatst. Er waren te weinig stoelen om iedereen van een zitplaats te voorzien. Veel mensen klopten Stefan en mij bemoedigend op de schouder en wensten ons succes. Natuurlijk waren Doro en het voltallige organisatiecomité aanwezig en nog veel meer leden van de vereniging, zelfs Alex. Ik kreeg slappe knieën, want ik moest steeds denken aan mijn nachtmerrie van pasgeleden.

Ik zat tussen Stefan en meneer Schaapman en opeens was ik verschrikkelijk nerveus.

‘Goed dat ze meneer Gregorie niet aan het woord laten,’ fluisterde Stefan me in het oor. ‘Hoewel het heel grappig zou zijn.’ ‘Ben jij niet zenuwachtig?’ fluisterde ik terug.

‘Ja. En hoe!’ bekende hij. ‘Maar ik laat het niet merken. En jij?’ ‘Ik sterf van de zenuwen.’ Mijn stem bibberde. ‘Moet je kijken, ik tril helemaal.’

Stefan greep mijn hand en hield hem vast.

‘Gewoon vergeten, die mensen,’ raadde hij me aan. ‘Jij redt het wel. Je bent namelijk echt… cool.’

‘Dank je.’ Ik lachte onzeker. Het irriteerde me een beetje dat hij mijn hand niet losliet, maar ergens vond ik het ook wel fijn. ‘We hebben echt wel wat gepresteerd, toch?’

‘Zeker weten.’ Stefan knikte en keek me aan. Ik moest slikken. Mijn hart begon harder te slaan en ik kreeg opeens vlinders in mijn buik.

‘Wij zijn een goed team, wij samen. Jammer, dat het nu zo voorbij is.’ Zonder zijn ogen van me af te wenden drukte hij zachtjes mijn hand en ik kneep terug. Ik wist niet wat ik moest zeggen. In mijn hoofd heerste complete chaos.

‘Mevrouw Van Rechteren heeft me gisteren trouwens gevraagd of ik het paard van haar zoon wil rijden,’ zei Stefan zacht. ‘Sven gaat liever golfen met zijn pa.’

‘O ja?’ Ik slikte moeizaam.

‘Ik heb haar gevraagd hoe ze op mij gekomen was en ze zei dat jij me had aanbevolen.’

‘Hm.’

‘Ze zei dat jij had gezegd dat ik betrouwbaar was en goed kon rijden. Waarom… ik… ik bedoel… je had toch ook iemand anders kunnen voorstellen?’

Hij hield nog altijd mijn hand vast.

‘Toen Katie het vroeg, kon ik niemand bedenken die beter bij Star Appeal zou passen.’

‘Ik… ik dacht altijd dat je mij niet zo mocht.’

‘Je kon vroeger ook wel heel irritant doen,’ zei ik eerlijk. ‘Maar op de een of andere manier is dat veranderd, de laatste tijd.’

Op dat moment beleefde ik een première: Stefan van Oort was sprakeloos. En ontroerd. Hij keek me wel een halve eeuwigheid aan en ik hem, en in die eeuwigheid, die in werkelijkheid hoogstens dertig seconden duurde, gebeurde er iets. Iets heel onverwachts. Iets, wat ik niet met woorden kon beschrijven, iets wat ik alleen maar kon voelen. Het gebeurde geheel geluidloos, zonder dat ook maar iemand om ons heen er iets van merkte.

‘Goedenavond.’ De burgemeester stond plotseling voor ons en Stefan liet mijn hand los. ‘Jullie hebben werkelijk het hele dorp gemobiliseerd. Ik ben al tien jaar burgemeester maar zo’n grote opkomst heb ik nog nooit meegemaakt.’

‘Hopelijk is het niet voor niets,’ zei meneer Schaapman.

Eindelijk begon de zitting. Ik hoorde nauwelijks wat er werd besproken. Wat was er zojuist gebeurd? Stefan zat maar een paar centimeter van me vandaan, maar ik durfde hem niet aan te kijken en hij mij blijkbaar ook niet. Ik mocht dan één keer in mijn leven cool geweest zijn, nu was ik dat echt niet meer. Ik was een bonk zenuwen en dat kwam door hem.

‘… we komen nu aan punt 3 op de agenda,’ zei de voorzitter van de vergadering. ‘Verandering bestemmingsplan kavels 23, 141 a, b en c en kavel 142, 143 en 144 met als doel de bouw van een nieuwe manege in het buitengebied.’

Hij praatte en praatte, maar het bloed ruiste zo hard in mijn oren dat ik nauwelijks verstond wat hij zei.

Toen kreeg Peter Bergmans het woord, als dé deskundige op het gebied van bestemmingsplannen.

‘Zoals u allen weet ben ik ertegen deze stukken grond aan de rijvereniging te verhuren of zelfs te verkopen,’ zei hij. Stefan en ik keken elkaar verontrust aan. ‘De gemeente heeft geld nodig en het zou zinvoller en lucratiever zijn deze kavels aan te sluiten bij de kavels met woonbestemming. Op een gedeelte ervan kan de nieuwe basisschool, waartoe reeds is besloten, worden gebouwd. De activiteiten van de leden van de rijvereniging, in het bijzonder van de jeugd, hebben indruk op me gemaakt. Maar ik denk dat dit grondgebied als standplaats voor een sport die maar door zo weinig mensen wordt beoefend, weggegooid geld is.’

Verontwaardigd gemompel ging op in de zaal. Bergmans leunde achterover, zonder een spier te vertrekken. Hij had tenminste nog wel het fatsoen niet zo zelfvoldaan te lachen als in mijn droom.

‘Dan is nu het woord aan Charlotte Steinberg,’ zei de voorzitter. Ik haalde diep adem. Stefan kneep nog gauw een keer in mijn hand, toen stond ik op. Gewoon vergeten, die mensen, had hij mij aangeraden. Maar dat was nog niet zo gemakkelijk.

‘Geachte meneer de burgemeester, geachte dames en heren van de gemeenteraad,’ begon ik en ik bedankte in gedachten mijn vader, die me op de heenweg de parlementaire beleefdheidsvormen nog even kort had uitgelegd. ‘Ik spreek vanavond in naam van de rijvereniging en dus namens 473 leden, waarvan 132 leden jonger dan achttien jaar. Daarmee behoort de rijvereniging tot een van de grootste verenigingen van deze gemeente. Paardrijden is dus geen sport voor maar een paar mensen, zoals meneer Bergmans zei. Bovendien bestaat onze vereniging al meer dan tachtig jaar en kent dus een zeer lange traditie.’

Deze informatie had ik van Stefan. Ik had de getallen uit mijn hoofd geleerd.

‘Velen hebben afgelopen weekend kunnen zien dat de situatie in onze manege voor paarden en ruiters erg benauwd en oncomfortabel is. Afgezien daarvan is het huurcontract al lang verlopen. Al twintig jaar wordt naar een geschikt stuk grond gezocht om een nieuwe manege te bouwen en nu is er een ideale plek gevonden. Paarden storen zich niet aan een snelweg, maar ik kan me niet voorstellen dat mensen graag aan zo’n drukke weg willen wonen. En dat ouders hun kinderen daar graag naar school willen laten gaan.’

Ik kreeg spontaan applaus. Maar ik was nog niet klaar.

‘Er is op die plek genoeg plaats voor een moderne manege, maar er is ook grasland voor de paarden en je kunt er mooie buitenritten maken. Op dit moment moeten we in het eikenbos rijden om onze paarden wat frisse lucht te gunnen. Maar daar komt het jammer genoeg vaak tot confrontaties met mensen die hun hond uitlaten en vooral met de hardlopers die daar massaal rondrennen.’

Ik keek meneer Bergmans recht aan. Hij lachte zuinig.

‘De nieuwe plek voor de manege is dus in alle opzichten ideaal. Goed bereikbaar met de fiets en met de auto. Er is genoeg ruimte voor een tweede binnenbak om de rijlessen en het voltigeren verder te kunnen uitbouwen. Paardrijden is namelijk niet alleen voor een paar rijke mensen. De meeste leden van de vereniging rijden op paarden van de manege. Velen van ons moeten met rijden stoppen als we niet meer in ons eigen dorp terecht kunnen. Wij scholieren hebben veel huiswerk. We hebben gewoon niet genoeg tijd over om lange afstanden te fietsen voor één uur rijles. Alleen dat is al een belangrijk argument voor het behoud van onze manege, vind ik.’

Ik kreeg een donderend applaus van de toeschouwers, maar ook van veel gemeenteraadsleden.

‘Dank je wel voor dit hartstochtelijk pleidooi, jongedame,’ zei meneer Bergmans en hij keek op zijn horloge. ‘Er is echter nog één vraag, die net zo belangrijk is als de toestemming voor de bouw van de manege. Hoe wil de rijvereniging die bouw, die ongeveer twee miljoen euro zal gaan kosten, financieren? Zo ver ik weet heeft zij daartoe de middelen niet. Ik stel daarom voor deze discussie hier nu te beëindigen. Er ligt een aanvraag van bouwbedrijf Jansen en Zoon op tafel, die ik…’

Ik staarde de man verbijsterd aan. Dus hij had ons helemaal niet serieus genomen. Hij was geen seconde van plan geweest verandering van het bestemmingsplan voor dat stuk grond toe te staan. Opeens werd ik woedend.

‘Dat heeft u van het begin af aan al zo gepland!’ viel ik hem kwaad in de rede. ‘U neemt ons niet serieus!’

‘Waarom ook?’ zei hij koel. ‘Tot op de dag van vandaag kon de rijvereniging ons geen overtuigend financieel concept voorleggen. En het mag dan hartverscheurend zijn dat een paar mensen straks niet meer kunnen gaan paardrijden, ons kan dat maar matig interesseren. Als een vereniging geen geld heeft is dat jammer, maar daar hoeft de gemeenschap niet voor op te draaien. Punt.’

‘Dat wil zeggen, dat als het geld er wél was geweest u dan had toegestemd?’ vroeg ik.

‘Als er een overtuigend financieel concept voor dit project…’ begon meneer Bergmans. Maar ik onderbrak hem weer. ‘Praat u er niet omheen,’ riep ik. ‘Ja of nee!’

Hij keek me boos aan.

‘Nu kijkt u net zo als laatst in het bos.’ Ik was minstens zo boos als hij. ‘Maar ik laat me niet door u intimideren.’

Iedereen schoot in de lach en meneer Bergmans liep rood aan. ‘Geachte heer burgemeester, beste gemeenteraad,’ zei meneer Schaapman achter mij en hij legde een kalmerende hand op mijn schouder. ‘Laat ik u enkele getallen en feiten noemen, voor de discussie te emotioneel wordt. Onze vereniging kan uit eigen middelen en giften ongeveer 400.000 euro opbrengen. Ongeveer hetzelfde bedrag kunnen we als subsidie van de provincie verwachten. En de rest…’

‘De rest geef ik!’ klonk plotseling de stem van een vrouw. Ik draaide me om, net als de halve zaal. Gemompel, gefluister. Mensen staken hun nek uit. In een van de achterste rijen was een oude grijze dame opgestaan.

‘Ik was eigenlijk van plan mijn vermogen na mijn dood aan meerdere liefdadigheidsinstellingen na te laten,’ zei mevrouw Van Keulen met heldere stem. ‘Maar nu ik het ongelooflijke engagement en de moed van de jonge ruiters heb mogen aanschouwen, ben ik van mening veranderd. Bovendien is het veel mooier geven met de warme hand dan met de koude. Als de raad vandaag beslist de benodigde grond voor een gegarandeerd lange termijn te verhuren, dan verklaar ik me bereid een miljoen euro voor de bouw van een nieuwe manege te schenken.’

Het werd doodstil. De hele zaal was een moment in shock. Meneer Bergmans lachte zuur en schudde zijn hoofd.

Mijn knieën werden week. En plotseling trok Stefan me in zijn armen en drukte me stevig tegen zich aan, terwijl rondom ons het tumult losbarstte, net als in mijn droom.

‘Dat is toch een wonder, of niet?’ fluisterde ik en ik keek hem aan.

‘Ja,’ zei hij ernstig. Zijn gezicht was vlak bij het mijne. ‘Dat is echt een wonder. Dankzij jou. Jij bent gewoon… super!’

Het volgende moment waren we omringd door een grote groep mensen. Doro, Oliver, Karsten, Ralf, Beate – allemaal wilden ze me gelukwensen. Het leek wel of ík die miljoen euro had geschonken.

‘Sorry.’ Ik liet mijn vrienden staan en drong me door de menigte, tot ik mevrouw Van Keulen had gevonden. Woorden ontbraken me om uit te drukken, wat ik voelde.

‘Dank u,’ zei ik daarom alleen maar, maar die woorden kwamen echt uit de grond van mijn hart.

‘Kom hier, Charlotte!’ Ze lachte en spreidde haar armen uit. Overgelukkig omarmde ik haar, want langzaam begon het me te dagen wat haar toezegging betekende.

‘Je bent een geweldige meid en je hebt echt pit. Ik vind het prachtig dat ik op mijn oude dag iets goeds kan doen met mijn geld en dat ik daarmee zoveel mensen gelukkig kan maken. En trouwens, wij paardenmensen moeten elkaar steunen, toch?’ ‘Ja,’ fluisterde ik. ‘Dat moeten we.’

Doro en ik liepen samen in het donker naar huis. Ik had papa gezegd dat ik liever wilde lopen. Even een beetje frisse lucht na al die opwinding. Mijn vader was berentrots op mij en knikte lachend.

‘Niet te laat thuiskomen, hè?’ zei hij alleen maar. ‘Je moeder en je broer en zusje willen ook graag alles horen.’

Ik had Stefan nog maar even gezien. Hij zou me later opbellen, zei hij, en daarna was ik hem in het gedrang uit het oog verloren.

Doro en ik konden allebei maar niet bevatten wat er gebeurd was. De oude manege werd dan wel afgebroken, maar de vereniging kon een nieuwe, grote, moderne manege gaan bouwen. ‘Man, hoe je die Bergmans hebt aangepakt, dat was echt zó cool!’ riep mijn vriendin. ‘Ik wou dat ik de hele avond gefilmd had! “Nu kijkt u net zoals toen in het bos!” Hoe hij jou toen aangaapte! Die scène zou ik duizend keer herhalen!’

Doro lachte en was een ware spraakwaterval, maar ik luisterde niet echt. Ik zweefde in de wolken naast haar en had een heel onwerkelijk gevoel. Dit was heel anders dan bij Thierry, die ik in mijn fantasie geïdealiseerd had, terwijl ik hem helemaal niet goed kende. Maar Stefan kende ik al jaren. De laatste weken had hij precies dát bewezen, wat ik tegen Katie had gezegd. Hij was betrouwbaar. En heel lief. Nog altijd voelde ik zijn hand, zijn armen, waarmee hij mij tegen zich aan had gehouden.

‘Luister je eigenlijk wel?’ Doro bleef opeens staan.

‘Ja, ja,’ zei ik.

‘O en trouwens, heb ik dat zojuist goed gezien?’

‘Wat bedoel je?’ zei ik gespeeld onschuldig.

‘Dat weet je best! Ik heb heus wel gezien hoe Stefan je handje vasthield!’

‘Alleen omdat ik zo bibberde.’

‘Oja? Waarom zat hij jou dan de hele tijd zo aan te staren?’ ‘Omdat… omdat ik hem bij mevrouw Van Rechteren heb aanbevolen.’

‘Aha. En waarom lachte hij dan zo idioot toen hij zijn armen om je heen sloeg? Hè? Ik weet waarom.’

‘Oja? Waarom dan?’

Mijn vriendin legde haar gezonde hand op mijn schouder en schudde me zachtjes door elkaar.

‘Omdat hij stapelverliefd is op jou,’ zei ze en mijn hart maakte onwillekeurig een salto. ‘Het wordt elke dag erger. Iedereen ziet het – behalve jij!’

‘Hoe bedoel je dat, dat iedereen het ziet?’ vroeg ik verward. ‘Lotte hier en Lotte daar,’ imiteerde Doro Stefan. ‘Lotte heeft dit gezegd, Lotte gaat mee, Lotte zegt dat… Hallo! Snap je het eindelijk?’

We liepen verder en we sloegen onze straat in.

Ik was de laatste weken zo met de voorbereidingen van het afscheidsfeest, de redding van de manege en Draco en Katie bezig geweest, dat het echt niet tot me was doorgedrongen. Maar nu ik over alles wat Doro had gezegd nadacht, werd het overduidelijk. Ik dacht aan de avond na de bestuursvergadering, toen Stefan mij zo bewonderend had aangekeken. En hoe hij zich had verontschuldigd. Het gekriebel in mijn buik werd erger. ‘Wacht!’ Doro stond stil. Ze zette haar arm in haar zij en keek me in het licht van de straatlantaarn onderzoekend aan.

‘O nee,’ zei ze toen.

‘Wat bedoel je?’

‘Ik ken die symptomen,’ beweerde ze. ‘Vage blik, gelukzalige glimlach, totale afwezigheid. Jij bent ook verliefd.’

Ik slaakte een diepe, gelukkige zucht. ‘Ik had het echt niet door,’ gaf ik toe. ‘Tot vanavond. Toen hij mijn hand pakte en niet meer losliet.’ ‘Krijg nou wat!’ Doro schudde haar hoofd. ‘Stefan van Oort en jij! Als Inga dat eens wist! Die was zo verliefd op hem dat ze een sjaal voor hem gebreid heeft.’

Ik proestte het uit. We lachten samen, tot de tranen ons over de wangen rolden. Op dat moment ging mijn telefoon. Ik haalde hem uit mijn tas.

‘Zullen mijn ouders wel zijn,’ zei ik. Toen ik de naam op het display zag, kreeg ik koude rillingen van schrik en de vlinders in mijn buik vlogen alle kanten op.

‘O nee,’ kreunde ik. ‘Het is…’

‘… Stefan,’ vulde Doro aan en ze knipoogde naar me. ‘Dan loop ik maar door. We zien elkaar morgen in de manege!’