Elena - Een leven voor paarden
Tegen alle hindernissen

Voor mijn nichtje Clara

VAN NELE NEUHAUS VERSCHEEN BIJ UITGEVERIJ HOLLAND:

Charlottes droompaard
Charlottes droompaard, gevaar op de manege
Charlottes droompaard, een onverwachte bezoeker
Charlottes droompaard, eerste liefde, eerste wedstrijd

WWW.UITGEVERIJHOLLAND.NL

TEGEN ALLE HINDERNISSEN

UITGEVERIJ HOLLAND - HAARLEM

Oorspronkelijke titel: Elena – Ein Leben für Pferde, Gegen alle Hindernisse
© 2011 Planet Girl in der Thienemann in Thienemann-Esslinger
Verlag GmbH, Stuttgart
Nederlandse uitgave: © 2016 Uitgeverij Holland, Haarlem
Vertaald uit het Duits door Marieke Hoogland
Omslagontwerp: Sanneke Prins

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

ISBN 9789025113261
NUR 284
www.uitgeverijholland.nl

PROLOOG

Het was opgehouden met regenen. Het dikke, grijze wolkendek brak een beetje open. Elena Weiland wierp een kritische blik door de openstaande staldeur naar de hemel. Ze besloot het droge moment te gebruiken voor een buitenrit, hoewel het al laat in de middag was. De zomer was echt voorbij, daarover bestond geen twijfel meer. De komende maanden zou ze nog meer dan genoeg in de overdekte hal moeten rijden.

Ze zette haar voet in de stijgbeugel en met een soepele beweging besteeg ze het zadel van haar grijze pony. Sirius spitste zijn oren toen hij merkte dat ze niet naar de rijhal gingen, maar naar de velden en het bos. In een stevige draf droeg hij zijn jonge berijdster over de zandweg naar de bosrand, maar Elena stuurde hem naar links, naar de weides en velden waar de oogst al was binnengehaald. Ze keek omhoog en volgde met haar blik de kraanvogels die in V-vorm door de loodgrijze oktoberhemel vlogen, op weg naar het zuiden. Hun meerstemmige gegak klonk als een weemoedig afscheidslied van de zomer die ineens zo ver weg was. De bonte kleuren van de bladeren aan de bomen waren in een koude nacht vaal geworden. Het oplichtende rood en goud waren veranderd in een flets geel en verdord bruin, de natuur verloor haar kracht.

Elena wendde haar gezicht van de wind af en zette met een hand de kraag van haar jas op. In de heftige windvlagen die aan het blad rukten en de vriendelijke nazomer verjoegen, lag al een zweem van naderende vrieskou.

Sirius galoppeerde aan en Elena liet hem zijn gang gaan. Pas boven op de heuvel hield ze halt en draaide zich om in het zadel. Ze hield van het uitzicht over De Merelhof, die er hiervandaan zo klein uitzag als een speelgoedboerderij. Elena richtte zich op in haar stijgbeugels en liet haar blik zweven. Op het erf stonden verschillende stalgebouwen, met daarnaast als lichte kale vlekken de buitenrijbanen. Op de parkeerplaats tussen de overdekte hal, de kantine en het woonhuis stonden een paar auto’s en nog wat verder weg, tussen de schuur en de twee grote kastanjebomen, kroop een tractor ijverig heen en weer als een glanzend rode kever. Als ze zich concentreerde kon ze boven het geruis van de wind uit het gebrom van de motor horen.

Elena was op De Merelhof geboren en getogen. Het was de plek waar ze thuishoorde en ze liet het zelden achterwege om zich hier op dit uitkijkpunt even om te draaien.

Maar nu werd Sirius ongeduldig, hij wilde verder. De pony kende elk landweggetje en elk bospad en hij was net zo dol op een snelle galop als Elena.

Even later bereikten ze de bosrand en ze verdwenen in de dichte zee van bomen. Tussen de boomstammen was het bijna windstil, alleen de toppen ruisten in de wind. De bladeren op het bospad dempten het geluid van de paardenhoeven. Geluidloos sprong een ree op, keek verschrikt, stond een seconde roerloos om vervolgens met gracieuze sprongen in het donkere bos te verdwijnen. Sirius deed alsof hij ook erg geschrokken was en greep zijn kans om in galop over te gaan. Elena lachte zachtjes en liet de grijze ruin zijn gang gaan. Bij een kruising remde ze de galop af. De schemering zou snel invallen, ze kon beter niet te ver gaan. Ze stuurde Sirius naar rechts en liet hem stapvoets rijden. De dikke vacht die de pony inmiddels al weer had gekregen, dampte in de koele lucht. De hoge donkere dennen en sparren die het pad aan weerszijden omzoomden en door een zware voorjaarsstorm helemaal naar elkaar toegebogen waren, leken wel op de gotische kathedraal waar ze met de klas naartoe geweest waren. Ze voelde een serene sfeer. Na een paar honderd meter had ze de rand van het bos weer bereikt. Voor haar strekte zich een groot grasland uit, waar een kudde jonge paarden graasde die hier een zorgeloze zomer had doorgebracht. Nu de nachten snel kouder werden, zouden ze binnenkort wel naar de manege overgebracht worden waar ze in grote boxen met een dikke laag stro de winter zouden doorbrengen. De avondnevel bedekte de velden, waardoor het leek of de paarden zweefden. Een van de jonge paarden, een lichte vos met een brede bles, hief zijn hoofd en hinnikte luid. De anderen deden het na. Ze kwamen langzaam dichterbij, eerst in stap, daarna in draf. Elena kende elk paard vanaf zijn geboorte en ze riep hun namen. Ze volgden haar langs de andere kant van het hek, maar uiteindelijk moesten ze halthouden en keken haar na terwijl ze de smalle veldweg afreed die naar De Merelhof leidde. Elena wist dat de paarden daar nog even zouden blijven staan, maar zich dan weer naar het gras zouden wenden en zich ten slotte weer langzaam zouden verspreiden over het grote weiland. Beneden op het erf van de rijstal waren de eerste lichten aangegaan.

Elena lachte bij de vertrouwde aanblik van De Merelhof. Het was echt fantastisch om op zo’n plek te wonen!

HOOFDSTUK 1

Zoals altijd wanneer er in het leven iets vervelends op je pad komt, gebeurt dat zonder enige waarschuwing en vaak heb je het eerst niet eens in de gaten. Op deze vrijdag in oktober had ik in elk geval geen flauw vermoeden welke ramp de dag met zich mee zou brengen. Integendeel. Alles begon juist heel goed. In het tweede uur kregen we een toets Duits terug. ‘Een geweldige prestatie, Elena! Foutloos geschreven, inhoudelijk sterk en nog spannend ook!’ zei mevrouw Werneke, onze mentor. Mijn mond viel open toen ik het blad bekeek en de dikke rode tien zag. Duits was naast aardrijkskunde en biologie mijn lievelingsvak, maar een tien had ik nog nooit gehaald.

‘Wat heb jij?’ Ariane was normaal gesproken niet erg geinteresseerd in mij, maar nu kon ze haar nieuwsgierigheid kennelijk niet langer bedwingen en ze draaide zich naar mij om.

‘Een tien,’ zei ik zo bescheiden mogelijk.

‘Nou gefeliciteerd,’ bracht ze moeizaam uit, maar haar babyblauwe ogen straalden vijandigheid uit. Ze wierp met een bestudeerd nonchalant gebaar haar lange blonde haar over haar schouder en keerde mij de rug weer toe. Ariane kon het niet uitstaan dat iemand beter was dan zij, en vooral niet als ik dat was. Vroeger, toen we nog samen op de basisschool zaten, waren we vriendinnen geweest. Maar dat lag nu ver achter ons.

Behalve ik had niemand een tien, Ariane dus ook niet en dat kon ze niet hebben. Ik wist dat ze op een kans broedde om mij vandaag of morgen te overtroeven.

Het vierde uur hadden we wiskunde en uitgerekend ik werd naar voren geroepen, waarschijnlijk omdat ik iets te nonchalant in mijn boek keek. Ik haatte het om voor de klas te staan en door iedereen aangegaapt te worden.

‘Deel het product van 11 en 7 door de differentie van 12 en 5 en trek het quotient af van 15.’

Eh – wat? Ik stond daar met het krijtje in mijn hand en staarde suf naar het lege bord voor me. Ik voelde dat het bloed naar mijn wangen steeg. Achter me hoorde ik iemand giechelen en dat maakte het er niet beter op. Er ging van alles door mijn hoofd, maar niet de oplossing voor deze opgave. ‘Stilte!’

siste de leraar. ‘Nou, Elena? Weet je het niet?’

‘Nee,’ gaf ik toe.

Hij trok onheilspellend zijn wenkbrauwen op en strekte zonder een woord te zeggen zijn hand uit naar het krijtje.

‘Wie van jullie weet het wel?’ vroeg hij zonder mij nog een blik waardig te keuren.

Niemand verroerde zich, maar Ariane grijnsde breed en lachte toen ik met een vuurrood hoofd langs haar heen naar mijn tafel liep.

‘Een tien voor Duits, een drie voor wiskunde,’ fluisterde ze vals en haar trouwe fans Tessa en Ricky lachten gehoorzaam mee.

‘Ariane?’ zei de wiskundeleraar nu, en dat was natuurlijk precies haar bedoeling.

‘Wie, ik?’ Ongelovig sloeg ze haar blauwe ogen op en wees met haar vinger naar zichzelf. Allemaal toneelspel. Want in wiskunde was Ariane onbetwist de beste van iedereen, beter ook dan alle jongens.

‘Ja Ariane, jou bedoel ik.’ Hij hield haar grijnzend het krijtje voor, hij dacht zeker dat hij haar nu eens te pakken had. Ariane danste bijna naar voren, wierp haar blonde manen nog eens over haar schouders en loste de som in nog geen tien seconden op.

‘Heel goed,’ prees de wiskundeleraar licht teleurgesteld, want nu had hij wel in de gaten dat hij erin getuind was.

‘Was een makkie.’ Ariane lachte triomfantelijk in mijn richting. ‘Kleuterwerk.’

Na het zesde uur wachtte ik ongeduldig op mijn beste vriendin Melike, die in de derde klas zat. De regen kletterde op het dak van de aula en op het schoolplein vormden zich grote plassen. Met de herfstvakantie had de zomer ook meteen punctueel afscheid genomen – sinds een week regende het onophoudelijk. De bus ging om vijf over een, we hadden maar een minuut of tien om bij de halte te komen. Honderden scholieren stroomden het gebouw uit en liepen langs mij heen. Eindelijk dook Melike op, als een van de laatsten.

‘Wilhelm wilde me nog spreken,’ ze rolde met haar ogen. ‘Ik heb mijn toets Latijn weer helemaal verknald, echt waardeloos. Hij wilde weten of ik soms verliefd ben, wat vind je daarvan?’ Ze lachte vrolijk.

‘Hè, die is gek! Wat heeft hij daarmee te maken? Wat heb je trouwens geantwoord?’ Ik grijnsde.

‘Niks,’ zei Melike, en ze haalde haar schouders op. ‘Maar hij denkt kennelijk dat ik het ben. Maar ik ben niet zo dol op Latijn, daar heb ik toch verder geen excuus voor nodig?’

Ik trok de capuchon van mijn blauwe jas over mijn hoofd. We hoefden ons nu niet meer te haasten, die bus was allang vertrokken.

Bij de uitgang stonden Ariane en haar hartsvriendin Laura arm in arm onder een reusachtige gele paraplu. Ze leken net een Siamese tweeling, die langzaam aan elkaar gegroeid was. Ariane hoefde niet met de bus, zoals het gewone voetvolk, waar ze zwaar op neerkeek; haar moeder of een van de steeds wisselende au pairs van de familie Dijkers bracht haar ’s morgens naar school en haalde haar in de middag weer op. Net toen wij hun voorbij wilden lopen, kwam de sneeuwwitte terreinwagen van Arianes moeder bij de stoep tot stilstand.

‘Hé Ariane!’ riep Melike voor ik haar kon tegenhouden. ‘We hebben de bus gemist. Kunnen we een lift krijgen?’

‘Oh, wat jammer, dat gaat nu net niet. We gaan vandaag lunchen bij La Strada,’ antwoordde Ariane, de arrogante bitch, zonder ons echt aan te kijken. ‘Het spijt me echt vreselijk!’

Zij en Laura wierpen nog een korte blik op ons, lachten en stapten in de protserige auto. Portieren knalden dicht en de auto spoot er met gierende banden vandoor.

‘Stomme trut,’ schold Melike woedend en ze deed Arianes stem na. ‘‘‘We gaan naar La Strada! Misschien neem ik wel een heeeeerlijk mals biefstukje of nog liever gamba’s!” Poeh hé.’

La Strada was een van de duurste restaurants in de stad. Mijn vader en moeder waren er wel eens geweest. Ze vertelden dat het zo deftig was dat er op de menukaart geeneens prijzen vermeld stonden.

‘Ik wist wel dat het geen zin had,’ zei ik. ‘We kregen vandaag een toets terug en ik had de enige tien van de klas. Dat trekt Ariane gewoon niet.’

‘Een tien, echt waar? Chill.’

We liepen door de regen naar het busstation en ik glimlachte om Melike, die nog een tijdje door mopperde op Ariane, Laura en haar leraar Latijn. Mij kon het allemaal niet zo boeien. Ik verheugde me op het gezicht van mijn moeder als ik haar zo meteen vertelde over het cijfer. Ik zou natuurlijk zo nonchalant mogelijk met mijn blaadje wapperen. De meeste klasgenoten hadden zwaar moeten nadenken over het onderwerp van het opstel ‘De spannendste dag van mijn leven’, maar voor mij was het meteen duidelijk geweest waarover ik zou schrijven: het dramatische ongeluk van mijn veulen Fritzi, drie jaar geleden.

Toen we bij de halte kwamen, was Melikes boosheid verdwenen. We haalden een patatje bij de snackbar – Melike met ketchup en ik met mayonaise – en gingen op de krukken zitten.

‘Kom je vanmiddag nog naar de rijstal?’ vroeg ik en likte de mayonaise van mijn vingers.

‘Ja tuurlijk,’ zei Melike kauwend. ‘Ik weet niet of mijn moeder Dicky al gereden heeft, maar Dicky krijgt er niets van om twee keer gereden te worden.’

Dicky, die eigenlijk Jasper heette, was van Melikes moeder. Maar zij had niet veel tijd voor het paard en ze was blij dat Melike hem wilde rijden.

‘Mijn vader is naar een concours.’ Ik viste de laatste patatjes uit de vettige zak. ‘We kunnen in de grote hal een paar hindernissen opbouwen.’

Mijn vader was springruiter van beroep. Bijna elk weekend was er ergens een concours, soms ook in het buitenland. Christian, mijn oudere broer, en ik waren met paarden groot geworden en natuurlijk reden wij ook allebei.

Eigenlijk was De Merelhof van mijn opa, die rijles gaf met manegepaarden en zorgde dat alles liep zoals het moest. Mijn oma was de baas van het bijbehorende café ‘De drinkplaats’, dat niet alleen bij ruiters geliefd was maar in de zomer ook veel andere bezoekers trok vanwege het terras in de grote tuin.

‘Hm, dat was lekker.’ Melike verfrommelde het lege zakje en mikte het in een afvalbak naast de trap. ‘Die trut van een Ariane zal vanmiddag vast niet naar de rijstal komen.’

‘Denk ik ook niet,’ antwoordde ik en ik trok een grimas. ‘Christian gaat mee naar die wedstrijd, dus er is niemand voor wie ze een showtje kan opvoeren.’

Arianes vader bezat drie paarden, die op De Merelhof gestald waren en door mijn vader getraind werden zodat ze konden worden ingezet bij concoursen. Meneer Dijkers was handelaar op de beurs of zoiets, hij was in elk geval rijk. Hij en zijn zwaar opgemaakte vrouw hadden geen greintje verstand van paarden, maar ze waren goede klanten. Arianes beste vriendin Laura had ook een paard bij ons op stal, een dressuurpaard.

Ik had mijn patat inmiddels ook opgegeten en keek naar mijn spiegelbeeld in het raam van de snackbar. Naast de sierlijke Melike met haar licht getinte huid, die ze te danken had aan de Turkse voorouders van haar vader, haar grote donkere ogen, de sneeuwwitte tanden en haar glanzende zwarte haar, zag ik eruit als een lelijke bleke bonenstaak. Ik was stiekem jaloers op haar mooie uiterlijk. Ik verlangde naar de dag dat mijn beugel er eindelijk uit mocht en dat ik geen pukkels meer zou hebben. Het enige wat ik mooi vond aan mezelf, was mijn haar. Ik was blond, net als mijn moeder. Ik leek sowieso nogal op haar, zoals ze er op jeugdfoto’s uitzag. En daarom had ik wel een beetje hoop dat ik op een dag misschien wel net zo knap zou zijn als zij. Terwijl ik verder nadacht over mijn uiterlijk, remde er ineens pal voor ons een donkergroene jeep.

‘O nee, Tim Jongbloed en zijn vader,’ zei ik en ik trok mijn capuchon wat verder over mijn gezicht. ‘Niet kijken.’

Ze hadden mij waarschijnlijk niet eens opgemerkt, maar het was onmogelijk om Melike met haar knalgele jas over het hoofd te zien. Op deze grauwe dag straalde ze als een vuurtoren in de mist.

Het raampje van de jeep ging omlaag en een donkerblonde jongen stak zijn hoofd naar buiten. ‘Bus gemist?’ vroeg hij grijnzend.

‘Nee, we zitten hier gewoon zomaar lekker in de regen,’ zei Melike bits.

‘Nou, kom op, stap in!’ De jongen sprong uit de auto en hield uitnodigend het portier open. ‘We rijden toch door Steinau.’

‘Dat kan ik echt niet doen,’ fluisterde ik snel tegen Melike. ‘Als mijn vader hoort dat ik met de Jongbloeds ben meegereden, vermoordt hij me.’

‘Hij krijgt het toch niet te horen,’ Melike trok me gewoon mee. ‘Alles beter dan nog een uur hier in de regen te zitten.’ Dat vond ik uiteindelijk ook. En het was eigenlijk ook wel spannend, juist omdat het zo verboden was om ook maar een woord te wisselen met iemand van de familie Jongbloed. Ik mompelde een vaag hallo en plofte met Melike op de achterbank tussen een zadel en een stapel paardendekens.

‘Dag dames.’ Tims vader keek even naar ons en gaf gas. Richard Jongbloed was paardenhandelaar en net als mijn vader ook springruiter. Hij was de eigenaar van De Zonnehof in Hettenbach, een klein dorp aan de andere kant van het bos. De vijandschap tussen mijn familie en de Jongbloeds bestond al lang en was wederzijds. Vooral de mannen konden elkaar niet uitstaan. Waar deze haat vandaan kwam, wist ik niet en ik had er ook nooit zo over nagedacht. Het was gewoon zo.

Natuurlijk kende ik Tim van jongs af aan, we hadden op dezelfde school gezeten en we kwamen elkaar elk weekend wel tegen op een of ander toernooi, maar zelfs in mijn stoutste dromen kwam het niet in mij op om met hem te praten omdat hij nu eenmaal de zoon van Richard Jongbloed was. De vijand. Hij zat in de vierde, net als Christian, maar dan op de havo. Hij kon zonder twijfel goddelijk rijden. Met de paarden van zijn vader had hij afgelopen zomer tientallen springwedstrijden in de klasse M, en zelfs drie springwedstrijden in de klasse Z gewonnen.

Richard Jongbloed sprak geen woord tijdens het ritje. Twee keer ontmoetten zijn onderzoekende blauwe ogen de mijne via de achteruitkijkspiegel. Ik keek snel de andere kant op. Wist hij wie ik was? Waarschijnlijk niet, anders had hij me wel halverwege uit de auto gezet. Ik zat zogezegd op hete kolen. Nog nooit was de afstand van twaalf kilometer naar Steinau zo lang geweest, hoewel Tims vader over de landweggetjes scheurde alsof de duivel hem op de hielen zat.

Melike babbelde er vrolijk op los, zoals ze meestal deed, maar ik kon geen woord uitbrengen. Wat had ik ook kunnen zeggen? Melike praatte dus met niemand in het bijzonder en ik deed al snel ook geen moeite meer om iets te zeggen. Ik was dolblij toen de groene jeep bij de bushalte op het plein bij het gemeentehuis afremde.

‘Bedankt voor de lift,’ mompelde ik en razendsnel stapte ik uit, de regen in.

Meneer Jongbloed knikte, Tim riep ons nog ‘Tot later!’ na en toen sloegen de deuren weer dicht en scheurde de jeep met ronkende motor weg. Ik graaide in de zak van mijn jas naar mijn fietssleutel, want ik stalde elke ochtend mijn fiets in het rek naast de bushalte.

Melike woonde een paar straten van het gemeentehuis vandaan, zij kon dus gewoon naar huis lopen. Ik moest echter nog twee kilometer fietsen, want De Merelhof lag buiten Steinau, aan de rand van het bos, omgeven door weilanden en velden.

‘Tot later dan,’ riep ik naar mijn vriendin.

‘Ik ben er om drie uur!’ riep ze terug.

HOOFDSTUK 2

Ik deed mijn capuchon op en fietste de Wiesenstraat helemaal door, langs de sportschool en de markthal en probeerde niet weg te glijden in de modderige sporen van de tractors. De troosteloze winter stond voor de deur, het zou niet lang meer duren of er kon echt alleen nog binnen gereden worden. En het zou ’s avonds weer om vijf uur donker zijn. De paarden moesten geschoren worden en met dekens beschut worden tegen de kou. En wij zouden het ondanks onze donzen jassen, sjaals en handschoenen ijskoud hebben in de stallen en rijhal.

Achter me werd getoeterd. Ik wierp een blik over mijn schouder en week uit naar de smalle zompige grasrand, zodat de grote paardentransportwagen mij kon inhalen. ‘Paarden – Chevaux – Horses’ stond er met grote letters op de achterkant van de auto en daaronder ‘Paardenhandelaar Nötzli – Radliswil, Zwitserland’. Ik trapte wat harder. Misschien kwamen er nieuwe paarden op De Merelhof!

Toen ik aankwam, manoeuvreerde de chauffeur net het enorme gevaarte langs de mesthoop. In de loop van de jaren was er rondom De Merelhof van alles aangebouwd en bijgebouwd; zo waren er allerlei bijgebouwen, zadelkamers en voedelsopslagruimtes bijgekomen en was het hier en daar een doolhof van gangen en weggetjes geworden. Het was voor bezoekers soms een hele toer om de juiste weg te vinden. De grote rijhal was het middelpunt, met daarnaast de stal met manegepaarden en de poetsruimte. Helemaal vooraan, aan de korte zijde van de rijhal, bevond zich de voormalige hengstenstal, waar tegenwoordig een aantal huurders hun paard stalden. Dan had je nog de middelste stal, de lage stal en de kleine stal en helemaal achteraan de oude stal, die uitsluitend bedoeld was voor de wedstrijdpaarden van mijn vader. Hoewel de meeste stallen modern en vooral praktisch waren, had de stal van mijn vader iets bijzonders. Hij was vrij hoog en er kwam veel frisse lucht binnen. De paarden hadden vensters naar buiten, naar het springtuin en de renbaan, en ze hadden ook mooi zicht over de brede laan tussen de stallen.

De chauffeur van de firma Nötzli hield stil bij de ingang van de oude stal en sprong uit de wagen.

‘Hallo!’ riep ik buiten adem en ik zette mijn fiets tegen de stalmuur.

‘Hi,’ antwoordde de man. Ik kende hem wel, hij kwam wel vaker paarden afleveren op De Merelhof. Mijn vader deed regelmatig zaken met de Zwitserse paardenhandelaar Gerhard Nötzli. Hij stuurde steeds jonge, getalenteerde paarden naar ons toe, zodat mijn vader ze kon opleiden en trainen voor wedstrijden. Dan werden ze verkocht en kreeg mijn vader verkoopprovisie. Er waren ook wel paarden die niet meer zo goed presteerden op wedstrijden, slecht luisterden of waar iets anders mee aan de hand was. Deze paarden moesten gecorrigeerd worden tot ze weer geschikt waren voor de verkoop. Dat was meestal tamelijk lastig.

‘Ik heb er twee voor jullie,’ zei de chauffeur en hij wierp een blik op zijn horloge. ‘Ik moet nog door naar Nederland. Kun jij even iemand vragen waar ik ze kan stallen?’

‘Ik weet een paar lege boxen,’ antwoordde ik en ik ging de stal binnen. De kruidige lucht van paarden en hooi kwam me tegemoet en zoals altijd ademde ik die vertrouwde geur diep in.

Van Jens, onze rijmeester, was geen spoor te bekennen. Maar er lag wel een zadel op de grond, er hing een vieze trens en de deur van de zadelkamer stond wijd open. Typisch Jens, dacht ik bij mezelf en ik greep het zadel en hing het netjes op zijn plek in de zadelkamer. Zodra mijn vader uit de buurt was, liet Jens alles achter zich rondslingeren. Dan ging hij uitvoerig bellen of hij trok zich terug in zijn werkruimte. Ik vond een lege box naast mijn pony Sirius in de kleine stal en een andere in de lange stal. Daar konden deze nieuwe paarden wel zolang blijven totdat mijn vader een andere oplossing had.

De chauffeur had intussen een mooie kastanjebruine met een smalle bles uitgeladen. Het paard danste en hinnikte opgewonden. Zijn oren bewogen van voor naar achter, de vreemde omgeving maakte hem nerveus, maar dat was meestal het geval bij nieuwe paarden. Ik strekte mijn hand uit naar de leidsels.

‘Neem jij liever die andere,’ zei de chauffeur. ‘Deze is nogal speciaal.’

Ik kon het niet uitstaan als volwassenen mij als een onnozel klein kind behandelden, ik was tenslotte dertien en geen kleuter meer!

‘Het lukt me echt wel,’ verzekerde ik hem en toen gaf hij me eindelijk de leidsels, al was het met tegenzin.

‘Maar wel voorzichtig!’ riep hij mij nog toe. Prompt deed het paard geschrokken een stap opzij, hief zijn hoofd en zwiepte zijn staart omhoog. Maar het was echt niet de eerste keer dat ik een onrustig paard moest leiden.

‘Je hoeft niet bang te zijn,’ zei ik vriendelijk en ik klopte met mijn vrije hand op zijn hals. Het paard keek me met zijn vurige ogen vertwijfeld aan en snoof.

‘Kom maar, kom dan. Kalm jongen, er gebeurt niets.’

Het paard kalmeerde inderdaad en volgde mij gehoorzaam naar de stal.

Toen ook het tweede paard was ondergebracht, gaf de chauffeur me de vrachtbrieven en de paspoorten van de beide paarden. Ik keek toe terwijl hij de laadklep van de grote vrachtwagen sloot en vroeg me af waar hij die andere paarden naartoe zou brengen en waar ze vandaan kwamen. Het was zo heerlijk om de hele middag bij de paarden te zijn in plaats van op school. Met paarden werken was altijd spannend en afwisselend. Natuurlijk was het best zwaar om elke dag boxen uit te mesten, paarden en zadeltuig te verzorgen en al die duizenden kleine klusjes te moeten opknappen.

Veel meisjes droomden ervan om paard te rijden, maar weinig wisten wat daar allemaal bij kwam kijken. Ze gaven het dan ook vaak snel weer op. Ik wist nu al zeker dat ik later iets met paarden zou gaan doen. Het was zo mooi om ze te observeren, te zien hoe ze zich ontwikkelden, of ze een goede of een slechte dag hadden of misschien ziek waren. Elk paard had een eigen persoonlijkheid en had weer andere voorliefdes en eigenaardigheden, net als bij mensen eigenlijk. Sommigen waren nieuwsgierig of speels, anderen wilden de hele tijd aangehaald worden, weer anderen hadden een strakke hand nodig omdat ze anders te brutaal werden. Er waren paarden die heel snel leerden, maar bij andere moest je hetzelfde eindeloos herhalen voor ze het begrepen.

Net toen de vrachtwagen door een enorme plas reed, dook Jens op. Hij gaapte en rekte zich uit.

‘Wie was dat?’ mompelde hij slaperig en wurmde een verfrommeld pakje sigaretten uit zijn broekzak.

‘De chauffeur van Nötzli,’ antwoordde ik. ‘Hij heeft twee paarden gebracht en ik heb hem de twee lege boxen laten zien. Ik wilde je niet wakker maken.’

Jens protesteerde meteen heftig. ‘Ik mag toch wel even middagpauze nemen,’ snauwde hij geïrriteerd.

‘Tuurlijk.’ Ik draaide me om. Die stinkende Jens met zijn kikkerogen, littekens van pukkels en zijn vette haar was echt niet mijn type. Hij was ongeduldig en vaak ruw met de paarden, maar papa had hem nodig want hij kon al het werk niet alleen aan. En het viel niet mee om een betrouwbaar persoon te vinden die de jonge paarden bij een wedstrijd goed voor de dag liet komen. En dat kon Jens namelijk heel goed. Daarom hield ik mijn mond en ging hem zoveel mogelijk uit de weg.

‘Je was trouwens vergeten de zadelkamer af te sluiten. En in de gang lag een van de mooie zadels zomaar op de grond.’ Ik kon het niet laten.

‘Dan ruim je het toch op,’ antwoordde Jens kortaf.

‘Heb ik ook gedaan.’

‘Vertel het maar lekker aan je pappie,’ mompelde hij chagrijnig en trapte zijn sigaret op de grond voor de staldeur uit met zijn hak. ‘Bitch.’

‘Puistenpad,’ gaf ik hem terug.

Zo eindigden onze gesprekken meestal. Bitch was echt nog heel netjes uitgedrukt, meestal had hij heel andere benamingen voor mij, maar ik kon hem wel aan.

Ik pakte mijn fiets en reed hem door de stal. Het was een rustige middag. De paarden stonden in hun box en knabbelden wat aan hun stro. Voor de geopende staldeur lag Robbie, onze Berner sennenhond op zijn geruite deken. Toen hij mij zag, richtte hij zich op en kwispelde opgetogen met zijn staart. Maar zodra hij zag dat ik op mijn fiets stapte om naar huis te rijden, ging hij met een zucht weer liggen om verder te slapen.

HOOFDSTUK 3

Op de lege parkeerplaats voor het café stond een eenzame zilverkleurige Opel, die ik niet herkende. Een kale man met bril stond naast de auto en keek zoekend en een beetje hulpeloos om zich heen naar het verlaten terrein. Hij zag er vriendelijk en ongevaarlijk uit, en toen ik van mijn fiets sprong en hem netjes begroette, had ik er geen flauw idee van dat hij de oorzaak zou worden van de storm van ellende die zou losbarsten op De Merelhof.

‘Kan ik u misschien helpen?’ vroeg ik. Misschien was hij een nieuwe klant en zocht hij een stalling voor zijn paard. Klanten waren natuurlijk zeer welkom op De Merelhof.

‘Ik zoek meneer Ludwig Weiland,’ zei de man nu. ‘Weet jij waar ik hem kan vinden?’

‘Ja, dat is mijn opa,’ antwoordde ik. ‘Komt u maar mee.’

’s Middags, als het café officieel nog gesloten was, kookte oma voor de familie, voor Jens en de ‘medewerkers’, zoals mijn moeder de beide staljongens Hein en Stan noemde. Ik duwde mijn fiets over de rolstoelhelling bij het café omhoog naar de deur. Ik ging naar binnen door een zijdeur, die ook toegang gaf tot de woning van mijn grootouders. Twix, mijn bruin-wit gevlekte Jack Russellterriër, had mij natuurlijk allang horen aankomen en wachtte me ongeduldig op. Hij jankte van vreugde en sprong op en neer als een stuiterbal toen ik de gang tussen het café en de woning in kwam, waar overdag zijn mand stond. Sinds ik hem vorige zomer half verhongerd en gewond op een parkeerplaats bij het bos gevonden had, waar hij door zijn baasje vastgebonden was achtergelaten, was hij helemaal dol op mij en volgde me op de voet.

Het café was nog donker, de stoelen stonden op de tafels. Geen goed teken. Oma was in de keuken. Ze stond bij het fornuis en mopperde zacht voor zich uit.

‘Hallo oma,’ zei ik.

De man bleef in de deuropening staan.

‘Wat kom jij hier nu doen?’ bromde oma chagrijnig. ‘Vandaag is er geen warm eten. Het fornuis is kapot.’

‘Ik heb de bus gemist,’ antwoordde ik. ‘Weet jij waar opa is?’

‘Hij loopt ergens rond op het terrein. Ze willen het stro afdekken.’ Oma draaide zich om. Haar blik viel op de man met de aktetas. Ze zette haar stevige armen in haar zij en keek boos. ‘Bent u de servicemonteur voor het fornuis, die ze mij drie uur geleden al zouden sturen?’

‘Eh, nee,’ stotterde de man. Hij deed een stap naar achter en trapte op de staart van Twix. De hond slaakte een waarschuwende kreet. De man werd wit in zijn gezicht.

‘Meneer, kunt u alstublieft een beetje opletten?’ snauwde oma tegen de arme man.

Mijn oma was een schat van een mens, maar als ze er te lang alleen voor stond, kon ze wel eens een slechte bui hebben.

‘U kunt hier wachten of meekomen,’ bood ik de man aan. En aangezien hij meteen voor de laatste optie koos, liet ik de fiets maar even staan en ging lopend op weg naar opa, op de voet gevolgd door Twix en de man naast me.

De Merelhof was best wel groot, daarom verplaatste ik me het liefst per fiets. Ook opa, mijn vader en Jens fietsten heen en weer tussen de stallen, de weides, het huis en het café. Christian gebruikte het liefst de elektrische step, die mijn vader een paar maanden geleden had gewonnen bij een toernooi.

Lang voor mijn geboorte hadden mijn grootouders de kleine boerderij in hun geboortedorp verruild voor een groot stuk grond aan de rand van het bos. Daar hadden ze De Merelhof gebouwd. Eerst alleen het huis, de schuur en een stal, maar daarna was er steeds wat bijgekomen: nog meer stallen, de eerste rijhal en het café, gevolgd door steeds meer stallen en rijbanen. Toen mijn vader en moeder trouwden, werd ons huis erbij gebouwd. Daar woonden we nu nog steeds. En weer later kwamen er een grotere rijhal en buitenbakken bij.

Op een van de velden achter de grote schuur waren opa en Hein bezig om de grote strorollen af te dekken, die daar in de zomer geoogst en samengeperst waren.

‘Opa!’ riep ik. ‘Er is bezoek voor je!’

De man had er duidelijk geen rekening mee gehouden dat hij een eind moest lopen over het buitenterrein. Zijn lichtgrijze pak was door de regen donkergrijs geworden.

‘Dat is mijn opa,’ legde ik de man uit.

‘Hartelijk dank,’ antwoordde hij beleefd.

Opa klom van een van de strorollen af. Hij droeg zoals altijd zijn blauwe werkbroek, een geblokt overhemd en een vest. Op zijn hoofd een verschoten baseball petje. Toen hij dichterbij kwam, klopte hij stro en stof van zijn broek. De man torende boven hem uit.

‘Bent u Ludwig Weiland?’ vroeg hij een beetje overbodig, want dat had ik immers al gezegd.

Opa hield er niet van om tijdens zijn werk gestoord te worden, maar hij knikte en lachte zelfs een beetje. Potentiële klanten waren belangrijk dus hij liet niets merken van zijn ergernis.

‘Moser,’ stelde de man zich voor. ‘Gerechtsdeurwaarder.’ Opa’s glimlach bevroor. ‘Een momentje,’ zei hij kort en hij wendde zich tot Hein, gaf hem nog een paar aanwijzingen en liep toen weg met meneer Moser zonder verder nog iets tegen mij te zeggen.

HOOFDSTUK 4

‘Hoi mam, ik ben thuis!’ Ik schopte zo snel mogelijk mijn schoenen uit en kon Twix nog net bij zijn halsband grijpen voor hij de kamer in kon glippen en op de bank springen.

‘Hier blijven!’ fluisterde ik en wees op de deurmat. Twix liet zijn oren hangen, maar gehoorzaamde braaf.

Mama zat aan de keukentafel en opende de post. ‘Zo schatje.’ Ze keek even kort op en lachte naar me, en ging weer verder met de brieven. ‘Er staat nog pastasalade in de koelkast. Hoe was het op school?’

‘Gewoon, niks bijzonders,’ zei ik expres een beetje verveeld. Straks zou ik mama verrassen met de tien! Ik deed mijn rugzak open, haalde het opstel eruit en ging naast mijn moeder aan tafel zitten. ‘Melike en ik hadden de bus gemist en raad eens van wie we een lift kregen?’ Ik kon niet anders, ik moest gewoon even deze merkwaardige ontmoeting met iemand delen.

‘En dat ga jij me zo verklappen.’

‘Tim Jongbloed en zijn vader!’ Ik liet mijn stem dalen en giechelde. ‘Hij heeft geen stom woord gezegd en mij alleen maar aangestaard via de achteruitkijkspiegel.’

‘Hoe haal je het in je hoofd om bij die man in de auto te stappen?’

Ik kromp ineen van schrik toen ik mijn vaders stem ineens achter me hoorde.

‘Elena!’

Ik draaide me om en keek in het boze gezicht van mijn vader. Als hij zo naar me keek, gaf hij me precies het gevoel dat ik een zesjarige was die alles fout deed.

‘Ik… wij hadden… de bus gemist,’ stotterde ik verlegen. ‘En Melike dacht…’

‘Ik wil niet dat jij met die mensen praat. Dat weet je dondersgoed,’ onderbrak mijn vader me scherp. ‘Je had gewoon kunnen wachten op de volgende bus.’

Ik liet mijn hoofd zakken en verfrommelde het papier met mijn opstel tot een rolletje. Geen goed moment om met een tien voor de dag te komen.

‘Heb jij mijn rode jas nog opgehaald bij de stomerij?’ vroeg hij nu aan mijn moeder. Ik was weer vergeten. ‘We moeten over een half uurtje weg, anders zijn we te laat voor de wedstrijd.’

‘Die hangt voor in de vrachtauto,’ antwoordde mijn moeder, die altijd alles onder controle had. ‘De laarzen en de overhemden hangen er ook naast, gewassen en gestreken, en de paardenpaspoorten heb ik aan Jens gegeven.’

‘Mooi. Bedankt.’

Mijn vader wilde de keuken al weer uitlopen, toen mij de nieuwe paarden te binnen schoten.

‘Pap,’ zei ik een beetje aarzelend, ‘de chauffeur van Nötzli was er met twee nieuwe paarden. Ik heb hem gezegd dat hij ze kon stallen in de lege box naast Sirius en in de lange stal naast Dimitri.’

Hij knikte alleen maar. Ik was duidelijk in ongenade gevallen, want hij liep langs me heen alsof ik lucht was. De deur viel met een klap achter hem dicht.

‘Ik ga naar boven,’ zei ik tegen mijn moeder. ‘Huiswerk maken.’

‘Ja doe dat,’ zei ze zachtjes, met haar gedachten duidelijk ergens anders.

Ik wachtte of ze nog iets zou zeggen, maar er kwam niets meer, dus ik gaf Twix een wenk. Daar had hij al op gewacht. Geluidloos sloop hij langs de keukendeur en rende voor mij uit de trap op. Ik pakte mijn schooltas en deed het opstel er weer in. Vanuit het raam van mijn kamer kon ik de parkeerplaats overzien en de groenstrook die zich uitstrekte naar de rijstallen. De zilveren Opel was weg.

Christian kwam net met zijn step door de staldeur geracet. Hij wisselde een paar woorden met mijn vader en ze verdwenen samen in de stal. Met een zucht liet ik me op mijn bed vallen en nam de hond op schoot.

‘Ik ben blij dat papa naar een wedstrijd gaat,’ zei ik tegen Twix, die zijn oren spitste, zijn kopje scheefhield en me aankeek alsof hij elk woord begreep. ‘Hopelijk wint hij de springwedstrijden en vergeet hij dat hij kwaad op mij is.’

Ik kon me er niet toe zetten aan mijn huiswerk te beginnen. Toen om kwart voor drie de vrachtwagen met mijn vader, Jens en Christian het erf afreed, schoot ik in mijn rijbroek en ging op weg naar Fritzi.

Samen met Twix liep ik door de kletterende regen over het erf, langs de overdekte stapmolen en de kleine rijhal, waarvoor een enorme plas lag. De schuur lag een heel stuk verder op het erf. Bij de hooizolder, die tot de nok gevuld was met geurende hooibalen, waren tien ruime loopboxen. Ze waren niet zo mooi en licht, maar daardoor wel een stuk goedkoper dan de boxen in de stallen. Hier stonden oude paarden, die genadebrood aten. Ze kostten dus hun eigenaar alleen maar geld. En in een van die boxen stond mijn lieveling, Fritzi.

Hij had mij natuurlijk allang horen aankomen en stak verwachtingsvol zijn hoofd over de scheidingswand en hinnikte ongeduldig, toen ik eindelijk de grote deur opendeed. ‘Hi Fritzi!’ Ik viste een verbrokkeld suikerklontje uit mijn jaszak en gaf het hem. Ik pakte zijn hoofdstel en halstertouw die aan een haak aan de muur hingen. Hoewel hij pas vier jaar oud was, had Fritzi een lange en akelige voorgeschiedenis. In mei vier jaar geleden was hij precies op mijn verjaardag geboren. Mijn vader en moeder hadden grote verwachtingen van de hengst met de grote bles en vier witte sokken, want zijn moeder was Gretna, mama’s eigen oude merrie die een fantastisch springpaard geweest was, en zijn vader was de beroemde voshengst For Pleasure, die op de Olympische Spelen en WK’s ontelbare gouden medailles gewonnen had. Mijn eigen verjaardag was door de komst van Fritzi een beetje in het water gevallen, want alles had om het veulen gedraaid.

‘Weet je wat?’ had papa gezegd, toen ze samen met de dierenarts en nog wat mensen in de stal champagne gedronken hadden, ‘we geven jou het veulen voor je verjaardag, Elena. Dan is hij in goede handen.’

Ik was eerst sprakeloos geweest. ‘Bedoel je dat hij echt van mij is? Van mij alleen?’ had ik ongelovig gevraagd.

‘Jazeker,’ had papa gezegd en mij een knipoog gegeven. ‘Misschien laat je mij later ook wel eens op hem rijden.’

Iedereen had gelachen en er was nog meer champagne gedronken. Vanaf die dag had ik me om Gretna en haar kleine zoon bekommerd. Fritzi volgde me al snel op de voet en toen hij in oktober van zijn moeder gescheiden werd en met drie leeftijdsgenoten in de loopstal ondergebracht werd, had hij nauwelijks getreurd.

Maar kort na zijn eerste verjaardag was er iets vreselijks gebeurd. Fritzi was met zijn drie vrienden naar de grote, goed omheinde, weide gebracht, waar hij de hele zomer zou doorbrengen. Niemand had later kunnen verklaren hoe de vier jonge hengsten erin geslaagd waren uit de weide los te breken. Nieuwsgierig en overmoedig waren ze door de velden gegaloppeerd en uitgerekend Fritzi was bij deze ontsnapping per ongeluk op de weg terechtgekomen en door een auto geraakt.

De politie was naar De Merelhof gekomen en had mijn vader gevraagd of het paard, dat was aangereden op de weg tussen Steinau en Königshofen, misschien een van zijn paarden was. Mijn vader was meteen op onderzoek uitgegaan, had de paarden geteld en was tot de conclusie gekomen dat de vier jaargenoten ontbraken. Drie van hen werden ergens in een weide teruggevonden, maar Fritzi was verdwenen.

Er werd meteen een zoekactie op touw gezet en later op de avond hadden de mannen het paard gevonden op de heide bij Steinau – zwaargewond en gek van angst. Fritzi kon niet meer op zijn linker achterbeen staan en had een grote wond die stevig bloedde; maar het ergste was dat hij zich door niemand meer wilde laten aanraken. Ten slotte liet mijn vader mij halen en het was me inderdaad gelukt om Fritzi te benaderen, een halster om te doen en hem naar de paardentrailer te leiden.

‘Het beste zou het zijn om hem hier meteen maar af te maken,’ had mijn vader somber gezegd.

‘Nee! Papa, nee!’ had ik geschrokken geroepen. ‘Dat kun je niet doen. Fritzi is van mij. Je hebt hem aan mij gegeven.’

‘Dit paard is waarschijnlijk nergens meer voor te gebruiken,’ had mijn vader streng gezegd. ‘Kijk maar eens goed naar hem!’

Het was inderdaad een vreselijke aanblik.

‘Oh alsjeblieft papa, breng hem naar de dierenarts!’ had ik gesmeekt. ‘Please, please, please!’

Papa was uiteindelijk toch met Fritzi naar de dierenkliniek gereden. Daar had de dierenarts de beschadigde pezen en banden van het gewonde been met veel kunst- en vliegwerk weer aan elkaar gehecht, maar meer dan dat had hij niet kunnen doen. De rest moet de natuur doen, had hij gezegd. Papa had geprobeerd mij ervan te overtuigen dat het voor Fritzi beter was hem uit zijn lijden te verlossen, maar ik hield vol. Fritzi was mijn paard en het kon mij niet schelen of hij later zou kunnen springen of niet.

Op school kon ik me niet concentreren, van pure angst dat Fritzi’s toestand nog meer zou verslechteren. Na drie weken mocht hij eindelijk de kliniek verlaten.

‘Ik moet je één ding zeggen,’ waarschuwde mijn vader mij. ‘Ik betaal geen cent meer aan welke dierenarts dan ook. Het kan wat worden, maar misschien ook niet. Als er nog meer problemen bijkomen, moet hij weg. Begrepen?’

Ik had geknikt, dolgelukkig en vastbesloten iedereen het tegendeel te bewijzen. Geduldig had ik Fritzi dag in dag uit verpleegd, zijn wonden verzorgd en de verbanden gewisseld. Niemand kon mij erbij helpen want Fritzi raakte in paniek zodra iemand te dicht bij hem kwam. Ik was de enige die hem mocht aanraken. Gek genoeg leek hem dat juist wel te bevallen.

En toen had ik voor het eerst gemerkt dat ik Fritzi’s pijn met mijn handen kon voelen. Eerst dacht ik dat ik het me had verbeeld. Maar Melike had bij hoog en laag volgehouden, dat Fritzi er echt van genoot als ik zijn geblesseerde been masseerde, wat hij geen dierenarts toestond. Noodgedwongen leerde ik hoe je bij een paard de hoeven krabt. Slechts door heel veel geduld was het mij na twee jaar gelukt Fritzi ervan te overtuigen dat hij noch door de hoefsmid noch door de stalknecht vermoord zou worden, en uiteindelijk had hij ook mijn moeder en Melike geaccepteerd. Mijn vader had na het ongeluk nauwelijks meer naar Fritzi omgekeken en ik was maar wat dankbaar dat mijn paard bij de andere zielige gevallen ondergebracht was en genadebrood mocht eten, ver weg van de andere stallen. Ik vreesde de momenten waarop papa bij het hek of boxdeur stond, met zijn armen in zijn zij en Fritzi met grimmige blik monsterde en dan hoofdschuddend weer vertrok. Een lam paard met een psychisch probleem was in zijn ogen totaal waardeloos. Mijn vader had Fritzi afgeschreven.

‘Ik ben gek dat ik dit toesta,’ zei hij vaak, ‘het is zonde van de tijd en het geld.’

Hoewel Fritzi andere mensen, en mannen in het bijzonder, vanuit de grond van zijn hart wantrouwde, was hij in wezen toch door en door goedmoedig. In Steinau was men er inmiddels wel aan gewend dat ik met Fritzi en Twix over de paden en lanen en zelfs in het dorp wandelde.

Melike en ik lieten hem naast onze fietsen draven, hij begeleidde ons als we in het bos wandelden en ik kon hem rustig voor de bakkerij, supermarkt of slagerij vastbinden als ik even boodschappen moest doen voor mijn moeder.

Met drie jaar was Fritzi niet meer kreupel en liep hij weer zo perfect alsof hij nooit een ongeluk en een operatie had gehad. Afgelopen zomer was ik voor het eerst op zijn rug geklommen en had ik regelmatig de omgeving met hem verkend, gezwommen in het bosmeer of samen met Melike een buitenritje gemaakt.

Nu Fritzi vier jaar was, was hij oud genoeg voor het serieuzere werk en daarom was ik een paar weken geleden begonnen hem regelmatig te rijden. Nu leidde ik Fritzi door de motregen en bond hem vast bij de poetsplaats, tussen de stal van de wedstrijdpaarden en de lange stal. Dat deed ik alleen als papa niet op het erf was, anders reed ik liever in de bak, in de kleine rijhal of bij de dressuurbaan, die een beetje achteraf lag, verstopt achter een grote haag. En zo was het me al maandenlang gelukt om Fritzi’s vorderingen verborgen te houden voor mijn vader. Zodat hij niet op het idee kwam om Fritzi te verkopen omdat dat een nutteloze kostganger zou schelen.

Ik haalde mijn poetskist uit de zadelkamer en nam hem mee naar de kleine stal. Hier stond Sirius, mijn sneeuwwitte New Forest pony, die blij hinnikte toen hij me zag. Jammer genoeg werd ik een beetje te groot voor Sirius. Toen ik hem gekregen had, had hij me nog wel zo groot geleken!

‘Het spijt me, schatje. Je moet nog wachten,’ troostte ik de pony, die met zijn hoofd boven de deur kwam kijken en mij verwachtingsvol met gespitste oren aankeek. In de afgelopen jaren hadden Sirius en ik heel wat lintjes in de wacht gesleept bij de B-springwedstrijden.

Papa had het niet zo op ponyrijden. Hij was van mening dat kinderen beter meteen op paarden konden leren rijden. Mij maakte het niet uit. Ik reed graag op Sirius en kon er allang mee leven dat mijn vaders interesse vooral naar mijn broer uitging, die in het vorige seizoen met Grandino en Ronalda heel succesvol was geweest bij de L- en M-wedstrijden.

Melike was inmiddels gearriveerd en bond Jasper naast Fritzi vast. We begonnen onze paarden te poetsen en even later glansde Fritzi’s lichtbruine chocoladekleurige vacht. Het regelmatige trainen van de afgelopen maanden had hem duidelijk goed gedaan. Hij was nu bijna volwassen en had een schofthoogte van 165 centimeter. De hengst draaide zijn hoofd steeds zo dat hij mij in het vizier kon houden. Met gespitste oren luisterde hij naar wat ik zei.

‘Ik was echt lekker stom bezig,’ vertelde ik Melike toen we het zadeltuig ophaalden uit de zadelkamer. ‘Ik vertelde mijn moeder dat we een lift gekregen hadden van de Jongbloeds en precies op dat moment kwam mijn vader binnen.’

‘En toen?’

‘Wat denk je, hij flipte helemaal natuurlijk.’

‘Ik snap echt niet wat daar nou zo erg aan is.’ Melike deed Jasper zijn trens om en pakte het zadel.

‘Ik eigenlijk ook niet.’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Maar zo gaat het altijd.’

‘Tim is echt een schatje,’ vond mijn vriendin.

Daar kon ik niet veel van zeggen, zo goed had ik nog nooit naar Tim Jongbloed gekeken. En bovendien had het woord schatje bij Melike meestal niet zoveel te betekenen. Het werd pas echt wat als ze iemand superhot of extremely cute vond, de overtreffende trap die ze tot nu toe alleen voor Robert Pattinson gereserveerd had, de hoofdrolspeler uit de Twilight-serie.

We zadelden onze paarden, singelden na en bestegen al in de stalgang de paarden. Twix sprong van een strobaal en rende voor ons uit. In de rijhal boog hij af naar rechts en zocht een plek op de tribune, waarvandaan hij mij goed in de gaten kon houden.

Melike en ik hadden de hele hal voor onszelf. Het was heerlijk om alle ruimte te hebben. De regen kletterde op het dak, alleen de doffe hoefslag van onze paarden was te horen en af en toe gesnuif. Zoals zo vaak wanneer ik Fritzi reed, werd ik overspoeld door een warm geluksgevoel. Hij was mij zo vertrouwd, dat had ik bij geen enkel ander paard. Ik hield van zijn soepele, zwierige beweging en genoot van elke minuut op zijn rug. Fritzi had altijd snel door wat ik van hem verlangde en ook bij het springen had hij goed samengewerkt. De gekleurde balken waar hij vandaag over moest springen, waren weliswaar iets anders dan de boomstammen die hij vroeger in de wei tegenkwam, maar het principe was toch hetzelfde. Ik liet hem over de balken draven die op de grond lagen. Er stond een kleine steilsprong in het midden van de cirkel. Afwisselend lieten Melike en ik de paarden de kleine hindernis nemen, nu eens vanuit een linkergalop, dan weer vanuit een rechtergalop. Zo leerde papa jonge paarden de vliegende galopwissel aan, die voor springpaarden zo belangrijk was.

‘Ik zal eens even het licht voor jullie aandoen,’ klonk plotseling opa’s stem. Hij drukte op de schakelaar en de grote schijnwerpers sprongen aan zodat de hal ineens baadde in het licht. Ik knipoogde naar opa toen ik hem voorbijreed. Zoals iedereen op De Merelhof had ook hij beloofd mijn vader niets te vertellen over Fritzi’s vorderingen. Jens interesseerde het sowieso niets. Hij was alleen maar blij dat hij niet nog een paard had om te rijden en Christian snoof verachtelijk als hij mij zonder zadel op het paard zag rijden. Kleutergedoe, vond hij.

HOOFDSTUK 5

Op zaterdagochtend gingen mijn vader, Jens, Christian, Melike en ik op weg naar het toernooi. Om acht uur was er een kwalificatiewedstrijd, dus we moesten al om zeven uur vertrekken. Mijn vader was weer in een goed humeur en leek vergeten te zijn dat hij boos op me geweest was. Hij won met Lady Gaga van de familie Dijkers een van de proeven en ook Jens en Christian wisten zich met hun paarden goed te plaatsen.

In de pauze tussen de wedstrijden haastten de vrijwilligers van de rijvereniging zich om het parcours om te bouwen. Onder leiding van de parcourschef werd er met balken gesjouwd, de afstanden tussen de oxers, steilsprongen en combinatiesprongen werden nauwkeurig opgemeten. Alles moest tot op de centimeter kloppen.

Melike en ik hadden de paarden na de huldiging droog gemaakt en later naar de vrachtwagen gebracht. Papa was met Christian en Jens naar de rijhal gegaan om alvast het parcours te bekijken. Wij waren in de vrachtwagen bezig om alle paarden goed vast te zetten, toen er kabaal losbrak op de parkeerplaats.

Mensen schreeuwden opgewonden door elkaar, daarna klonk er een luid gestamp en een wilde hoefslag. Ik keek wat er aan de hand was en zag een donkerbruin paard dat onbesuisd tussen de geparkeerde auto’s en aanhangers rond galoppeerde. Zijn trens was kapot en bungelde om zijn hals. Bezorgd klom ik uit de vrachtwagen. Een paard in paniek kon zichzelf zwaar verwonden, als hij bleef hangen achter een openstaand portier of zou proberen over een koppeling van een trailer te springen. Op dat moment veranderde het paard van richting en kwam regelrecht op mij af. Ik voelde mijn hart in mijn keel kloppen, maar ik had van jongs af aan geleerd om in hachelijke situaties, die nu eenmaal konden voorkomen met paarden, altijd kalm te blijven.

‘Ho… ho, rustig maar,’ ik spreidde mijn armen. Het donkerbruine paard remde een paar meter voor mij en gleed over de doorweekte grond nog een stuk verder. De oren trilden, hij draaide angstig met zijn ogen.

‘Alles is goed,’ sprak ik meer tegen mezelf dan tegen het nerveuze dier. ‘Ik doe je niets, kalm maar, kalm…’

Het paard bleef onzeker staan. Ik wist de kapotte teugel te grijpen en trok deze over de donkerbruine hals.

Twee mannen kwamen aangelopen. Ik trilde inwendig nog een beetje, maar nu sloeg de schrik me echt in de benen want ik herkende uitgerekend Richard Jongbloed en Tim.

‘Goed gedaan, meisje!’ riep Richard Jongbloed.

‘Houd hem maar vast, die gekke knol! Springt zomaar achterwaarts de aanhanger uit, dat is me wat.’

Hij nam de teugel van me over.

‘Jij moet eens wat beter oppassen!’ zei hij op scherpe toon tegen zijn zoon. ‘Jij hebt ook echt geen greintje verstand in die hersens van je.’

‘Maar jij deed toch zelf de klep open,’ probeerde Tim zich te verdedigen.

‘Houd je brutale mond,’ antwoordde zijn vader. Hij wierp een snelle blik op mij en leek na te denken waar hij mij ook al weer eerder had gezien. ‘Jij bent er toch een van Weiland?’ Ik knikte onzeker.

‘Goed gedaan,’ herhaalde hij weer. ‘Heel erg bedankt.’

‘Graag gedaan,’ stotterde ik en vermeed daarbij Tim aan te kijken.

Zijn vader voerde het paard mee. Tim keek hem met een grimmige uitdrukking na, maar wendde zich daarna weer tot mij. Hij lachte verlegen, zocht naar woorden en ik wist totaal geen zinnig woord meer uit te brengen toen mijn blik zijn blauwe ogen ontmoette. Dat ogen zo blauw konden zijn! Waanzinnig! Ik kreeg het warm en koud tegelijk.

‘Hartstikke bedankt,’ zei Tim. ‘Mijn vader had me vermoord als er iets ernstigs gebeurd was met dat paard. Hij is erg duur en zijn eigenaar heeft hem pas een maand geleden bij ons in de stal ondergebracht.’

‘Graag gedaan,’ stamelde ik opnieuw en ik staarde naar de grond en vervloekte inwendig mijn stomme verlegenheid. ‘Ha die Tim.’ Melike kwam nu ook aangelopen. ‘Had je even een slaperig momentje?’

Oh, wat wenste ik vurig dat ik zo nonchalant met de situatie kon omgaan zoals mijn vriendin! Ik hield er weliswaar niet van om in het middelpunt van de belangstelling te staan, maar heel verlegen was ik normaal gesproken toch ook niet. Maar nu was ik zo rood als een kreeft en zo stil als een muis. Kwam het omdat ik eigenlijk niet met Tim Jongbloed mocht praten?

‘Mijn vader stond met iemand te kletsen en heeft de klep van de aanhanger opengemaakt voordat ik Flippers trens kon vastmaken,’ verdedigde hij zich. ‘Maar ik krijg sowieso altijd de schuld.’

Sinds Melike was opdoken, leek Tims verlegenheid vervlogen. ‘Mag ik je een colaatje aanbieden,’ vroeg hij ineens aan mij. ‘Als dank voor de redding?’

Ik schrok. Ja! Nee… helaas niet! Als Christian of papa me samen met Tim Jongbloed zou zien, brak de hel los.

‘Ik weet niet eh… Liever niet,’ mompelde ik, maar op dat zelfde moment hoorde ik Melike al tegen de aartsvijand van mijn familie zeggen: ‘Lekker, ik heb onwijs dorst.’

‘Oké, ook eentje voor jou natuurlijk,’ zei Tim royaal.

Ik volgde hen met een slecht gevoel. In de pauze tussen de springwedstrijden was het in de grote tent naast de rijhal een drukte van belang. Tim ging in de rij staan om de drankjes te bestellen.

‘Ben je gek geworden of zo?’ siste ik Melike toe. ‘Als mijn broer of mijn vader mij hier ziet, heb ik een megaprobleem!’

‘Ach joh, die zijn toch in rijhal.’ Melike grijnsde zorgeloos. ‘Kijk, daar is een plekje vrij.’ Ze duwde me naar een tafeltje achter in de hoek en ik probeerde mezelf weer onder controle te krijgen.

Ik betrapte mezelf erop dat ik naar Tim staarde. Hoewel ik hem al honderd keer gezien had, was het me tot nu toe nooit opgevallen dat hij er eigenlijk heel goed uitzag. Ik kende wel een paar meiden in mijn klas die hem zagen zitten. Dat had ik nooit helemaal begrepen. Vroeger had Tim kortgeschoren haar gehad en een gezicht vol pukkels, maar dat was nu helemaal niet meer het geval. En die ogen! Die gaven gewoon licht. En hij was helemaal niet arrogant, terwijl hij heel erg goed kon paardrijden. Zou hij al een vriendin hebben? Er waren natuurlijk wel geruchten, maar nu ik er eens goed over nadacht, had ik hem eigenlijk nog nooit met een meisje gezien. Op school niet, maar ook niet bij wedstrijden. Precies op dat moment keek hij naar mij. Ik voelde hoe het bloed naar mijn wangen steeg en ik keek snel weg. Stom! Hij had natuurlijk gezien dat ik naar hem zat te kijken.

Even later kwam hij met drie glazen cola naar onze tafel en ging tegenover mij zitten.

‘Bedankt voor je hulp.’ Hij hief zijn glas en lachte naar me. In een fractie van een seconde zag ik in zijn gezicht dingen die mij nooit eerder waren opgevallen: het smalle litteken dat als een witte streep van zijn neus naar zijn bovenlip liep en het kuiltje in zijn kin. Er was een klein hoekje van een van zijn snijtanden af en dat maakte zijn perfecte uiterlijk een beetje dragelijk. ‘Je hebt mijn leven gered!’

‘Nou, nu overdrijf je wel een beetje,’ mompelde ik verlegen en nam snel een slok.

‘Doe je ook mee aan dit concours?’ vroeg Tim.

‘Nee,’ antwoordde ik slapjes, ‘ik ben hier alleen het manusje van alles,’ en meteen haatte ik mezelf. Wat zat ik nou weer voor onzin uit te kramen. Tim moest me wel compleet gestoord vinden.

‘Oh, ja dat ken ik,’ zei hij.

Waarschijnlijk had hij er allang spijt van dat hij mij had uitgenodigd om cola te drinken. Ik was het liefst door de aardbodem verzwolgen, zo stom vond ik mezelf.

Ineens stond Christian naast onze tafel. Zijn blik vloog heen en weer tussen Tim en mij en hij keek ijzig.

‘Hang je hier rond,’ blafte hij me toe, ‘het springen begint over twintig minuten. Ik start als achtste.’

‘Wacht, ik ga mee,’ Melike sprong overeind maar ik bleef trots zitten. Wat dacht mijn broer wel, dat hij zo tegen mij kon praten? Ik was zijn zus, niet zijn slavin!

‘Elena,’ zei Christian, ‘ga je mee?’

‘Ik heb mijn cola nog niet op,’ antwoordde ik.

‘Ik wacht buiten op je.’ Zijn stem klonk dreigend. ‘Een minuut en geen seconde langer. Anders heb je echt een probleem.’

Ik wachtte tot mijn broer en Melike verdwenen waren.

‘Ik denk dat ik ook maar beter kan gaan,’ ik lachte verlegen naar Tim. ‘Bedankt voor de cola.’

‘Geen dank,’ grijnsde hij en hij knipoogde naar me. ‘We zien elkaar later nog wel.’

Dat klonk als een belofte! Ik kreeg het weer warm en koud tegelijk. Ik voelde dat hij me nakeek en concentreerde me erop niet van pure opwinding te struikelen of tegen iemand aan te botsen.

Christian stond me buiten al op te wachten bij de deur. ‘Ben jij helemaal gek geworden of zo?’ viel hij meteen uit en hij greep stevig mijn arm beet. ‘Hoe kom je op het idee om met die klootzak aan een tafeltje te gaan zitten?’

‘Au, laat me onmiddellijk los!’ schreeuwde ik boos. ‘Jij hebt helemaal niks over mij te zeggen.’

Christian liet mijn arm los, maar gaf me nog een duw. ‘Jij weet donders goed dat wij geen enkel contact mogen hebben met iemand van die familie,’ bracht hij mij onnodig in herinnering. ‘Als papa dit hoort, wordt hij pislink.’

‘En hoe zou hij dat dan moeten horen, als jij het hem niet door brieft?’ Ik wreef over mijn arm. Dat zou zeker weten een blauwe plek worden. ‘We kregen dat drankje alleen maar aangeboden van Tim als dank voor het redden van een van zijn paarden.’

‘Hoe kun jij…’ begon Christian weer.

‘Het paard rende rond over de parkeerplaats,’ onderbrak ik hem. ‘En er stond niet op zijn voorhoofd geschreven dat hij er een van Jongbloed was, nou goed?’

Omdat Melike Christian hielp en Puistenpad het wel alleen af kon, had ik niets te doen. Mijn vader had in deze wedstrijden voor de M-klasse geen deelnemend paard, want de betere ruiters waren niet gerechtigd om in deze klasse te starten. Ik vond mijn vader met een paar andere ruiters op de tribune en ik ging naast hen zitten.

‘Wanneer is Christian aan de beurt?’ vroeg hij mij.

‘Nummer 8. Melike en Jens zijn bij hem.’

‘Oké, ik ga ook even een kijkje nemen. Kom je mee?’

‘Nee, ik blijf hier.’

Papa stond op en baande zich een weg door de hal. Ik voelde even een steek van jaloezie. Als ik met Sirius deelnam aan een wedstrijd, kwam het zelden voor dat hij zelfs maar de moeite nam om mij te brengen. Meestal reed mijn moeder mij er dan naartoe. Bij Christian echter was mijn vader er altijd bij, hielp thuis met het op- en afbouwen van een oefenparcours, gaf hem tips en ging naar hem kijken bij wedstrijden.

‘Zo, en jij bent meegekomen om te kijken?’ Een van de andere ruiters draaide zich met een neerbuigend lachje naar mij toe.

‘Toekijken en duimendraaien.’ Zijn buurman nam een trek van zijn sigaret. ‘Dat is wat kleine meisjes kunnen.’

‘Ik mag af en toe ook wel eens een paard vasthouden,’ zei ik vinnig. ‘Maar alleen als het een mak beestje is.’

De ruiter op de baan gaf het op, nadat ze vier keer van haar paard was gegooid en het dier twee keer haar opdracht genegeerd had.

‘Die meiden hebben geen ballen zodra het een beetje hoger wordt dan ze gewend zijn,’ gaf een van de ruiters als commentaar. ‘Aan het paard ligt het echt niet. Dat heeft haar vader een godsvermogen gekost.’

‘Zo’n paard kan ik ook wel gebruiken,’ merkte een ander op. ‘Nog een paar van dit soort rondes en het paard geeft het op.’

‘En dan wordt het een gevalletje voor jouw vader, niet dan?’ wendde een van de ruiters zich tot mij. ‘Het is toch zijn specialiteit om zulke eigenwijze donders weer op te voeden?’ De anderen lachten. Inwendig kookte ik. Het liefst had ik mijn tong uitgestoken, maar dat vond ik een beetje kinderachtig. Met een half oor luisterde ik toe hoe mijn vaders ruitercollega’s de meisjes belachelijk maakten die meededen aan het M-springen.

Ik zag Melike door de lege rijen van de tribune lopen en ik zwaaide naar haar. Voor de middag waren er altijd maar weinig toeschouwers. De meesten kwamen pas in de middag als de moeilijke springwedstrijden plaatsvonden.

Melike liet zich naast mij op de bank vallen. Op hetzelfde moment kwam Christian binnengereden en liet zijn merrie halthouden voor de jurytafel. Terwijl hij groette, keek hij nog een keertje naar het parcours. Mijn vader had hem vast nog wat adviezen gegeven, zodat hij kon inkorten en op die manier tijd kon winnen. De bel ging als startteken en Christian begon zijn rit heel snel en zeker. De bruine Oldenburger merrie Ronalda was met haar dertien jaren een geroutineerd springpaard. Na oxer nummer zes waren tot nu toe alle ruiters met vier galopsprongen naar de daaropvolgende combinatie gereden, maar het lukte Christian in drie sprongen. Hij en de merrie waren een goed geoliede machine en zonder fouten overwonnen ze dit lastige onderdeel. En daarmee ging Christian aan kop, zoals we gewend waren.

‘Super!’ Melike klapte blij in haar handen.

Ik zei niets, maar diep in mijn hart had ik mijn broer wel een of twee fouten gegund. De ruiters op de rij voor ons hadden nu kennelijk genoeg van het thema vrouwen in de springsport en hadden het over de paardendiefstal in Harlingen. Vorige week was een drachtige merrie uit de stal van een paardenfokker gestolen en veertien dagen eerder was er in Leidersdorf een jonge hengst die voor de keuring voorbereid zou worden, spoorloos verdwenen uit de stal. Ik herinnerde het me omdat mijn moeder erover in de krant gelezen had en het aan mijn vader had verteld. Ze maakte zich zorgen omdat Harlingen en Leidersdorf maar een paar kilometer van De Merelhof verwijderd waren.

‘Hoe moet een vreemde bij ons het erf op komen?’ had mijn vader geantwoord. ‘We sluiten elke avond alles af, het toegangshek gaat dicht en de hond loopt rond in de stallen.’

De aanwezigheid van Robbie had mijn moeder wel gerustgesteld. Zo goedmoedig als het dier overdag was, in de nacht duldde hij geen vreemdelingen op het erf. We hadden het meer dan eens meegemaakt dat een klant die na een late wedstrijd zijn paard kwam stallen, ons te hulp moest roepen omdat hij de stal niet in durfde. Melike en ik keken naar de springwedstrijd. Christian stond nog steeds aan kop.

Tim startte als een na laatste.

‘Dat is het paard dat jij tegengehouden hebt,’ merkte Melike op.

‘Hmhm,’ mompelde ik alleen maar. Ik spitste mijn oren, omdat de ruiters voor ons nu over Tim spraken.

‘Een groot talent, die jongen,’ zei een van de mannen. ‘Zou me niets verbazen als hij deze wedstrijd wint.’

‘Hij rijdt minstens een klasse beter dan alle anderen hier,’ stemde een ander in. ‘Geen wonder, want hij moet thuis zo’n beetje alle paarden rijden omdat Richard voortdurend onderweg is. En dat met vijftien jaar.’

Aha. Dat was interessant. Zou Tim soms geen vriendin hebben omdat hij daar gewoon geen tijd voor had? Nieuwsgierig naar meer informatie over Tim Jongbloed boog ik een beetje naar voren, maar de mannen zeiden niets meer en volgden in stilte Tims rit. En hij wás goed. Soepel en zonder omwegen stuurde hij het paard over het veeleisende parcours en het lukte hem om nog een seconde sneller te zijn dan Christian.

‘Ach jammer,’ zei Melike naast mij teleurgesteld, maar ik lachte in stilte. Net goed voor Christian!

We stonden op, liepen naar beneden en leunden bij de ingang tegen hek. De laatste starter maakte twee fouten en daarmee was Tim dus de winnaar van deze wedstrijd.

Een grote tractor kwam aangetuft en begon het zand van het parcours weer glad te maken. Een paar medewerkers bouwden snel de hindernissen om. De weinige toeschouwers verlieten hun plaatsen en ging naar de horecatent, om van de pauze tussen de wedstrijden gebruik te maken om een hapje te eten en te drinken. Een huldiging op dit tijdstip vond ik altijd waardeloos, omdat bijna niemand de moeite nam om voor de winnaars en degenen die zich geplaatst hadden, te applaudisseren. Melike en ik keken toe hoe de ruiters die zich geplaatst hadden met hun paarden de hal inreden om hun lintje in ontvangst te nemen. Christian was chagrijnig en keek star en boos toe. Uitgerekend Tim had de gouden medaille voor zijn neus weggekaapt!

Tim reed zijn paard aan de lange teugel, achter mijn broer aan. Onze blikken kruisten elkaar en ineens lachte hij en zwaaide naar me. Dat was al de tweede keer! Ik keek snel weg maar mijn hart ging flink tekeer.

Tjee, dacht ik, hij is inderdaad een schatje…

HOOFDSTUK 6

Het ZZ-springen begon om zes uur. Voor de tweede kwalificatie van de Grote Ronde hadden zich tweeënveertig ruiters op de startlijst ingeschreven. Papa was gestrest, want hij had drie paarden aan de start: Cornado, Intermezzo en ten slotte Mister Magic. Mama was samen met opa gekomen en ging naar de kantine om van daaruit samen met de eigenaren van Cornado en Intermezzo door het grote raam de wedstrijd te volgen. Maar Melike en ik gaven de voorkeur aan een plekje op de grote tribune. Papa reed met Cornado een foutloze rit, maar een paar ruiters na hem waren wel net iets sneller. Intermezzo maakte een foutje bij de driesprong. We slenterden door de grote hal in de richting van de uitrijhal en keken hoe mijn vader Mister Magic aan het uitrijden was voor het springen. Stiekem keek ik rond of ik Tim ergens zag, maar klaarblijkelijk was hij na het M-springen meteen met zijn vader naar huis gegaan.

‘Aan start is nummer 263, Mister Magic!’ De stem van de omroeper schalde door de luidsprekers, die onder het dak bevestigd waren. ‘In het zadel zit Michael Weiland van Rijvereniging Steinau!’

Ik stond naast Melike, Christian en Jens op de tribune vlak boven de toegang naar de hal. Zoals altijd wanneer mijn vader een parcours reed, was ik zenuwachtig en ik draaide met mijn duimen. Ik keek gespannen toe hoe hij zijn paard door liet stappen tot voor de tafel van de jury en groette. Mister Magic, die door Jens en Christian kortweg met MM werd aangeduid, was een groot bruin paard. Hij was erg moeilijk te rijden en moest met een hackamore in toom gehouden worden. Meneer Nötzli had hem een paar maanden geleden naar De Merelhof gestuurd want hij wilde zelfs niet meer over een cavaletto springen, zo verpest was hij. Met eindeloos geduld had mijn vader met het paard gewerkt, omdat Mister Magic over een enorm springtalent beschikte en vroeger heel succesvol was geweest.

Het paard deed het heel goed. Zelfs het typische zaterdagavondpubliek, dat voornamelijk bestond uit doorgewinterde ruiters, handelaren en paardenbezitters plus een handje vol toeschouwers, was onder de indruk. Mister Magic aarzelde heel even voor de oxer met het blauwe zeil eronder, maar mijn vader deed zijn reputatie als eersteklas ruiter absoluut eer aan. Met een enorme afzet maakte MM zijn sprong. Op zijn hals stond al het witte schuim. Ik hield mijn duimen tegen elkaar en drukte mijn gebalde vuisten tegen mijn mond. Wat zou het geweldig zijn als hij won!

‘Nu komt alleen nog de blauwe oxer en de dubbelsprong.’ Christian tuurde ingespannen naar het paard en zijn berijder. ‘Hij rijdt nu al een supertijd!’

Het paard schudde even onwillig met zijn hoofd, maar papa gaf wat meer druk met zijn dijbeen en Mister Magic gehoorzaamde. Het ging allemaal perfect en alle balken bleven onaangeroerd op de houders liggen. Ik maakte een luchtsprongetje en gloeide van trots. Melike straalde en we omhelsden elkaar.

‘Een foutloze rit in tot nu toe de snelste tijd van 53,7 seconden,’ klonk de omroeper. ‘Daarmee gaat nummer 263 aan kop in het klassement van de springwedstrijden in de klasse ZZ. We verwachten nog vier starters.’

Christian sprong over de balustrade en wachtte tot papa het parcours verlaten had. Hij wierp een deken over het paard en ging met Jens, paard en ruiter naar buiten het donker in.

‘Die stijfkop heeft veel in zich,’ hoorde ik een man op de tweede rij tegen iemand zeggen, ‘maar hij is niet makkelijk te rijden. Weiland moest hem bijna naar de sloot en de dubbelsprong slepen.’

‘Maar een andere ruiter zou hem niet eens over een L-sprong krijgen,’ gaf de ander terug.

Het deed me altijd goed om zoiets te horen. De mensen beschouwden mijn vader als een goede ruiter. De vier ruiters die nog na hem aan de beurt waren, maakten stuk voor stuk fouten, zodat mijn vader inderdaad met Mister Magic de wedstrijd had gewonnen.

Terwijl in de hal de huldiging plaatsvond, ging ik op de tribune op zoek naar mijn moeder. Melike wilde met Jens en Christian in de kleine vrachtwagen naar huis rijden.

Af en toe kwam ik een bekende tegen, die mij groette en ik knikte terug. Al zolang ik me kon herinneren waren we bijna ieder weekend wel op een of ander evenement, dus ik kende heel veel mensen.

Ik trof mijn moeder aan in gesprek met twee klanten van De Merelhof. Mijn vader had al jaren succes met hun paarden Cornado en Intermezzo. Ik gaf ze allebei een hand. Ze waren speciaal hier naartoe gekomen om hun paarden te zien die het allebei goed gedaan hadden. In tegenstelling tot die irritante familie van Ariane waren deze mensen wijs genoeg om te accepteren dat hun paarden niet altijd konden winnen. Zelfs als hun paarden foutjes hadden gemaakt, maar op zich goed gesprongen hadden, waren ze blij.

De huldiging was nu afgelopen en de ererondes gereden. De klanken van de muziek stierven weg en de paarden verlieten de hal.

‘Ga je mee, Elena?’ vroeg mijn moeder. ‘We gaan meteen naar de vrachtwagen, dan hoeft papa ons niet te zoeken.’

Ze klapte haar paraplu open toen we uit de hal het donker in stapten. Het was waterkoud en ik rilde. De parkeerplaats was al zo goed als leeg, de banden van de vele vrachtwagens hadden de bodem omgeploegd en we moesten opletten dat we niet uitgleden.

Papa wachtte al in de grote vrachtwagen, de motor liep. Jens, Melike en Christian waren al weg en opa zou met mijn moeders Golf naar huis rijden. Ik klom in de cabine en ging op de achterbank zitten. Papa haalde de handrem eraf en meteen rolde het grote voertuig de parkeerplaats af. Bekwaam stuurde hij naar de straat. Papa en mama zwegen en ik ging helemaal op in mijn gedachten over Tim. Hij had naar mij gelachen en geknipoogd! En hij had het risico genomen dat zijn vader hem zou betrappen toen hij me een drankje aanbood.

Na een paar minuten was het lekker warm in de cabine geworden. Ik voelde hoe moe ik was na de lange dag en ik rolde me op de achterbank op.

‘Mister Magic sprong toch best goed vandaag,’ doorbrak mijn moeder de ijzige stilte.

‘Hij sprong gewoon klote,’ antwoordde mijn vader ronduit, tot mijn verrassing. ‘Ik heb geen idee aan wie Nötzli denkt dat ik dit paard kan verkopen. Iedere minder geoefende ruiter dan ik had überhaupt de sloot niet gehaald. De mensen zijn echt niet achterlijk. Ze weten heus wel dat een paard, dat zelfs ik met moeite door het parcours kan loodsen, met een andere ruiter helemaal nergens komt.’

‘Klopt,’ mengde ik me in het gesprek. ‘Ik hoorde dat iemand zei dat een andere ruiter dan jij niet eens het L-springen zou halen.’

‘Nou, daar hoor je het zelf,’ zei papa bitter en ineens drong het tot me door dat het niet onverdeeld positief was geweest, wat de twee mannen op de tribune hadden gezegd.

‘We moeten hoe dan ook snel een gesprek voeren met Nötzli,’ meende mijn moeder nu. ‘Hij betaalt geen cent en wij hebben alle kosten. Voer, de hoefsmid, inschrijfgeld en soms ook de dierenarts. Als een paard zoals Mister Magic een jaar bij ons op stal staat en jij krijgt bij verkoop maar tien procent, dan leggen we er zelfs op toe.’

‘Wat is dit nou allemaal?’ voer papa uit. Ik haatte het als hij op die agressieve toon sprak en ik wenste dat ik toch maar bij opa in de auto was gestapt. ‘Wil je daarmee zeggen dat het mij niet lukt om een paard te verkopen?’

‘Nee, natuurlijk niet,’ haastte mama zich te zeggen. ‘Maar het is niet eenvoudig om zo’n complex paard zover te krijgen dat iemand er een flink bedrag voor over heeft. En Nötzli gaat altijd voor de hoofdprijs. Je hebt toch zelf gezegd dat het allemaal een stuk makkelijker zou zijn als hij wat minder noten op zijn zang had.’

‘En wat moet ik dan doen volgens jou?’ antwoordde mijn vader net iets te hard. ‘Hem vragen om geen paarden meer te brengen? Ook niet als het wel eens een goede is, zoals Lados, Billy of Gloria, die ik allemaal voor een goede prijs heb weten te verkopen? Er zijn genoeg anderen die staan te trappelen om zaken te doen met Nötzli, en wel in het bijzonder iemand hier in de buurt. Als ik me beklaag, lig ik er meteen uit, snap je dat niet?’

‘Je hoeft niet zo te schreeuwen,’ antwoordde mama koeltjes. ‘Ik wil er alleen maar mee zeggen dat er onder de streep voor ons niets overblijft.’

Mijn vader kneep zijn lippen op elkaar en zweeg. Ook mijn moeder zei niets meer en ik sloot mijn ogen. Wat was er allemaal aan de hand? Vroeger was mijn vader na een succesvolle wedstrijd altijd vrolijk geweest, dan gingen we vaak nog uit eten. Maar de laatste tijd kon zelfs een overwinning bij het ZZ-springen zijn irritatie en woede niet temperen.

Toen we bij De Merelhof aankwamen, waren Jens en Christian al in de stal. Ze hadden Melike afgezet bij het gemeentehuis. De paarden werden snel uitgeladen en voor de nacht verzorgd. Ik keek even bij Sirius, die vandaag dus helaas de hele dag op stal had gestaan. Naar Fritzi kon ik niet meer, want mijn vader en moeder stonden al klaar om de stal af te sluiten. Zwijgend liepen we naar huis. Voor het café stonden nog wat auto’s.

‘Oh, Axel en Matthijs zijn er,’ merkte papa op. ‘Ik ga nog even naar binnen om wat te drinken met hen.’

‘Mag ik ook mee?’ bedelde ik.

‘Heb jij al op de klok gekeken?’ Mijn moeder schudde haar hoofd. ‘Het is voor een dertienjarige echt een beetje te laat om nog in een café te zitten.’

‘Maar Jens en Christian…’

‘Je broer is vijftien,’ onderbrak mama mij. ‘Geen tegenspraak.’

Mij ontging de blik niet, die mama mijn vader toewierp, maar hij lette niet eens op haar.

‘Je hoeft niet op me te wachten, Susanne,’ zei hij nog over zijn schouder en verdween in het café.

Ik gaf mijn moeder een nachtzoen en liep naar mijn kamer. In de badkamer was het heerlijk warm. Ik ging onder de douche, trok mijn pyjama aan en gleed in mijn bed. Morgen was het lekker zondag, geen school. Misschien mocht ik morgen ook weer mee en zou ik Tim weer zien… Meteen had ik een slecht geweten. Ook al had hij naar me gelachen en naar me geknipoogd, ik mocht helemaal niet over hem nadenken. Mijn ouders hadden vast een heel goede reden om de familie Jongbloed niet te mogen.

Twix zat naast mijn bed en kwispelde met zijn staart. Ik sloeg mijn dekbed open en met een sprong lag hij naast me. ‘Dat is ook verboden, maar het kan me niet schelen.’ Ik knipte het licht uit en trok het dekbed over me heen. Twix schurkte zich lekker tegen me aan, als een warm kussentje en hij zuchtte tevreden.

‘Verboden, verboden, verboden,’ mompelde ik en ik aaide de hond over zijn vacht. ‘Er is zoveel verboden.’

HOOFDSTUK 7

Toen ik de volgende ochtend slaperig de badkamer binnenkwam, stond Christian voor de spiegel zorgvuldig zijn haar te doen.

‘Donder op,’ zei hij zonder me aan te kijken.

‘Schiet dan een beetje op,’ mompelde ik.

Mijn broer was zo ijdel dat hij altijd uren bezig was in de badkamer, niet normaal gewoon. En het was pure tijd- en vooral gel-verspilling, want later tijdens de wedstrijd zou hij zijn cap opzetten en daarmee al zijn moeite tenietdoen. Ik wachtte tot mijn broer naar beneden ging. Net toen ik mijn hand op de deurklink van de badkamer legde, hoorde ik de boze stem van mijn vader beneden. Waarover was hij om zeven uur ’s morgens al zo over zijn toeren? Ik sloop op mijn tenen naar de trap om te luisteren.

… ‘Snap gewoon niet wat mijn vader met dat geld heeft gedaan. Vierhonderdduizend euro krediet en dan komt de achterstallige pacht er nog bij! Hij heeft al jaren geen pacht meer betaald, laat staan ook maar een cent afgelost. Hoe kan hij nog slapen met zo’n berg schuld? En dan doet hij ook nog alsof er niets aan de hand is.’

‘Je weet toch hoe hij is,’ zei mama wat zachter. ‘Hij is te trots om zijn nederlaag toe te geven.’

‘Te trots!’ Mijn vader spuugde het woord verachtelijk uit. ‘Mooi is dat. Iedereen zal hierover kletsen. Ik wist niet wat ik hoorde toen hij het me gisteravond vertelde alsof het niets was.’

‘Maak je niet druk, Micha,’ zei mama. ‘We gaan volgende week met de accountant praten en dan horen we zijn voorstel. Ik kan me niet voorstellen dat het echt zo hopeloos is.’ ‘Dat is het wel! Niemand wist het, verdomme, tot ineens de deurwaarder op de stoep stond met zijn dreigende dwangbevel. Wat een blamage. Als je maar niet denkt dat ik op mijn knieën ga liggen bij de bank om te bedelen om uitstel van betaling of nog meer krediet. Ik heb nog het meeste zin om de hele bende te laten voor wat het is en bij opbod te verkopen!’

Ik stond verstard op de bovenste trede en begreep er geen woord van.

‘Maar de bank had ook niet steeds opnieuw geld moeten lenen,’ hoorde ik mijn moeders stem. ‘Ze hadden toch kunnen weten dat hij dat nooit meer terug zou kunnen betalen?’

‘Maar dat is precies hun truc. Steeds meer geld lenen – ja meneer Weiland, natuurlijk meneer Weiland, u bent zo’n goede klant. Jarenlang lenen ze geld uit als water!’ Papa schreeuwde van woede en ik hield onwillekeurig mijn adem in. ‘En dan draaien ze ineens de duimschroeven aan en grijpen ze hun kans om het bedrijf voor een prikkie op te kopen. Die bankmensen lachen in hun vuistje om ons, dat wij van die domme boeren zijn die het niet begrijpen!’

‘Maar misschien is er nog een andere mogelijkheid in plaats van alles op te geven.’ Mijn moeder bleef verbazingwekkend kalm. ‘We moeten misschien bezuinigen. Met een beetje geluk kunnen we een aantal paarden verkopen.’

‘O ja, en welke had je dan in gedachten? Lagunas misschien, of Calvador? Met hen sta ik toevallig op de longlist voor de Europese Kampioenschappen en ik ben geselecteerd voor het nationale team. Jij hebt echt geen idee waarover je praat, Susanne!’

Geluidloos trok ik me terug en ging naar badkamer. Wat was er in hemelsnaam gebeurd? Ik douchte me razendsnel en sprintte terug naar mijn veilige kamer, kleedde me aan en haalde Twix uit mijn bed. Snel verwijderde ik de hondenharen van het beddengoed en maakte zo snel mogelijk mijn bed op. Met bonzend hart ging ik naar beneden.

Het moment dat ik de keuken binnenkwam en mijn moeder huilend aan de tafel zag zitten, veranderde mijn leven. Dat klinkt wel erg overdreven, ik weet het, maar het is zo. Ik had tot dan toe mijn moeder nog nooit zien huilen, in elk geval niet zo. Ze hield haar handen voor haar gezicht en snikte.

‘Mama,’ fluisterde ik met een benepen stemmetje, ‘wat is er met je?’

Ze hief haar hoofd op en wiste snel haar tranen weg. ‘Elena, ik dacht dat je nog sliep.’

Ik had wel zo’n beetje dood moeten zijn om papa’s geschreeuw niet te horen, dacht ik, maar dat zei ik maar niet hardop.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik zachtjes.

‘De deurwaarder is hier vrijdag geweest,’ zei mama.

Nog nooit eerder had ik haar zo gedeprimeerd gezien als nu. Ze zat daar maar, met hangende schouders en ze staarde voor zich uit.

‘Waarom?’ vroeg ik angstvallig. Eigenlijk wilde ik het niet weten. Ik wilde niet dat mama huilde. Daar werd ik bang van. Mijn moeder is altijd in een goed humeur, in tegenstelling tot mijn vader verheft ze nooit haar stem, ze blijft kalm, wat er ook gebeurt.

‘Ga even zitten,’ zei ze en ik aarzelde een moment voor ik het deed. Stokstijf zat ik op de keukenstoel en ik hoopte dat ze zo meteen zou lachen en mij zou knuffelen, net zoals anders. Maar ze deed het niet.

‘Nou,’ begon mama, ‘je weet wel dat De Merelhof van opa en oma is.’

Ik knikte.

‘Opa heeft de laatste jaren voor alles wat hij gekocht of gebouwd heeft, geld geleend bij de bank,’ ging ze verder. ‘Dat noem je een krediet.’

Ja, dat woord had ik al gehoord.

‘Maar hij heeft veel meer geleend, dan hij de bank kan terugbetalen. Hij heeft dus schulden,’ mijn moeder zuchtte weer, ‘tamelijk veel schulden zelfs. Maar nu wil de bank het geld terug hebben. Daarom hebben ze de gerechtsdeurwaarder gestuurd om het te halen.’

Het goede aan mijn moeder was dat ze altijd de waarheid sprak en niet met woorden aankwam zoals ‘daar ben je nog te jong voor’, of ‘dat begrijp je nog niet’.

Nu stond ze op en liep naar de koelkast. Ze pakte een fles water, schonk in en nam een slok.

‘Het enige dat opa bezit, is De Merelhof,’ zei ze even later. ‘En als hij niet voor het einde van de maand het geld heeft terugbetaald, zal De Merelhof bij opbod verkocht worden.’ ‘Wat is dat?’ vroeg ik. Mijn stem klonk alsof ik een kikker in mijn keel had. Maar kennelijk vond mijn moeder dat ze nu meer dan genoeg gezegd had.

‘Ach, jij moet je er maar niet druk over maken,’ zei ze en ze rechtte haar schouders. Hoewel haar ogen nog nat waren van het huilen, lachte ze toch een beetje. ‘Papa en ik gaan morgen meteen praten bij de bank en kijken of er een oplossing is.’

Dat stelde mij niet echt gerust. Ik dacht aan het geld op mijn rekening. Dat was eigenlijk voor een nieuwe trens voor Fritzi, of een nieuwe telefoon. Maar het was hoe dan ook heel erg weinig.

‘Hoeveel geld is opa de bank schuldig?’ fluisterde ik.

‘Voor zover we nu weten ongeveer zeshonderdduizend,’ zei mama.

Ik had niet veel verstand van economie, maar dat dit een enorm bedrag was snapte zelfs een kleuter. Zelf had ik welgeteld honderd twaalf euro en zestien cent.

De stallen lagen er nog donker bij, alleen in de wedstrijdhal brandde het licht. Christian had de radio aangedaan en zong halfluid mee, terwijl hij zijn merrie roskamde. Het was een ochtend net zoals alle andere ochtenden, en toch was alles compleet anders.

‘Hoi,’ zei hij toen hij me zag. ‘Zou jij Paradiso even willen poetsen?’

‘Tuurlijk.’ Ik pakte een halster van de haak en haalde de ruin uit zijn box. Zijn manen en staart zaten vol met strohalmen en een paar vlechten waren losgeraakt. Ik haalde de staldeken van hem af en begon het stro uit zijn staart te kammen.

‘Waar is papa?’ vroeg hij.

‘Ontbijten zeker?’ antwoordde ik kort.

Ik was hem tegengekomen op het erf, maar hij was me zonder groeten voorbij gemarcheerd.

‘Wat een klote stemming,’ stelde Christian vast. ‘Nou ja, geen wonder. Kom draai je even om, ouwe.’ Hij klopte Ronalda op haar flanken en gehoorzaam zette het paard een stap opzij. We werkten een poosje in stilte, maar ik kon mijn gedachten er niet bij houden. Ik liet de roskam zakken.

‘Mama zat te huilen,’ zei ik zachtjes.

‘Het is ook om te huilen.’ Christian bekeek zijn werk met een kritische blik en legde een deken over Ronalda. ‘Opa en oma hebben de boerderij compleet te gronde gericht en nu moet papa maar zien hoe hij de schulden gaat betalen. Tot gisteravond had hij er geen idee van hoeveel geld opa erdoorheen gejaagd heeft.’

Ik begreep niet dat mijn broer nog zo relaxed kon zijn. Of deed hij alsof ?

‘Kunnen wij iets doen?’ vroeg ik.

‘Wat dan?’ Hij schudde zijn hoofd en grijnsde. ‘Wil je op de rommelmarkt je oude paardenboeken gaan verkopen?’ De spot in zijn stem ontging me niet.

‘Helemaal snappen doe ik het niet,’ zei ik en ik weerde Paradiso af die steeds aan mijn jas wilde knabbelen. ‘Opa heeft toch ook geld verdiend, met het lesgeven en het stallen van paarden, de wedstrijden en het café?’

‘Ja, dat is ook het grote raadsel.’ Christian plukte aan zijn haar. ‘Opa heeft gewoon niet goed gerekend. Hij zal gedacht hebben dat het wel zou lukken. Maar de bank heeft er geen vertrouwen meer in, ze willen hun geld terug. En als hij niet kan betalen, zal er beslag gelegd worden op het hele bedrijf. Dan kunnen wij wel inpakken.’

‘Maar… maar je klinkt alsof het je allemaal niet kan schelen.’ Ik was geschokt. ‘Maakt het jou niet uit dan, als wij hier weg moeten?’

‘Ik bereid me psychisch alvast voor op deze mogelijkheid,’ antwoordde Christian en hij maakte zijn paard los. ‘Bovendien ligt hier in dit bedrijf toch niet mijn toekomst. Ik ga na mijn examen rechten studeren en dan word ik advocaat. Of beurshandelaar, zoals de pa van Ariane. Of popster. Ik wil hoe dan ook een smak geld verdienen. Ik ga me echt niet de rest van mijn leven voor een fooi lopen afbeulen zoals papa.’

Hij zette Ronalda in haar box om het volgende paard te kunnen poetsen. Ik was sprakeloos. Ik had het altijd als vanzelfsprekend beschouwd dat Christian op een dag De Merelhof zou overnemen en voortzetten.

‘Maar… je houdt toch van paardrijden…’ stotterde ik. ‘En je bent toch dol op wedstrijden.’

Christian bleef voor me staan en keek me aan. Het leek hem allemaal totaal niet bang te maken.

‘Nou en? Daarvoor hoef ik me toch niet die hele ellende en al dat werk op de hals te halen?’ snoof hij verachtelijk. ‘Als ik genoeg verdien, kan ik zelf een paard kopen en daarmee deelnemen aan welk toernooi dan ook. Daar heb ik in elk geval geen rijstal voor nodig.’

HOOFDSTUK 8

Even voor negenen reden mijn vader, Jens en Christian naar de wedstrijd. Ik had geholpen met inladen en gewacht op het moment dat mijn vader zou vragen of ik mee wilde rijden. Maar dat had hij niet gedaan en ik had er ook niet om gevraagd of ik mee mocht. Ik had geen zin om weer naar huis te gaan; in plaats daarvan besloot ik een rit met Fritzi te maken. Er was zoveel waar ik even rustig over na moest denken.

Even later draafde ik over de zandweg, die tussen de grote rijbaan en de weide naar het bos leidde. Het miezerde nog licht, maar het was niet koud en het dichte bladerdek van de bomen zou de ergste nattigheid wel tegenhouden. Ik hoefde Fritzi nauwelijks te sturen. Hij kende mijn lievelingswegen en de beste paden voor een galop, hij koos vanzelf de juiste richting. Er zouden op dit tijdstip op zondagochtend nauwelijks wandelaars zijn en de wegen, die door de regen van de laatste tijd niet meer zo zanderig waren als in de zomer, nodigden uit voor een heerlijke galop.

‘Misschien moeten we De Merelhof opgeven,’ zei ik tegen Fritzi, die meteen zijn oren naar achter legde. ‘Dat zou echt vreselijk zijn.’

Alleen al de gedachte niet meer met Fritzi door het bos te kunnen rijden, maakte dat de tranen in mijn ogen sprongen. Trouwens, wat zou er dan van Fritzi worden? Nee! Nee! Dat mocht niet gebeuren!

Ineens bleef Fritzi staan en draaide zijn hoofd. Ik keerde me om in het zadel en glimlachte tegen wil en dank. Eigenlijk had ik Twix opgesloten in Fritzi’s box, maar op een of andere manier was het de hond toch gelukt om te ontsnappen. Als een kleine bruin-witte kanonskogel kwam hij nu met zijn korte pootjes aangerend en hij blafte opgetogen toen hij ons bereikt had.

‘Jij bent een heel stoute hond, weet je dat?’ schold ik zachtjes, maar Twix was door het dolle en met zijn tong uit zijn bek en kwispelend met zijn staart rende hij rondjes. Ik kon gewoon niet boos op hem zijn. Hij was net zo gek op buitentochtjes als het paard.

‘Goed dan,’ ik nam de teugels korter, ‘maar wel oppassen dat je niet onder de hoeven loopt. Want nu gaan we in galop!’

Fritzi had geen galophulpen meer nodig. Hij ging ervandoor als een renpaard en ik ging over in een verlichte zit. Een paar meter kon Twix ons nog bijhouden, maar daarna ging hij langzamer rennen en ik hoorde aan zijn teleurgestelde gekef dat hem dat helemaal niet zinde.

Dof dreunden Fritzi’s hoeven over de bosbodem. Ik moest hem een beetje inhouden, zodat hij niet uit de bocht vloog, maar al snel bereikten we het lange rechte stuk, dat Melike en ik ‘de snelweg’ noemden, omdat het twee kilometer lang en kaarsrecht was – precies goed voor een stukje rennen. Fritzi legde zijn oren plat en voerde het tempo nog wat op toen ik de teugels iets liet vieren. Ik boog naar voren en liet hem rennen. Aan het einde van de weg hield ik halt en wachtte op Twix.

De snelle galop had alle gedachten verjaagd. Maar ineens was daar in mijn hoofd weer de herinnering aan Tims glimlach. Zo had nog nooit een jongen naar mij gelachen, zo… lief. Of verbeeldde ik me dat? Lachten anderen net zo? Tegen Melike was hij ook gewoon aardig geweest.

‘Niet aan die jongen denken, Elena Weiland!’ sprak ik mezelf streng toe. Zelfs al had hij niet die achternaam, Jongbloed, dan nog viel hij in de categorie onbereikbaar. Ik had toch zelf gezien tijdens de wedstrijd hoe meisjes hem nakeken. Waarom zou iemand die zo geniaal kon rijden en er zo fantastisch uitzag als Tim Jongbloed, vallen op een beugelbekkie met pukkels?

Ophouden met dat stomme dagdromen. Punt. Uit. Einde verhaal.

Ik liet Fritzi aandraven. Probeerde me op iets anders te concentreren, maar achter elke afleidingsmanoeuvre dook toch steeds weer dat lachje op, het kuiltje in zijn kin en dat aandoenlijke litteken. Zou hij nu ook bij het toernooi zijn? Hoever was het van De Merelhof naar Hettenbach? Over de heide hoogstens drie kwartier. Zou ik…? Fritzi voelde mijn aarzeling en viel terug in stap. Papa zou me vermoorden als hij hoorde dat ik over de heide was gereden. Dat was net zo verboden als een colaatje drinken met Tim Jongbloed. De weg maakte een bocht en nu zag ik het bosmeer door de bomen schemeren. Hier, diep in het bos, was mijn lievelingsplek, waar ik me graag terugtrok wanneer ik in alle rust over dingen wilde nadenken. In de zomer hadden Fritzi en ik samen in het meer gezwommen, want er was aan een kant een soort strandje waar je er zo in kon lopen. Een paar keer waren Twix, Fritzi en ik zelfs naar het kleine eilandje midden in het meer gezwommen en had ik daar liggen zonnebaden. Er kwam hier nooit iemand.

Het oude boswachtershuis stond al jaren leeg. Het zag er donker en een beetje griezelig uit met de donkere ramen die afgesloten waren door luiken. Het bos overwoekerde langzaam maar zeker het erf en de voormalige groentetuin en het huis was aan een kant al bijna helemaal begroeid met klimop. Af en toe ging Melike ook mee. Dan bonden we de paarden aan de veranda, en gingen op de vermolmde houten bank zitten en lieten onze fantasie de vrije loop. Soms deden we alsof we kwartiermakers waren van een huifwagentocht in het wilde westen, dan weer waren we op de vlucht voor de politie. Soms spraken we af dat we te paard de hele wereld rond zouden reizen, later als we achttien waren. Ik leidde Fritzi stapvoets tussen de bomen door naar de oever van het meer.

‘Wat is dat nu?’

Ik trok aan de teugels. De luiken voor de ramen van het boswachtershuis waren geopend en uit de schoorsteen kringelde rook. Fritzi spitste zijn oren en hinnikte luid. Enkele seconden later kwam er antwoord. Een paard? Hier midden in het bos?

‘Dat kan toch niet,’ mompelde ik. Ik wist heus wel dat het boswachtershuis niet van mij was, maar toch leek het nu net of iemand ongevraagd mijn rijk was binnengedrongen. Ik reed beschut door de bomen verder om het meer heen en naderde het boswachtershuis vanaf de achterkant. De gammele houten deur stond wagenwijd open, maar er was in geen velden of wegen iemand te zien. Ik liet me uit het zadel glijden en leidde Fritzi achter me aan. Dit moest ik van dichtbij zien. Met van opwinding bonkend hart liep ik over het verwaarloosde erf, dat door onkruid overwoekerd werd. Fritzi hinnikte weer en opnieuw antwoordde een ander paard.

‘Het komt uit die hoek,’ zei ik tegen mezelf. Achter het huis was een afdak waaronder oude troep stond. Melike en ik hadden in de afgelopen jaren elke centimeter van het terrein en ook alle bijgebouwen verkend. Daarom was ik erg verrast dat er, in plaats van oude planken en spinnenwebben, vier paardenboxen waren. Ze waren duidelijk als tijdelijk onderkomen in elkaar geflanst, maar er was geen twijfel mogelijk dat er twee paarden stonden! Aan de rechterkant stonden stro- en hooibalen opgetast tot aan het dak. Dat was heel vreemd. Wie had dat gedaan? Wie hield er hier midden in het bos twee paarden?

Ineens herinnerde ik me het gesprek gister, tussen mijn vaders springcollega’s. Ik kreeg kippenvel op mijn rug. Natuurlijk! Alleen iemand die iets te verbergen had, moest zich schuilhouden. Had ik hier de gestolen paarden ontdekt? Uitgerekend hier, bij mijn geheime toevluchtsoord? Fritzi wilde koste wat kost naar de onbekende vrienden, die nieuwsgierig naar ons keken en ik moest grote moeite doen om hem ervan te weerhouden. Plotseling spitste Twix, die tot nu toe naar muizen had gezocht achter de boxen, zijn oren en begon zacht te grommen. Mijn hart maakte een salto en ik was ineens bang. Met paardendieven moest je niet spotten.

‘Twix, kom!’ fluisterde ik, ‘we moeten hier wegwezen voordat iemand ons ontdekt!’

Ik sleurde Fritzi min of meer achter me aan in plaats van hem te leiden en klom in het zadel. Geen seconde te laat! Vanaf de andere kant naderde een auto. Maar mijn paard kon nog geen afscheid nemen van de andere paarden en draaide halsstarrig in een kringetje. Twix blafte opgewonden. Het angstzweet brak me uit. Fritzi hinnikte en hief zijn hoofd, de teugels gleden door mijn klamme handen. Vertwijfeld trok ik eraan en drukte mijn kuiten tegen zijn buik. Eindelijk gehoorzaamde de hengst, al was het met tegenzin, en ik stuurde hem het erf af, door de achterpoort het bos in. Op het smalle afgesleten paadje langs de oever liet ik hem galopperen en ging pas over in stap toen ik de bosrand bereikt had.

Fritzi snoof en zweette, Twix’ tong hing bijna op de grond en van pure opluchting had ik een wee gevoel in mijn maag. Nu kon ik ook weer helder nadenken. Had ik echt de geheime schuilplaats van de paardendief ontdekt? Moest ik dat niet melden bij de politie? Ik kon thuis moeilijk over mijn ontdekking vertellen, want het was streng verboden om in mijn eentje naar het bosmeer te rijden. En ik kon me vergissen. Ik besloot het zo snel mogelijk aan Melike te vertellen.

HOOFDSTUK 9

Er waren twee weken voorbijgegaan sinds ik de geheime ontdekking bij het boswachtershuis had gedaan, maar er was in de tussentijd zoveel gebeurd dat ik dit avontuur al bijna vergeten was.

Papa en mama waren een aantal keer met de accountant naar de bank geweest en het er ten slotte over eens geworden dat ze De Merelhof en daarbij ook opa’s schuld zouden overnemen en afbetalen. Daarmee was het dreigende spook van een openbare verkoop voorlopig van tafel, maar het humeur van mijn vader was er bepaald niet van opgeknapt. Integendeel zelfs. Een paar dagen geleden had ik toevallig een ruzie gehoord tussen mijn vader en opa, waarbij het natuurlijk over de centjes ging.

‘Wat wil je dan?’ had opa gebruld. ‘Je kunt er wel over blijven zeuren. Maar zelf ben je nog te bedonderd om wat klussen hier te doen! En je voelt je te goed om les te geven. Wie denk je dat hier het vuile werk doet terwijl jij overal in het land de gevierde ruiter aan het uithangen bent?’

Het antwoord van mijn vader had ik helaas niet meer kunnen horen, want mijn moeder had me meteen naar binnen gestuurd. Maar sinds die ruzie hadden mijn vader en mijn opa geen woord meer gewisseld, en mijn oma koos natuurlijk partij voor opa. Het was een puinhoop!

Vandaag vond op De Merelhof het jaarlijkse toernooi van de rijvereniging plaats. In de stallen zoemde het als een bijenkorf, want om twee uur vanmiddag zou de B-dressuur van start gaan. De ruiters van de vereniging kamden de paarden, poetsten het zadeltuig en maakten kabaal alsof de wereld zou vergaan. Iedereen stond elkaar in de weg. Hier was iemand met een vlek op zijn witte rijbroek, daar was een ander zijn cap vergeten, en een van de manegepaarden, Akim, was gaan liggen en bleek nu een lelijke gele vlek op zijn witte benen te hebben.

Ik had nog tijd, want ik zou pas later van start gaan bij het L-springen. Een paar dagen geleden had mijn vader in het voorbijgaan meegedeeld, dat ik vandaag moest starten op Phoenix. ‘Je kunt niet eeuwig op die pony blijven rijden,’ had hij gezegd.

Phoenix was een zesjarige ruin, die in het voorjaar door mijn vader was geruild tegen een ander paard. Na een paar dagen had hij gezegd dat dit mijn paard zou worden, maar in de zomer was Phoenix gewond geraakt en daarom had hij een tijd niets mogen doen. Dat was allemaal nog voor de vreselijke gebeurtenissen geweest, in de tijd dat alles nog in orde leek te zijn. Daarom was ik extra blij dat mijn vader zijn belofte kennelijk toch niet vergeten was. Voordat in de rijhal de hekjes werden geplaatst voor de dressuurproef , reed papa zijn paard nog een keer. Zwijgend reed hij op Cornado langs opa, die zojuist de balustrades schoongeveegd had, zodat de rijhal er netjes uitzag voor het toernooi. Melike en ik hadden Sirius mooi ingevlochten en omdat we even niet beters te doen hadden, gingen we op de tribune zitten om naar mijn vader te kijken. Puistenpad Jens stond kleumend tussen de hindernissen en wipte van het ene been op het andere.

‘De balk op twee meter vijftig voor de steilsprong,’ gaf papa aanwijzingen. Cornado bokte en trapte overmoedig achteruit. Hij was gister fris geschoren en de koude lucht op zijn korte vacht wekte zijn energie.

‘Elena!’ riep papa ineens en ik schoot overeind. ‘Zeg tegen Christian dat hij Qantas moet klaarmaken. Nu meteen. Ik wil klaar zijn voor hier het hele circus losbarst.’

‘Ik ga al!’ Melike sprong overeind en was al verdwenen voor ik ook maar iets had kunnen zeggen. Ze zou nog liever haar tong afbijten dan het toegeven, maar ik verdacht haar er al een tijdje van stiekem verliefd te zijn op Christian. Ik moest toegeven dat niet alles aan mijn broer stom was, want op toernooien hingen er altijd meisjes om hem heen en hier in de stallen was hij hoe dan ook de haan in het kippenhok. Maar ik had niet veel tijd om er verder over na te denken hoe ontzettend stom het voor mij was dat Melike uitgerekend iets met mijn broer zou hebben, want op dat moment kwam er net een man de rijhal binnen. Het was weer die paardenhandelaar, meneer Nötzli, niet te missen in zijn groene donsjas en de onvermijdelijke sigaar in zijn mond.

‘Hallo, Elena,’ groette hij mij.

‘Dag, meneer Nötzli.’

Ik mocht de paardenhandelaar wel. Hij was altijd aardig tegen me en zag me nooit over het hoofd. Meneer Nötzli werd zelf altijd ook met respect behandeld. Iedere ruiter kende hem, en ik vond het altijd weer bijzonder dat hij zo aardig en bescheiden bleef, hoewel hij zakendeed met de beroemdste ruiters ter wereld. Hij was gewoon heel anders dan de andere paardenhandelaren die ik kende. Maar vandaag dacht ik terug aan wat mama onlangs had gezegd in de vrachtwagen. Ik kon bijna niet geloven dat Nötzli mijn vader alleen maar gebruikte, maar toch keek ik nu anders naar hem dan eerst.

‘Is er vandaag een toernooi hier?’ informeerde hij met zijn grappige Zwitserse accent.

‘Ja, een verenigingstoernooi.’

‘Doe jij ook mee?’ Hij lachte me vriendelijk toe door de rook van zijn sigaar.

‘Tuurlijk,’ antwoordde ik. ‘Ik doe mee aan het L-springen met Phoenix en Sirius.’

‘Hallo Gerhard,’ papa liet Cornado uitstappen langs het hek naast ons. ‘Je bent precies op tijd. Elena, zeg tegen Christian dat hij de twee nieuwe paarden moet klaarmaken. Qantas kan in de stapmolen.’

‘Goed,’ antwoordde ik en ik ging ervandoor.

In de poetshal kwamen Christian en Melike mij net tegemoet met Qantas, de jonge ruin, en ik vertelde mijn broer wat mijn vader opgedragen had. Mopperend keerde Christian het paard en baande zich een weg terug door het opgewonden tumult van de ruiters in de poetshal.

‘Snel, erachteraan!’ riep ik tegen Melike en ik grijnsde.

‘Doe normaal!’ Melike stak haar tong uit, maar ging wel achter Christian aan, terug naar binnen.

‘Elena?’ riep opa en hij wenkte me. ‘Kun jij me even assisteren bij het aanmelden, totdat Tanja er is?’

‘Tuurlijk.’ Ik volgde hem naar de grote zadelkamer van de manegestallen, waar hij een tafel had opgesteld.

Ondanks de hectiek en het vele werk dat zo’n verenigingstoernooi met zich meebracht, was hij in een goed humeur en de rust zelve. Opa was eigenlijk altijd vrolijk en in voor een geintje. Hij werkte van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat op De Merelhof en organiseerde deze thuiswedstrijd samen met de voorzitter van de rijvereniging. Iedereen mocht mijn opa graag, want hij had engelengeduld en hij liet zich nooit van de wijs brengen.

Natuurlijk wist inmiddels zo’n beetje iedereen wel van de financiële ellende, en Christian meende dat papa zo boos was op opa omdat hij de mensen liet geloven dat de schulden veroorzaakt waren door mijn vaders uitwedstrijden. Dat was natuurlijk niet waar. Maar opa piekerde er niet over de geruchten te ontkennen. Het leek hem wel goed uit te komen dat de mensen hem niet alleen verantwoordelijk hielden voor de moeilijkheden waarin De Merelhof terechtgekomen was.

Om twee uur precies startte de B-dressuur. Omdat er alleen verenigingsleden deelnamen aan de wedstrijd, waren de startplekken overzichtelijk. Toen na de B-dressuur de vierhoek werd afgebouwd en het springparcours werd opgebouwd, ging ik naar de stal om me om te kleden.

In de zadelkamer schoot ik in mijn witte rijbroek en mijn schoongepoetste laarzen. Net toen ik klaar was, kwam Jens binnen slenteren. Hij opende Phoenix’ box, haalde het paard eruit en bond het vast in de loopgang.

‘Wat doe jij nu?’ vroeg ik.

‘Zadelen,’ zei Jens grijnzend. ‘Ben je blind of zo?’

Ik deed of ik de belediging niet hoorde. ‘Hoezo?’ wilde ik weten. ‘Ik rijd hem toch zo meteen bij het L-springen?’

‘Dan ben je niet goed geïnformeerd,’ zei hij zonder me aan te kijken. ‘De baas heeft een klant.’

Een klant? Ik begreep er nu helemaal niets meer van. Zou Phoenix verkocht worden? Vandaag, terwijl ik hem nog moest rijden?

Net toen ik mijn vader wilde gaan zoeken, kwam hij de stal binnen, gevolgd door Christian, meneer en mevrouw Dijkers en Ariane, die zo perfect was gestyled dat ze eruitzag alsof ze regelrecht uit een paardenmagazine gestapt was.

‘Wacht,’ zei Christian tegen Jens. ‘Ariane wil liever haar eigen zadel gebruiken.’ Hij nam het zadel dat Ariane had meegenomen van haar over en legde dat over de rug van het paard, dat ik eigenlijk had zullen rijden.

Zwijgend keek ik toe hoe mijn broer Phoenix zadelde en optoomde. Ik was met stomheid geslagen. Uitgerekend die arrogante Ariane mocht op het verenigingstoernooi het paard rijden dat mij door mijn vader toegezegd was!

Wilde zij Phoenix kopen? Waarom dan zo plotseling? Een golf van teleurstelling overspoelde me.

‘Je vindt het toch niet erg, hè?’ vroeg Ariane met slecht gespeeld medeleven, want haar ogen glansden triomfantelijk. ‘Maar je hebt gelukkig nog je eigen lieve kleine pony…’ De stomme bitch!

‘Oh, wacht even, Elena, zou jij dit paard eigenlijk rijden?’ kirde Arianes opgedofte moeder. ‘Nou ja, jullie hebben zoooveel paarden, er zit er vast nog wel eentje voor je bij, toch?’

‘Zeker weten,’ kon ik met moeite uitbrengen en ik balde mijn handen in mijn jaszak tot vuisten. Hoe kon papa mij dit nu aandoen?

Ik verliet de stal en ging naar de rijhal. Het liefst was ik meteen naar huis gegaan. Ik had totaal geen zin meer in dat hele toernooi.

Mijn moeder stond bij het hek en was in gesprek met de moeder van Laura, die wegens gebrek aan concurrentie zojuist de B-dressuur gewonnen had.

Papa kwam met Arianes familie de hal binnen. Een hete woede welde in mij op. Het ging mij er niet eens zozeer om dat Phoenix verkocht zou worden. Dat was nu eenmaal zo, daar leefden wij immers van. Maar had hij mij dat niet op zijn minst even wat eerder kunnen zeggen, in plaats van mij zo voor schut te zetten voor Ariane?

‘Wat is er, Elena?’ vroeg mama.

‘Niks.’ Ik vocht met mijn tranen en ik haatte mezelf.

‘Kom op, ik zie het toch aan je. Wat is er gebeurd?’

‘Ariane rijdt Phoenix bij het B-springen,’ stootte ik uit, mijn tanden op elkaar gebeten. ‘Terwijl papa net gezegd had dat ik hem mocht rijden bij de L-wedstrijd.’

‘Daar wist ik niets van.’ Mama was verbaasd. ‘Ze moest toch die bruine van Nötzli uitproberen?’

‘Christian zadelt in elk geval nu Phoenix voor haar.’

‘Wacht even,’ mama aaide even over mijn hand en toen liep ze naar mijn vader en tikte hem op de schouder. Hij draaide zich om.

‘Klopt het dat Ariane Phoenix gaat rijden?’ vroeg ze. ‘Je zou haar toch Aquarius aanbieden?’

‘Phoenix past beter bij haar,’ gaf papa als verklaring. ‘Hij kan al meer... Ze bieden een goede prijs. Zaken zijn zaken.’

‘Maar je had me beloofd dat Phoenix voor mij was,’ barstte ik uit.

‘We vinden voor jou wel weer een ander paard,’ antwoordde papa luchtig. ‘Kijk nou niet zo kwaad.’

Het vooruitzicht op goede zaken met meneer Dijkers scheen zijn humeur nogal ten goede te komen. Hij lachte en sloeg een arm om me heen. Dat had hij al heel lang niet meer gedaan, maar ik was totaal niet in de stemming voor een stukje huiselijk toneelspel. Ik maakte me los. Wegwezen hier, weg van die stomme familie Dijkers die dacht dat ze met geld alles kon kopen! Ik rende de stal uit, helemaal tot de springweide en ging daar op de rand van een bloembed zitten. De zon stond al laag en bleek aan de hemel, het zou snel donker zijn. Een paar merels ruzieden in de rododendronstruiken. Ik steunde mijn kin op mijn handen en staarde over de springweide naar het bos, dat in prachtige herfstkleuren oplichtte in de stralen van de ondergaande zon. Even overwoog ik om gewoon Fritzi te zadelen en het bos in te rijden, want ik was overal doodmoe van: die slijmbal van een broer van me, die stomme bitch Ariane, mijn vader, al die mensen overal.

‘Hé, Elena,’ klonk Melikes stem achter me. ‘Ik heb je overal gezocht. Ik kwam net Ariane tegen op Phoenix. Waarom…’ ‘Papa gaat Phoenix aan Arianes vader verkopen,’ onderbrak ik mijn vriendin zonder mijn blik af te wenden van het bos. ‘Voor mij wordt er een ander paard geregeld. Pfff.’ ‘Wat?! Dat is toch belachelijk!’ riep Melike uit. ‘Hopelijk dondert dat kind van haar paard af.’

‘Dacht het niet,’ antwoordde ik somber. ‘Phoenix is heel braaf. Ze wint misschien zelfs wel de springwedstrijd.’

Plotseling werd het schitterende schouwspel van het bonte herfstbos vaag voor mijn ogen en ik begon te huilen. Dat was niet echt cool maar ik was zo teleurgesteld en boos. Melike kwam naast me zitten en sloeg troostend haar arm om me heen en zweeg een tijdje.

‘Probeer niet boos te zijn,’ zei ze toen. ‘Jij hebt Fritzi nog. En die is duizend keer beter dan welk ander paard ook.’

‘Dat is het ook niet,’ mompelde ik en ik wiste mijn tranen af. ‘Mijn vader had het gewoon op zijn minst eerlijk kunnen zeggen. Ik stond daar voor gek, als een dom kind en Ariane lachte zich dood. Dat maakt me woest, snap je.’

Melike knikte begripvol. Ik begon een beetje te bibberen, want het was koud en ik had mijn jas in de stal laten hangen.

‘Kom mee, Elena,’ zei Melike energiek. ‘Ik heb reuzentrek en het is hier loeikoud.’

‘Nee,’ zei ik. ‘Ik rijd vandaag niet.’

‘Maar ik wil Ariane zien rijden, en dat ze een paar balken aantikt,’ lachte Melike en ze stond al op en trok aan mijn arm.

Ik lachte tegen wil en dank. Ik veegde met mijn handen langs mijn wangen. ‘Hoe zie ik eruit?’ vroeg ik.

Melike nam mij kritisch op. ‘Beeldschoon, zoals altijd,’ zei ze toen bloedserieus.

Ik begon te lachen en zij lachte mee. We gaven elkaar een arm en liepen naar de rijhal.

De springwedstrijden trokken meer publiek dan de dressuur. De grote tribune zat inmiddels behoorlijk vol. Moeders, vaders, opa’s en oma’s en kinderen en partners van de deelnemende ruiters verdrongen zich op de banken en wachten gespannen op de eerste starters.

Melike en ik haalden bij de wafelkraam, die geregeld was door een paar vrouwen van de vereniging, een warme wafel met chocoladesaus en zochten een plekje. Corinna Faist, een vriendin van mijn moeder, draafde met haar merrie Donjana over de baan. Tot haar eigen grote verbazing lukte het haar om met slechts een foutje het parcours af te leggen en ze straalde over haar hele gezicht. Ariane was als vierde aan de beurt. Christian praatte op haar in terwijl ze de hal binnen liep en nam de deken van Phoenix af.

‘Moet je mijn broer eens zien,’ zei ik verachtelijk. ‘Hij is Arianes nieuwe speeltje.’

‘Totaal gestoord,’ mompelde Melike somber, gevolgd door iets in het Turks wat niet heel aardig klonk en ongetwijfeld voor Ariane bedoeld was.

Zoals ik al verwacht had, deed Phoenix het heel goed. Hij sprong als een zonnetje en legde het parcours af zonder ook maar een fout te maken. Arianes moeder, die in haar bontjasje met bijpassende muts op de eerste rij zat, klapte overdreven enthousiast in haar handen en ik twijfelde er niet aan dat mijn vader vandaag zaken met ze zou doen.

‘Hé,’ siste Melike ineens en ze stootte me aan. ‘Houd je vast, Elena, ik zie ik zie wat jij niet ziet.’

‘En dat is?’ Ik stopte de rest van mijn wafel in mijn mond en likte de gesmolten chocolade van mijn vingers.

Melike gebaarde met haar hoofd naar de ingang. Ik volgde haar blik en onmiddellijk sloeg mijn hart over. Tim Jongbloed baande zich zoekend een weg door de menigte op de tribune. Hij droeg een baseball cap en had de kraag van zijn jas opgestoken. Maar ik had hem zelfs wel herkend als hij een sjaal om zijn gezicht gebonden had.

Ik vergat te slikken en stikte bijna in mijn wafel. ‘Wat doet hij hier?’ hoestte ik verbijsterd. ‘Dat hij het aandurft om hier te komen!’

‘Oh wat is ie lekker!’ Melike zwaaide al naar hem.

Tim lachte duidelijk opgelucht toen hij ons zag en liep naar ons toe.

‘Ik ga er maar eens vandoor.’ Melike stond op.

‘Nee!’ In een vlaag van paniek pakte ik haar arm vast. ‘Blijf nou hier!’

‘Ik moet ineens heel dringend naar de wc,’ grijnsde Melike en rukte zich los. ‘Doe je best hè, verpest het niet.’

HOOFDSTUK 10

‘Hallo.’ Tim bleef naast mij staan.

Mijn hart ging heftig tekeer in mijn borst. ‘Hi.’

Ik deed nonchalant, alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat Tim hier op De Merelhof opdook, terwijl mijn hartslag steeg tot het niveau na een honderd meter sprint. En nu moest ik niet weer van die stomme dingen zeggen!

‘Wat doe jij hier?’ Mijn knieën voelden als rubber, ik durfde nauwelijks in zijn ogen te kijken, die me nog blauwer leken dan eerst.

‘Ik hoorde dat er hier vandaag een evenement was en dat jij ook zou rijden.’ Hij lachte. ‘Dat wilde ik niet missen. Wanneer ben jij aan de beurt?’

‘Dit zijn nog maar de B-wedstrijden,’ zei ik. ‘Ik doe mee aan

L.’

Duizenden gedachten tolden door mijn hoofd, ik was duizelig en had spijt van de wafel die ik net verslonden had. Hopelijk had ik geen resten chocolade in mijn gezicht. Onopvallend veegde ik met mijn hand langs mijn mond.

‘Zullen we wat meer naar achter gaan,’ stelde ik voor. ‘Zolang we Christian niet tegenkomen, kan er niet veel misgaan.’

‘Ik zal me in de mensenmassa verschuilen,’ Tim trok de kraag van zijn jas nog wat verder omhoog.

We keken elkaar aan en lachten, maar toen keek ik snel weer de andere kant op. Het was onmogelijk om in die ogen te kijken en dan ook nog een beetje normaal te kunnen denken!

Beneden bij het parcours was er van alles aan de hand. De lespaarden, die normaal gesproken nooit bij een wedstrijd aanwezig waren, vonden de mensenmassa en de andere omgeving nogal een uitdaging en de ruiters, die net zo weinig wedstrijdervaring hadden, waren nerveus en reden belachelijk slecht. Weigeringen, valpartijen en twintig fouten of meer waren het resultaat en op de tribune werd vooral gelachen en gekletst.

‘Dat gaat niet helemaal goed,’ stelde Tim geamuseerd vast. ‘Bij een normaal springuur ziet het er meestal niet zo beroerd uit als nu,’ verdedigde ik de slechte prestaties van mijn verenigingsleden.

‘Zoals een vijfkamp op tv.’ Tim lachte.

Ik keek steels naar hem van opzij en kon nauwelijks geloven dat hij hier naast me zat. Wat was nu de echte reden dat hij hierheen gekomen was en het risico durfde te nemen mijn broer tegen te komen? Toch vast en zeker niet om de kinderachtige prestaties van de rijvereniging te bewonderen, al deed hij het zo voorkomen.

Intussen had de laatste deelnemer van het B-springen de rijhal verlaten en de mannen van het parcours sorteerden de onderdelen die gevallen waren. De spreekstalmeester had even nodig om de fouten aan elkaar te praten. De vier deelnemers die het parcours redelijk goed afgelegd hadden, reden naar het midden voor de huldiging.

‘Moet je zien,’ zei Tim en hij lachte zachtjes. ‘Ariane heeft gewonnen.’

‘Eigenlijk had ik op Phoenix mogen rijden,’ antwoordde ik en ik merkte dat het me al helemaal niets meer kon schelen. ‘Maar de ouders van Ariane wilden ineens een nieuw paard voor haar kopen en dat was dus einde verhaal voor mij.’

‘Dat ken ik,’ Tim knikte. ‘Mijn vader heeft afgelopen jaar een week voor een kampioenschap het paard verkocht waarmee ik uit zou komen. Zaken zijn zaken.’

Dat was precies wat mijn vader ook had gezegd.

‘En wat heb je toen gedaan?’ vroeg ik.

Tim wendde zich tot mij en lachte naar me. Zijn tanden schitterden wit in het schemerige licht.

‘Ik heb op een ander paard gereden,’ antwoordde hij. ‘En ik werd nog kampioen bij de junioren ook.’

Ineens schoot me te binnen dat ik onmiddellijk moest gaan zadelen. Ik sprong op. ‘Blijf jij nog?’ durfde ik Tim te vragen.

‘Tuurlijk, ik wil jou toch zien rijden,’ hij knipoogde naar me. ‘Maar laat me niet te lang alleen in het kamp van de vijand.’

Ik lachte bibberig en haastte me toen naar de stal.

Melike had Sirius al uit zijn box gehaald en in de gang vastgemaakt. De vacht van de pony was smetteloos wit, zijn manen perfect ingevlochten.

‘Ik dacht dat je door de wc was gespoeld,’ zei ik.

‘Ik heb een oogje op Christian gehouden,’ gaf Melike terug. ‘Hij moet Tim tenslotte niet in de weg lopen!’

Mijn vriendin had me helemaal niet in de steek gelaten, integendeel.

‘Waar is Tim nu?’ vroeg ze.

‘In de hal.’ Ik had moeite om de trens vast te maken, want mijn handen trilden van opwinding. ‘Bizar, vind je niet, dat hij hier is?’

‘Hij vindt je leuk,’ beweerde Melike, nam de trens uit mijn hand en deed hem in.

‘Denk je dat echt?’ vroeg ik weifelend. Ik had nog nooit eerder meegemaakt dat een jongen in mij geïnteresseerd was. ‘Ik zie er belachelijk uit met die beugel en mijn pukkels.’

‘Doe normaal. Wanneer had jij nou voor het laatst een pukkel,’ zei Melike. ‘Waarom denk je anders dat Tim gekomen is. Of denk je dat hij hier is om een en ander af te kijken?’

‘Nee, dat zeker niet,’ gaf ik toe en ik voelde voorzichtig met mijn vingers langs mijn gezicht. Melike had gelijk, ik had al in geen weken pukkels meer gehad. Ik slaakte een gelukzalige zucht en maakte een luchtsprong. Sirius week geschrokken uit naar opzij.

‘Je boft maar.’ Melike trok een treurig gezicht. ‘Dat zou Christian echt nooit voor mij doen.’

‘Waar hangt hij eigenlijk uit?’

‘Hij wijkt niet van Arianes zijde en lacht over elk stom woord dat ze uitkraamt,’ zei Melike bezorgd. ‘Ik ben niet meer dan een handige paardenverzorgster voor hem. Dat is het.’

‘Wees blij. Mijn broer is gek.’ Ik legde Sirius het zadel over zijn rug en snoerde de riem vast. ‘Wat ziet hij ineens in Ariane?’

‘Geen idee. Maar het voordeel is dat hij Tim niet zo snel zal ontdekken omdat hij de hele tijd naar Ariane staart.’ Melike haalde berustend haar schouders op en liep achter Sirius en mij aan naar de kleine hal.

Ik hoefde het parcours voor het L-springen niet meer van te voren te zien, want het was hetzelfde als voor het B-springen, alleen waren de hindernissen nu hoger gemaakt. Ik vond het rot voor Melike, maar ik hoefde me nu over Tim even geen zorgen te maken. Papa zou hem in het tumult waarschijnlijk niet eens herkennen, zelfs niet als hij voor zijn neus stond. In de kleine rijhal was het een ongelofelijke chaos. Voor vijf of zes ruiters was er meer dan genoeg plaats, maar nu leek het erop dat alle eenentwintig deelnemers aan het L-springen tegelijkertijd probeerden te rijden. De minder ervaren ruiters waren duidelijk erg nerveus, ze schreeuwden door elkaar heen en joegen hun paard in een recordtempo langs het proefparcours. Corinna Faist viel zelfs van haar paard, toen haar merrie ineens halthield voor een oxer.

‘Mijn god,’ mompelde ik, ‘dit is gewoon levensgevaarlijk!’

Met een beetje geluk lukte het mij om met Sirius te draven en te galopperen zonder door de massa omver gereden te worden. Vlak voor ik aan de beurt was, kon ik nog twee sprongen maken. Dat moest het maar zijn. Op weg door de hal trok ik mijn wedstrijdjasje aan en gaf mijn gewone jack aan Melike.

Ulrike kwam ons op haar bruine merrie Mirage tegemoet, met een lang gezicht.

‘Hoe ging het bij jou?’ informeerde ik, hoewel ik me die vraag wel had kunnen besparen.

‘Ik lig eruit.’ Ze trok een grimas. ‘Ik benaderde de eerste hindernis vanaf de verkeerde kant. Veel succes!’

‘Dank je!’

In stap reed ik door de voorhal, nam de teugels korter en draafde het parcours op. Sirius spitste opmerkzaam zijn oren en kauwde op zijn bit. Hij hield van de wedstrijdatmosfeer en wist precies wanneer het serieus zou worden. Ik wiep een blik op Tim, die nog steeds op zijn plek achter de betonnen pilaar zat. Hij lachte naar me en hief een vuist op als gebaar om me succes te wensen. Papa stond met een paar bekenden bij het hek en knikte me bemoedigend toe. Ineens was ik zenuwachtig. Hopelijk maakte ik me niet belachelijk voor Tim. Maar Sirius en ik hadden al menig parcours met elkaar tot een goed einde weten te brengen en op het moment dat ik aangaloppeerde voor de eerste sprong, was ik mijn zenuwen vergeten. Moeiteloos vloog mijn pony over de hindernissen, ik nam de bochten zo strak mogelijk en ik slaagde erin een foutloze rit neer te zetten binnen een goede tijd. Opgelucht klopte ik Sirius op zijn hals en leidde hem naar buiten. Er waren maar twee ruiters sneller geweest dan ik, maar ze hadden wel een paar fouten gemaakt.

‘Oké!’ juichte Melike. ‘Je hebt gewonnen! Dat was de laatste starter!’

‘We wachten op de laatste starter in de baan,’ werd er op datzelfde moment omgeroepen.

‘Wat?’ Verbaasd keken we om, want bij de starttafel stond geen paard meer. Maar daar verscheen Christian bij de deur. Hij reed Geluksfee, de vosmerrie van Ariane. Ariane zelf liep heel gewichtig met een deken achter hem aan.

‘Wat zullen we nou krijgen?’ verbaasde Melike zich.

‘Geen idee.’ Ik haalde mijn schouders op.

De vosmerrie wilde al een tijd niet meer springen met Ariane als berijdster, daarom wilde ze een ander paard hebben. Mijn broer was er normaal gesproken altijd zeer op bedacht bij openbare optredens goed voor de dag te komen, maar dat was met Geluksfee, een weerbarstig paard, echt niet gegarandeerd.

‘Veel succes!’ riep Ariane, maar Christian grijnsde alleen maar relaxed. Ik wierp een blik op mijn vader, die ook verbaasd leek te zijn. Kennelijk had Geluksfee zich uitgerekend vandaag voorgenomen braaf te zijn en nam gehoorzaam en zonder fouten alle hindernissen. En omdat dit paard een veel ruimere galopsprong had dan mijn pony, was ze drie seconden sneller.

‘Nou heeft die trut ook nog gewonnen!’ siste Melike verontwaardigd, terwijl Ariane haar vreugdedans beëindigde, alsof haar paard de Grand Prix van Aken gewonnen had.

‘Dat was echt zo cool, ge-wel-dig!’ Overdreven klopte ze haar paard op de hals. ‘Súper.’

‘Graag gedaan.’ Christian grijnsde verwaand in onze richting, alsof hij even zeker wilde weten dat wij elk woord hoorden.

‘Je krijgt een dikke kus,’ vleide Ariane duidelijk hoorbaar, en Melike maakte een kotsgebaar.

Ik steeg op en reed naar de huldiging in de hal. Inwendig kookte ik van woede op mijn broer. Het was echt een rotstreek, hoe hij zich tegenover Melike gedroeg. Voor de wedstrijd had ze hem mogen helpen met van alles en nog wat, en nu zat hij zich waar iedereen bij was zo aan te stellen met die stomme Ariane. Het was gewoon gênant.

‘Je bent echt een klootzak,’ voer ik tegen Christian uit, terwijl ik Sirius naast hem stuurde.

‘Hoezo?’ hij keek op me neer. ‘Ben je kwaad omdat ik gewonnen heb?’

‘Dat is het niet,’ antwoordde ik. ‘Voor jou is het een makkie in deze klasse. Maar waarom doe je zo klef met die stomme Ariane?’

‘Ik ben een vrije jongen hoor,’ zei Christian spottend. ‘Ik mag doen wat ik wil. Arianes moeder heeft me gevraagd of ik Geluksfee af en toe kan rijden op wedstrijden. Dat heet een stukje klantenservice, zusje. Wij zijn een modern dienstverleningsbedrijf en de familie Dijkers is een goede klant.’

Ik snoof minachtend en wilde al een giftige opmerking maken, maar toen begon de huldiging net. Na de ereronde haastte ik me om Sirius te verzorgen. Ik wilde Tim zo snel mogelijk laten kennismaken met Fritzi.

HOOFDSTUK 11

‘Hé, dat was een geweldige ronde,’ zei Tim lachend. ‘Jij rijdt heel goed. Gefeliciteerd!’

‘Het was ook niet heel moeilijk,’ weerde ik bescheiden af.

‘Wel gaaf dat jullie zo’n verenigingstoernooi organiseren. In dat soort dingen heeft mijn vader echt geen zin.’

‘Mijn opa regelt het, met de voorzitter van de vereniging,’ legde ik uit. ‘Mijn vader heeft ook geen geduld voor dit soort dingen. Die gaat alleen maar voor het echte wedstrijdwerk. Maar de mensen die hun paard bij ons stallen en de leden van de rijvereniging verheugen zich elk jaar op deze dag. Wil je nog kijken naar het M-springen?’

‘Hangt er vanaf, wat het alternatief is.’

‘Ik wil je mijn paard laten zien.’

‘Sirius?’

‘Nee,’ ik trok de rits van mijn donsjack tot onder mijn kin. ‘Ik heb nog een paard.’

‘Klinkt goed,’ Tim knikte. ‘Laten we gaan. Maar we moeten niet vlak langs je ouders lopen.’

‘Zeker niet.’ Ik gaf aan dat hij mij moest volgen en opende de zijdeur van de rijhal. Buiten waaide een snijdend koude wind en het was inmiddels helemaal donker geworden.

‘Die broer van je laat ook geen kans onbenut hè?’ Tim lachte zachtjes terwijl hij naast me kwam lopen.

‘Hij is gek,’ en ik maakte een afwerend gebaar. ‘In elk geval is hij nu verenigingskampioen in het L-springen en zijn naam komt op een beker in de clubkast in het café. Nou, daar gaat hij zich later nog voor schamen.’

We waren bij de schuur aangekomen. Ik schoof de deur open en tastte naar het lichtknopje. De geur van stro kwam ons tegemoet. De neonlampen zaten zo vol spinrag en vuil dat ze nog maar schemerig licht verspreidden.

‘Fritzi!’ riep ik half luid.

De jonge hengst, die al was gaan liggen, sprong overeind en hinnikte blij. Nieuwsgierig stak hij zijn hoofd over de halve boxdeur.

‘Ik wist helemaal niet dat je naast Sirius nog een paard had,’ zei Tim op een toon alsof hij verder alles over mij wist.

Ik opende de box en Fritzi streek met zijn zachte neus langs mijn gezicht. Natuurlijk had ik een suikerklontje in mijn zak. Tim bestudeerde mijn paard met een kennersblik. ‘Wat een mooie jongen,’ zei hij. ‘Een hengst?’

‘Ja, vier jaar, geboren op mijn verjaardag, daarom heeft mijn vader hem aan mij gegeven. Als eenjarige heeft hij een ernstig ongeluk gehad. Mijn vader wilde hem laten afmaken omdat de dierenarts zei dat hij nooit meer als springpaard gebruikt zou kunnen worden. Maar hij was toen al mijn paard, dus dat kon mijn vader niet maken. Ik heb hem verzorgd en ik rijd hem nu sinds een jaar.’

‘En zijn verwondingen?’

‘Tot nu toe is daar niet veel meer van te merken. Hij loopt vlekkeloos.’

‘Echt een mooi dier,’ zei Tim, helemaal de zoon van een paardenhandelaar. ‘Wat is zijn afstamming?’

‘Zijn vader is For Pleasure en zijn moeder stamt af van Grannus,’ antwoordde ik trots.

Tim floot bewonderend. ‘Alleen al zijn afstamming is het waard dat hij er nog is,’ zei hij.

‘Mij kan zijn afstamming niets schelen.’ Ik aaide de jonge hengst over zijn gezicht. Mijn hartslag was inmiddels weer gezakt tot normaal niveau, ik durfde Tim af en toe aan te kijken zonder dat het me de adem benam.

‘Fritzi is een super paard met een geweldig karakter. Ik rijd hem heel graag, maar dat doe ik in het geheim, zodat mijn vader hem niet ziet en alsnog bedenkt dat hij verkocht moet worden. Helemaal nu hij elke cent nodig heeft.’

‘Wat bedoel je?’

Ik wist niet of ik Tim over de slechte financiële situatie van De Merelhof moest vertellen. Maar het was geen geheim, vroeger of later zou iedereen het weten. In de ruiterwereld was het onmogelijk om geheimen te bewaren.

‘Het gaat hier alleen nog maar over geld,’ zei ik toen. ‘Vooral over geld dat er dus niet is.’

‘Iedereen heeft schulden,’ zei Tim. ‘Dat is toch niet zo erg?’ ‘Nou, zeshonderdduizend euro noem ik wel erg.’

‘Wat? Zeshonderdduizend?!’ Tim zette grote ogen op. ‘Hoe komt dat?’

Ik sloot de deur van de box en ging op een strobaal zitten.

‘Dat vragen mijn ouders zich ook af,’ antwoordde ik terneergeslagen. ‘Mijn opa heeft schulden gemaakt en ineens was voor de bank de maat vol en wilden ze beslag laten leggen op De Merelhof. Mijn vader heeft alles uit de kast gehaald om te voorkomen dat we de rijstal zouden verliezen. En nu moeten we maar zien hoe we de schuld gaan afbetalen.’

Het schoot door me heen dat ik nu alles verteld had. Ook al mocht ik Tim en was hij echt aardig, hij was een Jongbloed. En die naam betekende al sinds ik klein was niets goeds. ‘Je vertelt het toch aan niemand?’ vroeg ik bezorgd.

‘Bedoel je daarmee dat ik hier gekomen ben om je uit te horen?’ Tim was gekrenkt.

‘Sorry,’ ik slikte. ‘Zo bedoelde ik het niet maar… je weet…’

‘Is al goed.’ Hij vertrok zijn gezicht en leunde tegen Fritzi’s box. ‘Heb je al een keer met hem gesprongen?’

‘O ja.’ Ik stond weer op. ‘Eerst gewoon in de wei, maar later ook op de springplaats en in de hal, op momenten dat mijn vader er niet was.’

‘En?’

‘Hij springt fantastisch. En hij vindt het ook leuk. Soms springt hij zo hoog dat ik er bijna afval.’

In gedachten verzonken keek ik naar mijn paard, dat aan wat stro knabbelde en ons af en toe een wat wantrouwige blik toewierp. Tim was een vreemde, dus bleef Fritzi liever op afstand.

‘Eerst moet ik hem regelmatig gaan trainen, zodat ik volgend jaar met hem naar de springwedstrijden kan. Maar ik heb geen idee hoe ik dat moet aanpakken. Want als mijn vader ziet hoe goed Fritzi springt, ben ik hem zeker weten meteen kwijt.’

‘Ik kan je helpen,’ stelde Tim voor.

Ik lachte, maar schudde bezorgd mijn hoofd. ‘Dat gaat niet,’ zei ik. ‘Wat denk je dat mijn vader zegt als jij hier opduikt? Om nog maar te zwijgen over Christian?’

‘Ik bedoel natuurlijk niet hier,’ zei Tim en hij fronste nadenkend.

‘Maar het kan ook niet bij jullie. Dat zou te ver weg zijn, hoe moet ik daar met Fritzi komen?’

‘Ja, dat is zo. En mijn vader zou waarschijnlijk net zo reageren als de jouwe.’ Tim trok een strootje uit een van de balen en kauwde er nadenkend op.

Ik vroeg me af of hij de reden wist waarom onze families vijanden van elkaar waren. Net toen ik het wilde vragen, klaarde Tims gezicht op.

‘Ik heb een idee,’ zei hij. ‘Weet jij die weide in het bos bij die bouwvallige uitkijkpost? Midden in het bos?’

‘Ja tuurlijk.’ Ik kende het bos op mijn duimpje.

‘Die is van ons,’ ging Tim verder. ‘We halen een keer per jaar het hooi weg, maar verder komt er geen mens. Bovendien ken ik de boswachter, dat is mijn oom. Het is van hieruit maar drie kwartier rijden, en voor mij ook, als ik binnendoor rijd. We hebben maar een paar hindernissen nodig en die kunnen we daar wel in het geheim naartoe brengen.’

Ik staarde Tim ongelovig aan. ‘Heb jij echt tijd voor zoiets?’ vroeg ik. Want ik wist inmiddels wel dat Tim elke dag na schooltijd van zijn vader in de stallen moest werken.

‘Dat gaat me echt wel lukken,’ zei hij luchtig. ‘Mijn vader is er toch bijna nooit.’

Mijn hart bonkte. Niet alleen kon ik eindelijk Fritzi gaan trainen, nee, ik zou ook nog eens Tim regelmatig zien! Voor ik iets kon zeggen, wierp Tim een blik op zijn horloge. ‘Shit,’ riep hij geschrokken, ‘het is al zes uur. Ik moet vanavond de dieren voeren.’

We verlieten de schuur. De wedstrijd was waarschijnlijk afgelopen, want op de parkeerplaats voor de rijhal was het een drukte van belang. Paarden werden geleid en ingeladen en de lampen aan de muur van de hal verspreidden een fel licht. Geen goed idee om hier langs te lopen.

‘Hoe ben je hier eigenlijk gekomen?’ vroeg ik.

‘Met mijn scooter, die staat bij de oprit van het erf achter een struik.’

‘Kom, we lopen langs de kleine rijhal.’ Ik sloeg een andere richting in. ‘Dan ziet niemand ons.’

Tim volgde mij. Een paar dikke wolken dreven voor de maan, in het donker was geen hand voor ogen te zien.

‘Elena, waar ben je?’ riep hij zachtjes, meteen gevolgd door een vloek. ‘Au! Er staat hier allemaal zooi!’

Mijn opa stapelde achter de kleine rijhal alles op wat hij niet meer nodig had maar ook niet wilde weggooien. Lege vaten, gebroken hindernisbalken, oude tractor- en autobanden en allerlei troep.

‘Ik ben hier.’ Ik bleef staan. Mijn ogen waren nu een beetje aan het duister gewend en ik kon Tims gestalte ontwaren. Plotseling struikelde hij over iets en viel onzacht tegen mij aan. Bijna verloor ik mijn evenwicht.

‘Sorry,’ mompelde hij. ‘Ik zag je niet.’

Mijn hart sloeg zo heftig dat ik dacht dat hij het wel moest horen. Hier stond ik, alleen met Tim, in het donker. Hij stond dicht bij me en ik voelde zijn adem in mijn gezicht. En toen durfde ik het. Ik greep zijn hand, die ondanks de kou warm aanvoelde. Zwijgend liepen we verder en hij deed geen moeite om zijn hand los te trekken tot we de grote struik bereikt hadden waarachter hij zijn scooter had gestald.

‘Het was super dat je hier was,’ zei ik met een hese stem. De wolken waren ineens voorbijgetrokken en in het heldere licht van de maan keek ik naar zijn gezicht. En de scooter!

‘Wat is dat nou voor een ding!’ zei ik met grote ogen. Iedereen die zichzelf ook maar een beetje cool vond, reed op een scooter. Maar een antiek ding zoals dit, waarop Tim hierheen was komen rijden, had ik nog nooit gezien. Met dat lange zitgedeelte en die tank leek het eerder een te klein uitgevallen motor.

‘Geinig hè?’ Tim lachte trots en liet mijn hand los. ‘Ik mag nog niet op een echte scooter en dit ding vond ik afgelopen zomer ergens achter in de schuur. Ik heb er een beetje aan geknutseld.’

‘En eh… wat is het eigenlijk?’

‘Een brommer. Een Hercules G3, bouwjaar 1978. Mijn vader heeft er nog ergens de papieren van.’ Hij pakte de helm, die aan het stuur hing en klopte op de zitting. ‘Zo’n gelikte scooter, daar rijdt iedereen op, maar ik ben in de wijde omstreken echt de enige die op een oude Hercules G3 rondrijdt.’

Dat geloofde ik meteen. Deze brommer was ongetwijfeld eh… anders. En dat was Tim zelf ook, anders dan alle andere jongens die ik kende. Het paste bij hem. En ik moest toegeven dat ik dat maar wat leuk vond.

‘Ik vond het trouwens ook leuk,’ zei hij terwijl hij op het zadel ging zitten. Hij haalde de sleutel uit zijn jaszak en deed hem in het contact. ‘Maar nu moet ik echt gaan. Ik ga morgen even naar de weide kijken. Zien we elkaar maandag?’

‘Oké,’ zei ik, ‘ik zie je, wees voorzichtig.’

‘Jij ook.’ Hij lachte nog een keer naar me, voor hij de helm opzette, de antieke brommer startte en gas gaf.

Ik keek hem na, toen hij de straat opreed. Het knetteren van de motor ijlde langzaam weg in de verte. Ik bleef nog een ogenblik staan. Toen draaide ik me om en slenterde langzaam terug het erf op. Ik was niet voorbereid op het gevoel van eenzaamheid dat me ineens overviel. Maar ik had ook geen zin om naar de anderen terug te gaan. Het liefst wilde ik alleen zijn en aan Tim denken. Tim, die speciaal voor mij in deze kou op zijn brommer naar De Merelhof was gereden en daarmee het risico genomen had Christian tegen te komen. Of door iemand anders ontdekt te worden. Ik zuchtte diep en vocht tegen de tranen die ik voelde opkomen. Wat was er met me aan de hand? Ik voelde me droevig of… Ik bleef staan. ‘Stapelverliefd,’ fluisterde ik tegen mezelf. Het was gewoon zo. Ik was verschrikkelijk verliefd. Op een jongen met wie ik geen eens mocht praten. Waarom moest Tim uitgerekend de zoon zijn van Richard Jongbloed? Mijn vader zou me vermoorden, of op zijn minst honderd jaar opsluiten, als hij het ooit te weten kwam. Toen dacht ik aan Melike. Hopelijk was ze nog niet naar huis gegaan. En het klaarde op in mij. Welke problemen er nog zouden komen, ik had gewoon alle reden om in de zevende hemel te zijn. En dat moest ik Melike meteen vertellen.

HOOFDSTUK 12

Op maandagmorgen was ik stomverbaasd toen ik Tim in de schoolbus zag zitten. Normaal gesproken namen scholieren uit Hettenbach de bus die direct naar Königshofen reed, en niet de bus die eerst nog een omweg maakte langs Steinau. Tim zat op de achterste bank en wenkte me, toen ik bij de halte van het gemeentehuis instapte. Onwillekeurig versnelde mijn hartslag van 80 naar 200 en ik porde Melike in haar zij toen ze zich meteen op de eerste de beste bank wilde laten zakken.

‘Tim zit achterin!’ siste ik.

Ze rekte zich uit en ze kon een grijns niet onderdrukken.

‘Nou,’ zei ze, ‘ondanks die pukkels en beugel heb je een verpletterende indruk gemaakt.’

Ik werd knalrood. ‘Doe niet zo flauw!’

‘Grapje, dat weet je toch wel?’ Melike grijnsde nog steeds toen we Tim bereikt hadden. ‘Hoi, had je gewoon zin om eens wat langer in de bus te zitten?’

‘Hoi!’ Hij sprong op zodat wij langs hem heen konden naar de twee vrije plekken bij het raam. ‘Nee, ik was nogal vroeg bij de halte en toen dacht ik, ik neem gewoon de bus die via Steinau rijdt.’

Het was bijna te veel voor me, om zo dicht naast hem te zitten. Bij elke bocht werd ik tegen hem aangedrukt en ik kreeg bijna kramp in mijn been omdat ik probeerde te voorkomen dat onze knieën elkaar raakten.

‘Ben je nog bij de weide geweest?’ Ik moest me inspannen om de vraag zo nonchalant mogelijk te laten klinken. Ik had immers sinds zaterdag nauwelijks aan iets anders gedacht.

‘Ja. Het is niet ideaal, er zitten wel heel veel kuilen in.’

‘Oh.’ Teleurstelling kwam in me op.

‘Maar ik heb wat beters gevonden,’ ging Tim verder. ‘Ken je die hondentrainingsbaan in Königshofen? Bij dat stenen kruis?’

‘Ja zeker, die is van meneer Weitzel.’

‘Precies,’ zei Tim. ‘Maar de mensen van de herdershondenvereniging hebben een paar jaar geleden ruzie gekregen met die oude Weitzel. Sindsdien komen ze daar niet meer. Ik ben er gister naartoe gereden en ik heb hem gevraagd of ik die baan in de winter mag gebruiken.’

‘Echt?’ riepen Melike en ik in koor.

Deze wei lag namelijk nog veel gunstiger dan die Tim eerst had voorgesteld. Ik kon ofwel met Fritzi langs de bosrand rijden, of dwars door het bos langs het boswachtershuis. Het zou niet meer dan een half uurtje zijn.

‘Hij heeft me die weide verhuurd,’ Tim grijnsde tevreden. ‘En niemand komt het te weten, want die ouwe praat sowieso nooit met iemand.’

Daar had hij gelijk in. Weitzel was een van de laatste boeren in deze buurt en hij stond bekend als een zonderling.

‘Super!’ reageerde ik enthousiast. ‘Maar hoe zorgen we dat de hindernissen daar komen?’

‘De eerstvolgende keer dat mijn vader weg is, laad ik een paar oude hindernissen op een laadbak van de tractor en dan breng ik ze erheen.’

Tim had in het ‘project Fritzi’, zoals hij het noemde, niets aan het toeval overgelaten. ‘Het zal niemand opvallen. Tot de volgende zomer gebruiken we toch alleen maar de hindernissen in de overdekte hal.’

‘Het liefst zou ik meteen vanmiddag al beginnen.’ Ik had moeite om stil te blijven zitten. ‘Wat is het toch ontzettend stom dat je niet gewoon bij ons op De Merelhof kunt komen of ik bij jou. Dan hoefden we niet zo ingewikkeld te doen.’

‘Maar dat zou ook lang niet zo spannend zijn,’ zei Tim. En daar moesten Melike en ik hem helemaal gelijk in geven.

Even later was de bus bij de halte in Königshofen aangekomen en stapten alle scholieren uit.

‘Ik zeg hier vast gedag,’ zei Tim nog, en toen verdween hij al in de stroom van scholieren.

Ik miste hem meteen. Ik kreeg een brok in mijn keel.

‘Wow, die is echt stapel,’ stelde Melike vast.

‘Als Christian nou maar niet zo’n hekel aan hem had!’ Mijn stem piepte een beetje van vertwijfeling. ‘Op school kan ik nog geen drie woorden met Tim wisselen zonder bang te zijn dat mijn broer ons ziet.’

‘Je moet gewoon een beetje geduld hebben,’ adviseerde Melike mij. ‘Het zal op een dag vanzelf goed komen.’

‘Op een dag… En als dat nou nog tien jaar duurt?’ Ik wist dat het kinderachtig was maar de tranen sprongen in mijn ogen. Wat was er toch met me aan de hand dat ik al begon te janken als Tim wegging?

Vier dagen later deed Melike heel geheimzinnig in de bus. ‘Wat is er?’ vroeg ik nieuwsgierig.

‘Vanmiddag,’ fluisterde Melike en ze grijnsde.

‘Wat is er vanmiddag, please Melike, heb jij Tim gesproken, heeft hij soms iets gezegd?’ drong ik aan.

‘Het project Fritzi kan beginnen. We moeten om drie uur bij het stenen kruis zijn. Tims vader is een paar dagen naar België en Tim heeft gezegd dat hij zoveel hindernissen meeneemt als hij kan.’

‘Oh fantastisch!’ Ik straalde. ‘Eindelijk!’

‘Als we hem vanmiddag helpen met afladen, dan kun je morgen beginnen met de training.’ Melike lachte tevreden. ‘Tim zal echt super verbaasd zijn als hij Fritzi voor de eerste keer echt ziet springen,’ verheugde ik me.

Toen we uitstapten, spraken we af dat we om half drie vanaf De Merelhof met de fiets naar de weide zouden gaan.

Ik kon nauwelijks wachten. Wat ging de tijd toch sloom. Maar toen was het eindelijk zover.

‘Ik ga naar de stal, mam!’ riep ik toen ik langs de deur van mama’s kantoortje liep.

Twix wachtte ongeduldig tot ik bij de deur mijn schoenen had aangetrokken en we renden er samen vandoor. Bij de stal botste ik bijna tegen Puistenpad op die achter de staldeur stond te bellen.

‘Let op, trut,’ riep hij en wierp me een boze blik toe.

Ik negeerde Jens en rende meteen verder. Melike stond al te wachten. Even later duwden we onze fietsen over de zandweg die langs de weide en de springplaats tot naar het bos leidde. De bospaden waren droog, daar kwamen we sneller vooruit. Na twintig minuten hadden we de voormalige hondentrainingsbaan aan de rand van het bos bereikt. Die lag zo verstopt dat het echt een godswonder zou zijn als iemand ons hier zou ontdekken.

Melike en ik zetten onze fietsen tegen de wand van de hut, die aan de kant van de weide stond en verdreven de tijd door steeds een stok weg te gooien voor Twix.

Het was een koele zonnige middag. De bomen droegen een vlammend gekleurde bladerpracht, bij elke windvlaag fladderden rode en gele bladeren als confetti in het rond. Het zou niet lang meer duren of de bomen waren helemaal kaal. Er hing een geur van vochtige aarde in de lucht, en van een vuur dat iemand ergens ontstoken had.

Na een tijdje hoorden we het gepruttel van een tractor en even later kwam er een stokoude rode McCormick tussen de bomen aangereden. We liepen Tim tegemoet en waren stomverbaasd toen we de zwaarbeladen aanhanger zagen. Tim reed naar het midden van de weide en klom van de tractor.

‘Hallo!’ riep hij en wees met zijn duim naar de aanhanger. ‘Wat denken jullie, zou het voorlopig genoeg zijn?’

‘Oh man,’ riep Melike, ‘heb je thuis ook nog iets overgelaten? Dit is waanzinnig!’

‘Heb je dit allemaal in je eentje opgeladen?’ zei ik ongelovig.

‘Yep, met deze twee handjes,’ lachte Tim en ik was hem het liefst om de hals gevlogen. ‘Maar nu moeten we aan de slag. Ik moet voor het donker terug zijn. De tractor heeft geen licht.’

We trokken de werkhandschoenen aan, die ik onder mijn snelbinders had meegenomen en we begonnen balken en staanders af te laden.

‘Het is alleen maar oud spul,’ zei Tim spijtig. ‘Maar anders zou het natuurlijk te veel opvallen.’

De staanders met de autobanden die waren gevuld met cement, waren zo zwaar dat Melike en ik ze met moeite twee aan twee konden slepen. We hadden een uur nodig om tien staanders, dertig balken en vier cavaletti af te laden en over de weide te verdelen. Tim had ook nog eens vijf strobalen meegenomen, die onder een hindernis konden liggen. We bouwden voortvarend een in-uitje op en twee enkele sprongen. Het zag er heel professioneel uit. Uitgeput en bezweet gingen we op de lege aanhanger zitten.

‘Het project Fritzi kan beginnen,’ stelde Melike tevreden vast. ‘Wat zal iedereen straks opkijken.’

‘Rustig aan hoor!’ Ik hief mijn handen op.

‘Onzin,’ zei Melike en ze schudde enthousiast haar hoofd. ‘Fritzi is top, het enige wat hem ontbreekt is regelmatige springtraining. En die krijgt hij nu.’

‘Ik ben vol verwachting.’ Tim knipoogde naar me. ‘Want als ik Melike hoor praten, moet Fritzi wel zo’n beetje een tweede Sandro Boy zijn.’

‘Hij is nog veel beter,’ zei Melike vol overtuiging.

‘Je kletst maar wat.’ Ik vertrok mijn gezicht. ‘Fritzi is echt niet te vergelijken met zo’n kampioen van formaat.’

‘We zullen zien.’ Tim sprong op en maakte een buiging. ‘Ladies, zou u zo goed willen zijn om eraf te klimmen? Het wordt donker. Morgen zelfde tijd, zelfde plaats, oké? Met Fritzi. Ik ben heel benieuwd.’

‘Afgesproken.’ We sprongen van de aanhanger. ‘En echt heel erg bedankt!’ riep ik nog.

‘Graag gedaan.’ Tim startte de tractor en zwaaide nog even. We keken hem na tot hij om de hoek verdwenen was, daarna liepen we naar de hut om onze fietsen te halen.

HOOFDSTUK 13

Plotseling kreeg ik een idee. Ik keek op mijn horloge. Het was nog geen half vijf, het zou nog een uur duren voor het echt donker was.

‘Ik heb je toch verteld over die paarden, die ik in een schuur bij het boswachtershuis ontdekt heb?’ zei ik tegen Melike. ‘Zullen we er nog even langsfietsen?’

Natuurlijk was mijn vriendin hier meteen voor te vinden. Ik was mijn ontdekking bij het boswachtershuis de afgelopen dagen helemaal vergeten door alle andere gebeurtenissen die me bezighielden. Maar het was me nu weer te binnen geschoten. Als ik de komende tijd met Fritzi een paar keer per week naar deze weide moest rijden, was de weg dwars door het bos langs het boswachtershuis de korste route. Maar dan wilde ik wel zeker weten dat ik niet onverwachts oog in oog met een stel paardendieven stond. We fietsten door het herfstige bos, sloegen bij een parkeerplaats een smal paadje in dat regelrecht naar het bosmeer voerde. Hier waren de wegen niet meer zo goed begaanbaar dus we moesten voorzichtig fietsen om niet te vallen want de bosbouwers hadden de afgelopen tijd overal takken laten liggen.

Het was schemerig tussen de bomen en we zagen al van verre dat het boswachtershuis nog steeds bewoond was, want achter de ramen scheen helder licht.

‘Shit,’ mompelde ik en ik remde.

Melike stopte naast me en we verborgen onze fietsen achter een stapel kreupelhout. Ik riep Twix en deed hem aan de lijn, die ik om mijn middel vastbond. We kropen tussen de struiken en takken door om dichterbij te komen. In het laatste nummer van de Ruiterrevue had weer een kort bericht gestaan over de paardendieven, die het in Duitsland, Nederland en België op jonge paarden met een goede afstamming voorzien hadden. Ineengedoken achter een struik observeerden we een tijdje het huis. Mijn oog viel op de mesthoop, waar damp vanaf kwam. Dat betekende dat de paarden er ook nog waren. Ineens werd ik bang.

‘Kom, wegwezen hier,’ fluisterde ik.

‘Nee, natuurlijk niet!’ weersprak Melike mij. ‘We gaan het eens wat beter kijken.’

En voor ik haar kon tegenhouden, liep ze al richting het erf. Ik worstelde een paar seconden met mijn bezwaren, maar ik kon haar toch ook niet alleen laten gaan dus ik rende achter haar aan. Achter het huis stond een aftandse paardentrailer met een vrachtwagen. De laadklep was open en vlak ernaast stond een andere auto met een paardentrailer. ‘Wat zijn dat voor nummerborden?’ fluisterde Melike en ze wees naar de auto’s.

RE? SL? Geen idee. Ik haalde mijn schouders op en volgde Melike die dwars over het erf naar de schuur sloop. De deur stond open, maar het was nog licht genoeg om te zien dat de vier boxen bezet waren.

‘Vorige keer stonden er maar twee paarden,’ zei ik ademloos en ik bekeek de paarden die ons nieuwsgierig en met gespitste oren aankeken.

‘En het zijn andere.’

‘Weet je het zeker?’

‘Heel zeker.’ Ik knikte heftig.

‘Niet te geloven!’ Melike liep door de kleine stal en aaide een van de paarden, die zijn hoofd naar voren boog over de houten scheidingswand.

‘Wat doen ze hier met die paarden? Ik bedoel, er is hier geen rijhal of een buitenbak. Laten ze die paarden de hele tijd op stal staan?’

‘Waarschijnlijk zijn ze niet zo lang hier,’ bedacht ik terwijl ik worstelde om Twix te kalmeren die aan de lijn trok waaraan hij niet gewend was. Hij wilde natuurlijk liever rondsnuffelen en op muizen jagen.

Op dat moment ging er een deur open en klonken er luide stemmen. Ik verstarde van schrik. Het was al te laat om weg te lopen.

‘Snel!’ siste ik Melike toe. ‘We klimmen op het hooi.’

In no time klommen we omhoog op de strobalen en kropen zover mogelijk naar achter. Twix spitste zijn oren.

‘Houd je koest,’ waarschuwde ik mijn hond en legde mijn hand op zijn snuit. Zware stappen klonken eerst op de houten veranda, toen op het grind. Het waren twee mannen. Ze bleven voor de staldeur staan, een van hen stak een sigaret op. Tegen het licht van de deuropening tekenden de contouren zich duidelijk af. Hopelijk kwamen ze niet naar binnen! Ik hield mijn adem in en dook nog verder weg in het hooi.

‘… beetje weinig plek hier,’ zei een van de mannen. ‘De zaken zouden nog beter lopen als we tien boxen extra hadden.’

‘Dat wil hij toch niet,’ antwoordde de andere man. ‘Helaas. Hij zou een vermogen kunnen verdienen. Ik weet alleen al hier in de buurt tien paarden of meer die ik hem zou kunnen bezorgen.’

Melike en ik staarden elkaar in het halfdonker geschrokken aan. Er was geen twijfel over mogelijk - deze mannen hadden het over paarden, die ze zouden stelen en hierheen brengen. De koude rillingen liepen over mijn rug. Als ze ons zouden ontdekken en merkten dat we hen afgeluisterd hadden, zouden ze ons echt niet zomaar laten gaan!

‘Ja,’ hoorden we de eerste man. ‘Ik weet er ook nog een paar, zelfs in Nederland en België. Maar zolang hij zich hier verstopt en boswachtertje speelt…’

Twix gromde zacht en probeerde zich aan mijn hand te ontworstelen. Ik waagde het niet iets tegen hem te zeggen maar bad in stilte dat hij niet zou gaan blaffen.

Eindelijk liepen de mannen verder. Een ogenblik was het doodstil op het geluid van de malende paardentanden na. Een van de paarden snoof en Melike nieste onderdrukt.

‘Het stof,’ mompelde ze verontschuldigend.

De mannen namen buiten op het erf afscheid, autoportieren sloegen dicht, motoren werden gestart. Het licht van koplampen doorkliefde als een vuurtoren heel even de stal, maar toen werd het weer donker.

Ik haalde mijn hand van Twix’ snuit. Mijn hond schudde zich en likte mijn hand.

‘Wegwezen,’ zei ik, ‘en nu echt!’

Melike sprak me dit keer niet tegen. We kropen van de hooibalen en lieten ons op de grond zakken. Buiten was het intussen echt aardedonker geworden. Het meer lag er doodstil en griezelig bij, het licht van de maan weerspiegelde in het zwarte water. Ik hoopte maar dat mijn ouders nog geen zoekactie gestart waren!

Toen hinnikte een van de paarden. Twix gromde weer en ineens klonken er opnieuw voetstappen. Nee! Waren ze dan toch niet allemaal vertrokken? Ik greep Melikes hand, trok haar achter me aan, maar plotseling ging er een schijnwerper aan naast de staldeur, waardoor het hele erf in het licht baadde. Verblind sloeg ik een hand voor mijn ogen en verstarde van schrik. Op nog geen vijf meter van ons vandaan stond een man, een reusachtige gestalte met een woeste baard. In zijn handen had hij een bijl.

‘Wat moet dat hier?’ rolde zijn stem als de donder.

Verlamd van schrik zag ik hoe hij een stap in onze richting zette. Maar toen ontwaakte ik uit mijn verstarring, draaide me om en rende zo hard als ik nog nooit van mijn leven gerend had.

HOOFDSTUK 14

‘We moeten meteen naar de politie!’ Melike hijgde als een paard na een wedstrijd. ‘Onmiddellijk!’

‘Echt niet!’ Ik schudde heftig mijn hoofd.

Nu we het donkere bos achter ons gelaten hadden en nog geen honderd meter verwijderd waren van het troostrijke licht van De Merelhof, viel de paniek van me af. Ik sprong van mijn fiets, zette mijn armen in mijn zij en ademde een paar keer diep in en uit.

‘Elena,’ zei Melike, ‘we hebben het hier over de paardendieven over wie er in de krant geschreven is. Als we niets zeggen, gaan ze er gewoon mee door.’

‘Kan me niet schelen.’ Ik duwde mijn fiets over het zandpad. Mijn gedachten raasden door mijn hoofd. Om steeds weer op dezelfde plek uit te komen. De training met Fritzi op de weide in het bos.

‘Wacht even!’ riep mijn vriendin me na en ik bleef staan.

‘Als mijn ouders ontdekken dat ik stiekem in het bos rijd, is mijn leven voorbij,’ zei ik op dramatische toon. ‘En daar komen ze dus achter als we naar de politie gaan.’

Melike keek me niet-begrijpend aan. ‘Dat meen je toch niet?’ antwoordde ze ongelovig. ‘Die harige bosgeest kwam met een bijl op ons af en jij wilt gewoon niets doen?’

‘Nee, ik wil niets doen.’ Ik zocht krampachtig naar de juiste woorden om mijn beste vriendin uit te leggen wat mijn probleem was. ‘Ik kan nu geen ruzie met mijn ouders gebruiken. Dan kan ik die hele training met Tim en Fritzi wel vergeten, dat snap je toch wel?’

Melike knikte langzaam. ‘Tja, daar zit wat in.’

Ze beet nadenkend op haar onderlip en dacht na. We reden onze fietsen richting de stal.

‘Toch moeten we wel iets doen,’ zei Melike, en haar gezicht klaarde ineens op. ‘Ik weet het! We kunnen toch zonder nummerherkenning de politie bellen en zeggen dat ze iemand naar het boswachtershuis moeten sturen?’

Het kon een oplossing zijn. Niemand zou weten dat wij gebeld hadden. Als de politie de hele kwestie rondom de paardendieven echt ging aanpakken zouden ze misschien proberen om de anonieme bellers te traceren, maar als die kerels opgepakt waren zouden mijn ouders echt geen reden hebben om mij ook maar iets te verbieden. Melikes telefoon ging. Haar moeder wilde weten waar ze bleef. We namen snel afscheid en ze fietste weg.

Ik reed mijn fiets de stal in en wierp een blik in de grote rijhal. Mijn broer bereed Quintano, een paard van meneer Nötzli waar mijn vader niet zoveel mee kon beginnen. Nieuwsgierig liep ik naar het hek. Er stond een kleine springopstelling, die eindigde met een oxer. Christian probeerde net om het nerveuze paard naar de eerste hindernis te leiden. De bruine ruin stond het zweet op de hals, hij hief wild zijn hoofd en stormde veel te snel naar de hindernis.

‘Omkeren!’ riep papa.

Christian had grote moeite om Quintano onder controle te houden. Hij vloekte en probeerde hardhandig de gang van het paard te vertragen.

‘Dit is niks,’ papa’s stem klonk geërgerd. ‘Geen druk uitoefenen, gewoon bijsturen.’

‘Dat doe ik ook,’ antwoordde mijn broer geïrriteerd. ‘Maar zodra ik de bocht om wil, gaat dat stomme beest bokken.’

Ik deed een paar stappen naar achter en verliet ongezien de rijhal. Zou Melike al gebeld hebben? Ik ging haar dadelijk een berichtje sturen. In gedachten verzonken liep ik naar huis. De ramen van het café waren donker, de auto van opa stond er niet. Ook mama’s Golf stond niet bij de garage. Geschrokken week ik achteruit toen ineens een donkere schaduw zich losmaakte en naar me toekwam.

‘Oh Robbie, ben jij het, je hebt zeker honger?’

Ik deed mijn schoenen uit, pakte de sleutel die onder de deurmat lag en maakte de deur open. Twix floepte langs me heen het warme huis in, maar Robbie bleef gehoorzaam buiten staan. In de keuken pakte ik hondenvoer voor beide honden - dat deed mijn moeder normaal gesproken - en zette de bak van Robbie bij de deur. Twix at in de keuken. Het was kwart voor zeven. Ik pakte mijn telefoon en belde Melike. Ze nam meteen op.

‘En, heb je al gebeld?’ vroeg ik gespannen.

‘Ik durfde nog niet,’ fluisterde Melike. ‘De politie kan vast ook verborgen nummers achterhalen.’

Inwendig was ik opgelucht. En morgen, als ik met Fritzi ging trainen, zou ik gewoon de weg langs het bos nemen in plaats van binnendoor. Er naderden felle lichten die stopten voor onze garage.

‘Mijn moeder komt eraan,’ zei ik, ‘ik zie je morgen.’ Ik rende naar mijn kamer. Ik had nog huiswerk, Frans en wiskunde, ook al hield ik me in gedachten liever bezig met Tim, Fritzi en de bosgeest.

HOOFDSTUK 15

Fritzi was bokkig. Hij legde zijn oren plat en weigerde over de vreemde hindernissen te springen die Tim en Melike gecreëerd hadden met behulp van strobalen, oude banden en stukken plastic. De bodem van de aflopende weide zat vol kuilen en molshopen en was zo glad dat Fritzi steeds uitgleed.

‘Wat is dit nou allemaal, Elena?’ riep Tim ongeduldig. ‘Waarom heb je geen noppen onder de ijzers aangebracht?’ Eindelijk lukte het me om Fritzi te laten galopperen. We waren te snel en de lastige hindernis stond ook nog eens ongunstig. Gister had ik helemaal niet gemerkt dat de weide zo afhelde. Het was krankzinnig om de reusachtige oxer op deze manier aan te rijden, maar ik wilde per se dat Tim een goede indruk van Fritzi en mij kreeg. Ik zette mijn kiezen op elkaar en vocht tegen de tranen. Waarom had Melike zo vreselijk zitten opscheppen over Fritzi? Waar ik al bang voor was, gebeurde ook: we kwamen verschrikkelijk slecht uit voor de sprong, maar ondanks dat zette Fritzi toch door. Er kraakte iets, er viel van alles, balken, banden en de staanders van de hindernissen hoorde ik achter mijn rug met luid gedonder in elkaar storten. Fritzi ging van schrik ervandoor, ik trok vertwijfeld aan de teugels, maar ik was elke controle over mijn paard verloren.

Tim moest lachen en schudde zijn hoofd. ‘Sandro Boy?’ spotte hij. ‘Dat is een grapje, neem ik aan! En daar heb ik al die moeite voor gedaan! Weet je wat die Fritzi van jou is? Geen springwonder maar een soepkip.’

Mijn hart stond bijna stil van verontwaardiging. Soepkip! Dat was waarschijnlijk de allerergste belediging die je voor een paard kon bedenken! In het voorbij rijden waagde ik een blik te werpen op Tims gezicht en wat ik zag deed het allerlaatste beetje moed in mijn schoenen zinken. Precies zo keek mijn vader ook als hij een van zijn minder getalenteerde leerlingen na tien jaar springles nog steeds blind op een hindernis af zag rijden als bij de eerste les. Stille berusting. En toen wendde Tim zich gewoon af en liep naar de tractor, die nog met tuffende motor direct achter de hindernis stond.

‘Wacht!’ riep ik hem vertwijfeld achterna. ‘Tim, please, we kunnen het echt wel beter!’

‘Vergeet het maar,’ antwoordde hij en maakte een afwerend gebaar met zijn arm. ‘Zo is het wel genoeg. Dan heeft die schijtpony van je nog drie keer meer in zich.’

De tranen stroomden nu over mijn gezicht, ik sprong uit het zadel. Fritzi was wit van schuim en ik had een slecht geweten dat ik hem überhaupt over die hindernis had willen sturen. En nu likte hij mijn gezicht alsof hij me wilde troosten!

‘Niet doen!’ snikte ik, ‘laat dat Fritzi, jij… soepkip!’

Hij hield niet op met likken, hoe ik me ook wendde of keerde.

Ik deed mijn ogen open. Ineens besefte ik dat alles maar een droom was geweest. Dat het niet Fritzi was die mijn gezicht likte, maar Twix, die enthousiast met zijn staart kwispelde en zich nauwelijks liet kalmeren.

Ik draaide op mijn zij om op de wekker te kunnen kijken.

Het was even na drieën, midden in de nacht.

‘Dank je wel dat je me wakker hebt gemaakt, Twix,’ fluisterde ik. De hond duwde zich dicht tegen me aan, rekte zich uit en begon lekker te knorren. Ik ademde diep in en uit en wiste het angstzweet van mijn gezicht. Een nachtmerrie, meer niet. Gelukkig maar!

De hele ochtend was ik doodzenuwachtig; ik kon geen hap door mijn keel krijgen en ik voelde me alsof ik op het punt van ontploffen stond. De nachtmerrie hing als een donkere schaduw over me heen en hoewel ik mezelf steeds voorhield dat het maar een droom was geweest, lukte het me niet om kalm te worden.

Toen Melike en ik elkaar even na twee uur in de stal zagen, had ze nog steeds niet de politie gebeld, maar dat kon me helemaal niet schelen.

Mijn vader was vanochtend vroeg vertrokken om ergens les te geven, Christian zat in zijn kamer achter de computer dus ik zadelde en poetste Fritzi gewoon in de stal in plaats van in de schuur. Ik deed extra mijn best omdat ik wilde dat Tim een goede indruk kreeg van Fritzi.

‘Als je nog meer glansspray over zijn vacht spuit, glijdt dat zadel eraf hoor,’ waarschuwde Melike. ‘Hij glanst al als een knikker.’

Ik deed een stap terug en bekeek mijn paard kritisch. Melike had gelijk. Fritzi’s donkerbruine vacht glansde, zijn benen lichtten wit op en zijn zwarte staart viel nonchalant omlaag. We zadelden, zetten onze cap op en leidden de paarden naar buiten. Twix liep blaffend om ons heen en werd pas stil toen hij begreep dat hij mee mocht. Even later reden we naar het bos. Het was koud, maar droog - het ideale weer voor het eerste trainingsuur.

‘Ik heb vannacht over die enge behaarde bosgeest gedroomd,’ zei Melike na een paar meter. ‘Ik kan je verzekeren dat het hartstikke griezelig was. De politie was bij mijn ouders en wilde mijn vader arresteren - wegens verzaking van zijn plicht om toezicht te houden!’ Ze lachte. ‘Geen idee hoe ik daar nu weer bij kom.’

Ik luisterde zwijgend, terwijl ze mij tot in detail haar droom vertelde, maar ik zei niets over mijn nachtmerrie, die zo vreselijk echt geleken had.

Even voor drie uur waren we bij de weide en inwendig opgelucht stelde ik vast dat deze zo vlak was als een voetbalveld. Een paar minuten later dook Tim ook op met zijn brommer, zette hem naast de schuur en liep naar ons toe.

‘Hoi!’ riep hij vrolijk.

Ik dacht meteen aan zijn minachting, toen Fritzi in mijn droom steeds uitgegleden was.

‘Hoi,’ antwoordde ik. ‘Denk je dat ik kalkoenen nodig heb voor de hoefijzers?’

Tim keek me verbaasd aan en schudde zijn hoofd. ‘Er is hier alleen maar zand en gras,’ zei hij.

In deze streek was de bodem niet heel geschikt voor landbouw, omdat die veel te zanderig was. Ideaal om te rijden - slecht voor de boeren.

Tim liep een rondje om Fritzi en bekeek mijn paard zorgvuldig. Mijn paard bekeek Tim wantrouwig. Toen Tim zijn hand uitstrekte om Fritzi’s hals te aaien, legde hij zijn oren plat en deed een stap opzij.

‘Ho!’ Tim was verwonderd.

‘Je moet het niet persoonlijk opvatten,’ verontschuldigde ik mijn paard voor zijn onbeleefde houding. ‘Maar sinds hij het ongeluk heeft gehad, is hij bang voor vreemden, vooral voor mannen. Zullen we beginnen?’

‘Ja tuurlijk.’

‘Mijn doodgewone huis-tuin-en-keuken-paard interesseert je natuurlijk niet,’ zei Melike gekrenkt.

‘Oh sorry,’ Tim wendde zich tot haar. ‘Ah, maar dat paard is toch geen huis-tuin-en… ik eh… sorry.’

Werd hij nu echt een beetje rood?

Melike lachte geamuseerd. ‘Is al goed,’ zei ze, ‘Jasper is nu eenmaal niet zo’n blikvanger als Fritzi. Ik bind hem even vast, dan kan ik jullie helpen.’

Ik ging in draf en galoppeerde aan. Tim stond in het midden van de weide en verloor mij geen seconde uit het oog. Het was de eerste keer dat ik echt les kreeg, besefte ik toen Tim mij toeriep de teugels korter te nemen en stevig in het zadel te blijven zitten. Mijn vader had me nooit les gegeven, ik reed in zijn lesuur of dat van opa altijd mee zonder dat iemand echt op mij lette. Nu ik er zo over nadacht, had ik mezelf eigenlijk zo’n beetje leren rijden.

‘Oké!’ riep Tim na een tijdje. ‘En nu het kruisje. Vanuit draf.’ Hij had een kruissprong opgebouwd en een bodembalk ervoor gelegd. Tot dit moment spookte de nachtmerrie nog steeds door mijn hoofd, maar toen Fritzi de oren spitste en braaf overging tot draf en energiek naar het kruis draafde, viel alle angst van me af. Tim liet ons een paar keer het kruis nemen vanuit draf, toen legde hij de balken in de staanders en moest ik afwisselend vanuit galop over de kleine steilsprong en de kleine oxer springen.

‘Geweldig zo,’ prees Tim enthousiast. ‘Geen druk geven, laat hem gewoon galopperen. Ja! Perfect!’

Ik merkte dat ik lachte. Fritzi snoof. Hij had er duidelijk ook plezier in. Nu gingen we door naar de seriesprongen. Kruis, steilsprong, kruis, oxer. Bij elke ronde verhoogden Tim en Melike de hindernissen met twee gaten. Helemaal aan het eind moest ik een klein parcours rijden. Fritzi sprong soepel en met aandacht. Hij raakte geen enkele balk. Tot nu toe had Tim nog niets gezegd, maar toen ik na de laatste hindernis naar hem toereed, grijnsde hij breed.

‘Sensationeel!’ riep hij. ‘Echt, Elena, hij is heel goed. En jij rijdt klasse!’

Ik klopte Fritzi op de hals en lachte trots. Toen pas schoot mijn droom me weer te binnen.

‘Het is dus geen soepkip?’

‘Ben je gek?’ Tim zette grote ogen op. ‘Je wilt dit paard toch niet beledigen hoop ik? Fritzi is allesbehalve een soepkip. Hij is voorzichtig, maar hij heeft het in zich.’

Alleen maar lof voor mijn paard! Oh, wat was ik blij. Ik slaakte een zucht van verlichting. Tim slenterde naar de oude hut en ik reed naast hem. Enthousiast analyseerde hij elke sprong die Fritzi gemaakt had. Ik luisterde aandachtig en gaf ook commentaar. Het was veel makkelijker om met Tim te praten terwijl ik op een paard zat, vond ik.

‘Dank je wel,’ zei ik uit de grond van mijn hart toen we bij de schuur aangekomen waren. ‘Het was super. En je bent een heel goede instructeur.’

‘Jij ook bedankt,’ zei Tim nu een beetje verlegen. ‘Het is ook leuk als alles gaat zoals je het hoopt.’

‘Zo, nu hebben jullie wel genoeg geslijmd.’ Melike zat op Jaspers rug en Twix, die als een welopgevoede manegehond keurig aan de rand van de wei had zitten wachten, kwam nu als een pijl uit de boog aangesneld en sprong tegen Fritzi.

‘Ik moet ervandoor,’ zei Tim. ‘Mijn vader heeft vier klanten uit Engeland, ik moet een aantal paarden voorrijden.’

‘Wanneer trainen we weer?’ vroeg ik snel. ‘Morgen?’

Mijn vader had dan een wedstrijd en Christian zou meegaan, het was dus een goede gelegenheid.

‘Gaat wel lukken, denk ik.’ Tim knikte. ‘Zelfde tijd, zelfde plaats dan maar?’

Ik knikte ook. Hij zette zijn helm op, klom op de brommer en startte. Ik keek hem na.

‘En?’ vroeg Melike. ‘Wat vindt hij ervan?’

‘Hij is echt enthousiast,’ zei ik alleen maar.

‘Had jij dan iets anders verwacht?’ grijnsde Melike.

‘Eerlijk gezegd wel ja.’ En toen moest ik ook lachen. Op de terugweg vertelde ik Melike over mijn bizarre nachtmerrie tot de tranen over onze wangen liepen.

HOOFDSTUK 16

Vier weken lang bleef het weer goed genoeg om drie keer in de week in het geheim te trainen. Fritzi boekte enorme vooruitgang. Hij werd soepeler, zekerder. Met vereende krachten hadden we een boomstam van de rand van het bos naar de weide gesleept en zo neergelegd dat het eruitzag als een echte hindernis. Van blauwe vuilniszakken hadden we een soort sloot gemaakt, en met wapperende lakens en oude paardendekens, die we over de hindernissen hingen, testten we Fritzi’s zenuwen. Soms liet Tim ons langs zes tot tien hindernissen galopperen, die elkaar snel opvolgden. Zo trainden we de snelheid van zijn voorbenen en leerde hij de achterhand goed gebruiken. De spieren van het paard ontwikkelden zich en zijn conditie werd met de dag beter. En ook voor mij was de regelmatige training heel erg goed. Het was de week voor kerst, we waren extra vroeg uit vanwege de kerstvakantie. Hoewel het ’s morgens begonnen was te sneeuwen, was ik toch om drie uur naar de weide gereden. Tim was er, zoals afgesproken. De bodem was nog goed begaanbaar en stevig, daarom deed ik een paar oefensprongen voor we het parcours opbouwden. Melike was er vandaag voor het eerst niet bij, omdat ze met haar moeder de stad in ging om kerstcadeaus te kopen. Onze enige toeschouwer was Twix, die ineengedoken bibberend bij de oude schuur wachtte.

Eerst smolten de vlokken zodra ze de grond raakten. Maar al snel werd de sneeuw dikker, ik had moeite om nog te zien waar ik precies reed en na een half uurtje moesten we de training staken. Snel draafde ik naar de luwte van de schuur. Tim volgde mij en schudde de sneeuw uit zijn haar. ‘Dat was waarschijnlijk de laatste training van dit jaar,’ zei hij spijtig. Hij gaf me Fritzi’s deken. Ik ging in de stijgbeugels staan om de deken over Fritzi’s hals te trekken, klemde hem tussen mijn knieën en het zadel zodat hij niet weg kon waaien. Tim was weer vol lof over mijn paard.

‘Waarom verbeter je me eigenlijk nooit?’ vroeg ik hem.

Tim zweeg en keek me verrast aan. ‘Hoe bedoel je?’ vroeg hij. ‘Wat moet ik dan tegen je zeggen?’

‘Nou gewoon.’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Als mijn vader springles geeft, maakt hij voortdurend opmerkingen tegen de ruiters. Hand weg, niet trekken, rustiger, meer galop – van die dingen.’

‘O op die manier...’ grijnsde Tim. ‘Dat zou ik ook wel zeggen, als het nodig was. Maar tegen jou hoef ik niks te zeggen want jij bent heel goed.’

Ik moet er wel heel onnozel uitgezien hebben, want Tim moest nu echt lachen. Maar al snel werd hij weer serieus.

‘Elena, ik geloof dat nog nooit iemand tegen je gezegd heeft dat je goed rijdt, of niet?’

Mijn mond viel bijna open en ik schudde mijn hoofd. ‘Christian rijdt veel beter dan ik.’

‘Dat is niet waar,’ weersprak Tim. ‘Hij mist alles wat jij wel hebt: hij heeft geen enkel gevoel voor paarden. Hij ziet niks. Het enige wat hij heeft is lef. Maar dat is niet genoeg om een goede ruiter te zijn. Jij, Elena, hebt een enorm talent. Tot nu toe heb je het geweldig gedaan, echt waar.’

Hij stond naast Fritzi in de steeds heviger sneeuwval. Hij had zijn handen diep in zijn jaszakken gestoken en zijn gezicht was rood van de kou. Zijn woorden waren balsem op mijn ziel. Ik slikte. Dit had nog nooit iemand tegen mij gezegd. We keken elkaar zwijgend aan.

Ten slotte doorbrak Tim het zwijgen. ‘Je moet misschien maar gaan rijden,’ zei hij met hese stem. ‘Fritzi mag geen kou vatten.’

Ik knikte, nog steeds met stomheid geslagen. Mijn paard stampte ongeduldig en schraapte met zijn voorste hoef. Zijn vochtige vacht dampte in de kou.

‘Dank je,’ fluisterde ik. ‘Dank je wel voor alles. De laatste weken waren echt…’

Ik kon de juiste woorden niet vinden. Alles wat me te binnen schoot leek oppervlakkig.

Tim hield zijn hoofd een beetje schuin en knipoogde naar me. ‘Ik vind het ook leuk,’ zei hij. ‘En volgend jaar gaan we verder.’

‘Afgesproken?’ Ik had een brok in mijn keel.

‘Afgesproken. Nu moet je echt maken dat je wegkomt. Hup!’

Ik wilde lachen maar mijn gezicht was bijna bevroren van de kou dus meer dan een grimas werd het niet. Dit keer wilde ik niet degene zijn die hem nakeek, dus ik wendde Fritzi en liet hem aan galopperen. Nog een keer draaide ik me om in het zadel.

‘Prettige kerst, Tim!’ riep ik hem toe.

Zijn antwoord hoorde ik al niet meer. Fritzi had haast om naar zijn warme stal te gaan. We legden bijna de hele weg naar De Merelhof af in galop. De wind was ijskoud en toen ik eindelijk halthield, wist ik niet of mijn tranen door de wind veroorzaakt waren of door iets anders.

HOOFDSTUK 17

Op de ochtend van 24 december was de temperatuur gedaald tot vijftien graden onder nul. Bomen, struiken, velden en wegen waren bedekt onder een glinsterende deken van ijs. Het was zo snijdend koud dat de waterleidingen in de stallen waren gesprongen en de automatische drinkvoorziening bevroren was. Niemand had het verwacht en het leidde ertoe dat opa en papa weer eens met elkaar spraken. Kortaf weliswaar, maar toch. Ik was opa net aan het helpen een emmer te vullen om de paarden met de hand water te geven, toen papa de stal binnenkwam.

‘Kun jij even iets repareren?’ vroeg hij aan opa. ‘Waarom deed de noodaggregaat het niet?’

‘Hoe moet ik dat weten?’ vroeg opa opgefokt. ‘Ik ben geen loodgieter en ook geen elektricien.’

‘Je had gisteravond het water moeten afsluiten,’ verweet papa hem. ‘Dat deed je vroeger toch ook altijd als ze nachtvorst voorspelden.’

Met veel lawaai liet opa de emmers op de grond zakken.

‘Gister was het nog bijna tien graden boven nul. Ik kan toch niet ruiken dat het ineens zo koud wordt.’

Papa zette zijn armen in zijn zij. Ik zag aan zijn gezicht dat hij in een slecht humeur was.

‘O ja tuurlijk,’ siste hij. ‘Want ik heb de hele zooi nu op mijn nek. Jou interesseert het geen moer of er dingen kapotgaan of niet, het kost je toch geen geld meer.’

‘Pas op je woorden,’ zei opa scherp. ‘Anders kun je straks alles in je eentje opknappen. Dat betekent dat je ook zelf rijlessen gaat geven en de boxen uitmest.’

‘Je wilt me dus in de steek laten?’

‘Ik zeg alleen maar dat ik me niet door mijn eigen zoon als een voetveeg laat behandelen!’ zei opa nu ook op luide toon. ‘Het is maar dat je het weet!’

‘Ik dacht dat we de taakverdeling al besproken hadden,’ schreeuwde papa. ‘Ik verdien mijn geld met wedstrijden. Hoe denk je dat ik nieuwe klanten binnenhaal als ik hier op de tractor ga rondrijden?’

Toen draaide hij zich om en botste bijna tegen Christian aan die net uit de lange stal terugkwam.

‘Wat is hier aan de hand?’ vroeg hij mij.

‘Kom kinderen,’ zei opa voor ik kon antwoorden. ‘Ik ga naar de groothandel om emmers te kopen. In elke box hangen we een emmer op. In de tussentijd halen jullie de grote watertank uit de schuur. Hang die achter de kleine staltractor en vul hem met water. We kunnen niet elke dag zestig paarden met de hand te drinken geven.’

Christian en ik knikten. Opa had altijd wel praktische oplossingen en hij deed tenminste gewoon iets in plaats van schreeuwen.

Kerstmis was dit jaar een treurige boel. Nadat opa emmers gekocht had en wij deze in alle boxen hadden opgehangen en met water gevuld, ging hij met oma naar oom Matthias en zijn gezin, die in de buurt van Würzburg woonden.

Voor het eerst sinds ik me kon herinneren, waren we op kerstavond alleen met ons eigen gezin. Jens had vrij, Hein en Stan, de staljongens, waren naar familie in Polen gegaan om de kerst door te brengen en daarom moesten papa, mama, Christian en ik het werk in de stallen doen. Het was al bijna half zes toen alle paarden hun avondportie hooi en krachtvoer gekregen hadden en alle wateremmers gevuld waren.

Vroeger hadden we kerstavond altijd met opa en oma gevierd, maar dit jaar zaten we met z’n vieren zwijgend aan tafel in onze woonkamer. We aten fondue, maar bijna niemand zei iets om te zorgen dat we geen ruzie kregen. De stemming was bedrukt en toen er opgeruimd moest worden, bood ik me vrijwillig aan. Het mooiste cadeau had ik van opa en oma gekregen: een nieuwe smartphone. Ik wilde er het liefst meteen mee naar mijn kamer om alles erop te installeren. Toen mijn vader om tien uur op de bank in slaap gevallen was, gaf ik Twix een wenk en verdween naar boven.

Ik appte Melike, die online was. Mijn liefste en beste vriendin! Ik had haar wel willen omhelzen, want ze appte me het nummer van Tim, dat ik meteen aan mijn contacten toevoegde.

Hi Tim, fijne kerstdagen, tikte ik met trillende vingers. Heb een nieuwe telefoon gekregen. xx E. Ik aarzelde even en drukte toen op verzenden. Met de telefoon in mijn hand ging ik op bed liggen en staarde naar het scherm. ‘Ik kan pas gaan slapen als hij geantwoord heeft,’ zei ik tegen Twix. De hond keek me vermoeid aan, geeuwde en liet zijn kop zakken.

Ik schrok wakker uit een diepe slaap en keek geërgerd om me heen. Iets ongewoons had me wakker gemaakt. Naast mijn kussen lichtte iets op. O ja natuurlijk, mijn telefoon. Ik was meteen klaarwakker. Ik had een bericht gekregen. Het was Tim! Top, schreef hij. Ik wens jou ook prettige kerstdagen.

Mijn hart klopte heftig. Hier lag ik dan, om half zes in de ochtend, gelukzalig in mijn bed. Ik kon nu echt niet meer slapen. Tim was dus ook al wakker. Zonder de staljongens en Jens en opa, zouden wij het werk in de stallen weer moeten doen. Dus ik stond op en ging vast beneden de ontbijttafel dekken. Tien voor zes. De tafel was gedekt, de koffie was klaar, maar van de rest van mijn familie was nog geen spoor te bekennen. Ik kon hier toch niet maar blijven wachten. Dan kon ik net zo goed alvast naar de paarden gaan om hooi te voeren. Zachtjes pakte ik mijn jas en stallaarzen, nam de sleutel van het haakje en liep de kou in.

Ik vond het heerlijk om zo vroeg in de stal te zijn. Robbie begroette mij vrolijk toen ik de deur opende en het licht aandeed. De paarden knipperden met hun ogen, sommige lagen nog lekker in het stro. Waar zou ik beginnen? Mijn vader had gisteravond met de voorlader in elke gang een hooibaal neergelegd. Ik ging op zoek naar een mes om de balen open te snijden. In de zadelkamer van de renstal hing er een, ik haalde het op en besloot hier maar meteen te beginnen. Als Hein en Stan het deden, zag het er altijd zo eenvoudig uit. Ik zette mijn tanden op elkaar en sneed moeizaam een hooibaal open. Hij viel uit elkaar. Nu moest ik met een hooivork bij ieder paard een portie in de box schuiven. Alleen al in de stal van de wedstrijdpaarden waren dat er twintig. Bovendien moest elk paard vers water krijgen. Ik schepte de ene emmer na de andere vol uit de ton die voor in de stal naast het solarium stond. Toen ik eindelijk alle paarden verzorgd had, was ik kletsnat van het zweet. Een derde van het werk zat erop. Maar ik wilde het niet opgeven.

Het was tien voor half acht toen ik alle paarden van water en hooi voorzien had, inclusief Fritzi en de ‘genadebrood’-paarden in de schuur. Ik deed de grote deur achter me dicht en draaide me om. Mijn hart stond bijna stil van schrik toen uit het donker een schaduw in beweging kwam. Door de bewegingsmelder flitsten de schijnwerpers meteen aan.

‘Pap!’ kon ik nog net uitbrengen. ‘Je liet me schrikken!’

Jammer. Eigenlijk had ik ook nog willen voeren voor er iemand opdook.

‘Jij mij ook,’ antwoordde papa. ‘Wat doe jij hier op dit tijdstip?’

‘Ik wilde jullie verrassen omdat het kerst is,’ gaf ik toe en bibberde in de ijskoude lucht. ‘Ik heb alle paarden al water en hooi gegeven.’

‘Echt waar? Hoe vroeg was je er dan wel niet uit?’

‘Om half zes geloof ik,’ zei ik. Voor het eerst deze week zag ik mijn vader lachen, echt lachen, met van die kleine rimpeltjes om zijn ogen. Zoals vroeger.

‘En je hebt ook al aan het ontbijt gedacht,’ hij legde zijn arm om mijn schouders, trok me tegen zich aan en drukte zelfs een kus op mijn voorhoofd. Dat had hij al zo lang niet meer gedaan, dat ik me de laatste keer niet eens meer kon herinneren. ‘Dank je wel, groot kleintje!’

Zijn stem klonk hees en ik voelde me opgelucht. De laatste tijd was het niet makkelijk geweest om papa aardig te vinden omdat hij zo onvoorspelbaar kon reageren.

‘Wat denk je ervan, zullen wij nog even snel de paarden voeren en stro verversen?’ stelde hij voor. ‘En dan kunnen we daarna in alle rust ontbijten.’

‘Klinkt goed,’ antwoordde ik. ‘Ik begin het nu wel een beetje koud te krijgen.’

Papa en ik waren een goed team. Hij duwde de voerwagen en ik schudde bij elk paard krachtvoer en haver in de trog, en we praatten een beetje over ditjes en datjes. Bij het verversen van het stro verdeelden we de taken op dezelfde manier. Om acht uur waren alle paarden verzorgd en de stalgangen keurig aangeveegd. Toen we naar huis liepen, gloorde het eerste ochtendlicht.

‘Ik hoop dat je niet meer boos op me bent dat ik Phoenix aan de familie van Ariane verkocht heb,’ mompelde papa tot mijn grote verrassing.

Ik had er eerlijk gezegd al niet meer aan gedacht, want tenslotte had ik Fritzi, maar dat kon ik natuurlijk niet zeggen. ‘Nee, ik ben niet boos,’ antwoordde ik dus. ‘Phoenix werd toch een beetje te saai voor mij.’

‘Saai?’ Mijn vader schudde geamuseerd zijn hoofd.

‘Nou ja, ik bedoel, voor Ariane is hij wel goed. Maar ik heb zelf liever een paard met wat meer pit.’

‘Is dat zo?’ Hij bleef staan en keek me nieuwsgierig aan. ‘En welk paard zou jou dan wel bevallen? Je wilt toch meedoen met de cursus?’

Morgen begon de vijfdaagse kerstvakantiecursus, die papa elk jaar gaf en die eindigde met een springwedstrijd op oudjaarsdag. De cursus was al weken volgeboekt, ruiters uit de wijde omtrek hadden zich aangemeld en er was een wachtlijst.

‘Echt? Mag dat?’ vroeg ik ongelovig.

‘Dat is een kerstcadeautje. Maar natuurlijk alleen als je er zin in hebt.’

Papa liep verder, draaide zich weer om, met zijn handen in zijn jaszakken. ‘Wat dacht je van Calvador?’

Hij zei het zo terloops alsof het heel vanzelfsprekend was dat hij mij zijn allerbeste wedstrijdpaard aanbood. Met open mond bleef ik staan.

‘Mag ik Calvador rijden?’ vroeg ik ademloos.

‘Ja, waarom niet? Hij is niet zo braaf als Phoenix, dus je kunt zeker heel wat leren.’

Zoals ik al had gedacht, sprong Christian bijna uit zijn vel van woede toen hij het nieuws hoorde. Calvador, de negenjarige Holsteiner schimmelhengst, had in het afgelopen jaar met papa heel veel wedstrijden gewonnen, waaronder de Grand Prix van Neumünster en van München. Hij was na Lagunas het tweede beste paard van de wedstrijdstal, en het was dus echt een enorme eer dat ik hem mocht rijden.

‘Waarom mag Elena Calvador rijden en ik niet?’ beklaagde hij zich meteen bij het ontbijt.

‘Omdat jij Cotopaxi en Lancelot rijdt,’ antwoordde papa onaangedaan. ‘Dat wilde je toch zelf ook graag.’

‘Ik heb het je nooit durven vragen, of ik Calvador zou mogen rijden.’

Christian wierp mij een meer dan onvriendelijke blik toe, die ik zogenaamd niet zag. Hij kon het duidelijk niet hebben dat ik ineens in de belangstelling stond in plaats van hijzelf, gewend als hij was aan aandacht. ‘Vuile slijmbal,’ siste hij in mijn oor.

Het deed me niks dus ik lachte maar een beetje.

‘Einde onderwerp,’ zei papa goed gehumeurd. ‘Mag ik nog een broodje, Susanne?’

Mijn moeder was duidelijk ook in een betere stemming dan de voorgaande dagen. Zij en papa verheugden zich op de cursus, want er zouden ook veel vrienden komen. En het bracht lekker wat op, en dat geld hadden we nu eenmaal hard nodig.

Papa vertelde mama hoe ik vanochtend in mijn eentje in de stallen had gezwoegd en het humeur van Christian daalde nu tot onder het vriespunt. Waarschijnlijk had hij Ariane en haar vrienden maar wat graag verteld dat hij Calvador mocht rijden.

Mijn telefoon trilde in mijn broekzak, geschrokken veerde ik op. Wie kon dat zijn op kerstochtend?

‘Oh, ik heb een berichtje gekregen,’ zei ik.

‘Tjonge wat spannend!’ antwoordde Christian spottend. ‘Hoe is dat nu mogelijk?’

Ik stak mijn tong uit en sprong op. We mochten aan tafel niet met onze telefoons bezig zijn van mijn moeder. Dat vond ze onbeleefd. Ik liep dus naar de gang en opende met bonkend hart het bericht. Het was niet van Tim, zoals ik had gehoopt, maar van Melike.

Ik heb het net gedaan! las ik en even begreep ik niet wat ze bedoelde. De bosgeest krijgt bezoek…

Toen schoot het me weer te binnen. De man met de woeste baard en de bijl, bij het boswachtershuis. Helemaal vergeten. Maar nu had Melike dus toch de politie gebeld.

HOOFDSTUK 18

Het nieuws dat ik in het vierde cursusuur Calvador mocht rijden, was als een lopend vuurtje rondgegaan door de stal. Om drie uur verdrongen zich meer toeschouwers dan ooit bij het hek in de grote rijhal. Mama hielp met zadelen.

‘Hopelijk doe ik niets fout,’ zei ik zeker voor de honderdste keer. ‘Dat zou mijn einde betekenen!’

Mama lachte en borstelde Calvadors sneeuwwitte staart. ‘Papa zou je nooit Calvador hebben toevertrouwd als hij er niet zeker van was dat je het kon,’ antwoordde ze. ‘En je hebt hem toch wel eens gereden.’

‘Droog gereden,’ corrigeerde ik mijn moeder. ‘Dat is wel even iets anders.’

Ik bekeek de hengst, die er heel ontspannen bij stond. Hij was een flink stuk groter dan Fritzi en ineens voelde ik me een tikje bibberig. Het veiligheidsvest dat ik van mijn vader verplicht aan moest bij springles, gaf me een onbehaaglijk gevoel. Toen was het zover. Ik nam de teugel van Calvador en leidde hem dwars door de stal naar de rijhal. Behalve ik, reden ook Melike, Ariane en Saskia, de dochter van een van papa’s wedstrijdvrienden, in deze klasse mee.

Er ging gemompel door de rijen toeschouwers toen ik de grote schimmel de hal binnen leidde. Ik was me er maar al te bewust van dat iedereen naar me keek, ook Christian en Jens, die papa aan het helpen waren op het parcours. Ik deed de stijgbeugel omlaag en mama hielp me in het zadel - en toen was er geen weg terug. Het hek werd gesloten.

De les begon. Hoewel Calvador groot en temperamentvol was, voelde hij zacht in de mond en hij reageerde heel gevoelig op elke hulp. Al na een paar rondjes merkte ik dat het geen inspanning was, maar een genoegen om dit paard te rijden. Het was knisperend koud in de rijhal, we moesten onze paarden dus zorgvuldig warm laten lopen voor we gingen springen.

In dit lesuur van de cursus stonden cavalettiwerk en springgymnastiek op het programma. Ik was Tim in gedachten intens dankbaar voor de geheime springtrainingen op de boswei, waarbij we precies hetzelfde geoefend hadden. Calvador was al een enorm verschil met Sirius, maar als ik niet zoveel met Fritzi gesprongen had, was ik nu zeker in de problemen gekomen want rijden op een pony was iets heel anders dan rijden op een paard.

Ariane keurde me tijdens de hele les geen blik waardig - het was nogal duidelijk dat ze het niet kon hebben dat ik vandaag de show stal. Haar vader zat met zijn camera op de tribune om haar te filmen tijdens het rijden. Als afsluiting liet papa ons een klein parcours springen. Eerst was Melike aan de beurt met Jasper, daarna Saskia, daarna Ariane met Phoenix. Ook bij mij lukte alles prima, dolgelukkig klopte ik de hengst op zijn hals toen we de laatste oxer overwonnen hadden.

‘Dat was echt heel goed, Elena,’ zei mijn vader en hij klonk een tikje verbaasd, alsof hij dat toch niet helemaal verwacht had. ‘Je hebt inzicht en een zachte hand.’

Ik grijnsde tevreden. Dat was precies wat Tim ook had gezegd!

Melike stond te trappelen van ongeduld. Ze had Jasper in recordtempo verzorgd, Sirius gezadeld en sprong van het ene been op het andere, terwijl ik Calvador in orde maakte. ‘Schiet nu een beetje op!’ spoorde ze me aan. ‘We moeten weg voor het donker wordt.’

Ze kon bijna niet wachten om te gaan kijken of haar telefoontje naar de politie echt gewerkt had. We hadden afgesproken dat we na de cursus met Fritzi en Sirius naar het boswachtershuis zouden rijden. Papa en mama zouden het toch niet merken dat ik er niet was, zij waren nog wel minstens tot negen uur zoet met de volgende cursus.

Melike trok die arme Sirius achter zich aan, ik sleepte Fritzi’s zadel en trens door de stal. Even later draafden we naar het bos. Veel tijd hadden we niet, tegen vijf uur zou het donker zijn. We hadden minstens twintig minuten nodig om bij het bosmeer te komen.

‘Denk je dat ze al geweest zijn?’ herhaalde Melike voor de zoveelste keer zenuwachtig.

‘Je hebt gister om negen uur gebeld,’ antwoordde ik geduldig. ‘Natuurlijk zijn ze allang geweest en zit die bosgeest lekker in de gevangenis.’

We draafden de laatste bocht om en gingen over in stap.

‘Of toch niet,’ zei Melike teleurgesteld.

Het boswachtershuis lag vredig aan de oever van het meer, licht straalde uit de ramen, als gouden vlakken weerspiegeld in het donkere wateroppervlak. Uit de schoorsteen kringelde zachtjes rook omhoog, de windstille nacht in.

‘Dat kan toch niet waar zijn!’ Mijn vriendin schudde haar hoofd. ‘De politie moet tips van burgers toch serieus onderzoeken, ook al zijn ze anoniem.’

‘Er staan auto’s op het erf,’ zag ik met adelaarsogen. ‘Kom, we moeten dichterbij zien te komen.’

We reden stapvoets naar het boswachtershuis, maar zorgden ervoor dat we in de beschutting van de bomen bleven.

‘Ik kijk of de paarden er nog staan,’ zei Melike vastbesloten en ze sprong uit het zadel, deed de teugel over Sirius’ hoofd en gaf hem aan mij.

‘Het lijkt me geen goed plan,’ zei ik zachtjes. Ik had er helemaal geen goed gevoel over, maar Melike liet zich niet tegenhouden. Met ingehouden adem keek ik vanuit de veilige verte hoe ze door de poort glipte en achter het huis verdween.

Het was doodstil in het bos. Hier en daar kraakte ergens een tak, in de verte klonk de roep van een schreeuwuil en ik huiverde. Oma zei altijd dat er iemand zou sterven als je de roep van een schreeuwuil hoorde. Fritz schraapte met zijn voorste hoef in het dorre loof. Hij hield niet van stilstaan. De uil riep weer, het klonk een beetje griezelig, alsof hij riep ‘Kom mee! Kom mee!’

Waar blééf Melike nou? Zo lang kon het toch niet duren om een blik in de schuur te werpen. Ik tuurde door de boomstammen naar het huis en even geloofde ik mijn eigen ogen niet: mijn vriendin sloop gebukt over de veranda en gluurde door een raam. Was ze levensmoe of zo?! Mijn onrust sloeg over op mijn paard want tot mijn schrik hinnikte hij ineens luid. In het doodstille bos klonk het als een fanfare.

Toen ik nog een keer goed keek, was Melike verdwenen, maar de deur was opengegaan en in de felle lichtbundel die naar buiten scheen, herkende ik de bosgeest. Naast hem stond een andere man en hij hield iets in zijn hand dat leek op een pistool. Nu hief hij het omhoog en net toen ik zeker wist dat er elk moment een schot kon vallen, vlamde er een lichtstraal op. Het was maar een zaklamp! Ik drukte me in het zadel, maar dat hielp niet veel, want Sirius’ lichte vacht lichtte in het duister op als zilver.

Snelle voetstappen naderden, ik herkende Melike die rende alsof de duivel haar op de hielen zat.

‘Hier!’ siste ik uit het kreupelhout.

Seconden later griste ze de teugel van Sirius uit mijn handen en klom in het zadel van de pony. De lichtkegel van de zaklamp zweefde tussen de bomen door. Onze paarden veroorzaakten veel lawaai, dorre bladeren en takken kraakten onder hun hoeven. Eindelijk hadden we de weg bereikt, we draafden de hoek om en het boswachtershuis was niet meer te zien.

‘Poe, ik geloof dat ik de honderd meter in zeven seconden heb gerend,’ hijgde Melike. ‘Mijn gymleraar zou trots op me zijn.’

‘Vertel snel,’ drong ik gespannen aan. ‘Wat heb je gezien?’

‘Nou, de paarden waren er in elk geval nog,’ antwoordde ze. ‘Ik heb ze met mijn telefoon gefotografeerd, als bewijs.’ We gingen over in stap.

‘Elena,’ zei Melike met trillende stem, ‘je zult niet geloven wie de man was die bij de bosgeest was.’ Ze liet een dramatische pauze vallen.

‘Maak het nou niet nog spannender.’ Ik hield het bijna niet meer uit.

‘Frederik Godschalk!’

‘Wat? Nee!’ Geschokt schudde ik mijn hoofd. ‘Dat kan niet waar zijn. Je moet je vergist hebben.’

‘Nee hoor,’ zei Melike vastberaden. ‘Ik ken hem toch. En het was zijn auto.’

Iedereen in het dorp kende Frederik Godschalk. Hij was eigenaar van een bouwbedrijf en stinkend rijk. Talloze huizen in het dorp en in de verre omtrek waren zijn eigendom. Hij stond bekend als een gulle sponsor van verschillende sportverenigingen. Ook bij de zomerwedstrijden doneerde hij altijd geld voor de Grote Prijs op Zondag.

‘Maar die Godschalk is een vriend van mijn opa,’ bedacht ik nu. ‘Die zal toch niet met die bosgeest onder een hoedje spelen?’

‘Ik heb het met eigen ogen gezien.’ Melike stak haar hand in de lucht en spreidde twee vingers. ‘Ik zweer het.’

Een tijdje reden we zwijgend door het donkere bos. De maan verlichtte de weg tussen de bomen.

Plotseling schrok ik op.

‘Er komt een auto aan!’ riep ik. ‘Ze hebben natuurlijk Fritzi horen hinniken en nu komen ze achter ons aan!’

We spoorden de paarden aan tot galop en koortsachtig bedacht ik hoe we konden ontsnappen aan onze achtervolgers. Een paar seconden later al stonden we in het felle licht van de autolampen.

‘Naar links!’ schreeuwde ik en ik trok nogal hard aan de teugels. De weg over de heide was onze enige kans, want die was voor auto’s afgesloten met een rood-witte balk. Hij kon ons daar niet volgen, zelfs niet met een terreinwagen. Ik wierp een blik over mijn schouder, net nadat we om de hindernis heengereden waren. Het leek wel of we in een akelige horrorfilm, waar mijn broer altijd zo dol op was, terechtgekomen waren, want de auto boog ook af naar links en reed zonder vaart te verminderen op de versperring af.

Nee toch! Daar had ik niet op gerekend, dat hij ons echt zou achtervolgen. Eigenlijk was ik niet eens echt van plan geweest om over de heide te rijden. Dit was niet leuk meer en ik vervloekte Melikes plan om naar het boswachtershuis te gaan. Maar uiteindelijk stopte de auto toch voor de balk. En nu wegwezen! Maar waarheen precies? Hier kende ik de weg niet zo goed, ik was maar twee of drie keer op de heide geweest met opa. In de zomer, toen zag alles er anders uit. Ergens moest hier een afslag zijn die naar de tweesprong leidde richting het boswachtershuis. Dan konden we daarvandaan de omweg langs ons trainingsveld nemen.

Fritzi vond onze ontsnapping ook niet leuk meer. Hij stampte met zijn hoeven op de grond, legde zijn oren plat als een koppige ezel en weigerde verder te gaan. In plaats daarvan draaide hij zich bliksemsnel om zijn eigen as en botste tegen Sirius die geschrokken snuivend opzij sprong. Tussen de bomen door kon ik in de verte het licht van de koplampen zien. Het licht bewoog niet. Ze wachtten ons misschien wel op, of ze stonden te overleggen hoe ze ons te pakken konden krijgen.

‘Wat doen we nu?’ Mijn stem beefde. Het huilen stond me nader dan het lachen.

‘We wachten hier tot ze wegrijden,’ antwoordde Melike.

Ineens trilde mijn telefoon, ik kromp ineen van schrik en ook Fritzi schrok van mijn reactie. Met een hand liet ik de teugels los en zocht in mijn zak naar mijn telefoon.

‘Waar zit je, slome?’ hoorde ik Christian geïrriteerd zeggen. ‘Ik moet je halen van mama, maar ik heb geen zin om het hele erf af te zoeken.’

‘Melike en ik zijn even met Fritzi en Sirius een buitenritje aan het maken.’ Ik moest mijn best doen om zo relaxed mogelijk te klinken. ‘We zijn er zo.’

‘Buitenrit? Dat is echt weer iets voor jou om dat te verzinnen,’ snoof mijn broer minachtend. ‘Ik zou maar snel hierheen komen, want anders heb je een groot probleem.’ Klik. En weg was hij. Nou ja. Nog een probleem erbij. Voor ons lag de donkere heide, achter ons wachtte de bosgeest met versterking en thuis wachtte mijn broer.

Fritzi stampte ongeduldig met zijn hoeven, drukte zich tegen Sirius aan en daardoor stootte mijn been hard tegen de boom aan.

‘Hé!’ riep Melike ineens en ze wees richting de versperring. ‘Ze gaan weg! Kom op, snel!’

We keerden onze paarden. Toen Fritzi in de gaten kreeg dat we nu in de richting van de stal reden, was hij nauwelijks meer te houden. Ik had grote moeite om hem in stap te houden tot we de versperring voorbij waren. We draafden aan. Hoewel paarden beter in het donker konden zien dan mensen, wilde ik toch geen galop riskeren.

Christian wachtte al bij het hek op ons - naast hem stond Ariane! Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik zag dat hij zijn arm om haar heen geslagen hield. Melike zag het ook.

‘Ik breng Sirius weg,’ mompelde ze. ‘Tot zo.’

‘Kijk eens aan,’ zei ik vanaf mijn paard tegen mijn broer. ‘Weer druk met een stukje klantenbinding?’

Ariane hinnikte dommig, maar Christian leek mijn grapje niet erg leuk te vinden.

‘Breng die kreupele knol nou maar weg en kom mee,’ zei hij. ‘Mama is woest.’

Ik had weinig zin in ruzie met mijn broer, liet me uit het zadel glijden en leidde Fritzi naar zijn stal. Als Ariane er niet was geweest, had ik hem misschien verteld over onze ontdekking bij het boswachtershuis, maar ik hield mijn mond en haastte me.

HOOFDSTUK 19

‘Zijn jullie daar eindelijk,’ zei mama toen ik op haar schouder tikte. ‘Honger?’

Ze stond in het ruitercafé achter de tap en schonk samen met Corinna drankjes in en wekte niet bepaald de indruk dat ze stierf van angst om mij. Christian had weer eens zwaar overdreven.

Melike en ik schepten in de keuken van het café pastasalade op twee borden en visten een paar worstjes uit een pan die op het fornuis stond. Daarna zochten we een plekje. Het was bomvol en benauwd in het kleine café, maar het was wel lekker warm. Door de grote ramen kon je alles volgen wat in de rijhal gebeurde zonder het koud te krijgen. Het laatste lesuur van de cursus was net begonnen en daarna zouden de mensen hier tot in de kleine uurtjes komen kletsen en drinken. Opa en oma waren nog niet terug, daarom was het grotere restaurant gesloten.

Melike en ik schoven uitgehongerd het eten naar binnen en spoelden het weg met veel cola. In de warmte en het licht, omgeven door lachende en pratende mensen, leek ons avontuur in het bos bijna onwerkelijk.

‘Stel je voor dat je gevallen was,’ fluisterde ik. ‘En de bosgeest had je te pakken gekregen.’

‘Of jou,’ antwoordde mijn vriendin. ‘Fritzi gooide je er bijna af.’

‘Niet waar!’ weersprak ik haar lachend, ‘al scheelde het niet veel, maar mijn knie is morgen dik.’

Ineens schoot mij iets te binnen. Ik was op slag weer serieus.

‘Wat is er?’ vroeg Melike.

‘Ik heb het stikheet.’ Ik sprong op. ‘Laten we even naar buiten gaan.’

We grepen onze jassen, deden in het voorbijgaan onze plastic borden in de afvalbak bij de deur en liepen naar buiten. In de kou voelde ik mijn gezicht gloeien.

‘Kom mee,’ ik greep Melikes arm en trok haar mee naar Jaspers box. De grote neonlampen waren al uitgeschakeld, alleen het schijnsel van de lamp bij de wasplaats verspreidde een vage gloed door de stal. We openden de box en gingen bij het paard op het stro zitten.

‘Zeg nou eindelijk eens wat er is,’ fluisterde Melike nieuwsgierig.

‘Die Godschalk,’ fluisterde ik terug, ‘dat is de vader van Tims moeder. Dat schoot me net te binnen. Tims opa!’

‘Ja, en?’ Melike keek me niet-begrijpend aan.

‘Officieel hebben hij en Tims vader ruzie, ze hebben al in geen jaren met elkaar gesproken,’ ging ik verder. ‘Maar als die Godschalk met de paardendief onder een hoedje speelt, dan zou het best kunnen dat Tims vader de gestolen paarden voor hen verkoopt.’

Melike staarde me een paar seconden sprakeloos aan.

‘We moeten Tim de foto’s laten zien die jij van de paarden gemaakt hebt,’ zei ik opgewonden. ‘Als hij ze herkent bij hen in de stal, dan hebben we een bewijs. Dan moet de politie wel wat doen. Misschien waren ze voorzichtig omdat ze iemand als Godschalk niet tegen zich in het harnas willen jagen.’

‘Tims vader een paardendief ?’ overwoog Melike hardop. ‘Ik kan het me best voorstellen. Hij heeft iets onsympathieks.’ Ik knikte.

‘Maar het is Tims vader,’ zei ze toen. ‘En hoe aardig Tim ook is, hij zal nooit iets tegen zijn eigen vader ondernemen.’

Uit de hal klonk gedempt de stem van papa. Je hoorde de hoefslag van de paarden, af en toe kletterde er een balk op de grond. Uit de omringende boxen drong het geluid door van tevreden, rustig malende paardentanden, hooi knisperde en hier en daar snoof er een paard als een strootje zijn neus kietelde. Toen hoorden we stemmen en voetstappen die dichterbij kwamen. Ik tuurde door de kier in het houtschot tussen de boxen.

‘Corinna en Engelbert,’ fluisterde ik. Corinna en haar man waren de eigenaars van De Gouden Zwaan in de hoofdstraat van het dorp. Corinna’s paard stond al jarenlang bij ons op De Merelhof gestald. Ze kon niet echt goed springen, maar ze deed het met een verbeten soort eerzucht. Ik vond Corinna wel aardig, hoewel mijn vader altijd zei dat ze de grootste roddelkont van de hele omgeving was. Als klein meisje wist ik niet wat hij daarmee bedoelde. Ik vond haar kont best wel normaal. En dat had ik ook tegen papa gezegd. Waarop hij lachend had gezegd dat het betekende dat ze vooral heel graag kletste over iedereen. Haar man was familie van de burgemeester en vond zichzelf daarom reuze belangrijk en deed altijd alsof hij de persoonlijke vertrouweling van de burgemeester was. De meeste van zijn conversaties begonnen met de woorden: ‘… laatst vertelde mijn vriend, de burgemeester dat…’ of: ‘… de burgemeester en ik vinden dat…’

De twee wandelden door de stalgang en bleven twee boxen van Corinna’s paard verwijderd stilstaan.

‘… waren pas bij ons te eten, en toen hebben ze het verteld,’ zei Corinna op halfluide toon. ‘De Weilands kunnen De Merelhof niet lang meer behouden. Dat staat zo goed als vast.’ ‘Ik weet uit betrouwbare bron,’ antwoordde Engelbert betekenisvol, ‘dat het bedrijf volgend jaar met honderd procent zekerheid bij opbod verkocht moet worden. Het water staat hun aan de lippen. Ze kunnen maar net de pacht opbrengen. Dat weet ik van mijn zwager, die werkt op de afdeling kredietverlening bij de bank.’

Melike en ik keken elkaar aan.

‘Susanne doet altijd of er geen vuiltje aan de lucht is.’ Dat was Corinna weer. ‘Een hele stal vol peperdure wedstrijdpaarden, twee grote vrachtwagens, al die nieuwe rijlaarzen… ze zouden eens wat zuiniger aan moeten doen.’

‘De stal staat helemaal vol,’ zei Engelbert, ‘wie weet wat ze met dat al dat geld uitspoken.’

‘Susanne kan ook best gaan werken, al was het maar halve dagen,’ roddelde Corinna, ‘maar daar voelt ze zich te goed voor.’

‘Ik denk dat ze half niet weten welk zwaard van Damocles boven hun hoofd hangt,’ Engelbert lachte een beetje hatelijk. ‘Eens kijken wat ze zeggen als straks het faillissement aangekondigd wordt.’

‘Of als Dijkers de boel opkoopt,’ glunderde Corinna vals. Ik voelde een hete woede in me opstijgen. Wat konden mensen toch schijnheilig zijn! Corinna deed altijd zo super vriendelijk, kletste urenlang met mama en deed alsof ze haar beste vriendin was. Waarschijnlijk probeerde ze op die manier nieuwtjes te weten te komen die ze achter tap van De Gouden Zwaan lekker kon doorvertellen. Wat een rotwijf. En Engelbert, die dikke patser. Vanmiddag nog had hij naast papa aan tafel gezeten in het ruitercafé en die grote oren van hem wijd opengesperd, begerig naar iets interessants wat hij aan zijn vriend de burgemeester kon vertellen of zijn zwager van de bank. Het liefst was ik schreeuwend opgesprongen.

‘Susanne loopt lachend rond,’ siste Corinna nu, ‘alsof ze geen zorgen heeft. Sommige mensen maken zich ook nergens druk om, die maken rustig een miljoen euro schuld en doen nog steeds alsof er niets aan de hand is.’

‘Hoe kan ze dat nou denken?’ fluisterde ik boos.

‘Ik zou geen oog meer dichtdoen, hoor!’ viel Engelbert haar nu bij.

Ik slikte. Wat wisten zij er nu van, hoe zwaar het mama viel om te doen alsof het goed ging? Ze kon toch moeilijk de hele dag met tranen in haar ogen rondlopen en tegen iedereen jammeren. Maar dat had Corinna waarschijnlijk wel fijn gevonden.

Ineens hoorde ik mijn moeders stem. ‘Oh, Engelbert en Corinna, zijn jullie hier nog,’ zei ze. ‘Hebben jullie toevallig ergens Elena en Melike gezien?’

‘Nee,’ antwoordde Corinna. ‘Hier zijn ze niet. Hoeveel lessen zijn er nog vandaag?’

‘Dit is de een na laatste,’ antwoordde mama.

‘De cursus schijnt vol te zitten,’ veinsde Engelbert interesse.

‘Ja, we zijn heel tevreden,’ zei mama. ‘Fijne avond nog.’

‘Volgeboekt!’ Corinna had gewacht tot mama weer verdwenen was. ‘Ja, dan zou ik ook tevreden zijn: acht lessen met vier ruiters, en ze krijgen het contant. Dat steken ze zo in hun zak, zonder een cent belasting te betalen.’

‘Ja, dan maakt die schuld bij de bank ook niet uit,’ zei Engelbert vals. ‘Nou, als de belastingdienst daarachter komt! Maar zulke mensen komen er altijd mee weg, en eerlijke mensen zoals wij betalen ons een ongeluk aan die belasting.’

Melike hield me vast, anders was ik nu opgesprongen.

‘Die vuile klootzakken.’ Ik trilde over mijn hele lichaam van woede.

‘Zeker weten,’ Melike knikte meelevend. ‘Ze doen alsof ze heel aardig zijn, maar achter je rug om roddelen ze wat af. Zo triest.’

‘Ik wed dat ze het heerlijk zouden vinden als De Merelhof verkocht moet worden.’ Tranen welden op in mijn ogen, zo geschokt was ik van het inzicht hoe slecht sommige mensen konden zijn. Van nu af aan zou ik de mensen die op De Merelhof kwamen met heel andere ogen bekijken. Wie van degenen, met wie mijn vader aan de bar een biertje dronk en die hem vrolijk op de schouder klopten als hij weer een moeilijke wedstrijd had gewonnen, was oprecht? Ze vonden het heerlijk om in zijn gezelschap te verkeren als zijn naam weer eens met grote letters in de krant stond of als hij op tv was. Maar in werkelijkheid waren ze jaloers. Ze zagen alleen de resultaten, de gouden bokalen en medailles, maar het werk dat erachter zat, dat zagen ze niet. De zorgen, de teleurstelling als een goed paard ziek werd of door zijn eigenaar werd weggehaald. Het hoorde er allemaal bij. Engelbert en Corinna hadden de stal verlaten. Melike en ik kropen uit de box en gingen terug naar de stalgang. Ik veegde mijn tranen van boosheid weg.

‘Ik praat helemaal nooit meer met ze, ik zweer het je.’

‘Ik ook niet.’ Melike was net zo aangeslagen als ik. ‘Denk je trouwens dat het er echt zo slecht voorstaat?’

‘Ja, ik vrees van wel,’ zei ik terneergeslagen.

Op dat moment dook mama op, aan het einde van de gang. ‘Oh, daar zijn jullie.’ Ze kwam dichterbij en haar blik viel op mijn behuilde gezicht. ‘Wat is er? Is er iets gebeurd?’

‘We hoorden toevallig een gesprek tussen Corinna en Engelbert…’ legde Melike uit.

‘En die waren zo vals!’ onderbrak ik mijn vriendin snikkend. ‘Als je eens wist wat ze allemaal gezegd hebben. Dat het onze eigen schuld is dat we De Merelhof kwijtraken, dat wij ons helemaal niet druk maken over de schulden, dat we alles erdoorheen jagen.’

Mama werd bleek. ‘Ja, dat klinkt als typisch Corinna,’ zei ze zachtjes. ‘Maak je niet druk, Elena.’ Ze legde een troostende arm om mijn schouder. ‘Laat ze kletsen. De mensen willen altijd iets te roddelen hebben. Ze zijn misschien wel jaloers, en boos dat wij niets laten merken.’

‘Maar ze doen zo schijnheilig.’ Ik veegde met mijn handpalmen langs mijn ogen. ‘Dat is zo gemeen!’

Mama zuchtte. ‘Veel mensen doen zich anders voor dan ze zijn. Maar het komt goed, Elena, wij krijgen de boel weer op de rit. En weet je waarom ik daar zo heilig in geloof ?’

‘Nee,’ mompelde ik.

‘Omdat ik vastbesloten ben het ze te bewijzen,’ zei mama. ‘En vooral mensen als Corinna en Engelbert. Daarom.’

HOOFDSTUK 20

Het nieuwe jaar was al weer twee weken oud en de school was weer begonnen. Nog nooit had ik zo verlangd naar het einde van een vakantie als dit jaar. Ik miste Tim, want in de vakantie was er geen enkele gelegenheid om hem te zien. We hadden af en toe gebeld, maar om een of andere reden vond ik het moeilijk om de juiste woorden te vinden en Tim was geen al te enthousiaste whatsapper. Ongeduldig wachtte ik op het moment dat de sneeuw zou smelten en het weer zachter zou worden, zodat we de training van Fritzi konden voortzetten.

Ik deed mijn wiskundeschrift dicht en trok mijn bureaulade open. Gister waren de papieren binnengekomen van de Ruitervereniging. Met hulp van opa had ik Fritzi ingeschreven als wedstrijdpaard en de stickers besteld die ik nodig had om hem op een toernooi aan te melden. Na lang beraad hadden Melike en ik besloten Fritzi in te schrijven als ‘Fritz Power’.

‘Fritz Power’, mompelde ik en bekeek het boekje met de stickers. Het avontuur kon beginnen! Beneden ging de huisdeur open. Snel stopte ik de papieren en het stickerboekje weer in de la.

‘En waarom vertel je me dat uitgerekend nu?’ hoorde ik papa’s stem van beneden. Hij klonk opgefokt.

Ik stond op en sloop op mijn tenen naar de deur. Sinds de jaarwisseling was het voorbij met de ogenschijnlijke harmonie. Papa’s humeur was zo ijzig als het weer en elk gesprek tussen hem en mama eindigde met ruzie.

‘Wanneer zou ik het dan moeten zeggen?’ vroeg mama. ‘Afgelopen week zat je in Verden. Voor een wedstrijd wil je niet lastiggevallen worden, maar erna wil je ook niets horen. Je laat mij voortdurend alleen met het hele gedoe zitten, je rent ervoor weg. Maar je kunt je er niet aan onttrekken, dit gaat over onze gezamenlijke toekomst.’

Ik liet me op de grond zakken en leunde met mijn hoofd tegen de deurpost.

Papa en mama maakten echt alleen nog maar ruzie, en inmiddels deden ze ook geen enkele moeite meer om even de deur dicht te doen. Dat was vroeger wel anders geweest.

‘Hoe staat het met die mensen die Genua uitgeprobeerd hebben?’ vroeg mama nu.

‘Ik ga hun toch niet een van mijn beste paarden voor een fooi verkopen omdat ik een paar waterleidingen moet laten repareren!’ explodeerde papa. ‘Elfduizend heeft die man geboden. Dat is gewoon asociaal weinig. De merrie heeft tig wedstrijden gewonnen en is kerngezond. Als ik haar dit seizoen nog kan rijden, krijg ik makkelijk het driedubbele.’ ‘Dat is wel te hopen,’ antwoordde mama koeltjes.

‘Ik moet gewoon succesvol zijn in de sport,’ schreeuwde papa ineens en het liefst had ik mijn handen tegen mijn oren gedrukt. ‘Snap je dat dan niet? Als ik alleen nog maar meedoe aan M-springen hier in de buurt, koopt geen mens meer een paard bij ons.’

‘Schreeuw niet zo tegen me,’ gaf mama terug. ‘We lopen weer achter met de pachtbetaling. De rekening van de voerhandelaar en van de hoefsmid staan ook nog open, om maar niet te spreken over die van de dierenarts. Hopelijk wil hij toch nog wel eens komen… En de familie Dijkers en Wenger hebben in de afgelopen maand geen huur betaald voor de box en ook niet voor het berijden.’

‘Dan gooien we de Wengers eruit.’

‘En de familie Dijkers ook?’

‘Mijn god nog aan toe! Ze zijn eigenaar van twee van mijn beste paarden, waarmee ik kans maak op een kwalificatie voor het Landskampioenschap!’

‘Wat hebben we aan paarden die we moeten verzorgen en berijden als we er niet voor betaald krijgen?’

‘Geld! Geld! Geld! Je praat over niets anders meer! Vroeger had je plezier in een goed paard, maar nu zit je alleen maar centen te tellen. Zorg jij nou maar gewoon dat je het geld binnenkrijgt en ga naar de bank. Ik doe mijn job: rijden. Oké?’

‘Er zit niets anders op.’ Mama’s stem klonk gelaten. ‘Laat mij maar in de puinhoop zitten, donder maar op naar je vrienden, ga daar maar lekker klagen wat voor geldbeluste heks ik ben. Iets anders doe je de laatste weken toch niet.’

‘Ben je klaar?’ vroeg papa ijzig.

Maar mama zei niets meer. Even later hoorde ik de deur in het slot vallen.

Ik wachtte nog een poosje en ging toen naar beneden. Mama stond bij het raam en staarde naar de buitenbak, die er in het schemerige januarilicht leeg en nutteloos bij lag.

‘Mam?’

Mijn moeder veegde snel met haar hand over haar ogen voor ze zich omdraaide. ‘Wat is er?’ Ze probeerde te lachen maar ik zag natuurlijk wel dat ze weer gehuild had.

‘Ik heb nagedacht,’ begon ik schuchter. ‘Fritzi wordt dit jaar vijf, hij heeft zich goed ontwikkeld en loopt helemaal niet meer mank. Als ik een paar wedstrijden met hem rijd en hij goed genoeg is, kan papa zich met hem kwalificeren voor het Landskampioenschap. Misschien kunnen we hem dan zo goed verkopen dat we in een keer van alle schulden af zijn. Wat denk je?’

Mama legde een hand op mijn schouder. Ze vocht weer met haar tranen.

‘Oh nee,’ zei ze zachtjes. ‘Fritzi is jouw paard, schatje. En dat blijft hij ook. Je vader kan best een ander paard verkopen, als hij zou wíllen…’

Dat klonk bitter, maar ik liet me niet afleiden. Ik had het plan goed doordacht, en om het uit te voeren had ik mama’s hulp nodig.

‘Ik heb Fritzi aangemeld voor een wedstrijd,’ gooide ik er toen uit.

‘Wat?’ Mama keek me verbaasd aan. ‘Hoe heb je dat gedaan? Dan moet hij toch eerst ingeschreven zijn.’

‘Dat is hij ook.’ Ik grijnsde. ‘Door mij. Opa heeft geholpen. Ik heb Fritzi ingeschreven voor een Springpaarden-B in Auringen. Dat valt tegelijk met de wedstrijd in Elz. Dus papa hoeft het niet te weten.’

‘Jij bent echt slim.’ Mama lachte weer. ‘Nou ja, waarom ook niet? Het is jouw paard en je mag wedstrijden met hem rijden als je dat wilt.’

‘Breng jij me erheen?’

‘Tuurlijk.’

Ik sprong op en vloog mama om de hals. ‘Je bent de liefste moeder van de wereld,’ fluisterde ik en ik kuste haar op haar wang. ‘Dank je wel!’ Ik liet haar los en knipoogde.

‘Maar het blijft ons geheim, toch?’

‘Beloofd!’ Ze knipoogde terug, toen schoot haar nog iets te binnen. ‘O ja, Elena.’

‘Ja?’

‘Hoe heb je haar ingeschreven? Hopelijk toch niet onder de naam Fritzi.’

‘Nee, natuurlijk niet,’ zei ik lachend. ‘Hij heet Fritz Power.’

HOOFDSTUK 21

Het was op een dinsdagmorgen, toen er iets gebeurde dat mijn vage hoop dat de haat tussen Tims familie en de mijne ooit vergeten zou zijn, de grond in werd geboord.

Papa en Jens reden in de grote hal. Christian was net klaar met zijn ene paard en haalde het volgende. Opa had me gevraagd om met Sirius mee te rijden in de beginnersgroep, omdat hij dan iemand had om vooraan te rijden.

Ik was Sirius aan het poetsen op de poetsplaats, toen er een grote donkergroene paardenvrachtwagen tussen de stallingen en de kleine rijhal door het erf op reed en daar stilhield. Nieuwsgierig keek ik door de wijd geopende deur. De auto’s van paardenhandelaar Nötzli zagen er anders uit. Maar toen ik het opschrift las op de zijkant van de vrachtwagen, stond mijn hart bijna stil van schrik. ‘Sportpaarden Jongbloed’ stond er in knalgele vette letters.

Daar kwam Christian door de stalgang aangelopen, hij was rood van woede en rende mij zo voorbij naar de hal. Ik liet mijn poetsspullen vallen en volgde hem.

‘Wat?’ zei papa en hij liet zijn paard halthouden.

‘Wat ik je zeg!’ antwoordde Christian heftig. ‘Die ouwe Jongbloed en dat pestjoch van hem. Wat moeten die hier?’ Ik slikte. Was Tim erbij? O my god.

‘Ik heb wel zo’n idee.’ Papa zuchtte diep. Tot mijn verbazing leek hij niet boos te zijn, maar gewoon diep gefrustreerd. Hij sprong uit zijn zadel en leidde Cornado achter zich aan de trainingsbaan af.

Ik bibberde over mijn hele lijf, ik was bang. Wat als papa Richard Jongbloed te lijf zou gaan, dat ze zouden gaan vechten of zo? Opa! Ik moest opa meteen halen. Die kon het ergste voorkomen. Ik rende weg en vond hem in de zadelkamer, die hij als kantoortje gebruikte.

‘Snel, opa!’ riep ik in paniek. ‘Richard Jongbloed is hier net aan komen rijden. Kun je alsjeblieft mee naar buiten komen, voordat papa en hij elkaar in de haren vliegen?’

‘Richard Jongbloed? Hier op De Merelhof ?’ Opa keek me verrast aan, maar hij aarzelde niet langer, stond op en volgde mij naar de stal van de wedstrijdpaarden.

Daar liep papa heen en weer door de stalgang, met zijn telefoon aan zijn oor, hij luisterde met een grimmig gezicht. Christian draaide zich om toen ik met opa de stal binnenkwam.

‘Hij moet paarden van de familie Dijkers ophalen,’ fluisterde hij. ‘Papa is Dijkers nu aan het bellen, maar ik geloof dat het waar is.’

‘Wat is er nou, Micha?’ riep Richard Jongbloed van buiten. ‘Ik heb niet eeuwig de tijd!’

Richard Jongbloed stond op het erf, wijdbeens, kauwgom kauwend en met de handen in de zij.

Papa stopte zijn telefoon terug in zijn zak en staarde een paar seconden met strak gezicht voor zich uit. Toen ging hij naar de staldeur. Het leek wel zo’n wildwestfilm, waarin de goede en slechte tegenover elkaar staan, voor ze gaan schieten.

‘Die paarden worden pas uit de stal gehaald als ik mijn geld gekregen heb,’ zei papa verbazingwekkend rustig.

‘Dijkers heeft mij een incasso-machtiging meegegeven,’ antwoordde Jongbloed. ‘Je hoeft alleen maar het bedrag in te vullen.’

Hij hield papa een stuk papier voor, maar mijn vader maakte geen aanstalten om het in ontvangst te nemen.

Langzaamaan begon ik te begrijpen wat zich hier afspeelde. Die gladjakker van een Dijkers had Jongbloed opgezadeld met de klus zijn paarden bij ons weg te halen, omdat hij er zelf te laf voor was. En Richard Jongbloed voerde de opdracht maar al te graag uit.

Ineens begreep ik Christians woede. Ik dacht aan Ariane, die morgen op school nog onhebbelijker en onverdraaglijker zou zijn dan anders. Ze wist gegarandeerd wat er vandaag zou gebeuren. En gegarandeerd wist Arianes familie ook wat het voor mijn vader betekende als ze de paarden, die door mijn vader waren grootgebracht en getraind, uitgerekend bij zijn aartsvijand Richard Jongbloed zouden stallen.

Omdat papa zich nog altijd niet verroerde, verzamelde ik al mijn moed. Vastbesloten liep ik langs mijn vader heen naar Tims vader.

‘Ah,’ zei hij en zijn grijns werd nog breder. ‘Die moedige kleine paardenvanger. Heeft heel wat meer ballen dan haar vader.’

Kokend van woede trok ik hem de machtiging uit zijn hand. ‘Ik ben blij dat u nu die vreselijke Ariane en haar nog irritantere familie op uw nek heeft,’ zei ik en ik zag tevreden dat de lach op zijn gezicht even bevroor. ‘Ik wens u veel plezier!’

En ik draaide me om, liep met bonkend hart en slappe knieën terug naar de stal en gaf mijn vader het papier. Hij wendde zich zonder te bedanken en zonder mij aan te kijken van de deur af.

‘Ik zal Jens informeren,’ zei hij met zijn tanden op elkaar tegen Christian. ‘Breng Almiro, Lady Gaga en Phoenix naar buiten. Zo snel mogelijk. En vergeet de paardenpaspoorten niet.’

En toen verliet hij met grote stappen de stal.

‘Dat kan toch niet zomaar,’ mompelde mijn broer verbijsterd.

Even later kwam Jens de stal ingelopen en keek verward naar Christian en opa en zelfs naar mij.

‘Wat is hier allemaal aan de hand?’ vroeg hij.

‘Haal jij Almiro en Phoenix,’ beval mijn broer, ‘dan haal ik de merrie. Maar zonder de dekens, want die zijn van ons.’

Ik keek zwijgend toe hoe ze de paarden uit de boxen haalden, de staldekens afnamen en ze naar de deur leidden.

En toen zag ik Tim. Hij stond naast zijn vader en keek alsof hij het liefst duizend kilometer weg was. Onze blikken kruisten zich kort, toen sloeg hij de ogen neer.

‘Kom op, pak die paarden,’ zei Richard Jongbloed scherp. Tim gehoorzaamde.

‘Jij zet geen voet in deze stal,’ zei Christian met een van haat vervulde stem. Hij wierp Tim de leidsels van Lady Gaga toe. ‘De halster en teugel wil ik terug hebben.’

Tim voerde de merrie naar de vrachtwagen en laadde haar in. Even later keerde hij terug met de halster en teugel. Hij vermeed mijn blik en ik liet op geen enkele manier merken dat wij elkaar iets beter kenden dan toegestaan was. Richard Jongbloed stak geen vinger uit en keek tevreden grijnzend toe hoe zijn zoon het ene paard na het andere inlaadde, Jens de halsters en leidsels gaf en van hem de drie paardenpaspoorten in ontvangst nam.

‘Hier ga je spijt van krijgen,’ siste Christian hem toe. ‘Je gaat boeten! Jij bent net zo’n klootzak als je vader!’

Tim zei niets. Hij draaide zich om en sloot in zijn eentje de zware laadklep.

‘Het was me een genoegen.’ Richard Jongbloed lachte spottend in onze richting. ‘En doe mijn hartelijke groeten aan Susanne.’

Ik zag aan mijn broer dat hij Tims vader het liefst in het gezicht gespuugd had, maar hij hield zich in. Een paar seconden later dreunde de motor van de vrachtwagen en rolde het voertuig langzaam het erf af. Einde nachtmerrie. De nederlaag was compleet. Nu liet Christian zijn frustratie en boosheid de vrije loop. Hij vloekte en schold, trapte kwaad tegen de kleine ladder die we gebruikten om op te staan als we de manen van de paarden invlochten. Het ding vloog kletterend de stal door en de paarden schrokken op in hun boxen.

‘Houd daarmee op!’ Papa verscheen in de staldeur. Hij gaf Jens en Christian aanwijzingen welke paarden in de lege boxen gestald moesten worden. Zonder nog maar een woord aan de gebeurtenissen te wijden, ging hij over tot de orde van de dag. Opa en mij keurde hij helemaal geen blik waardig.

‘Kom, Elena.’ Opa legde een arm om mijn schouder. ‘De les begint zo.’

Ik wankelde naast hem, ik was in shock. Want nu pas drong echt tot me door wat de reikwijdte van deze gebeurtenis was. Christians haat voor Tim was in de laatste minuten verhonderdvoudigd. Ik kon Tim wel vergeten. Er zat niets anders op. Ik moest hem uit mijn hoofd zetten. Voor eens en altijd. Hij was de zoon van onze vijand en er was helemaal niets wat daar verandering in kon brengen.

Wees niet boos op mij, please, las ik. Ik kan er niets aan doen. Ik moet straks met mijn vader mee naar jullie om de paarden van Dijkers op te halen. X, Tim.

Hij had het berichtje om 14.12 uur geschreven, maar ik had het niet gezien omdat ik mijn telefoon op mijn bureau had laten liggen. Tim had me vooraf gewaarschuwd! Hoe kon ik boos op hem zijn? Hij moest toch ook maar gewoon doen wat zijn vader zei, net zoals Christian en ik ook moesten gehoorzamen.

‘Elena-Marie!’

Ik kromp ineen toen ik papa’s stem hoorde en schoof mijn telefoon snel onder mijn kussen. Het was een heel slecht teken dat hij mij bij mijn volledige naam riep.

‘Kom naar beneden!’

Het was geen goed plan om hem te laten wachten, dus ik sprong van mijn bed en rende de trap af. Papa stond in de gang, met rijlaarzen en jack aan en hij zag er furieus uit.

‘Ik wil je even iets zeggen,’ begon hij driftig. ‘Er zijn heel goede redenen waarom wij niets met de familie Jongbloed te maken willen hebben. Dat is je bekend toch?’

Ik slikte en knikte. Hij zag er niet uit alsof hij mij een complimentje ging geven voor het feit dat ik de machtiging van Richard Jongbloed had aangenomen.

‘En je begrijpt dat ik van jou en Christian verwacht dat jullie je verre houden van eenieder die Jongbloed heet. Ik zeg niet zomaar wat, ik meen het voor honderd procent.’

O my god. Wist hij iets over de trainingen van Tim en mij? Had hij het nu al ontdekt? Ik kreeg het afwisselend warm en koud. Mama verscheen in de deuropening van het kantoortje.

‘Hoe haal je het dan in je hoofd om tijdens een wedstrijd met Tim Jongbloed aan een tafeltje te gaan zitten en gezellig samen te praten?’

Christian had me dus verlinkt, die rotzak. Maar ik verzoende me er snel mee, want het had veel en veel erger gekund. ‘Ik had een paard weten te vangen dat was losgebroken en rondrende over de parkeerplaats,’ bracht ik in als verdediging. En het was tenslotte ook de waarheid. ‘Ik wist niet dat het een paard van Jongbloed was.’

‘Maar toen je het wel wist, heb je toch de uitnodiging van die jongen aangenomen om een colaatje te drinken,’ verweet papa mij. ‘Kun je dat misschien ook even uitleggen?’

Ja, waarom? Omdat ik hem leuk vond. Omdat hij het zo aardig vroeg. Omdat ik geen flauw idee had waar die achterlijke familievete vandaan kwam. En omdat ik persoonlijk helemaal niets tegen Tim Jongbloed had.

‘Sorry,’ zei ik zachtjes. ‘Ik weet het. Ik heb er gewoon helemaal niet bij nagedacht, tot Christian ineens opdook.’

Wat zou er wel niet gebeuren als mijn vader ooit te weten kwam dat Tim hier ook op De Merelhof geweest was, en dat we elkaar regelmatig stiekem zagen, als hij van een stom colaatje al zo’n probleem maakte?

‘Je hebt er niet bij nagedacht. Aha. En toen je te lui was om op de volgende bus te wachten, en gewoon instapte in die auto, toen dacht je zeker ook niet na.’ Zonder waarschuwing schreeuwde hij nu zo hard dat de ruiten bijna trilden. ‘En toen je me passeerde en die machtiging uit de hand van die vent trok, hoewel ik drie seconden eerder met Dijkers had afgesproken dat hij me het geld contant zou brengen, toen dacht je zeker ook even niet na? Wanneer verdomme ga je dan wel eens een keer die hersens van je gebruiken?!’ Ik werd rood, maar tegelijk was ik nu net zo woedend als hij. Ik had hem alleen maar willen helpen en als dank werd ik afgeblaft. Dat was echt oneerlijk. Hulpzoekend keek ik naar mama, maar ze zei niets en stond daar alleen maar. Lekker dan.

‘Misschien als je me dan tenminste eindelijk eens vertelt waarom ik de Jongbloeds moet haten!’ schreeuwde ik dus terug.

Papa staarde me aan en ik verwachtte dat hij me nu voor het eerst in mijn leven een draai om de oren zou geven.

‘Jij hoeft niemand te haten,’ zei hij op normale toon maar met een stem zo koud als de noordpool, ‘maar je praat gewoon niet met ze, je drinkt geen cola en je accepteert ook geen lift. Dat is meer dan genoeg voor mij. Hebben we een afspraak?’

Ik wist dat ik nu maar beter mijn mond kon houden. Ik knikte, hoewel ik bijna moest huilen en mijn keel dichtzat. ‘Wegwezen, naar je kamer,’ voegde papa me nog toe. ‘Ik wil je vandaag niet meer zien.’

Als de bliksem draaide ik me om, rende de trap op en verdween in mijn kamer. Ik wierp me op mijn bed, begroef mijn gezicht in mijn kussen en liet mijn tranen de vrije loop. Nog nooit van mijn leven had ik me zo ellendig gevoeld, zo vernederd en zo verschrikkelijk onrechtvaardig behandeld! Ik huilde en huilde, tot ik geen tranen meer overhad en er alleen nog droge snikken kwamen. Vanonder mijn kussen klonk een ping. Ik pakte mijn telefoon en zag dat ik een berichtje had van Tim.

We moeten elkaar morgen zien, Elena! Ook als we niet kunnen trainen, kom dan toch om drie uur naar de wei, las ik met kloppend hart. Ik moet je zoveel uitleggen en het spijt me allemaal zo.

Ach Tim. Ik zuchtte en moest tegelijk lachen. Als mijn vader niet zo geschreeuwd had en me ter plekke had uitgelegd wat het probleem was tussen ons en de Jongbloeds, had ik hem misschien wel geschreven dat we elkaar maar niet meer moesten zien. Maar nu piekerde ik daar niet over. Tim had zeker weten helemaal niets te maken met die ‘goede redenen’ om de Jongbloeds te haten. Redenen die noch papa noch mama ons wilden vertellen. Ik wilde Tim zien. Morgen om drie uur, ik zal er zijn, xxx Elena, tikte ik dus en drukte op verzenden.

‘Eigen schuld dikke bult,’ zei ik tegen mezelf. ‘En voor deze keer heb ik er goed over nagedacht.’

HOOFDSTUK 22

De kust was veilig. Papa was met Christian ergens naartoe gereden, om paarden te beoordelen, Puistenpad had zijn vrije middag en mama was zoals elke woensdag bij een vriendin die een uurtje bij ons vandaan woonde. Melike kon vandaag niet mee omdat ze les had tot drie uur, maar ik had haar natuurlijk uitvoerig bericht over wat er allemaal was gebeurd.

Nadat ik bij oma geluncht had en snel het belangrijkste huiswerk afgeraffeld had, rende ik naar de stal om Fritzi te zadelen. Toen ik de staldeur opende, hoorde ik stemmen en gerommel uit de voorste zadelkamer van de lange stal. Verderop, aan het einde van de stalgang, was Viola Keizer bezig om haar bruine hengst Kasimir transport beenbeschermers om te doen, Laura haalde net haar paard uit de box en op het erf was iemand een vrachtauto met trailer aan het inparkeren. Ik voelde meteen dat er iets aan de hand was. Het was ongewoon druk voor dit tijdstip van de dag.

‘Is Weiland weg?’ hoorde ik meteen daarop de krakende stem van Engelbert, als bevestiging van mijn onbestemde vermoedens.

‘Ik ben hem een uur geleden tegengekomen,’ antwoordde Corinna. ‘Met Christian in de auto. En Susanne is er ook niet, zoals altijd op woensdag.’

Ze lachte spottend en ik balde boos mijn vuisten.

‘Laten we toch maar een beetje opschieten. Ik heb geen zin om ze alsnog tegen het lijf te lopen.’ Engelbert duwde hijgend een kruiwagen die zwaarbeladen was met een poetskist, zadeltuig, dekens en andere spullen. Hij liep rood aan toen hij mij zag. Corinna sleepte een zak met dekens mee en onder haar arm klemde ze een longeerzweep.

‘Hallo,’ zei ik, ‘wat zijn jullie aan het doen?’

‘Eh… we rijden zo meteen naar een cursus.’ Corinna was duidelijk verlegen. ‘In Neuberg.’

Met fris gereinigde dekens, longeerzweep en allerlei spullen die normaal gesproken in haar kast lagen? Ik had het idee dat ze van plan waren om hun paarden weg te halen. Daarom wilden ze natuurlijk liever niet papa, Christian, Jens of mama tegenkomen. Niet dat ik het erg vond om van die suffe Engelbert of die achterbakse Corinna af te zijn, maar lege boxen brachten geen geld op.

‘En Laura en Viola rijden ook mee?’ vroeg ik schijnheilig.

‘Ja, klopt,’ Corinna haastte zich om langs mij heen te lopen. ‘Ik heb het je vader van tevoren gemeld hoor.’

‘En heb je hem ook gezegd dat je je paard weghaalt bij ons?’ Corinna bleef stokstijf stilstaan. Toen draaide ze zich om. ‘Hoe kom je daar bij?’ lachte ze nerveus.

‘Omdat je je kast uitgeruimd hebt,’ antwoordde ik. ‘Al ben ik pas dertien, ik ben niet helemaal gek natuurlijk.’

Nog voor Corinna iets kon zeggen, draaide ik me om en rende de stal uit. Ik vroeg me af of ik papa moest bellen en hem vertellen wat zich hier afspeelde. Maar ik besloot het niet te doen. Hij zou het vroeg genoeg merken. Eigen schuld, want hij was zomaar weggereden en dacht nergens aan.

Ik haalde Fritzi uit zijn box, krabde zijn hoeven uit en leidde hem het erf op. Verderop probeerden Viola en haar dochter met hulp van Engelbert hun paarden in te laden. Dat zou nog wel een tijdje duren. Normaal gesproken hielpen papa of Jens daar altijd mee, want Viola was diep in haar hart bang voor haar paarden en keek liever vanuit de verte toe.

Ik singelde na, trok de stijgbeugel omlaag en klom in het zadel. Het was een koele dag, de lucht was bewolkt. Het zou snel gaan regenen. Ik vermeed Engelbert, Corinna, Laura en Viola en nam de weg tussen de twee weilanden door naar het bos. Fritzi danste en maakte een overmoedige bokkensprong. Het was al weer een tijdje geleden dat we buiten gereden hadden en hij blaakte van energie. Ik liet hem het hele stuk tot de weide bij het stenen kruis in draf of galop gaan, en hij had er plezier in.

Tim was er al toen ik de weide opreed. Zijn brommer stond tegen een boomstam die we de weide in gesleept hadden, en hij was bezig een hindernis om te bouwen.

‘Hallo!’ riep ik en ik zwaaide naar hem.

‘Hoi!’ Tim richtte zich op en lachte blij. ‘Je bent tot op de seconde op tijd.’

Ik liet Fritzi naast hem halthouden en gleed uit het zadel. Toen ik Tims gezicht van dichtbij zag, schrok ik. Zijn linker oog was opgezwollen en op zijn linker jukbeen was een duidelijke blauwe plek te zien.

‘Wat is er met je gezicht gebeurd?’ vroeg ik ontsteld.

‘Oh, het ziet er erger uit dan het is,’ wuifde hij het weg, ‘mijn vader.’

‘Wat?! Heeft je vader je geslagen?’

‘Dat is niet de eerste keer,’ zei Tim. ‘En vast ook niet de laatste.’

Ik was verbijsterd.

‘Eerst heeft hij mij gister op weg naar huis een dreun gegeven, omdat ik het waagde tegen hem te zeggen dat het nogal een achterbakse actie van hem was om gewoon die paarden bij jullie weg te halen. En toen kreeg ik er thuis nog een, in de stal.’

‘Dat heb je gezegd?’ vroeg ik verbaasd.

‘Ja.’ Tim zuchtte. ‘Het is gewoon een rotstreek van mijn vader. Hij wil die paarden helemaal niet, hij heeft echt geen zin om ze te rijden op wedstrijden. Thuis moet ik ze trouwens sowieso rijden. Alsof ik nog geen werk genoeg heb.’

Zo bitter had Tim nog nooit geklonken en mijn vraag of hij ons wilde helpen met het bewijs tegen de paardendieven in het boswachtershuis, liet ik maar achterwege. Hij had inderdaad wel genoeg op zijn bordje. Ik had echt medelijden met hem. Hij was pas vijftien, en naast zijn schoolwerk moest hij werken als een volwassene en dan kreeg hij ook nog klappen van zijn vader.

‘Wat zegt je moeder ervan?’ durfde ik te vragen.

‘Die is allang blij dat ze ze zelf niet krijgt.’ Tim snoof verachtelijk. We zwegen allebei een moment.

Tim keek op en lachte weer. ‘Het was echt master hoe jij gister die bankoverschrijving uit de hand van mijn vader trok. Hij was sprakeloos.’

‘Hmm.’ Ik zette mijn cap af en bond mijn staart opnieuw vast. ‘Mijn vader vond het helaas iets minder. Hij flipte totaal en ging toch tekeer tegen me! Ik zweer het je. Christian had hem namelijk doorgebriefd dat wij samen een colaatje gedronken hadden, weet je wel, tijdens die wedstrijd.’

‘Shit,’ zei Tim en zijn gezichtsuitdrukking werd donker. ‘En dat ik uitgerekend die paarden moest halen. Je broer haat me nu nog meer dan eerst. Maar aan de andere kant, wat kan ik eraan doen?’

‘Niets,’ antwoordde ik. ‘Wij kunnen hier allebei helemaal niets mee. Als mijn vader zou weten dat ik stiekem met je afspreek, sluit hij mij voor eeuwig op in de kelder.’

‘Nou, dat zal bij mij niet anders zijn,’ Tim schudde zijn hoofd.

Wat was het hopeloos!

‘Maar het kan mij trouwens niks schelen of ze nou vijanden zijn of niet,’ ging Tim verder. ‘Ik laat me niet tegenhouden om met jou af te spreken.’

Ik voelde hoe mijn hart tekeerging. Tim riskeerde minstens zoveel ellende als ik, misschien nog wel meer, en toch trotseerde hij weer en wind om op zijn brommer hierheen te komen om mij te zien. Niet omdat hij zo graag er even uit wilde zijn, maar omdat hij… hier stokten mijn gedachten. Ik durfde niet verder te denken.

Tim was echt de leukste jongen die ik ooit ontmoet had. Hij was waanzinnig knap. En het leukste was dat hij dat zelf niet echt in de gaten had, hij was zo normaal en helemaal geen opschepper zoals veel andere jongens op school of op wedstrijden. En nu stond ik hier. Alleen met hem. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en stak een hand uit en streelde over zijn wang.

Hij hief zijn hoofd op. Ineens sloeg hij zijn armen om me heen en drukte zijn gezicht tegen het mijne.

‘Lieve Elena,’ fluisterde hij en ik voelde dat hij over de hele situatie net zo vertwijfeld was als ik zelf. ‘Waarom moet alles zo ingewikkeld zijn?’

Even zo plotseling als hij mij omhelsd had, liet hij me ook weer los. ‘Ik geloof dat Fritzi het een beetje saai begint te vinden,’ zei hij verlegen en hij durfde me niet aan te kijken. ‘De bodem is oké, zullen we een paar sprongen maken?’

‘Tuurlijk,’ wist ik uit te brengen. Ik was compleet in de war en voelde me bibberig. Tim had me omhelsd!

Op een of andere manier lukte het me toch in het zadel te klimmen, ik reed een paar rondjes in stap om de weide, daarna draafde ik aan. Het miezerde intussen een beetje maar het kon mij niet deren. Al had ik in het ergste onweer moeten rijden, als ik maar met Tim kon zijn!

Na een minuut of tien maakte ik de eerste sprong met Fritzi. Tim had een oefening opgebouwd op de weide. In-uitjes, galopbalken op de grond en aan het eind een kleine oxer. Ik kende dit soort parcoursen van mijn vader en ik bedacht weer hoe goed Tim en ik bij elkaar pasten. We kwamen allebei uit een familie van springruiters, we hadden van jongs af aan gezien hoe onze vaders met de jonge paarden werkten. We overvroegen Fritzi nooit en we bouwden ook geen overdreven hoge hindernissen op. Fritzi moest gewoon plezier hebben in het springen en dat had hij!

‘Ik denk dat het zo voor vandaag wel genoeg is!’ riep Tim toen ik het kleine parcours voor de derde keer gesprongen had. Lachend en ademloos liet ik Fritzi uitstappen en klopte hem op de hals.

‘Hij wordt steeds beter,’ straalde ik.

‘Klopt. En jij hebt zelf ook vorderingen gemaakt,’ bevestigde Tim. ‘Ik ben echt trots op jullie allebei.’

We keken elkaar lachend aan, maar toen wierp Tim een blik op zijn horloge. ‘Ik moet echt gaan,’ zei hij. ‘Het is al kwart over vier. Ik heb gezegd dat ik naar bijles moest.’

Ons gezamenlijke uur was dus alweer voorbij en zoals elke keer was ik ook vandaag bang dat dit misschien wel de laatste keer geweest was. Iemand kon het parcours ontdekken en het bij de boswachter melden, of papa kon Fritzi van me afnemen om hem zelf te gaan rijden.

Diep in gedachten verzonken ging ik op weg naar huis en ik merkte pas midden in het bos dat Fritzi zelf een kortere weg was ingeslagen, de weg die langs het boswachtershuis kwam.

‘Maakt het ook uit,’ mompelde ik. Ik had geen zin om terug te gaan. Hoe sneller ik thuis was, hoe beter.

Na tien minuten zag ik het boswachtershuis, en wat ik nog meer zag was de zilverkleurige Mercedes op het erf, die ik intussen goed kende. Frederik Godschalk was weer bij de bosgeest op bezoek! Hoe kon hij opa’s vriend zijn, de gulle sponsor van de voetbalvereniging en tegelijk medeplichtig aan paardendiefstal? Ik naderde het huis en hield Fritzi een beetje in. Besluiteloos wachtte ik, en net toen ik Fritzi wilde keren, galmde er een hartverscheurende schreeuw van pijn door het bos. Ik zat verstard in het zadel. Er klonk nog een kreet vanachter de geopende vensters van het boswachtershuis, gevolgd door een verschrikkelijk gekreun. O my god, wat gebeurde daar allemaal? Er was een mens in nood - ik kon onmogelijk doorrijden en doen alsof er niets aan de hand was!

Door het lage struikgewas reed ik een rondje om het huis, stapte af en bond Fritzi aan de paal van de kleine tuinpoort die meteen uitkwam op het bos. Ik sloop over het verwilderde erf en zag op het laatste moment de diepe rechthoekige kuil die ineens als een gapend gat opdook voor mijn voeten. Een graf! Iemand had hier een graf gegraven; de schop lag er nog geen twee meter vandaan bij een boomstam. Ik slikte nerveus. Wilde de bosgeest Frederik Godschalk soms iets aandoen en hem hier begraven?! Dit was te eng…

Ik liep voorzichtig verder en wierp een blik in de stal. Er waren maar twee boxen bezet. Waar waren de andere paarden? Bij Tims vader? Zou Melike gelijk hebben? Ik ging de hoek om en stapte zo zacht mogelijk de drie treden van de veranda op. Het hout kraakte onder mijn voeten. Meteen bleef ik stokstijf staan en hield mijn adem in. Maar in het huis gebeurde niets. Gebukt sloop ik verder, tot ik bij het raam was aangekomen. Langzaam richtte ik me op en gluurde door het venster. En wat ik daar zag, deed het bloed in mijn aderen stollen…

HOOFDSTUK 23

Frederik Godschalk lag met zijn bovenlijf ontbloot op een tafel in het midden van de kleine ruimte. Hij had zijn ogen gesloten, zijn gezicht was vertrokken van de pijn en dat was ook geen wonder aangezien de bosgeest zijn arm met twee handen vasthield en in zo’n rare bocht boog dat zelfs ik naar adem moest happen. Ik draaide me om en drukte mijn rug tegen de muur. Weer stootte Godschalk een vreselijke hijgende kreet uit. Was moest ik nu doen? Die bebaarde bosgeest zou hem doden en dan in dat graf gooien aan de rand van het bos! Mijn telefoon lag in mijn bureaulade en met dit weer was er in de verre omtrek geen levende ziel te bekennen in het bos. Ik kon het toch niet laten gebeuren dat er voor mijn ogen iemand vermoord werd, maar als de bosgeest me zag, was ik misschien mijn leven ook niet meer zeker. Mijn gedachten raasden door mijn hoofd.

Uit het huis drong weer een schreeuw door, gevolgd door zo’n onmenselijk gekreun, dat ik acuut kippenvel op mijn rug kreeg. Als het me zou lukken de bosgeest uit het huis te lokken, dan kon Godschalk misschien vluchten. Ik kon redelijk hard rennen, bij de laatste sportdag had ik de honderd meter in 12,8 seconden afgelegd. Vastbesloten balde ik mijn handen tot vuisten, haalde diep adem en wendde me weer naar het raam. De bosgeest had nu het hoofd van Frederik Godschalk vast en draaide het eerst naar links en toen hardhandig naar rechts. Hij zou zijn nek breken als ik nu niets deed.

‘Stop daarmee!’ schreeuwde ik en ik bonkte met mijn vuist op het raam. ‘Ik haal de politie!’

De bosgeest liet zijn slachtoffer los, draaide zich om en keek mij met zijn intens donkere ogen aan. Stom, nu had hij mij gezien. Ik rende weg, zo snel mogelijk. Achter me vloog de deur open, hij knalde tegen de muur en fel licht flitste over de veranda.

En toen ging alles bliksemsnel. In mijn paniek om weg te komen, miste ik de laatste trede van het trappetje van de veranda en ik struikelde. Een helse pijn schoot door mijn enkel. Achter me hoorde ik voetstappen het trapje aflopen. Groot en bebaard stond daar de bosgeest voor me. Ik kwam overeind, vluchtte hinkend verder, wat natuurlijk totaal zinloos was. Mijn hart ging tekeer en het zweet brak me uit. ‘Jij was hier al eens eerder,’ zei hij en zijn diepe stem klonk dreigend. ‘Wacht even!’

Ik piekerde er niet over! Hijgend van angst strompelde ik verder. Waarom pakte hij me niet? Het was voor hem een makkie om me in te halen. Plotseling gleed ik uit en viel op de harde grond. Mijn vingers groeven in de zwarte aarde en ik besefte wat hij van plan was. Het vers gegraven graf was nog geen vijf meter van me vandaan. Makkelijker had ik het de bosgeest niet kunnen maken! Hij hoefde me er alleen maar in te duwen, het dicht te scheppen, Fritzi aan zijn paardendief-collega te geven en niemand zou ooit weten wat er met mij gebeurd was. Plotseling stroomden de hete tranen langs mijn wangen. Ik dacht aan papa en mama, die gek van angst en verdriet zouden zijn, ik dacht aan Melike… en ik dacht aan Tim!

‘Alstublieft, dood me niet!’ snikte ik. Bevend kromp ik in elkaar en sloot mijn ogen toen hij zich over me heen boog. ‘Rustig maar. Ik doe je niets.’

Ik keek de bosgeest vervuld van angst aan. Mijn hart klopte in mijn keel, ik beefde over mijn hele lichaam. Ik zag de regen gestaag vallen in het doordringende licht van de schijnwerper die het erf verlichtte.

‘Kom, sta op!’ De bosgeest reikte mij zijn hand. ‘Je wordt nog verkouden als je hier in de regen blijft liggen.’

Ik schoof mezelf in de richting van de poort, maar mijn voet deed zo vreselijk zeer dat ik naar adem hapte.

‘Ik doe je niets,’ verzekerde de bosgeest me. ‘Nou, kom!’

Aarzelend greep ik zijn uitgestrekte hand vast en liet me omhoog trekken. Met een kreet van pijn zakte ik weer neer. En voor ik me kon verweren, tilde de bosgeest me op en droeg me door de stromende regen naar het huis, alsof ik niet meer woog dan een veertje. Ik kneep mijn ogen dicht en vroeg me af of ik niet weer droomde. Er kraakte hout, ik hoorde zachte voetstappen en eindelijk durfde ik mijn ogen open te doen. Voor de deuropening op de veranda stond Frederik Godschalk. Zijn witte haar lichtte op in het schijnsel van de lamp.

‘Zet me maar neer,’ mompelde ik opgelaten.

De bosgeest bleef staan en zette me weer op mijn voeten.

‘Au!’ Op mijn rechtervoet kon ik echt niet staan.

‘Je hebt je enkel verstuikt toen je net viel,’ zei de bosgeest achter me.

Ik durfde hem niet aan te kijken. Nog altijd trilde ik als een espenblaadje.

‘Vertel eens, wat doe jij hier in je eentje in het bos?’ vroeg Frederik Godschalk nu en hij keek me onderzoekend aan. ‘En waarom riep je dat je de politie wilde halen?’

‘Ik… ik hoorde schreeuwen,’ fluisterde ik. ‘En… toen keek ik door het raam… ik dacht hij u wilde vermoorden.’

Tot mijn verbazing begon hij heel hard te lachen. Ik knipperde in het felle licht en begreep er niets meer van. Hoe kon hij hier zo nonchalant staan te lachen, terwijl die bosgeest zojuist had geprobeerd hem te vermoorden? Wist hij dan niets van het graf daarbuiten?

‘Nou, kom in elk geval eerst maar eens binnen,’ zei Tims opa. ‘Je bent helemaal doorweekt.’

In het huis van de paardendief ? In geen geval! Maar vluchten kon ik ook niet meer, ik kon alleen maar hopen op medelijden.

‘Nee,’ piepte ik, ‘ik moet naar huis.’

‘Hoe wilde je dat doen? Je kunt amper lopen.’

‘Mijn… paard staat daar buiten,’ fluisterde ik en nu durfde ik voor het eerst op te kijken.

‘Lajos, wat zeg je me daarvan?’ De hele situatie scheen Frederik Godschalk, wiens leven ik zo heldhaftig had gered, kostelijk te amuseren. Hij lachte en lachte en van schaamte was ik het liefst door de grond gezakt. Maar mijn moed keerde terug, in elk geval een beetje ervan.

‘Ik heb daar achter een vers gegraven graf gezien,’ verdedigde ik me koppig. ‘En u schreeuwde alsof u afgeslacht werd. Ik dacht, als er hier paarden verborgen worden gehouden, dan is hij ook in staat om iemand te vermoorden.’ De bosgeest, die door Tims opa Lajos genoemd werd, zuchtte diep en schudde zijn hoofd. Hij lachte niet. Integendeel, hij zag er een beetje treurig uit.

‘Gestolen paarden?’ vroeg Godschalk en hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Dat moet je echt even uitleggen. Kom binnen.’

Omdat ik toch geen kans maakte om te vluchten, gaf ik me maar gewonnen en strompelde de mannen voorbij het huis in.

‘Waar staat je paard?’ vroeg de bosgeest, die er van dichtbij en in het licht eigenlijk helemaal niet zo griezelig uitzag. Hij was ook lang zo oud niet als ik had gedacht.

‘Achter, bij het kleine poortje.’

‘Ik breng hem naar de stal en dan kijk ik naar die voet van je.’ Hij wendde zich al naar de deur.

‘Nee!’ riep ik. ‘Fritzi laat zich niet door vreemden meenemen en al helemaal niet door mannen.’

‘Laat Lajos nu maar,’ zei Tims opa. ‘Kom, ga zitten en trek die laars uit.’

Onzeker ging ik op een stoel zitten, opende de sluiting van mijn chap en trok mijn rijlaars uit. Het deed ongelofelijk zeer. De bosgeest was naar buiten gegaan en vol angst wachtte ik op een schreeuw en wild gehinnik van Fritzi. Maar het bleef stil.

‘Weet je,’ meneer Godschalk liet zich met een zucht zakken op de andere stoel, ‘je hebt het allemaal verkeerd begrepen. Lajos heeft een heel bijzonder talent. Hij kan de botten van paarden en mensen rechtzetten en helen als ze pijn hebben. En dat heeft hij zojuist ook bij mij gedaan. Met dit natte weer kan ik niet slapen van de jicht en Lajos helpt mij daarbij. Honderd keer beter dan een arts met injecties of pillen.’

Ik zat daar als een verzopen kat en liet beschaamd mijn hoofd zakken. Melike en ik hadden echt alles totaal verkeerd begrepen. Meneer Godschalk vertelde dat mensen van heinde en verre met hun paarden naar Lajos kwamen, wanneer de standaardmedicijnen niet meer hielpen. Lajos met de gouden handen was hun laatste hoop en een geheime tip.

‘Maar waarom houdt hij zich hier schuil in het bos?’ waagde ik te vragen.

‘Hij verschuilt zich toch niet.’ Frederik Godschalk schudde zijn hoofd. ‘Ik ken hem nog van vroeger, toen hij hier woonde. Het boswachtershuis is van mij en ik heb het aan hem verhuurd zodat hij hier kan wonen en werken tot hij iets beters vindt.’

Dat maakte alles nog pijnlijker.

De deur ging open, de bosgeest was terug. Zijn woeste zwarte haren waren kletsnat.

‘Hoe is het met Fritzi?’ vroeg ik, ‘liet hij zich aanraken?’

‘Elk paard laat zich door mij aanraken,’ antwoordde de bosgeest en hij lachte kort. ‘Ik heb hem in een box gezet. Laat mij nu die voet maar eens zien.’ Hij knielde voor me neer en nam mijn rechtervoet in zijn hand. ‘Alleen maar een beetje ontwricht,’ zei hij zachtjes en hij keek omhoog.

Ik had hem totaal verkeerd ingeschat. Van dichtbij was hij echt niet griezelig, zijn donkere ogen waren zelfs heel vriendelijk.

‘Als je even je tanden op elkaar zet, zet ik je voet weer goed.’ Ik sloot mijn ogen. ‘Krak’ hoorde ik en voor ik ‘au’ kon roepen, was de pijn weg.

‘Dank u wel,’ fluisterde ik en ik bewoog mijn voet heen en weer.

‘Graag gedaan.’ De bosgeest stond op.

‘Het spijt me zo, ik dacht dat u… een paardendief was. En dat u meneer Godschalk wilde vermoorden en in dat graf begraven.’

Er gleed een klein lachje over het gezicht van de bosgeest. ‘Als ik er eens goed over nadenk, begrijp ik eigenlijk wel dat het allemaal een verdachte indruk maakt.’ Hij bekeek me nadenkend en hield zijn hoofd een beetje scheef. ‘Je bent hier al eerder geweest hè? Met een ander meisje dat op een witte pony reed, klopt dat?’

‘Ja.’

‘Waar ken jij mij eigenlijk van?’ mengde meneer Godschalk zich nu ook in het gesprek. ‘Je hebt je naam nog niet verklapt.’

‘Ik heet Elena. Elena-Marie Weiland.’

De bosgeest verstarde en keek me bevreemd aan.

‘Weiland?’ vroeg hij alsof hij het zeker wilde weten, ‘van De Merelhof in Steinau?’

‘Dan ben je dus de kleindochter van Ludwig,’ zei Frederik Godschalk.

Ik knikte en merkte de snelle blik op die de bosgeest en meneer Godschalk uitwisselden.

‘Hoezo?’ vroeg ik.

‘Ach, zomaar.’ De bosgeest lachte weer.

‘Dan begin ik het allemaal wel zo’n beetje te begrijpen. Dan heb je aan deze jongedame ook het bezoekje te danken van de politie,’ zei Tims opa tegen de bosgeest. O nee, Lajos, verbeterde ik mezelf in gedachten.

Wat een gênante vertoning. Als ik op een of andere manier in rook kon opgaan, dan had ik dat nu graag gedaan. Maar ik gaf alles toe, gevolgd door een ietwat verwarrende verklaring die ik er in een adem uitgooide.

‘… En daarom dachten mijn vriendin en ik zeker te weten dat u met de bosgeest onder een hoedje speelde,’ besloot ik ten slotte.

‘Met wie?’ vroeg Lajos verbaasd.

‘Eh… sorry,’ mompelde ik knalrood, ‘maar met die baard… en omdat u hier in het bos woont…’

‘Kijk, nu hoor je het eens van een ander!’ lachte Tims opa. ‘Je moet je echt eens een keertje scheren.’ Hij leek het allemaal erg grappig te vinden, zelfs de inval van de politie.

Lajos keek echter een beetje treurig. ‘Jullie hebben in elk geval wel lef,’ zei hij. ‘Maar waarom hebben jullie de politie gebeld? Je had het toch ook tegen je ouders kunnen zeggen?’

‘Omdat zij niet mogen weten dat wij alleen in het bos rijden,’ gaf ik toe en ik stond op. ‘En nu moet ik ook naar huis, anders heb ik echt een probleem.’

‘Je kunt het beste je paard hier bij Lajos laten vannacht,’ zei meneer Godschalk en hij keek op zijn horloge. ‘Ik breng je even naar De Merelhof, voordat je ouders echt ongerust worden.’

Toen schoot me te binnen dat mijn voorzichtigheid niet nodig was. Mama was zeker nog niet thuis, het werd elke woensdag eigenlijk later, en papa was met Christian weg. Waarschijnlijk had nog helemaal niemand mijn afwezigheid opgemerkt.

‘Nee hoor,’ zei ik dus, ‘ik kan prima rijden.’

‘Maar het is al bijna donker,’ bracht Lajos bezorgd naar voren. ‘Laat je paard toch hier en haal hem morgen op.’

Dat kon echt niet. Wat voor verklaring zou ik moeten geven voor het feit dat Fritzi niet in zijn box stond?

Ik perste mijn voet weer in mijn laars en deed de chaps om mijn kuiten. Nadat ik Frederik Godschalk plechtig had laten beloven dat hij opa niks zou vertellen over mijn avontuur, ging Lajos met me naar de stal. Fritzi hinnikte vrolijk toen hij mij zag.

Lajos keek toe hoe ik zadelde en toen ik wilde opstijgen hield hij mijn paard, dat zich normaal gesproken niet door vreemden liet aanraken, bij de teugel vast.

‘Bent u een tovenaar?’ vroeg ik Lajos verrast.

Hij moest lachen. ‘Dat niet. Maar ik ben goed met paarden,’ zei hij. ‘Beter dan met de meeste mensen in elk geval. Als je zin hebt, kom me dan nog maar eens opzoeken met je vriendin. Overdag.’

Hij knipoogde naar me en ik kon me echt niet meer voorstellen waarom ik zo bang voor hem geweest was.

‘Heel graag,’ antwoordde ik. ‘En bedankt dat u niet boos bent.’

’Is al goed. En nu rijden! Wees voorzichtig!’

HOOFDSTUK 24

Mijn wekker ging zoals elke morgen om kwart voor zes. Ik zette hem uit, knipte het licht aan en tastte naar mijn telefoon. Het was een nieuwe gewoonte om eerst elke ochtend te kijken of ik een berichtje had van Tim. Mijn hart maakte een salto.

Ben je veilig thuisgekomen, schreef hij. Vanmiddag zijn hier nog meer mensen uit jullie stal ingetrokken. De vriendin van Ariane en nog twee anderen.

Laura en de familie Keizer! Dat was wel te verwachten, want tenslotte waren Laura, Ariane en Lisa-Sophie Keizer dikke vriendinnen. Als papa dit hoorde, zou hij buiten zichzelf van woede zijn.

Ik sprong uit bed en liep naar de badkamer. Gisteravond was ik meteen naar mijn kamer gegaan en had een uur zitten bellen met Melike om haar meteen het ongelofelijke verhaal uit de doeken te doen van Lajos en Tims opa. Dat Tim mij omhelsd had op de weide, vertelde ik echter niet.

Ik ging terug naar mijn kamer, kleedde me aan en trok Twix uit mijn bed.

Beneden was alles nog donker. Niemand had de tafel gedekt of koffie gezet. Mama, papa en Christian leken nog in diepe rust te zijn. Ik had ze helemaal niet horen thuiskomen. Gapend dekte ik de tafel en deed zeven schepjes koffie in het koffiezetapparaat.

Toen ik me omdraaide, kromp ik van schrik in elkaar. Papa stond in de deuropening. Hij was ongeschoren en zag eruit alsof hij niet erg veel geslapen had.

‘Hallo,’ zei ik. Ik had hem zijn onrechtvaardige woede-uitbarsting nog helemaal niet vergeven. ‘Wil je koffie?’

‘Hm.’

Hij liep langs me heen en ging aan tafel zitten. Hij leek geen honger te hebben, hij staarde maar wat voor zich uit.

‘Is mama ziek?’ vroeg ik hem. Want normaal gesproken was zij als eerste beneden.

‘Nee. Ze is bij haar vriendin gebleven. Het was glad buiten.’ Omdat hij niets meer zei, hield ik ook mijn mond. Ik wachtte tot de koffie was doorgelopen, toen schonk ik mijn vader in.

‘Dank,’ zei hij kort.

‘Pap,’ ik draaide me naar hem toe. ‘Corinna, Engelbert, Laura en Lisa-Sophie zijn gistermiddag met hun paarden weggereden.’

‘Ik weet het. Corinna heeft me gebeld,’ antwoordde papa en hij deed een suikerklontje in zijn koffie. Geeuwend roerde hij en staarde weer voor zich uit.

Ik zou beslist niet verraden waar ze de paarden naartoe gebracht hadden.

‘Ze hebben hun kast ook leeggeruimd en alles meegenomen. Ik geloof niet dat ze nog terugkomen.’

Papa hield ineens op met roeren. Hij keek me aan. Hij wist dus nog niet alles.

‘Waarom heb je me dan niet gebeld?’

Ik zag dat zijn bleke gezicht nu rood aanliep. En dat betekende meestal dat hij elk moment kon ontploffen. Maar ik liet me niet intimideren.

‘Omdat ik dacht dat jij het wist,’ zei ik spitsvondig.

Papa staarde me een paar seconden aan, toen steunde hij zijn hoofd in zijn handen en schoof de koffie weg.

‘Dat kan er ook nog wel bij,’ mompelde hij. ‘De ratten verlaten het zinkende schip.’

Ik wilde nog iets zeggen, iets troostends, maar er schoot me niets te binnen. En toen kwam Christian ook net de trap af gestommeld.

‘Goedemorgen,’ zei hij en keek naar papa en mij. ‘Is er soms iets gebeurd?’

Ik antwoordde niet, omdat ik me had voorgenomen geen woord meer te wisselen met die vuile verrader. Ik haalde dus mijn schouders op, liep de keuken uit en trok mijn jas en schoenen aan.

Ik liet Twix bij opa en oma in de gang, haalde mijn fiets en reed naar de bushalte, want ik wilde de vroege bus halen die via Hettenbach reed. Gelukkig bestonden er mobiele telefoons, bedacht ik. Niemand kon verhinderen dat Tim en ik elkaar berichtjes stuurden.

Melike stond al kleumend op de bushalte bij het gemeentehuis, en in de bus, die binnen een minuut arriveerde, zat Tim zoals afgesproken.

Mijn vriendin kende het verhaal over Lajos deels uit eigen ervaring. Maar Tim luisterde vol ongeloof, toen ik vertelde over Lajos, het boswachtershuis en onze verdenking dat dit misschien de verstopplek van de paardendieven was. Natuurlijk zei ik niets over Melikes verdachtmaking dat zijn vader de gestolen paarden zou verhandelen voor zijn opa. Want we wisten nu dat deze aanname onzinnig was geweest.

‘Ik denk dat ik opa voor het laatst gezien heb toen ik gedoopt werd,’ zei Tim ten slotte vaag. ‘En daar kan ik me niets van herinneren.’

‘Hoe kan dat dan?’ vroeg Melike verbaasd. ‘Jullie wonen maar een paar kilometer van elkaar vandaan.’

‘Mijn opa heeft een hekel aan mijn vader,’ legde Tim uit. ‘Wat eigenlijk nogal voor hem pleit,’ voegde hij eraan toe.

‘Dus je kent je opa en oma niet eens?!’ vroeg Melike.

‘Mijn oma wel,’ antwoordde Tim. ‘Ze komt af en toe op bezoek als mijn vader niet thuis is. Mijn opa is zo koppig als een ezel. Nou ja, het is niet anders, we kunnen ook prima zonder hem leven.’ Hij klonk trots.

‘Maar betekent dat ook dat je niet met Melike en mij mee wilt naar Lajos?’ vroeg ik.

Tim keek me kort aan en zuchtte. Toen schudde hij zijn hoofd. ‘Nee, liever niet,’ zei hij. ‘Ik zou ook niet weten wanneer ik dat moest doen. Sinds de stal bomvol staat, moet ik nog veel meer paarden rijden dan ooit tevoren.’

Hij zag er ineens zo treurig uit en ik begreep dat zijn leven niet heel makkelijk was. Ik had me erop verheugd om Tim aan Lajos voor te stellen, maar ik begreep Tim ook wel. Ik slikte mijn teleurstelling weg. Het belangrijkste was dat hij nog tijd kon vrijmaken om mij en Fritzi te trainen. Maar was dat niet verschrikkelijk egoïstisch van me? Ik dacht alleen aan mezelf. Die trainingsuurtjes met mij moesten voor Tim een enorme stress betekenen, want hij moest steeds stiekem wegsluipen.

Plotseling kreeg ik een akelig gevoel in mijn buik. Had Tim er diep in zijn hart spijt van, dat hij zich met mij had ingelaten? Probeerde hij me nu via een omweg duidelijk te maken dat hij geen tijd meer had voor mij en Fritzi? We zeiden niets meer tot de bus stilhield bij de school.

‘Ik stuur je straks een berichtje,’ zei Tim bij het afscheid zonder me daarbij echt aan te kijken. En weg was hij.

HOOFDSTUK 25

De hele ochtend hield ik het rare gevoel in mijn buik en dat werd er niet beter op toen Ariane op luide toon tegen Tessa en Ricky vertelde hoe goed het met Phoenix ging sinds ze les kreeg van Tim Jongbloed. De vriendinnen hadden niet zo veel met paarden, maar Tim kenden ze en ze vonden hem waanzinnig leuk. Elk woord trof mij als een messteek, ik had wel kunnen janken, zo ellendig voelde ik me. Ariane had geen idee dat ik Tim kende, ze wilde mij met haar stomme gekwaak alleen maar jaloers maken en onder mijn neus wrijven hoeveel leuker het op De Zonnehof was.

‘Een tachtig meter rijhal en geen manegepaard dat je in de weg loopt,’ vertelde ze net. ‘De sfeer is super. We zitten elke avond in het ruitercafé en gister mocht ik op een van Jongbloeds beste paarden rijden, op Con Amore. Het beste vind ik trouwens Tanot de Chardin, Tim noemt hem meestal Tannie.’ Ze kirde en praatte en praatte, over Jongbloeds paarden en honden, over Tim en zijn moeder en over zijn kleine zusje Gina, over wie ik niet eens gehoord had, ik wist niet dat ze bestond - en ineens was ik zo verschrikkelijk jaloers als nooit eerder in mijn leven. Die stomme Ariane kon Tim elke dag zien, en Laura en Lisa-Sophie ook, ze kenden zijn paarden, zijn familie, zijn huis dat ik nooit zou zien. Want ik was een Weiland en daarmee voor altijd buitengesloten. In de zomer zouden ze met elkaar barbecueën, naar wedstrijden rijden en lol hebben. Daar konden die paar gestolen uurtjes op een bosweide niet aan tippen. Tim zou op een dag ook wel inzien hoe moeizaam het was om met mij bevriend te zijn. Als hij dat niet allang wist. Ik balde mijn handen tot vuisten en overwoog of ik mijn Engelse lesboek naar Arianes kop zou gooien zodat ze eindelijk haar mond dichthield. Maar ik mocht hoe dan ook niet laten zien hoeveel pijn dat geklets van haar mij deed, want dat zou ze voor altijd tegen me gebruiken.

‘Let op, de vijand luistert mee!’ giechelde die achterlijke Tessa toen haar blik op mij viel. Dus ze had eindelijk in de gaten waar het Ariane om te doen was. Ik beefde inwendig van woede, maar het lukte me om sterk te blijven.

‘Wat fijn dat het je op De Zonnehof beter bevalt dan bij ons,’ zei ik in Arianes richting. ‘Jammer alleen dat je het me niet wat eerder gezegd hebt. We waren toch ooit vriendinnen.’

En daarmee had ik Ariane alle wind uit de zeilen genomen, want dat hoorde ze niet graag. Haar zelfverzekerde glimlach verdween, ze wendde zich van me af en zei de rest van de dag geen woord meer over De Zonnehof of de Jongbloeds.

Toen ik na het achtste uur thuiskwam, was mama er weer. Ze zat in het kantoortje achter haar bureau, waarop een berg papier lag.

‘Daar ben je...’ Ze wierp een vluchtige blik in mijn richting. ‘Ik ga zo rijden,’ kondigde ik aan. ‘Zodra Melike er is, we gaan een rondje door de omgeving.’

‘Hm.’ Meer kwam er niet. Zeker geen goede bui.

Ik rende naar boven, checkte voor de miljoenste keer mijn telefoon. Maar geen berichtje van Tim. Vandaag zou het met de training dus niets worden. Ik kleedde me om en ging met Twix naar de stallen. Ik zat gelukkig in een thuiswerkvrije klas. Dat betekende dat ik het grootste deel van mijn huiswerk op school kon maken en meestal ’s middags vrij was. Natuurlijk brandde Melike van nieuwsgierigheid om Lajos alias de bosgeest persoonlijk te leren kennen en ik vond alles best, als het me maar afleidde van elke gedachte aan Tim.

Het was opgehouden met regenen en we legden de rit naar het boswachtershuis af in twintig minuten. De winterzon wierp een paar schuchtere stralen door het dikke wolkendek. Het meer glansde vriendelijk en ook het huis kwam me helemaal niet meer griezelig voor, nu ik het geheim van de bosgeest kende. We stuurden onze paarden het erf op en stegen af. Lajos kwam de hoek om. Hij droeg een cowboyhoed en grijnsde toen hij ons herkende.

‘Ah, bezoek!’ riep hij en hij lichtte charmant zijn hoed.

Verbaasd zag ik dat de wilde baard verdwenen was, en de lange lokken ook. Met kort haar en zonder baard zag hij er een stuk jonger uit en hij leek in een uitstekend humeur.

‘Dat van die bosgeest heeft me wel wat gedaan,’ gaf hij met een brede grijns toe en streek over zijn gladgeschoren kin.

‘Zo ziet u er veel knapper uit,’ antwoordde Melike openhartig als ze was. Ze gaf hem een hand. ‘Ik ben Melike Koyupinar, Elena’s vriendin en ik heb de politie op u afgestuurd. Het spijt me.’

Lajos greep haar hand en lachte. ‘Excuses aanvaard. Eigenlijk is het wel goed dat jullie zo opmerkzaam zijn. Ik had die paardendief immers best wel kunnen zijn.’

‘Daar is trouwens dat graf,’ zei ik tegen Melike en wees naar de andere kant van het erf.

‘Het moet een paardendrinkplaats worden,’ verklaarde Lajos vrolijk. ‘Kom, zet de paarden in de stal, dan geef ik jullie een rondleiding.’

We verzwegen dat wij het boswachtershuis en het omliggende terrein beter kenden dan hij dacht en volgden hem de stal in. Melike vertelde hem over het gesprek tussen de twee mannen, dat wij onlangs afgeluisterd hadden en Lajos vond dat het inderdaad allemaal wel erg verdacht geklonken moest hebben.

‘Van welke naam is Lajos eigenlijk een afkorting?’ vroeg Melike.

‘Het is geen afkorting, het is een Hongaarse naam,’ antwoordde Lajos. ‘Ik ben in Hongarije geboren, ik ben op mijn negende met mijn ouders naar Duitsland gekomen.’

‘Dan hebben wij allebei een migrantenachtergrond,’ stelde Melike tevreden vast. ‘Ik ben half Turks. Een mengelmoes.’ Ze lachte en ik lachte mee. Met Melike was alles altijd veel makkelijker. Wat jammer dat we niet meer in dezelfde klas zaten.

Buiten werd het wat lichter, de lucht brak een beetje open en het winterzonnetje kwam tevoorschijn. Lajos legde twee strobalen voor de boxen.

‘Neemt u plaats, dames.’

We giechelden en gingen zitten. Het was gezellig in de kleine stal. Twix sprong op Lajos’ schoot en liet zich lekker door hem aaien, genietend sloot hij zijn ogen, wat hij maar zelden deed.

‘En vertel nu eens wat over jullie,’ zei hij.

‘Nee, u bent eerst aan de beurt,’ zei Melike, ‘ik barst van nieuwsgierigheid. Waarom woont u in het bos, zo alleen?’

Ik zag even een schaduw over Lajos’ gezicht glijden, maar even later lachte hij alweer.

‘Helemaal alleen ben ik niet,’ antwoordde hij luchtig. ‘Ik heb altijd paarden hier. En ik houd van rust.’

Melike was helemaal niet verlegen en vuurde de volgende vraag alweer op hem af: ‘Wat doet u met de paarden? Hoe weten de mensen u hier te vinden midden in het bos? En waar hebt u tot nu toe gewoond?’

Ik vond het zelf een beetje pijnlijk, maar Lajos beantwoordde alle vragen. Zijn achternaam was Kertészy, hij was van oorsprong dierenarts en hij had dus ook een dokterstitel. De laatste zes jaar had hij in Amerika gewoond en ook in Zwitserland, maar toen was zijn moeder ziek geworden en daarom was hij naar Duitsland teruggekeerd. Bij toeval had hij zijn oude vriend Godschalk weer ontmoet en zo was hij in het boswachtershuis terechtgekomen.

‘Hebt u geen vrouw?’ boorde Melike nog dieper, maar deze vraag leek ook Lajos te ver te gaan.

‘Jij laat me geen geheimen meer over,’ antwoordde hij en grijnsde. Zijn blik gleed naar Fritzi, die in een box hooi stond te knabbelen.

‘Die Fritzi van jou is een mooi paard, Elena. Waarom heeft hij problemen met mannen? Heeft hij slechte ervaringen gehad?’

‘Ja nogal.’ Nu was ik aan de beurt om Lajos in het kort te vertellen over het leed dat Fritzi had meegemaakt in zijn leven.

‘Elena heeft Fritzi geheeld,’ beweerde Melike. ‘En Twix ook.’ De hond opende zijn ogen toen hij zijn naam hoorde.

‘Hij was zwaargewond toen Elena en ik hem vonden,’ Melike liet haar stem dalen, ‘Elena kan namelijk iets met haar handen en dan verdwijnen pijn en verwondingen sneller en zo. En ze kan voelen waar een paard pijn heeft.’

‘Nou nee,’ weersprak ik haar en ik voelde dat ik rood werd. Maar nu was Lajos’ interesse gewekt. ‘Is dat zo?’ vroeg hij.

‘Nou eh…’ ik wierp een boze blik naar Melike, maar zij lachte alleen maar. ‘Ik eh… ik weet niet precies hoe het zit, maar als een paard of een hond ergens pijn heeft, kan ik voelen op welke plek de pijn zich bevindt. Dat voel ik met mijn handen. Er gaat dan een soort tinteling door mijn vingers… een beetje als een stroomstoot. Ik heb het de eerste keer gemerkt toen ik Fritzi verzorgde.’

Lajos zat tegenover ons en keek me onafgebroken aan met zijn donkere ogen. Toen wees hij ineens op Melikes paard Jasper. ‘Kun je mij de plek aanwijzen waar hij een probleem heeft?’ vroeg hij aan mij.

Melike en ik wisselden een verbaasde blik. Hoe kon Lajos weten dat Jasper sinds een paar weken niet meer helemaal goed liep en dat hij soms kreupelde? Drie dierenartsen hadden hem al uitvoerig onderzocht, maar allemaal tevergeefs.

‘Toe maar,’ moedigde Lajos me aan.

Dus ik stond op en liep de box in waar Jasper stond en liet mijn handen eerst over zijn benen glijden. Ook Lajos was opgestaan en leunde over de geopende boxdeur en keek nieuwsgierig toe. Het schoot me nu weer te binnen dat Frederik Godschalk gister gezegd had dat Lajos gouden handen had en beter was dan menig gewone dokter. Ik voelde me erg opgelaten, alsof ik een oplichter was. Maar toen sloot ik mijn ogen en concentreerde me. In de stal was het ineens zo stil dat je er een speld kon horen vallen. Aan Jaspers benen voelde ik niets, maar bij een van zijn flanken voelde ik een lichte trilling. Toen mijn handen over zijn kruis gleden, kromp ik even ineen. Ik sloeg mijn ogen op en keek Lajos aan.

‘Hier heb ik iets gevoeld,’ fluisterde ik.

Hij schudde zacht zijn hoofd en meteen twijfelde ik aan mezelf, maar toen brak er een brede glimlach door op zijn gezicht. ‘Dat is toch ongelofelijk,’ zei hij. ‘Die arme kerel heeft een blokkade aan zijn heiligbeen, de medische term daarvoor is het sacro-iliacaal gewricht of kort gezegd SI-gewricht.’

‘Hoe kunt u dat weten?’ vroeg Melike verbaasd. ‘We hebben al drie röntgenfoto’s laten maken zonder dat er iets is uitgekomen.’

‘Ik hoorde al dat hij licht kreupelde toen hij hier het erf op liep,’ antwoordde Lajos bescheiden. ‘En de rest heb ik gezien. Vind je het goed dat ik hem even kraak? Pak jij zijn hoofd maar stevig vast.’

Melike deed wat haar werd opgedragen en toen keken we vol verbazing toe hoe Lajos Jaspers onderbeen vastpakte, het eerst zacht naar voren boog en toen opzij. Jasper vertrouwde het niet helemaal en wilde zijn been wegtrekken, maar op dat moment trok Lajos opeens zo krachtig dat er een luid gekraak klonk.

‘Oeps!’ deed Melike geschrokken en Jasper leek hetzelfde te denken. Hij keek verwonderd naar ons om.

‘Nu zit het gewricht weer op zijn plek,’ legde Lajos uit. ‘Maar je moet het paard de komende weken en maanden anders laten bewegen om de spieren en banden op de juiste manier te trainen. Bovendien moet je hem goed warmhouden.’

Hij stelde een aangepast trainingsplan voor Jasper op en voor het eerst in mijn leven zag ik een Melike die met stomheid geslagen was.

Toen we een uur later terugreden naar De Merelhof, ratelde ze onophoudelijk. Lajos had een diepe indruk op haar gemaakt en de liefde voor mijn broer was als bij toverslag verdwenen. Haar nieuwe idool heette Lajos. Ik constateerde dat ik de hele middag niet naar mijn telefoon had gekeken of aan Tim had gedacht. Er waren geen berichten.

‘Lajos Kertészy,’ zei Melike. ‘Ik ga hem thuis meteen even googelen. Die gast is echt super, en wij dachten…’

Ik luisterde niet meer. De steek van jaloezie in mijn hart liet zich weer voelen en daaronder voelde ik een onbeschrijfelijk en grenzeloos verdriet, dat me voor een moment de adem benam. Gaf Tim nu les aan Ariane? Of zat hij met haar en met Laura in het ruitercafé op De Zonnehof ? Ik slikte. Gister had hij mij nog omhelsd, maar vanochtend in de bus was hij anders geweest. Wat moest ik doen als hij helemaal niet meer van zich liet horen? Ik wilde me niet aan hem opdringen, maar als ik voor vanavond geen berichtje meer kreeg, zou ik zelf contact met hem opnemen.

HOOFDSTUK 26

De volgende morgen nam ik weer de vroege bus, in de hoop Tim te zien, maar hij zat niet in de bus. Ik wachtte in de stromende regen voor het hek van de school - tevergeefs. Ik moest rennen om niet te laat in de les te komen. De plaats van Ariane in de rij voor me was leeg.

In de pauze zocht ik overal naar Tim en Melike informeerde bij zijn klasgenoten. Een van hen zei dat Tim er niet was vandaag. Dat bericht verontrustte me. Was er iets gebeurd? Had hij misschien een ongeluk gehad? En waarom was ook Ariane niet op school?

Ik lette totaal niet op in de les, de ochtend gleed tergend langzaam voorbij. In het vierde uur hield ik het niet langer uit en meldde me ziek bij de conciërge. Ik deed alsof ik heftige buikpijn had.

‘Je ziet ook wel een beetje wit, wil je een paracetamol?’ zei ze bezorgd.

‘Nee, ik bel liever mijn moeder om te vragen of ze mij wil ophalen.’

‘Prima. Beterschap!’

Ik pakte mijn rugzak en jas, verliet het gebouw en stak het verlaten schoolplein over. Natuurlijk belde ik mijn moeder niet, ik sleepte me met lood in de schoenen naar de bushalte. Intussen voelde ik me echt ziek. Ik had met elke stap het gevoel dat het verdriet in mijn hart zwaarder werd, de tranen welden op in mijn ogen en liepen over mijn gezicht. Met trillende vingers tikte ik het nummer in van Tim en wachtte tot hij opnam. Maar hij had zijn telefoon waarschijnlijk uit staan. Ik vocht tegen mijn tranen. Hij was niet op school en hij nam zijn telefoon niet op. Ariane was ook niet op school. Waren ze samen naar een toernooi? Tim kreeg net als Christian wel eens vrij als er een wedstrijd op vrijdag begon. Maar daar had Tim niets over gezegd, wat hij zeker gedaan zou hebben want vrijdag was onze trainingsdag!

Bij de bushalte nam ik de eerstvolgende bus naar Steinau. Een kwartier later stond ik voor het gemeentehuis en bedacht wat ik zou doen. Als ik nu meteen naar huis ging, moest ik allemaal stomme vragen beantwoorden. Maar om hier anderhalf uur in de kou rond te hangen was ook geen aanlokkelijk vooruitzicht. Ik mocht ook niet het risico lopen toevallig gezien te worden. Toen schoot Lajos me te binnen. Ik pakte mijn fiets en ging op weg.

Lajos was net op het erf bezig met hout hakken en keek verrast op toen ik de hoek om kwam fietsen.

‘Elena! Wat doe jij nu hier?’ Hij liet de bijl zakken en veegde met zijn arm langs zijn voorhoofd. ‘Moet jij op dit tijdstip niet gewoon op school zijn?’

‘Ik voelde me niet zo lekker,’ antwoordde ik en zette mijn fiets tegen het huis aan. ‘Kan ik je ergens mee helpen?’

Half half verwachtte ik al een preek zoals volwassenen die graag houden, maar hij zei alleen: ‘Tuurlijk. Kun jij de houtblokken in de mand doen? Straks gaat het weer regenen en ik heb het hout nodig voor de oven.’

Hij had al een hele berg hout gehakt dus ik ging aan het werk. Daarna hielp ik om de mand de veranda op te slepen, waar hij het hout onder het afdak opstapelde.

‘Zo,’ zei hij na een tijdje en bekeek tevreden de grote stapel, ‘dat is voorlopig wel voldoende. Nu hebben we wel een pauze verdiend. Ik heb net vers brood gebakken, wil je ook een stukje proeven?’

Ik knikte zwijgend en volgde hem naar binnen. Op de tafel, waar onlangs de opa van Tim gelegen had, stond een opengeklapte laptop, ernaast een stapel boeken, tijdschriften en bergen papier.

‘Ga zitten,’ Lajos hing zijn jas op aan de kapstok naast de deur. ‘Wat wil je drinken? Cola? Water?’

‘Doe maar cola.’

Ik ging aan de tafel zitten en bekeek de boeken en tijdschriften. Tot mijn verrassing waren ze allemaal in het Engels. American Journal of Veterinary Research, las ik. Equine Veterinary Journal, Osteopathy for Horses - Fundamental and Practical Aspects.

Lajos kwam met twee glazen cola en een bord binnen. Met zijn ellebogen schoof hij een stapel boeken opzij, zette de glazen en het bord neer en ging tegenover me zitten.

‘Eet smakelijk!’ zei hij lachend. ‘Bedankt voor je hulp.’

‘Graag gedaan,’ antwoordde ik en ik nam een slok. Het brood, dat bedekt was met een dikke laag boter, rook heerlijk vers en mijn maag knorde. Ik pakte een snee en beet erin. Het smaakte verrukkelijk, veel beter dan het brood van de bakker in Steinau. Even was het stil. Ergens tikte een klok, een houten balk kraakte. Lajos keek naar me.

‘Wil je erover praten?’ vroeg hij.

Ik staarde hem verbluft aan. Was hij soms ook nog helderziend?

‘Nee,’ zei ik snel. Echt niet! Wat zou ik moeten zeggen? Ik maak stiekem afspraakjes met de zoon van de vijand van mijn familie en nu laat hij niets meer van zich horen. Idioot.

‘Prima.’ Hij bleef naar me kijken, zette zijn glas neer en vouwde zijn armen achter zijn hoofd. ‘Een paar jaar geleden heb ik in Amerika een Indiaanse medicijnman ontmoet. Hij kon hetzelfde als wat jij kan.’

‘Wat?’ Ik voelde dat ik rood werd. Was dit een grapje of zo? Wat kon ik dan?

‘Hij kon ook met zijn handen de plek voelen waar mensen en dieren pijn of een blokkade hadden,’ ging Lajos verder. ‘Dat is op zich niet zo ongebruikelijk. Er zijn veel osteopaten en chiropractors die dat kunnen. En dat is eigenlijk wel een voorwaarde om mensen of dieren goed te kunnen behandelen. Het bijzondere was echter dat hij ook ziekten kon voelen waarvan men niet wist dat iemand ze had. Ik was er zelf bij toen hij bij een vrouw een tumor voelde. Hij reageerde net zoals jij gister deed - hij kromp even ineen, alsof hij onder stroom stond.’

Ik staarde Lajos kauwend aan. Het brood smaakte heerlijk, ik kon het niet weerstaan om nog een tweede boterham te pakken.

‘Ikzelf bijvoorbeeld,’ zei hij toen, ‘kan dat niet voelen. Ik heb veel ervaring in de behandeling van paarden. In Amerika heb ik een opleiding gedaan tot paardenosteopaat en vroeger heb ik diergeneeskunde gestudeerd. Ik weet wat eraan scheelt en hoe je het moet behandelen. Weet jij iets over osteopathie en chiropractie?’

‘Niks,’ gaf ik met volle mond toe.

‘Dus,’ zei Lajos en hij schraapte zijn keel, ‘de traditie om te kunnen helen met je handen is al eeuwenoud. Er zijn zachte toepassingen, zoals massage bijvoorbeeld, maar ook krachtige praktijken zoals het kraken. Misschien heb je het woord “bottenkraker” wel eens gehoord? Hoe dan ook, lange tijd bestond het grootste onderscheid daarin, dat chiropractors zich vooral bezighielden met het direct mobiliseren en manipuleren van de botten, terwijl osteopaten zich concentreerden op de indirecte manier, namelijk de banden en spieren. Begrijp je dat een beetje?’

Ik had met aandacht geluisterd en knikte.

‘Zoals dat gaat in het leven, hebben sommige mensen bepaalde gaven en andere niet,’ zei Lajos. ‘Ik wist al op jonge leeftijd dat ik een gave heb voor deze behandelwijze. Juist waar de reguliere geneeskunde aan het einde van zijn mogelijkheden gekomen is, gaan mensen op zoek naar alternatieve geneeswijzen. Ik heb me de laatste jaren heel intensief met dit thema beziggehouden en me er verder in bekwaamd. Ik heb er zelfs een paar boeken over geschreven.’

Hij grijnsde en tikte op een boek dat naast de laptop lag.

‘Steeds kwamen er mensen op mijn pad met buitengewone gaven. Ik heb geprobeerd van hen te leren, om hun technieken en methoden te begrijpen. Nu ben ik zelf zo’n beetje de specialist op dit gebied geworden. Een gewone dierenarts benadert een probleem meestal vanuit één invalshoek, maar ik probeer een paard als een geheel te zien en het daarom ook te behandelen als een eenheid. Bij voorkeur zonder medicatie of operaties.’

Hij was even stil en gleed met zijn hand door zijn kortgeknipte haar.

‘Anamnese en diagnostiek spelen hierbij een belangrijke rol. Waar doet het pijn, sinds wanneer, wat is er gebeurd, wat is de oorzaak van de kwaal? Waar kan het nog meer aan liggen dat een paard niet meer wil springen, kreupel loopt, niet meer gehoorzaamt of niet meer eet? Dat is spannend en soms ook ingewikkeld, want een paard kan niet vertellen wat er met hem is.’

Ik was gefascineerd door hem, door wat hij vertelde, maar vooral door de manier waarop hij hierover sprak. Hij praatte met mij als met een volwassene.

‘De reguliere geneeskunde vertrouwt op röntgen, de CTscan en bloedanalyse. Wat daarmee niet aan het licht komt, wordt eenvoudigweg genegeerd en er wordt lustig op los geëxperimenteerd met medicatie. Vaak adviseren dierenartsen hun klanten, als ze alles geprobeerd hebben, de paarden maar te laten inslapen. En dat is het moment dat ik in beeld kom. Ik heb al heel veel paarden kunnen genezen. En dat heeft niets met magie te maken, maar met de kennis die ik in al die jaren heb opgebouwd.’

Ik knikte weer en vroeg me af waar hij naartoe wilde. En op dat moment sloeg hij het bruggetje.

‘Tja Elena. En dan ontmoeten wij elkaar.’ Hij lachte en hield zijn hoofd een beetje schuin. ‘Op het eerste gezicht deed jij gister precies hetzelfde als die oude Sioux Indiaan in South Dakota.’

Ineens sprong hij op en begon door de kleine kamer op en neer te lopen.

‘Ongelofelijk! Ik heb er de hele nacht over nagedacht. Of het echt waar was of dat je maar wat deed, maar toen dacht ik: Waarom zou ze? Waarom zou ze me voor de gek houden?’ Lajos bleef staan en keek me aan. ‘Ik heb buiten in de stal een paard staan waarmee ik niet verder kom. De dierenarts heeft het allang opgegeven en eigenlijk moet ik de eigenaar opbellen en zeggen dat ik ook niet weet wat zijn paard mankeert.’

Hij aarzelde, krabde even op zijn hoofd en haalde diep adem.

‘Zou jij naar dat paard willen kijken, Elena?’

Ik zat vastgenageld op mijn stoel en kon niet verhinderen dat mijn mond openviel van verbazing. Vroeg Lajos mij echt of ik bij de behandeling van een paard wilde helpen?!

‘Na…natuurlijk,’ hakkelde ik. ‘Maar ik… eh… ik kan toch niets… ik bedoel…’ En ik zweeg.

‘Het kan geen kwaad, toch?’ zei Lajos.

Dat was waar, het kon geen kwaad. Ik zou mezelf compleet voor gek kunnen zetten maar daar was ik wel aan gewend.

De vosmerrie spitste haar oren toen we even later de box betraden.

‘Dit is Blue Fire Lady,’ stelde Lajos me voor aan het paard. Meer zei hij niet.

‘Wat moet ik nu doen,’ vroeg ik onzeker.

‘Hetzelfde wat je gister bij het paard van je vriendin hebt gedaan,’ antwoordde Lajos.

O ja.

‘En… wat heeft ze?’

‘Geen idee, zoals ik al zei.’ Hij haalde zijn schouders op, kruiste zijn armen voor zijn borst en leunde tegen de wand. Blue Fire Lady had geen aftekening en ze was ongeveer een meter zeventig hoog. Ze keek me nieuwsgierig aan en kwam naar me toe.

‘Hé jij daar,’ zei ik zachtjes, hief mijn hand op en aaide de neus.

Ze snoof en leek - net als Lajos - af te wachten wat ik nu zou doen. Ik vond het een beetje oneerlijk dat hij me helemaal niets over het paard wilde vertellen. Wanneer er bij ons een dierenarts kwam, vertelde papa hem alles wat er te vertellen viel: sinds wanneer het probleem opgetreden was, hoe, waar waarom. Ik wist niets. Wilde Lajos me op de proef stellen? Ach, wat maakte het ook uit.

Ik legde mijn handen op de hals van de merrie en concentreerde me. Mijn handen gleden over het zijdezachte koperkleurige vel, over de schouder, de rug, kruis, omlaag naar de benen, helemaal tot aan de hoeven. Ik gleed met mijn handen over de flanken en de buikstreek helemaal tot aan de uier - niets. Vervolgens deed ik hetzelfde aan de andere kant. Ten slotte beroerde ik het hoofd van het paard. Eerst de mond, vervolgens streek ik zachtjes met mijn handen over de zijkant van het hoofd, tot boven de ogen, het voorhoofd, omvatte even de oren en liet mijn handen over de achterste bovenrand van de kaken naar beneden glijden. En ineens kreeg ik een schok alsof ik onder stroom stond.

‘Au!’ riep ik en deed een stap terug.

‘Wat is er?’ Lajos stond al naast me en leek opgetogen. Ik wees naar de plek tussen de oren en de linker kaak.

‘Daar is iets,’ zei ik.

Geen verstandig mens raakt vrijwillig voor de tweede keer een plek aan die onder stroom staat, maar ik legde mijn hand nogmaals op de plek. Raak! Meteen voelde ik de schok en trok mijn hand terug alsof ik me gebrand had.

‘Weet je het zeker?’ vroeg Lajos.

‘Ja,’ antwoordde ik. ‘Wat zit er op die plek?’

‘De oorspeekselklier. En daaronder de luchtzak. Een paard heeft in de verbinding tussen keel en middenoor een soort holtes die ontstoken kunnen raken.’ Hij bekeek de merrie nadenkend en beet op zijn onderlip. ‘Dat zou het best kunnen zijn. Aan zoiets heb ik niet gedacht.’

‘Aan wat? En wat is er met dit paard, dat kun je me nu wel vertellen toch?’

Lajos wendde zich naar mij. ‘Ik wilde je niet nerveus maken,’ zei hij zachtjes, maar zijn stem had een gespannen klank. ‘Blue Fire Lady was vier jaar geleden een van de beste renpaarden van Europa. Ze heeft een indrukwekkende afstamming en werd als eenjarige op een paardenveiling in Newmarket voor omgerekend zeshonderdduizend euro verkocht. Als driejarige had ze alle belangrijke wedstrijden al gewonnen, en het jaar daarop ook nog eens de Prix de l’Arc de Triomphe in Parijs. Maar daarna eindigde ze steeds als laatste. De eigenaar liet haar dekken door een van de beste dekhengsten. Dat heeft een vermogen gekost, maar de merrie wilde niet zwanger worden. De laatste twee jaar heeft ze zo ongeveer elke kliniek in Europa van binnen gezien en sinds zes weken staat ze bij mij.’

Ik keek vol eerbied naar het paard. Deze merrie had meer gekost dan opa schulden had op De Merelhof!

Ineens leek Lajos haast te hebben.

‘Kom,’ zei hij en hij rende bijna naar het huis. Hij had zijn telefoon al in zijn hand toen ik ook bij de deur was aangekomen. Ongeduldig liep hij heen en weer met de telefoon aan zijn oor.

‘Ha Peter, met Lajos,’ zei hij na een paar seconden. ‘Herinner je je die vosmerrie die bij jou in de kliniek is geweest. Blue Fire Lady… ja… precies, die ja. Ze staat sinds een paar weken bij mij, ik ben zo’n beetje de laatste hoop. Ik kan niets aan haar ontdekken. Maar nu heb ik een idee. Heb jij destijds een CT van het hoofd gemaakt?’

Hij lachte even naar mij, maar werd meteen weer serieus.

‘Niet? Kun je er een maken als ik het paard stuur? Ja? Wanneer? Is goed, Ik bel je later, als ik weet… ja natuurlijk. Ik kan haar ook zelf brengen, dat is geen probleem…’

Ik kreeg een berichtje. Even kromp ik ineen. Lajos en de merrie was ik op slag vergeten. Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn. Mijn hart klopte wild, maar vooral van teleurstelling. Het was niet Tim, maar Melike.

Waar ben je???? Echt ziek???

Ze zou vast boos zijn als ze hoorde dat ik in mijn eentje naar die leuke Lajos was gegaan, maar ik wilde ook niet liegen.

Op weg naar de weide. Ben even bij L geweest, schreef ik terug. Dat was niet gelogen. En naar de weide wilde ik sowieso. Heel misschien kwam Tim toch. Misschien was zijn telefoon kapot of was hij hem verloren. Misschien…

‘Elena!’ Lajos was helemaal opgetogen. ‘Ik ga volgende week met de merrie naar de kliniek van professor Pelzer. Je hebt me op een idee gebracht. Het is maar een vermoeden, niet meer dan dat, maar als het zo is…’

‘Ik moet nu helaas weg,’ onderbrak ik zijn enthousiasme. Het was kwart voor drie! Eigenlijk had ik nu al thuis moeten zijn, maar dat kon me niets schelen. Ik wilde om drie uur op de weide zijn. Ergens had ik het gevoel dat Tim daar op mij wachtte. En voor Lajos nog iets kon zeggen, rende ik naar mijn fiets.

HOOFDSTUK 27

Ik zweette en was compleet buiten adem toen ik aan de rand van het bos stopte. Voor me lag ons trainingsparcours. De hindernissen stonden er nog net zo bij als toen ik er eergisteren met Fritzi overheen gesprongen was. Van Tim was geen spoor te bekennen. Ik liet mijn fiets vallen en liep naar de boomstam, waarop we twee dagen geleden nog samen gezeten en gepraat hadden. Hier had hij mij omhelsd.

‘Tim,’ fluisterde ik zijn naam als een soort bezwering. ‘Tim, Tim, Tim.’

Klokke drie. Ingespannen luisterde ik of ik in de verte het vertrouwde geknetter hoorde van Tims oude brommer, maar het enige wat ik hoorde was het ruisen van de wind in de kale takken van de bomen. Ineens voelde ik me intens eenzaam. Zonder Tim en Melike leek de weide vreemd en bijna griezelig.

Tien over drie. Het ging harder waaien, het begon weer te regenen. Ik zette mijn capuchon op en blies over mijn stijf bevroren vingers. Wat was er gebeurd? Op donderdagochtend had hij nog gewoon in de bus gezeten en hadden we heel normaal met elkaar gepraat!

Half vier. Tim, Tim, Tim - please, wil je komen? Een traan rolde over mijn wang, en nog een. Hij kwam niet. Hij belde niet. Hij stuurde geen berichtje. Om tien voor vier sleepte ik me terug naar mijn fiets aan de rand van het bos en reed weg. Ik voelde me zo ellendig en verlaten alsof ik de laatst overgebleven mens ter wereld was. Tim wilde niets meer van me weten. Dat was nu wel duidelijk. Maar het was ook te erg.

Toen ik op De Merelhof aankwam, was papa’s auto weg. Ik zette mijn fiets weg en haalde Twix uit de gang bij opa en oma. Beneden in huis was alles donker, vanuit de kamer van Christian klonken geluiden van een computergame. Mama’s kantoortje was leeg. Kennelijk had niemand me gemist. Ik had net zo goed ergens dood kunnen liggen, het kon ze allemaal niets schelen!

Gedeprimeerd slofte ik de trap op. Christian zat geconcentreerd met half open mond achter zijn console en vocht tegen een of ander monster. Het verraad van Ariane leek hij vrij makkelijk vergeten te zijn.

‘Waar zijn papa en mama?’ vroeg ik.

‘Bij de accountant geloof ik. En daarna gaan ze nog met iemand ergens eten,’ antwoordde mijn broer zonder zijn blik van het scherm af te wenden.

Meer kwam er niet uit, dus ik liep naar mijn eigen kamer en kroop in mijn bed. Twix sprong ook meteen onder mijn dekbed en zijn warme lijf voelde troostrijk aan mijn ijskoude benen.

Mijn telefoon gaf een melding. Melike. Ik zuchtte en toetste haar nummer in, ze nam meteen op.

‘Wat is er allemaal met je aan de hand?’ riep ze in mijn oor. ‘Ik ben hartstikke bezorgd geweest, Elena!’

‘Tim heeft geen één berichtje gestuurd,’ barstte ik los. ‘Zijn telefoon staat uit. En Ariane was vandaag niet op school.’

‘Maar dat zegt toch nog niets?’ probeerde Melike me te kalmeren.

‘Ik heb een uur op hem gewacht op de weide, ik ben bijna doodgevroren. Mijn vader en moeder zijn er niet. Niemand geeft iets om mij,’ zei ik wanhopig.

‘Maar ik toch wel,’ weersprak Melike opgewekt. ‘Ik bel Tims moeder op, goed? Ik meld me zo weer.’

En toen beëindigde ze het gesprek. Dat was typisch Melike, de liefste en beste vriendin ter wereld. Als gehypnotiseerd staarde ik naar mijn telefoon terwijl ik op Melike wachtte.

‘En?’ riep ik ongeduldig toen ze eindelijk terugbelde.

‘Soms zijn de dingen zo simpel als wat,’ antwoordde Melike. ‘Tim is dus gewoon met zijn vader een weekend weg. Meer heeft ze niet gezegd. Dus misschien is hij zijn telefoon vergeten, of is hij leeg en kan hij hem zo snel niet opladen en kan hij je daarom niet bellen. Dus relax nu, oké?’

‘Echt waar?’ vroeg ik bevend.

‘Ja tuurlijk. En vertel me nu alles over Lajos.’

O ja, Lajos! Door mijn verdriet was ik het hele bezoek al bijna weer vergeten. Ik vertelde Melike uitvoerig over Blue Fire Lady, herhaalde op haar aandringen elk woord van Lajos, alleen de Latijnse termen liet ik achterwege omdat ik die zelf ook niet kon uitspreken. Toen ik klaar was, liet Melike een diepe zucht ontsnappen.

‘Lajos Kertészy. Hij is zoooo cute,’ zwijmelde ze.

‘Ben je gek?’ zei ik, ‘die man is toch niet cute - hij is stokoud! Ik denk wel net zo oud als mijn vader!’

‘Nou en? Hij is toch super. Hij heeft zo’n mooie naam! Lajos… Wow! En hij schrijft boeken…’

‘Melike, je bent knettergek,’ ik schudde mijn hoofd, ‘moet je jezelf eens horen. Ik vind Lajos echt wel oké. Hij is anders dan andere volwassenen en ik was diep onder de indruk van zijn enorme kennis over paarden. Hij is heel close met professor Pelzer, de dierenarts van het olympisch team! Maar… bij het woord “cute” denk ik toch vooral aan twee diepblauwe ogen.’

We bleven nog een poosje kletsen, en bij het afscheid spraken we af dat we morgen zouden gaan rijden. De gedachte dat Tim inderdaad misschien gewoon zijn telefoon vergeten was of niet kon opladen, had me getroost.

HOOFDSTUK 28

Het weekend ging voorbij zonder dat Tim iets van zich liet horen. Ik klampte me vast aan de hoopvolle gedachte dat hij echt zijn telefoon vergeten was.

Zaterdagmiddag brachten Melike en ik door bij Lajos. Eerst hielpen we hem in de stal, daarna gingen we naar het huis om aan de keukentafel thee te drinken en te luisteren naar alle spannende verhalen over wat hij allemaal beleefd had toen hij de wereld rondreisde.

Melike interesseerde zich niet echt voor de behandeling van paardenziekten, waarschijnlijk had hij net zo goed over de gevolgen van de klimaatverandering in de Himalaya kunnen vertellen of over een kanaalsysteem in Bagdad-Zuid, het maakte haar niet uit. Ze keek smachtend naar hem alsof hij een beroemde zanger was, ze zoog elk woord op, het was gewoon gênant!

Lajos scheen er helemaal geen erg in te hebben. Op een gegeven moment stond hij op, trok een lade open en haalde er een zakje uit. Zonder te stoppen met praten, draaide hij een sigaret tussen zijn vingers en stak hem aan.

‘Wat is er?’ vroeg hij vroeg hij na twee trekjes. ‘O ja, ik mag natuurlijk niet roken waar jullie bij zijn.’

‘Dat is… hasj, toch?’fluisterde Melike met grote ogen.

Lajos trok verbaasd zijn wenkbrauwen op, bekeek kort de sigaret tussen zijn vingers en was even stil.

‘Ai, hier maak ik een slechte beurt mee, is het niet?’ Hij wierp Melike een gespeelde berouwvolle blik toe, die - ik geef het toe - inderdaad in de categorie ‘cute’ viel. Melike werd meteen zo rood als een tomaat.

‘Het is geen hasj, maar een speciale soort tabak. Ik draai meestal mijn eigen sigaretten. Is goedkoper en lekkerder.’ Hij haalde zijn schouders op en lachte.

Buiten kwam er een auto aanrijden. Melike keek uit het raam.

‘Daar heb je Tims opa,’ constateerde ze.

‘Wie?’ vroeg Lajos.

‘Meneer Godschalk is de opa van Tim Jongbloed,’ verklaarde Melike. ‘Dat weet je toch wel?’

Het portier sloeg dicht en Frederik Godschalk kwam over het erf aangelopen. En toen verklapte Melike zomaar ons allergrootste geheim.

‘Tim traint in het geheim Elena en Fritzi op de grote weide bij het stenen kruis, maar niemand mag het weten omdat de ouders van Elena en die van Tim elkaar niet mogen. Toch, Elena?’

Ik knikte alleen maar. Lajos zou niets verraden. Aan wie zou hij? Hij kende blijkbaar noch de Jongbloeds noch mijn ouders.

‘O ja?’ zei hij alleen maar en hij drukte de sigaret uit in de asbak. En toen schoot me weer de vreemde blik te binnen die hij mij toegeworpen had toen Godschalk pas mijn naam gezegd had.

En ineens maakten mijn hersens een verbinding, klik klik klik en ik kreeg een heel raar gevoel in mijn buik. Ergens klopte er iets niet met Lajos. Was het niet vreemd dat hij bijna niets over zichzelf vertelde? Al zijn verhalen speelden zich af in Amerika, Engeland, Argentinië en Ierland, maar hij moest toch ook tamelijk lange tijd in Duitsland gewoond hebben, anders zou hij toch niet zo goed Duits spreken.

Ingespannen probeerde ik me de avond te herinneren, toen hij mijn voet had rechtgezet. Ergens in mijn gedachten schemerde er een vage herinnering, die zich echter niet liet terughalen.

Frederik Godschalk kwam naar de tafel gelopen en bracht een stroom frisse lucht mee.

‘Ha, Lajos, je hebt damesbezoek,’ stelde hij vast en hij begroette Melike en mij.

Dat was het! Ik ken hem nog van vroeger, toen hij hier woonde. Dat had Frederik Godschalk gezegd op die avond! Hij had hem het boswachtershuis verhuurd omdat hij hem van vroeger kende!

‘We moeten gaan, hoor,’ zei ik en ik gaf Melike een duw, die anders rustig tot middernacht was blijven zitten. ‘Dag Lajos, dag meneer Godschalk!’

‘Doe je opa maar de groeten,’ antwoordde Godschalk.

‘Waarom had je ineens zo’n haast?’ beklaagde Melike zich toen we naar de stal liepen om de paarden te halen.

‘Het wordt al donker,’ zei ik. ‘Ik heb geen zin in gedonder thuis.’

In werkelijkheid had ik haast om thuis te komen, omdat ik plotseling een vermoeden had.

De hele familie was weer eens uitgevlogen toen ik op De Merelhof aankwam. Het restaurant was al geopend. Dat was erg vroeg, de tafels waren dan ook nog leeg. De eerste gasten kwamen meestal pas rond half zeven.

‘Hallo Elena.’ Oma stond achter de bar en spoelde glazen. ‘Waar ben jij de hele middag geweest?’

‘Een buitenrit gemaakt,’ antwoordde ik en ik liep meteen door naar de grote stamtafel, die bij de muur stond. Sinds 1978 werden hier de kampioenen van de vereniging vereeuwigd en ik meende dat ik ook ergens de naam van Lajos was tegengekomen.

‘Wat is er?’ vroeg oma nieuwsgierig.

Ik antwoordde niet, maar bestudeerde ingespannen de namen op de kleine bronzen bordjes die opa na iedere verenigingswedstrijd liet maken.

Plotseling schrok ik. In het jaar 1986 was Lajos Kertészy met Wotan kampioen in de klasse L geweest! En in 1987 nog een keer, dit keer met een paard dat Calico heette. Mijn hart klopte in mijn keel. Lajos had vroeger hier in de buurt gewoond, en dat was nog niet alles: hij had gereden op De Merelhof, samen met papa - ik geloofde mijn eigen ogen niet - en Richard Jongbloed! Ook de naam van Tims vader kwam een paar keer voor op de bordjes. Ik liet me op de hoekbank zakken en staarde voor me uit. Waarom had Lajos verzwegen dat hij mijn vader kende? Ik begreep er niets van.

‘Elena? Wat is er aan de hand?’

Ik hief mijn hoofd op en keek in oma’s gezicht.

‘Oma,’ fluisterde ik. ‘Ken jij van vroeger ene Lajos?’

‘Ja natuurlijk,’ antwoordde ze. ‘Dat was de zoon van dokter Kertészy uit Köningshofen. Hij reed hier, samen met je vader. Waarom wil je dat weten?’

‘Ach zomaar.’

Ik stond op en perste er een lachje uit. Daar had mama zich niet door laten foppen, maar oma was afgeleid omdat de eerste gasten van deze avond arriveerden.

Ik liep naar de gang, nam Twix mee en deed de huisdeur open. Papa, Lajos en Tims vader hadden hier vroeger allemaal op De Merelhof gereden. Ze hadden elkaar goed gekend, ze waren zelfs vrienden geweest. Maar er moest dus iets gebeurd zijn wat de vriendschap kapotgemaakt had en tot haat geleid had.

Ik veegde mijn voeten en ging naar mama’s kantoortje. Even stond ik daar besluiteloos en keek naar haar bureau, de boekenplanken die volgestouwd waren, en toen begon ik systematisch te zoeken. Wat ik precies zocht, wist ik niet tot ik het gevonden had: helemaal onder in een kast stond een doos waarop mama in haar keurige handschrift geschreven had Oude foto’s. Ik pakte de doos, haalde de deksel eraf en opende het eerste album. 1986. Toen was mama twaalf geweest. Nieuwsgierig bladerde ik erdoor. Het waren foto’s van mama, haar ouders en haar oudere zus Viola, die heel jong overleden was. Vakantiefoto’s, schoolfoto’s en... foto’s van paardrijden!

Vakantie op De Merelhof, zomer 1986, las ik. Het zag er toen heel anders uit dan nu, de bomen waren veel kleiner en opa en oma jonger.

Viola, Michael, Lajos, Linda, Richie en ik, stond onder een foto waarop zes jonge mensen te paard te zien waren. Niet te geloven, eerst dacht ik dat ik Tim op de foto zag - de gelijkenis met zijn vader toen hij jong was, was treffend.

Ik bekeek stuk voor stuk alle albums. Mama en haar zus moesten regelmatig de zomer op De Merelhof doorgebracht hebben, en ik zag de zes vrienden in recordsnelheid ouder worden. Tussen de bladzijden zaten krantenknipsels, berichten over wedstrijden waar zowel mama als de drie jongens heel succesvol gepresteerd hadden.

Ploeg van rijvereniging Merelhof Steinau onoverwinnelijk, luidde de kop van een artikel uit 1988. Papa, Lajos en Richard Jongbloed hadden de Hessische Kampioenschappen Eventing gewonnen. De foto toonde drie jonge mannen op de bovenste trap van het erepodium, die lachend de armen om elkaar heengeslagen hadden. Natuurlijk wist ik wel uit verhalen dat papa en mama elkaar al jong ontmoet hadden, maar in dat verhaal ontbraken altijd de anderen, die echter duidelijk al die tijd erbij gehoord hadden: Lajos, Viola, Linda en Richard Jongbloed.

De krantenartikelen van de jaren erna bekeek ik slechts vluchtig, Lajos kwam er niet meer in voor; papa en Richard Jongbloed hadden in de tussentijd hun dienstplicht vervuld in Warendorf, op een paar foto’s zaten ze in uniform te paard. Ten slotte was er nog maar een album over, maar ik was nog niet veel dichterbij de oplossing van het geheim.

1992. Mama was toen achttien geweest, en papa vijfentwintig. Er was een foto van een feestje, met papa en mama en zelfs Lajos en Linda. Toen pas begreep ik dat Linda de moeder van Tim was. Linda Godschalk. Natuurlijk! Was ze toen de vriendin van Lajos geweest? Ik bladerde verder maar de rest van het album was leeg.

‘Shit,’ fluisterde ik. Net toen ik het album terug wilde doen in de doos, fladderden er nog een paar losse krantenartikelen uit, die op de grond vielen.

Verkeersongeval met dodelijke afloop, las ik. Voor vier jonge mensen uit Steinau eindigde het uitstapje naar een Pinkstertoernooi te Zeiskam in een drama met een dodelijk slachtoffer, drie zwaargewonden en aanzienlijke materiële schade. Bestuurder Lajos K. (25) negeerde het signaal van een onbewaakte spoorovergang. Zijn auto botste op een sneltrein en ging in vlammen op. Lajos K., Richard J. en Susanne K. zijn daarbij zwaargewond geraakt. De 21-jarige Viola K. overleed ter plaatse aan haar verwondingen. Bestuurder Lajos K. die ten tijde van het ongeval onder invloed van alcohol verkeerde, wordt dood door schuld ten laste gelegd, het toebrengen van zwaar letsel en roekeloos rijden. Ik staarde wezenloos naar het krantenartikel in mijn handen; in mijn gedachten was het een chaos. Dat was dus de doodsoorzaak van tante Viola. Met trillende vingers vouwde ik de andere krantenartikelen open; alle kranten uit de omgeving hadden over het verschrikkelijke ongeluk bericht. Lajos zou stomdronken zijn geweest, zijn rijbewijs werd afgenomen en hij werd tot vijf jaar cel veroordeeld omdat dood door schuld bewezen werd geacht. Het was vreselijk, dit was gewoon pure horror. Maar nu begreep ik alles. Geen wonder, dacht ik bitter, dat Lajos niet over het verleden wilde praten. Hij was nooit meer op De Merelhof geweest en verstopte zich nu in het bos, omdat hij de moordenaar van mama’s zus was!

Ik had de doos weer in de kast gezet, alleen het artikel over het ongeluk nam ik mee. Ik zou nooit maar dan ook nooit meer praten met Lajos. Mijn teleurstelling over hem was des te erger omdat ik hem zo aardig vond. Ik was er klaar mee dat alle mensen me teleurstelden: Corinna, Engelbert, die stomme Ariane, Tim en zelfs papa die altijd chagrijnig was, als hij ooit al een keer thuis was!

HOOFDSTUK 29

Zondag bleef ik droefgeestig in mijn kamer. Melike wilde natuurlijk weer naar Lajos rijden, maar ik wist me eraan te onttrekken door te zeggen dat ik hoofdpijn had en koortsrillingen.

Ik probeerde steeds Tim te bereiken, maar zijn telefoon was en bleef uit.

De voortdurende ruzies tussen mama en papa bereikten bij de lunch een voorlopig hoogtepunt en eindigden er weer mee dat papa woedend het huis verliet en wegreed. Reden voor zijn boosheid was de incasso-machtiging van meneer Dijkers, die ik van Tims vader in ontvangst genomen had. Die was niet gedekt, legde mama uit. Dat betekende dat we geen geld kregen. Een bedrag van meer dan zesduizend euro, dat Arianes familie ons schuldig was aan boxhuur, berijden en andere zaken, was daarmee foetsie.

Maandagmorgen was ik het liefst gewoon in bed gebleven. Ik had totaal geen zin om naar school te gaan. Ik kon het ook niet opbrengen om Melike de waarheid te vertellen over haar idool Lajos. Het was te erg om over te praten.

Ariane was er weer, met een nieuw kapsel en nieuwe kleren, waarvoor ze zich uitvoerig liet bewonderen. Na het tweede uur, toen de pauze begon, moest ze al haar nieuwtjes verkondigen en dat deed ze op zo’n luide toon dat ik wel half doof moest zijn om het niet te horen.

‘Ik had zooooo’n fan-tas-tisch weekend!’ dweepte ze tegen Tessa en Ricky en iedereen die het maar wilde horen. ‘We waren naar Zwitserland voor een wedstrijd, samen met de Jongbloeds, en tussendoor gingen we naar een paardenhandelaar om een aantal paarden te bekijken.’

Dus daarom waren Ariane en Tim vrijdag niet op school geweest! Ik was diep gekrenkt en boos.

‘Mama en ik gingen lekker shoppen in Zürich, en naar de kapper en we hadden een superrelaxed hotelletje.’ Ze giechelde stompzinnig. ‘Er was een kamer te weinig dus Tim en ik moesten in dezelfde kamer slapen. Hij is echt een schatje, ik zei het toch. Volgens mij is hij hartstikke verliefd op me.’

Nu ontplofte de jaloezie in mijn binnenste als een grote vuurwerkexplosie. Tim had dus het hele weekend met die stomme bitch doorgebracht, terwijl ik maar wanhopig op een teken van leven had zitten wachten.

‘Tim rijdt echt goddelijk!’ Ariane rolde met haar ogen. ‘Hij heeft op de wedstrijd een aantal paarden van de handelaar gereden en zelfs een springwedstrijd gewonnen. Toen heeft mijn vader gezegd dat hij een paard voor zichzelf wilde kopen waarmee Tim kan uitkomen.’

Nu was het uit met mijn zelfbeheersing.

‘Nou, het is te hopen dat je vader de Jongbloeds dan in elk geval wel betaalt,’ zei ik luid en duidelijk. ‘Bij ons heeft hij dat namelijk niet gedaan.’

Ariane bekeek me van top tot teen. ‘Oh, de boerentrien heeft ook iets te melden?’ Ze lachte geringschattend en natuurlijk kirden haar fans mee.

Ik beet op mijn lip. Naast de elegante Ariane zag ik er in mijn oude donsjack en afgedragen Timberlands inderdaad wel hopeloos uit.

‘Je vader heeft ons voor zesduizend euro opgelicht,’ verweet ik haar. ‘Daar kun je natuurlijk heel leuk van shoppen in Zürich.’

‘Pas op wat je zegt, stomme trut,’ siste Ariane.

‘Laat Elena met rust,’ mengde plotseling iemand zich in het gesprek en van schrik viel ik bijna om.

Uit het niets was Tim naast me opgedoken. Ik had hem helemaal niet zien aankomen. Het bloed suisde in mijn oren en ik kreeg er niet veel van mee wat Tim nog meer tegen Ariane zei. Ik begreep alleen dat hij mij verdedigde en dat hij Ariane de volle laag gaf. Het was wel duidelijk dat hij echt niet verliefd op haar was, of het verhaal van die gedeelde kamer nu waar was of niet. Ik was duizelig van geluk.

Ariane droop snel af met haar fanclub en ik keek Tim aan.

‘Het spijt me dat ik niets heb laten horen, Elena,’ zei hij zachtjes. ‘Ik wist donderdag nog niet dat we naar die wedstrijd zouden gaan, je moet me geloven.’

En inderdaad, hij was vergeten zijn telefoon op te laden en zijn oplader had hij ook niet meegenomen. Precies wat Melike al vermoed had. Maar het deed er nu ook niet meer toe. Hier was hij, hij stond voor me. Hij had Ariane een zware nederlaag toegebracht en zijn ogen glommen zo blauw als het water van het bosmeer op een mooie zomerdag! Alles was weer goed, geweldig, fantastisch! Vergeten waren de uren van ellendige twijfel, mijn zorgen en mijn jaloezie. Woorden schoten tekort, zo gelukkig en verrast was ik. Van puur geluk vergat ik ook dat ik helemaal niet met Tim mocht spreken. Ik vertelde hem over Lajos in het boswachtershuis, de achterstallige betaling en Blue Fire Lady.

‘Rustig aan, ik kan het niet meer volgen,’ remde Tim mijn waterval van woorden af. Ik moest lachen, zo blij was ik om hem eindelijk weer te zien. Het leek wel alsof ik hem maanden gemist had.

Mijn vreugde maakte me onvoorzichtig want ik had niet gemerkt dat Christian ineens naast ons stond.

‘Zo, Jongbloed!’ De stem van mijn broer zorgde ervoor dat ik acuut van mijn roze wolk tuimelde. ‘Laat mijn zus met rust. Elena, hier komen!’

Christians van haat vervulde gezicht duldde geen tegenspraak. Hij had zijn vrienden bij zich, Felix, David en Yannick. Dreigend gingen ze voor Tim staan. Ik wilde Tim niet in de steek laten, maar aan de andere kant moest ik mijn broer niet nog verder tegen me in het harnas jagen.

‘Effe dimmen, gymnasium nerd,’ zei Tim. Hij scheen totaal niet onder de indruk te zijn. ‘Ik doe je zus niets.’

‘Je ademt dezelfde lucht als zij, en dat is meer dan genoeg.’ Christian deed een stap naar voren en gaf Tim een duw tegen de borst. ‘Wat heb jij hier trouwens te zoeken? Blijf lekker bij de losers waar je thuishoort.’

Tim zat op de havo. Ook al was het een school met verschillende richtingen, er waren ongeschreven wetten die bepaalden waar je mocht komen en waar niet.

‘Als ik je nog een keer in de buurt van Elena aantref, heb je een zwaar probleem, gast,’ herhaalde Christian nog eens.

‘Ik begrijp je prima, ook al zit ik maar op de havo,’ zei Tim kalm en hij maakte absoluut niet de indruk ook maar een seconde bang te zijn. De bel ging, de pauze was voorbij. Christian was duidelijk teleurgesteld dat Tim zich niet liet uitdagen.

‘Slappe lul,’ mompelde hij en pakte mijn arm. Ik had geen kans om nog iets tegen Tim te zeggen en tot de deur van mijn lokaal moest ik naar Christians tirade luisteren.

Na school was ik verlost van Christian, want hij had twee uur langer les. Tim stuurde een berichtje, hij vroeg of we om drie uur konden afspreken op de weide. Ik was zo happy dat alles weer goed was.

Maar thuis was het allesbehalve goed. Komend weekend stond er een belangrijke internationale wedstrijd op het programma in Heidelberg en papa maakte goede kansen. En aangezien hij ook nog van de coach van de nationale ploeg te horen had gekregen dat Lagunas en Calvador in februari bij de wereldbekerwedstrijd in Bordeaux en Göteborg mochten starten, zou hij toch in een goed humeur moeten zijn. Maar dat was hij absoluut niet. Weliswaar maakten mijn ouders nu voor de verandering eens geen ruzie, maar in plaats daarvan zeiden ze gewoon helemaal geen woord meer tegen elkaar. De spanning tussen hen beiden was onverdraaglijk en mama liep rond met rode ogen van het huilen. Papa stond op en ging weg zodra hij klaar was met eten.

‘Is er iets gebeurd?’ vroeg ik aan mama terwijl ik haar hielp de tafel af te ruimen.

‘Nee,’ antwoordde ze kort.

Zwijgend ruimden we de keuken op. Net toen ik naar mijn kamer wilde gaan om me om te kleden, hield mama me tegen.

‘Elena, ik weet dat het een slecht moment is,’ zei ze, ‘maar ik ga voor een paar dagen weg.’

Mijn gedachten waren allang bij Tim op de weide bij het stenen kruis, dus ik moest even schakelen voor ik begreep wat ze zei.

‘Waarom?’ vroeg ik. ‘Waar ga je naartoe?’

‘Ik moet hier gewoon even weg,’ antwoordde mama. Haar ogen glansden verdacht. ‘Het gaat zo niet langer. Begrijp je dat?’

Ik knikte langzaam. Ik was zo egoïstisch, dat ik alleen met mijn eigen problemen bezig was. Mama had veel meer zorgen dan ik. En papa was haar niet tot grote steun, zoals hij zich de laatste weken gedroeg.

‘Heb je het ook tegen papa gezegd?’ fluisterde ik.

Mama schudde haar hoofd en veegde met haar handen over haar ogen. Toen omhelsde ze me ineens. ‘Niet boos zijn, Elena. Maar ik kan niet meer. Ik ga naar mijn ouders in Bonn en daar blijf ik een paar dagen. Je kunt me altijd bellen, goed?’

‘Ja tuurlijk,’ antwoordde ik. ‘Maar kom je wel terug?’

‘Natuurlijk.’ Ze lachte een beetje en slikte tegelijkertijd. ‘Beloof me dat je geen gekke dingen doet, afgesproken?’

‘Ja mam,’ zei ik en ik knuffelde haar stevig.

‘Ik schrijf een briefje voor je vader,’ zei mama, ‘zou jij hem dat alsjeblieft vanavond willen geven? Ik leg het in de bovenste lade van het bureau.’

‘Oké, doe ik.’

Dat had papa er nou van! Mama kon er toch ook niets aan doen dat opa schulden had gemaakt en dat iedereen zijn paarden hier weghaalde.

Peinzend liep ik naar de badkamer. De gedachte aan Tim die het hele weekend met Ariane had doorgebracht, zat me toch nog niet lekker. Ik bekeek mezelf kritisch in de spiegel en moest gefrustreerd toegeven dat zij er wel stukken leuker uitzag. Mijn haar hing sloom langs mijn gezicht en ik was bleek. En dan had ik ook nog die stomme beugel! Maar ik had geen idee hoe ik iets aan mezelf moest veranderen. Even na twee uur ging ik naar de stal, zadelde Fritzi en zag kans ongezien De Merelhof te verlaten. De korte route langs het boswachtershuis vermeed ik, ik had tijd genoeg om om te rijden. Het was koud en droog en Fritzi had er zin in, dus ik liet hem lekker draven zoveel hij wilde.

Tim wachtte al op de weide. Hij had het parcours een beetje omgebouwd en we begonnen meteen met de training. Eergisteren nog was deze plek zo vreemd en verlaten geweest, en nu was alles weer anders. Als dat gedoe met Ariane nu maar niet zo aan me vrat! Misschien kon ik Tim er straks terloops naar vragen.

Fritzi sprong heel goed. Tot slot maakte Tim de hindernissen zo hoog als nooit tevoren en hij was enthousiast toen we het hele parcours zonder fouten sprongen.

‘Jullie zijn klaar voor een wedstrijd!’ riep hij lachend. ‘Dat was een 9,0!’

‘Echt?’ Ik hield ademloos halt. Eigenlijk wilde ik nu niet over Fritzi praten. Ik was veel meer geïnteresseerd in het hotel in Zwitserland en Ariane. Nee, nog veel dringender wilde ik hem vertellen over het krantenartikel, en dat onze ouders vroeger vrienden geweest waren. Maar toen ging Tims telefoon. Hij nam op en zijn gezichtsuitdrukking werd somber.

‘Ik moet weg,’ zei hij spijtig tegen mij. ‘Dat was mijn vader. We krijgen klanten om vier uur.’

‘Is het waar dat Arianes vader een paard wil kopen dat jij moet berijden?’ vroeg ik toen ik naast hem reed naar zijn brommer.

‘Geen idee,’ antwoordde Tim. ‘Die man kletst altijd maar wat. Het was een gruwelijk weekend, echt niet te geloven. De hele tijd die vervelende mensen in mijn nek.’

Dat klonk wel even heel anders dan wat Ariane vanochtend had verkondigd! Inwendig juichte ik.

‘Ariane heeft op school rondgebazuind dat jij verliefd op haar bent en dat jullie samen in een kamer hebben geslapen.’

‘Pfff,’ Tim rolde met zijn ogen. ‘Over my dead body! Dat had ze zeker graag gewild. En ik moet altijd beleefd zijn want het zijn klanten. Sinds zij bij ons gekomen zijn, is het walgelijk hectisch in de stallen. Ze eisen voortdurend aandacht en je wordt echt knettergek van ze.’

Dat kon ik me levendig voorstellen. Voor Tim speet het me, maar zijn vader kreeg wat hij verdiende.

We waren bij de brommer.

‘Heb je nog gedoe gekregen over wat er vanochtend gebeurd is?’ wilde hij weten.

‘Tot nu toe niet,’ antwoordde ik. ‘Christian heeft de hele middag les. Denk je dat je deze week nog een keer tijd hebt?’

‘Ik ga het proberen.’ Tim zette zijn helm op. ‘Ik laat het je weten, goed?’

Ik knikte.

Hij wilde de brommer starten, maar er scheen hem nog iets te binnen te schieten. ‘Elena…’

‘Ja?’

‘Ik wilde nog even zeggen dat je je geen zorgen hoeft te maken over die stomme Ariane.’

Ik was zo opgelucht dat ik glimlachte van oor tot oor. Met luid gedonder rolde de zware steen van mijn hart. Dit waren precies de woorden die ik had willen horen. Dolgelukkig keek ik Tim na. Toen hij uit het zicht verdwenen was, keerde ik Fritzi en reed in stap over de weide. Als Fritzi niet ineens zijn hoofd had opgeheven en zijn oren gespitst, dan had ik de gestalte die aan de rand van het bos tegen een boom leunde, helemaal over het hoofd gezien. Lajos! Wat deed híj hier?

‘Hallo Elena,’ riep hij en hij kwam naar me toe.

De aanblik alleen al van deze man zorgde ervoor dat mijn bloed begon te koken.

‘Jij rijdt echt heel goed,’ zei hij en hij bleef naast Fritzi staan. ‘Dat was Tim Jongbloed, nietwaar?’

‘Waarom bent u hier,’ antwoordde ik koel. ‘U zit me toch niet te bespioneren?’ Ik wilde niet langer jij zeggen. Deze man was een vreemde, een misdadiger.

‘Nee, ik was alleen nieuwsgierig. Ik heb de merrie naar de kliniek gebracht en omdat Melike verteld had dat je hier trainde, dacht ik…’

‘Ik dacht dat wij vrienden waren,’ onderbrak ik hem onbeleefd. ‘Doe niet zo schijnheilig.’

Lajos lachte niet meer en staarde me verbijsterd aan. ‘Wat doe je ineens vijandig?’ vroeg hij niet-begrijpend. ‘Is er iets gebeurd?’

‘Dat kun je wel zeggen!’ kaatste ik woedend terug. ‘Achttien jaar geleden is er iets gebeurd. Waarom hebt u niet gewoon gezegd dat u mijn ouders kende? En die van Tim? Ik heb u vertrouwd en gedacht dat u liever niet over het verleden wilde spreken. Maar nu weet ik wat er toen is gebeurd. U hebt de zus van mijn moeder gedood omdat u dronken achter het stuur zat. U hebt er zelfs voor in de gevangenis gezeten!’

Lajos werd doodsbleek. ‘Elena, dat… het is heel anders dan je denkt,’ stamelde hij. ‘Laat me het je alsjeblieft uitleggen…’

‘Nee!’ riep ik, boos over de diepe teleurstelling die hij mij bezorgd had. ‘Ik wil niets horen! En ik wil u nooit van mijn leven meer zien. Nooit nooit meer!’

Voor hij nog iets kon zeggen, gaf ik Fritzi de sporen en galoppeerde het bos langs. Het deed me pijn tot in het diepst van mijn ziel, want ik had Lajos echt graag gemogen.

HOOFDSTUK 30

Papa verscheen in de keukendeur, toen Twix en ik nietsvermoedend thuiskwamen. Het was ongebruikelijk dat hij op dit tijdstip thuis was.

‘Waar kom jij nu vandaan?’ vroeg hij op een scherpe toon die niet veel goeds voorspelde.

‘Ik heb een buitenrit gemaakt,’ antwoordde ik. En dat was geen leugen.

‘Je broer heeft me verteld wat er op school is gebeurd.’

O, ging hij op die toer? En waarom kon die achterbakse broer zijn mond niet gewoon eens houden in plaats van alles door te vertellen?

‘Wat had jij met Tim Jongbloed te bespreken?’

‘Dat ging over Ariane,’ zei ik snel. ‘Ze zat rond te tetteren dat ze met de Jongbloeds naar Zwitserland geweest was en dat haar vader een paard voor Tim wil kopen. Ik heb haar gevraagd of haar vader dan op zijn minst bij de Jongbloeds wel netjes zijn rekeningen betaalt, aangezien hij dat bij ons niet gedaan heeft. Toen werd ze kwaad en begon me uit te schelden en Tim kwam tussenbeide om te zeggen dat ze me met rust moest laten.’

‘En waar haalt die Jongbloed het lef vandaan om partij voor jou te kiezen?’ vroeg papa ijzig. ‘Toch zeker niet omdat je dat paard voor hem gevangen hebt?’

Waarom had mijn vader zo’n ijzeren geheugen…

‘Dat weet ik toch niet,’ antwoordde ik een beetje onbehagelijk want ik voelde dat ik me op glad ijs begaf.

‘Kijk mij eens aan, Elena,’ zei papa en ik gehoorzaamde hoewel het me zwaar viel. ‘Als ik nog een keer hoor dat jij met die jongen praat, dan heeft dat ernstige gevolgen voor je. En met ernstig bedoel ik ook echt ernstig. Ik verbied hoor je me - ik verbied het je voor eens en altijd om met hem te praten. Wil dat een beetje doordringen tot die botte hersens van je?’

‘Ja,’ fluisterde ik en ik vocht tegen de opkomende tranen. Wat een rotzak was mijn vader toch, ik haatte hem!

‘En nu naar je kamer. En daar blijf je tot ik zeg dat je weer naar beneden mag komen. Je hebt voorlopig huisarrest.’

Nu schoot de brief me te binnen die ik van mama moest geven. Ik liep dus eerst naar het kantoortje en vond de brief inderdaad in de bovenste lade zoals ze me gezegd had. Met de brief in mijn hand liep ik terug naar papa, die net de koelkast inspecteerde.

‘Wat doe je hier nog? Had ik je niet opgedragen naar je kamer te gaan?’ voer hij tegen me uit.

‘Mama is weg,’ zei ik.

‘Ze komt zo wel thuis,’ antwoordde hij opgefokt en hij smeet de koelkast dicht.

‘Dat denk ik niet. Ik moest je dit geven.’ Ik hield hem de brief voor.

‘Wat is dat?’ vroeg hij en hij pakte de brief uit mijn hand. Hij scheurde de envelop open en vouwde de brief open. Ik keek hoe zijn gezicht betrok terwijl zijn ogen over de paar regels vlogen die mama had geschreven.

‘Dat krijg je nou van dat chagrijnige humeur van je,’ verweet ik hem. ‘Het is jouw schuld, jij hebt met dat stomme geschreeuw van je ervoor gezorgd dat ze vertrokken is.’

Papa verfrommelde de brief. ‘Denk je soms dat ik niets aan mijn hoofd heb?’ antwoordde hij heftig. ‘En ik laat tenminste de boel niet zomaar achter.’

‘Dat doe je wel!’ antwoordde ik onbevreesd. ‘Ben je hier ooit wel eens dan?’

‘Wat weet jij daar nou van!’ papa staarde me woedend aan, maar ik keek net zo woedend terug.

‘Ik weet meer dan je denkt,’ zei ik. ‘Ik begrijp het allemaal echt wel. Mama probeert hier te redden wat er te redden valt zodat wij De Merelhof niet kwijtraken. Maar jij loopt hier alleen maar schreeuwend rond. Het is jouw schuld dat mama weg is en dat de boel hier kapotgemaakt wordt.’

Plotseling werd ik overvallen door een wilde machteloze woede. Op Christian die mij verklikt had, op Lajos die gelogen had, op mama die me in de had steek gelaten, en op papa die onrechtvaardig en gemeen was. Tranen schoten in mijn ogen, ik kon er niets aan doen.

‘Ik haat je!’ schreeuwde ik. ‘Ik haat jullie allemaal!’

Ik gaf zo’n harde trap tegen de keukenstoel, dat hij omkiepte en tegen de grond sloeg.

‘Raap die stoel op,’ zei papa, niet onder de indruk van mijn woedeaanval.

‘Nee!’ schreeuwde ik en tranen van boosheid stroomden over mijn gezicht.

Ik rende de keuken uit, greep mijn hond, die het hele gebeuren met de staart tussen de pootjes op een afstandje gevolgd had en stampte snikkend de trap op. Ik knalde boos de deur achter me in het slot. Het was zo oneerlijk! Tim had niemand iets gedaan. Wat er ooit gebeurd was waardoor onze ouders elkaar haatten, hij had er niets mee te maken en ik ook niet. We waren nog niet eens geboren!

Nog geen vijf seconden later stond papa bij mijn deur.

‘Wat denk je wel, dat je zo tekeer kunt gaan en met meubels smijten?’ Zijn stem klonk dreigend. ‘Wie denk je wel dat je bent? Je gaat als de sodemieter naar beneden en je zet die stoel overeind en daarna kom je je excuses aanbieden.’

‘Ik denk er niet aan,’ riep ik trots.

Papa zette een stap in mijn richting, zijn ogen flikkerden en even ging het door me heen dat ik waarschijnlijk nu een dreun zou krijgen. Maar papa bleef verbazingwekkend kalm. ‘Ook goed.’ Met twee stappen was hij bij mijn bureau en greep mijn telefoon, die ik stom genoeg daar nogal zichtbaar had neergelegd. Met de andere hand duwde hij Twix de kamer uit.

‘Geef mijn telefoon terug!’ krijste ik en ik sprong op.

‘Ik denk er niet aan,’ herhaalde hij mijn woorden en weg was hij.

Sprakeloos hoorde ik hoe hij de deur op slot draaide. Hij had me opgesloten in mijn kamer! Ik bonkte met mijn vuisten tegen de deur en schold alles bij elkaar wat ik afgelopen jaren van Jens de Puistenpad had opgestoken, maar mijn vader liet zich niet uitdagen. De deur bleef op slot.

Ik huilde zonder ophouden de rest van de middag, tot ik niet meer kon en naar lucht hapte als een vis op het droge. Gelukkig had ik de telefoon uitgeschakeld voordat papa hem te pakken had gekregen, want als hij toevallig een berichtje van Tim las dan zou ik tot mijn achttiende verjaardag hier opgesloten zitten. Ik kroop in bed, trok het dekbed over mijn hoofd en smeedde vol woede vlucht- en wraakplannen. Maar helaas bedacht ik bij nader inzien dat er niemand was naar wie ik toe kon gaan. Bij Melike zouden ze me binnen een minuut vinden; bovendien ging ze net een paar dagen met haar klas op excursie. Lajos viel ook af, de laffe leugenaar. En naar Tim gaan was helemaal ondenkbaar.

Het begon te schemeren, het werd donker. Mijn maag knorde. Ik was te trots om bij het raam te gaan zitten en naar het erf te kijken. Dan zou papa me kunnen zien en dat wilde ik in geen geval. Christian hing rond in zijn kamer, hij deed een computerspel. Die rotzak. Het was hem bij de woordenwisseling met Tim helemaal om niet mij te doen geweest. Hij had gewoon een hekel aan Tim, omdat hij beter kon rijden en hij had naar een gelegenheid gezocht om hem daarom te pakken te nemen. Ik zou nooit meer met mijn broer spreken! En met mijn vader al helemaal niet. Op een of andere manier was de vermoeidheid sterker dan de wraakgedachten, want op een goed moment moest ik in slaap gevallen zijn. Toen ik wakker schrok, gaf de wekker 1:26 aan. Verbaasd zag ik dat Twix bij mij in bed lag. Hij snurkte behaaglijk verder toen ik hem opzij duwde en het licht aandeed. Ik ging uit bed en voelde aan de deur. Mijn vader had kennelijk een slecht geweten gehad, want de deur was niet meer op slot.

Ik ging naar de wc en stond even besluiteloos in de donkere gang. Waar zou papa mijn telefoon neergelegd hebben? Het leek me niets voor hem om hem te verstoppen, daarom sloop ik op mijn tenen de trap af en wierp een blik in de slaapkamer van mijn ouders. Het bed was onbeslapen. Papa was ook weg! Nou lekker dan. Hij lag ook niet op de bank in de woonkamer en niet in de logeerkamer. Maar ik vond wel mijn telefoon, op de keukentafel. Super!

Ik zette hem aan, toetste mijn pincode in en een paar seconden later piepte hij zacht. Zes berichten, allemaal van Melike. Ik schreef wat er gebeurd was. Daarna tikte ik een berichtje aan Tim. Enorm gedoe! schreef ik, mijn broer heeft alles doorverteld aan mijn vader. Die heeft daarna mijn telefoon afgepakt. Ik meld me snel.

De verleiding om de telefoon mee naar boven te nemen, was groot maar ik weerstond hem, schakelde het toestel uit en legde het weer terug. Mijn maag rommelde. Sinds vanmiddag had ik niets meer gegeten. Ik vond een zakje zoute stengels, waarvan ik de helft opat, daarna liep ik naar de woonkamer en ging op de bank liggen. Wat zou er gebeuren als mama niet meer terugkwam? Ze had het me wel beloofd, maar mijn ervaring was dat volwassenen zo vaak iets zeiden en dat ze hun beloftes lang niet altijd hielden. Twix kwam aangelopen, hij sprong op de bank en nestelde zich lekker tegen mijn knieën. Ik geeuwde en sloot mijn ogen. Twee minuutjes maar, dacht ik, daarna ga ik weer naar mijn eigen bed.

Het grote licht werd aangeknipt en ik knipperde tegen het felle licht.

‘Hallo daar,’ zei papa, ‘als de kat van huis is, dansen de muizen. Heb je al op de klok gekeken?’

‘Ik had zo’n honger,’ ik geeuwde en ging rechtop zitten. ‘Je had me zonder avondeten opgesloten.’

‘Omdat jij met meubels rondsmeet en tegen me schreeuwde,’ antwoordde papa en hij ging op de kleine bank zitten.

We keken elkaar aan. Hij had donkere wallen onder zijn ogen en ik vond dat hij er nu vooral uitgeput uitzag, maar niet langer boos. Hij rook naar alcohol en sigaretten, alsof hij de hele avond in de kroeg had doorgebracht.

‘Zeg eens eerlijk,’ zei papa aarzelend. ‘Meende je dat nou echt? Dat ik mama het huis uitgejaagd heb?’

‘Je schreeuwt de hele tijd tegen haar en je verwijt haar van alles.’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Maar zij kan er ook niets aan doen dat we deze problemen hebben. Ze krijgt voortdurend de volle laag.’

Mijn vader staarde in gedachten verzonken naar zijn knieen. Waarschijnlijk ging hij zo meteen weer tegen me zeuren dat ik me bemoeide met dingen die me niets aangingen. ‘Ik ga nu naar bed,’ zei ik, ‘ik moet morgen weer vroeg naar school.’ Ik wilde langs hem heen lopen, maar hij greep mijn hand. ‘Wacht…’ zei hij zachtjes. ‘Alsjeblieft…’

Ik keek in zijn vermoeide ogen en ineens schoot me te binnen wat mama onlangs had gezegd. Hij is bang. Bang dat hij alles kwijtraakt.

‘Lieve Elena,’ papa’s stem klonk treurig. ‘Soms vergeet ik helemaal dat jij geen klein meisje meer bent. En dat je alles meekrijgt wat hier gebeurt, toch?’

‘Ik ben niet gek, nee,’ antwoordde ik.

‘Kom,’ hij liet me los en klopte op de lege plek naast hem. ‘Ga nog heel even naast me zitten.’

Ik gehoorzaamde en keek hem afwachtend aan. Vroeger was alles zo anders geweest. Ik had mijn vader aanbeden! Hij had met me rondgesjouwd, we hadden gespeeld, ik had voor hem op zijn paard gezeten en we hadden samen gereden. Maar hoe ouder ik werd hoe minder tijd hij voor me had gehad. En sinds een paar maanden sprak hij eigenlijk ook nauwelijks meer tegen me, alleen als ik iets verkeerd gedaan had. De laatste keer dat we echt een gesprek gevoerd hadden, zonder schreeuwen, was al weken geleden. Dat was met kerst geweest, toen ik ’s morgens vroeg de paarden had voorzien van eten en drinken.

‘Weet jij waar mama is?’ vroeg hij ten slotte.

‘Ja.’

‘Mag je het tegen mij zeggen of heeft ze dat verboden?’

‘Welnee, waarom zou ze dat verbieden? Ze is bij opa en oma in Bonn.’

‘Aha.’ Hij staarde voor zich uit. ‘Heeft ze nog iets gezegd voor ze vertrok?’

‘Alleen dat ze het hier niet meer uithield en er een paar dagen uit moest.’

Papa zuchtte en wreef met beide handen over zijn vermoeide gezicht.

‘Papa?’

‘Hm?’

‘Denk je dat we ooit weer een echt gezin worden?’

‘Zijn we dat dan niet meer?’ vroeg hij dof, zonder me aan te kijken.

‘Jij bent altijd onderweg, nu is mama ook weg. En als jullie wel samen zijn, maken jullie of ruzie of jullie zeggen geen woord tegen elkaar. Dat kun je toch geen gezin noemen.’

Papa zweeg.

‘Ook al hebben we schulden…’ ik koos mijn woorden voorzichtig want ik wilde papa niet weer boos maken, ‘en ook al heeft Arianes vader hun paarden weggehaald en Corinna en Engelbert, de familie Keizer en die zeurende Laura, dat betekent toch niet dat wij ons gezin laten kapotmaken? Mama zit hier te huilen omdat ze bang is dat je toch alleen maar tegen haar schreeuwt.’

‘Echt waar?’ Papa keek op en ik zag iets nieuws in zijn ogen: verdriet.

Ik knikte. ‘Mama zit de hele dag iedereen achter de broek, om te zorgen dat ze hun rekeningen betalen voor de stalhuur,’ ging ik verder, nog steeds erop voorbereid dat hij misschien weer kwaad werd. ‘Tegelijkertijd is ze ook bang dat er nog meer klanten vertrekken. En dan wacht haar hier weer een nieuwe berg rekeningen en jij wilt nergens iets over horen.’

Papa zuchtte diep. Een tijdje zwegen we beiden.

‘Mama komt toch wel weer terug?’ vroeg ik zachtjes.

‘Ja, dat doet ze zeker,’ antwoordde hij, maar het klonk alsof hij zichzelf daar ook van moest overtuigen.

‘Ga nu maar naar bed, je moet morgen naar school.’

Ik had ineens medelijden met mijn vader. Ik had me de laatste tijd enorm aan hem geërgerd en hem soms regelrecht gehaat wanneer hij mama zo onrechtvaardig behandelde en tegen haar tekeerging. Maar nu hij daar zo zat, zo bedrukt en terneergeslagen, kwam het in me op dat hij het waarschijnlijk niet eens met opzet gedaan had. Ik sloeg mijn armen om zijn nek en duwde mijn gezicht tegen zijn ruwe wang. ‘Ik hou van je, pap,’ fluisterde ik. ‘En het spijt me dat ik tegen je schreeuwde dat ik je haatte. Ik bedoelde het niet zo. Je bent toch niet meer boos op me?’

Papa sloeg onbeholpen een arm om me heen. ‘Nee, dat ben ik niet,’ zijn stem klonk hees. ‘Ik hou ook ontzettend veel van jou, kleintje. Maak je geen zorgen. Alles komt goed.’

HOOFDSTUK 31

Het had de laatste twee dagen flink gesneeuwd en aan de randen van de straten lagen hoge sneeuwbergen. Papa, Jens en Christian waren ’s morgens naar Heidelberg vertrokken en ook Tim was vandaag niet op school geweest. Mama was nog steeds bij haar ouders, dus er was voor mij weinig reden om naar huis te gaan.

Al dagen spookte er iets door mijn hoofd, eigenlijk sinds de maandag dat Ariane had lopen opscheppen over haar Zwitserse shoppingavontuur. Het was al een tijdje geleden dat ik met mijn vader op het bedrijventerrein van Köningshofen geweest was. Ik wist dat daar ergens het kantoor van Arianes vader was, dus op goed geluk zocht ik de weg.

Mijn voeten waren bijna bevroren toen ik eindelijk voor een hoog, grijs gebouw stond met het bordje Dijkers - Finance en vermogensbeheer. Ik duwde de glazen deur open en liep door de grote hal naar de liften. Op het gouden bord in de lift stond aangegeven welke bedrijven er allemaal gevestigd waren in dit pand. Het kantoor van Dijkers zat op de derde verdieping. De lift zoefde zachtjes omhoog en de deuren gleden open. Direct voor me was een glazen deur met het opschrift Dijkers - Finance.

Ik belde aan. Even later sprong de deur zoemend open. Achter een stralend witte balie stond een zwaar opgemaakte vrouw, ik dacht eerst dat het mevrouw Dijkers was. Ze leek tenminste erg op Arianes moeder maar toen ik nog eens goed keek zag ik dat het een jonge versie van haar was. De telefoon op haar balie ging over.

‘Goedendag,’ begroette ik. ‘Ik zou graag naar meneer Dijkers willen.’

‘Ja, dat kan. Hebt u een afspraak?’ Ze bekeek me uit de hoogte en daarna viel haar misprijzende blik op de vieze sporen die mijn doorweekte schoenen hadden achtergelaten op het chique lichtblauwe tapijt.

‘Nee, ik heb geen afspraak,’ antwoordde ik, ‘maar ik zou hem toch heel graag willen spreken.’

‘Hij heeft nu bezoek. Dat kan een tijdje duren.’

‘Geeft niet. Dan wacht ik wel.’ Ik was niet van plan om me door deze arrogante bitch te laten afschepen.

‘Dat wil zeggen: meneer Dijkers heeft geen tijd,’ zei ze nerveus.

‘Ik ben een klasgenoot van Ariane,’ antwoordde ik, alsof dat een reden was waarom ik haar vader wilde spreken.

‘Aha.’ De verwaande snol pakte nu de telefoon en tikte iets in zonder mij uit het oog te verliezen. ‘Meneer Dijkers, hier is een meisje dat u wil spreken. Ze beweert een klasgenoot van Ariane te zijn… O ja. Oké. Ik vraag het haar.’ Ze legde haar hand op de telefoon. ‘Waar gaat het over?’

‘Dat kan ik alleen met meneer Dijkers zelf bespreken,’ antwoordde ik net zo verwaand, precies zoals Ariane zelf ook altijd deed.

De vrouw leek deze toon te begrijpen. Ze trok haar wenkbrauwen op en bracht mijn woorden aan haar baas over.

‘Meneer Dijkers wacht op je,’ zei ze toen koel. ‘Het is de deur aan het einde van de gang.’

‘Hartelijk dank.’ Ik lachte suikerzoet terug.

Maar toen ik naar de deur liep, zakte me de moed in de schoenen. Maar ik kon nu niet meer terug. Ik haalde diep adem, rechtte mijn schouders en klopte aan.

‘Binnen!’ klonk een gedempte stem door de deur.

Ik betrad de kamer - en had het liefst meteen rechtsomkeert gemaakt. Want tegenover meneer Dijkers zat Richard Jongbloed. Tims vader.

‘Zo, kijk eens aan!’ Meneer Dijkers leek verbaasd. ‘Daar hebben we Elena! Wat aardig dat je mij komt bezoeken. Er is toch niets gebeurd?’

‘Dag meneer Dijkers,’ antwoordde ik zo vlak mogelijk. ‘Dat hangt ervanaf. Het is maar hoe je het bekijkt.’

‘Wat bedoel je?’ Hij keek me nieuwsgierig over zijn leesbril aan. Tims vader grijnsde alleen maar.

‘U hebt een openstaande rekening bij ons van 6570 euro,’ zei ik. ‘De machtiging die u gegeven hebt, was niet gedekt.’ Even was het volkomen stil. Meneer Dijkers, anders niet om woorden verlegen, staarde me sprakeloos aan. Hij slikte en ik zag dat hij een beetje rood werd.

‘Het is me wat, dat Micha zijn dochter nu ook nog als incassomedewerker langs stuurt,’ lachte Richard Jongbloed spottend.

‘Mijn vader weet helemaal niet dat ik hier ben,’ antwoordde ik koel en ik keek hem recht aan. Hij had ook blauwe ogen, net als Tim, maar zijn ogen waren zo koud als een gletsjer. Met die scherpe neus en vooruitstekende kin zag hij er onverschrokken en brutaal uit. Ik wendde me nu weer tot Arianes vader, die het allemaal wel een beetje pijnlijk leek te vinden.

‘Moet een misverstandje geweest zijn,’ mompelde hij. ‘Ik schrijf natuurlijk meteen een nieuwe uit.’

‘Ik heb het liever contant,’ antwoordde ik. ‘Precies zoals u het telefonisch met mijn vader had afgesproken toen meneer Jongbloed de paarden bij ons kwam weghalen.’

‘Jij hebt lef!’ riep Tims vader en hij lachte bulderend. ‘Dat mag ik wel. Kom op, Hans, geef dat kind haar geld.’

Arianes vader zat achter het bureau met een hoofd zo rood als een tomaat. Er klopte een adertje bij zijn slaap en ik hoopte dat het niet zou knappen voor ik mijn geld gekregen had. Toen stond hij op en liep door zijn protserige kantoor naar een kluis. Ik had er niet op durven hopen, maar hij kwam terug met een dikke stapel geld.

‘Hier,’ zei hij en hij drukte me de bundel met briefjes van vijfhonderd in handen. ‘Je moet er wel voor tekenen.’

‘Als u het goedvindt, tel ik het eerst,’ antwoordde ik.

‘Het is zevenduizend euro,’ blafte meneer Dijkers tegen me. ‘Is goed zo. De rest is rente.’

Tims vader had moeite om zich te beheersen en niet keihard lachen. Als hij er niet bij was geweest, had ik dat geld nooit gekregen. Maar in zijn aanwezigheid wilde die stomme Dijkers zich natuurlijk niet laten kennen.

‘Hier, kijk eens!’ Hij krabbelde iets op een stuk papier. ‘Je moet hier tekenen.’

‘Een moment alstublieft.’ Ik liet me niet opjagen en telde eerst de briefjes na. Veertien van vijfhonderd. Hij had niet gelogen, ik had echt zevenduizend euro in mijn handen. Ongelofelijk. Ik stopte het geld in mijn rugzak, liep naar het bureau en ondertekende het papier.

‘Hartelijk dank, meneer Dijkers,’ zei ik beleefd, ‘en nog een prettige dag verder.’

‘Zal ik je even naar huis brengen?’ bood Tims vader spottend aan. ‘Dat je niet overvallen wordt nu je met zoveel geld rondloopt?’

‘Wie zou mij moeten overvallen,’ zei ik koel. ‘U zit hier op kantoor.’

Het spottende lachje op het gezicht van Richard Jongbloed stierf weg en nu lachte meneer Dijkers geamuseerd.

Alles kwam me heel onwerkelijk voor, toen ik het kantoorgebouw verliet en door de sneeuwblubber terug ploeterde naar het stadscentrum. Ik had zevenduizend euro in mijn rugzak! Ik kon nog steeds niet geloven dat meneer Dijkers mij echt het geld gegeven had. Zou hij het tegen zijn vrouw en Ariane vertellen? Vast niet! Het was super pijnlijk voor hem geweest. Ik lachte hardop. Bij de bushalte nam ik de bus naar Steinau en een half uurtje later fietste ik het erf op.

Oma had lasagne voor me bewaard, heerlijk. Ik at gezellig bij haar in de keuken. Ze zat met haar leesbril op een kruiswoordpuzzel te maken die in de krant stond.

‘Oma,’ vroeg ik toen, ‘waarom hebben papa en mama zo’n hekel aan de Jongbloeds?’

Oma hief haar hoofd op en aarzelde.

‘En zeg nu niet: “dat is een lang verhaal”,’ voegde ik eraan toe.

‘Dat wilde ik inderdaad net zeggen,’ zei oma en ze lachte een beetje.

Ik legde mijn bestek neer en schoof mijn bord weg. ‘Ik weet dat ze vroeger vrienden waren, papa, mama, Richard Jongbloed en Lajos,’ flapte ik eruit. ‘Ik heb foto’s gezien en de krantenknipsels over het ongeluk gevonden, in mama’s kast.’

‘Ach Elena…’ Oma keek nu ernstig en zette haar bril af. ‘Ik weet niet of ik je dit vertellen mag. Het was een afschuwelijke situatie, die alles veranderd heeft. Lajos was als een zoon voor opa en mij, de beste vriend van je vader. Een prima jongen en een getalenteerd ruiter. Michael, hij en Richard waren de beste vrienden. Niemand van ons weet waarom het zo dramatisch moest eindigen.’

‘Waarom Lajos in dronken toestand het ongeluk veroorzaakte waarbij mama’s zus om het leven kwam?’ vroeg ik bitter.

‘Lajos zat op die avond niet achter het stuur,’ klonk ineens de stem van opa vanuit de richting van de deur. Ik draaide me om.

‘Hij heeft zijn mond gehouden om zijn vriend niet te verraden. En die heeft hem dat niet in dank afgenomen. Integendeel.’

Ik staarde opa aan. Hij keek zo ernstig als ik hem nog niet eerder had zien kijken. Een vreselijk vermoeden drong tot me door. Lajos was de beste vriend geweest van papa.

‘Heef hij papa in bescherming genomen?’ fluisterde ik ontzet.

‘Nee,’ zei opa. ‘Richard. Híj zat achter het stuur die avond, hoewel hij die hele middag al heel veel gedronken had. Ik heb ze zelf met zijn vieren in de BMW zien stappen. Michael had de springwedstrijd gewonnen en moest nog wachten op de prijsuitreiking, maar Viola en Susanne wilden naar huis omdat hun vader jarig was. Lajos is ook meegereden, om op te letten dat Richard niet als een gek zou rijden.’ Opa zuchtte diep. ‘Lajos had later geen herinneringen aan het ongeluk. Hij was zwaargewond. Het gerechtelijk onderzoek gaf geen uitsluitsel over wie er daadwerkelijk achter het stuur gezeten had en Richard hield bij hoog en laag vol dat Lajos gereden had.’

‘En daarom moest Lajos de gevangenis in,’ fluisterde ik.

‘Ja, en dat was niet het enige.’ Opa knikte treurig. ‘Richard trouwde vervolgens met Lajos’ vriendin en van het smartengeld dat Lajos van de rechter aan hen moest betalen heeft hij een aanbetaling gedaan voor De Zonnehof. Omdat Lajos ook alcohol in zijn bloed had, dekte de verzekering deze kosten niet. Zijn moeder moest alles verkopen om het smartengeld te kunnen betalen.’

‘Weten papa en mama dat?’ vroeg ik.

‘Nee. Niemand weet dat met zekerheid, behalve Richard Jongbloed. Hij heeft het mij verteld. Maar later heeft hij alles weer ontkend. De basis voor de vijandschap is in eerste instantie niet het ongeluk, maar de manier waarop Richard zijn vriend Lajos de vernieling in geholpen heeft en zijn vriendin heeft afgepakt. En Linda heeft het allemaal laten gebeuren. Daarom willen jouw ouders niets met de familie Jongbloed te maken hebben.’

In shock ging ik even later naar de stal om Fritzi te rijden. Weer had ik alles helemaal verkeerd begrepen en foute conclusies getrokken. Ik had Lajos een groot onrecht aangedaan!

Als het niet zo hard gesneeuwd had, was ik meteen naar het boswachtershuis gereden om mijn excuses aan te bieden.

Ik was de enige in de stal, daarom ging ik met Fritzi naar de grote rijhal, waar mijn vader een springparcours had laten staan. Ik paste de hindernissen een beetje aan, daarna liet ik Fritzi warm draven en galopperen. Eerst nam ik een paar losse hindernissen, daarna liet ik hem het hele parcours springen.

Ik kromp geschrokken ineen toen iemand plotseling applaudisseerde. En toen ik keek waar het vandaan kwam, schrok ik nog meer. Op de tribune stond meneer Nötzli. Ik had hem helemaal niet de hal zien binnenkomen.

‘Mijn vader is naar Heidelberg voor de wedstrijd,’ zei ik nadat ik hem had begroet.

‘O ja, natuurlijk.’ Meneer Nötzli bekeek Fritzi nieuwsgierig van top tot teen. ‘Ik hoopte dat hij me nog een keer die bruine wilde voorrijden. Wat is dat trouwens voor paard, waarop jij rijdt? Ik ken hem helemaal niet.’

‘Hij is van mij.’

‘Aha. Een hengst, toch? Hoe oud?’

‘Bijna vijf.’

‘Wat is zijn afstamming?’

‘For Pleasure met een Grannus-moeder,’ antwoordde ik een beetje onwillig.

Zoals ik al had verwacht lichtten de ogen van de paardenhandelaar op bij het horen van Fritzi’s excellente afstamming.

‘Heb je ook al eens hoger met hem gesprongen?’ vroeg hij en hij kwam de baan op.

‘Ja, een paar keer,’ gaf ik toe.

Toen bouwde hij de hindernissen hoger. Behoorlijk hoog zelfs. Ik reed Fritzi weer het hele parcours over en wenste dat Tim hierbij was. Want Fritzi sprong fantastisch! Eindelijk kon hij laten zien wat hij in zich had. Hoe hoger en breder de hindernissen waren, hoe beter hij sprong. Ik kon niet anders dan breed glimlachen toen ik klaar was en mijn paard prijzend op de hals klopte.

‘Is dit soms het veulen dat destijds zo ernstig gewond is geraakt?’ vroeg meneer Nötzli nu.

‘Ja,’ zei ik, verbaasd over zijn uitstekende geheugen.

‘En je vader weet niets van hem.’

Ik haalde mijn schouders op. Het was voor de helft waar. In principe wist papa wel van Fritzi.

‘Ik snap het,’ zei meneer Nötzli tevreden. ‘Kun jij me soms snel even die bruine voorrijden?’

‘Wie? Ik?’ Ik dacht eraan terug hoe Quintano als een bezetene tekeer was gegaan met papa, Jens en Christian op zijn rug en ik betwijfelde of ik überhaupt met hem kon galopperen zonder mijn nek te breken. Maar de trainingen met Tim en de overwinning op meneer Dijkers hadden me zelfbewuster gemaakt en daarom stemde ik toe.

Meneer Nötzli ging met Fritzi en mij naar de stal en droeg zelfs het zadel terug. Hij hield Quintano vast toen ik hem zadelde.

Ik was een beetje zenuwachtig toen ik in het zadel steeg. Hij was wat dunner en groter dan Fritzi, extreem gevoelig in de mond en hij reageerde op de kleinste gewichtsverplaatsing. Zijn draf was een beetje nerveus maar zijn galop was een droom voor iedere ruiter. Hij ging zo licht aan de teugel en hij kauwde ontspannen op zijn bit. Ik voelde me tot mijn verbazing heel goed op zijn rug.

Meneer Nötzli had een klein kruisje opgebouwd dat ik rijden moest. Ik deed het precies zoals Tim het mij geleerd had: een rustige zit, losse hand en niets doen. Quintano spitste de oren, wist waar hij naartoe moest en maakte een reuzensprong. Na het kruisje kwam een steilsprong en daarna gingen we naar de kleine oxer en ten slotte reed ik een kort parcours. Na een paar sprongen was ik gewend aan Quintano’s manier van springen, die heel anders was dan die van Fritzi. Ik begon er plezier in te krijgen.

‘Wil je nog wat hoger proberen?’ riep meneer Nötzli.

Ik kon niet uitleggen waarom, maar ik had vertrouwen in Quintano en hij duidelijk ook in mij. Maar wat de paardenhandelaar nu opbouwde, leek mij wel heel erg hoog!

‘Rijd gewoon net zoals je eerder hebt gedaan,’ adviseerde hij mij. ‘Rustig zitten, laat hem maar begaan.’

Ik knikte en liet het paard aangalopperen. Zo hoog had ik ook nog nooit gesprongen met Calvador en Silvester! Maar ik hoefde me geen zorgen te maken, alles ging perfect. Quintano vloog als een veertje over de drievoudige combinatie, die uit twee enorme oxers en een waanzinnig hoge steilsprong bestond; hij liet zich moeiteloos keren en het lukte me goed uit te komen voor de laatste grote oxer die hij moest nemen.

‘Dat was echt super!’ riep ik lachend. ‘Hij doet alles alleen!’ ‘Ja,’ zei meneer Nötzli, ‘hij is ook wel meer ervaren dan jouw hengst, maar hij kan het niet helemaal alleen. Jij hebt hem fantastisch gereden.’

Ik werd rood bij het horen van deze lof. Meneer Nötzli scheen heel enthousiast te zijn, wat maar zelden voorkwam. Normaal lachte hij wel eens stilletjes voor zich uit, maar nu was hij echt uitbundig. Hij liep met me mee terug naar de stal en hielp me Quintano af te zadelen.

‘Luister eens, Elena, ik wil je een voorstel doen,’ zei hij. ‘Ik wil Quintano de komende tijd door jou laten berijden. Ik betaal de box, de dierenarts, de hoefsmid en de wedstrijdkosten en jij krijgt van mij berijdersloon. Laten we zeggen tweehonderd euro per maand. Wat denk je ervan?’

‘Dat… dat klinkt fantastisch!’ stotterde ik sprakeloos.

‘Wanneer we het paard verkopen, krijg je echter tien procent van de verkoopprijs in plaats van de twintig die ik normaal gesproken betaal, maar in plaats daarvan zijn dus alle kosten voor mij.’

Dit was ongelofelijk! Hadden papa en mama niet pasgeleden nog ruzie gemaakt omdat meneer Nötzli normaal gesproken niet voor zijn paarden betaalde?

‘Maar… ik… denkt u echt dat ik het kan? Ik bedoel… ik ben pas dertien.’

‘Je vader zal je wel helpen,’ lachte meneer Nötzli.

‘O ja, nu we het over mijn vader hebben,’ zei ik nu, ‘zou u hem niets willen vertellen over Fritzi? Hij weet niet hoe goed hij springt en dat wil ik nog even zo houden. Alstublieft niets zeggen, goed?’

‘Afgesproken. Jij krijgt de bruine onder je hoede en ik vertel je vader niets over je hengst. En mocht je ooit overwegen om Fritzi te verkopen, dan bel je mij als eerste. Hand erop?’ Hij hield zijn hand op. Ik aarzelde.

‘U bedoelt dat u het voorkeursrecht hebt als ik nu handjeklap?’ wilde ik zeker weten.

‘Je bent een clever meisje.’ Meneer Nötzli lachte geamuseerd. ‘Ja, dat bedoel ik inderdaad wel zo’n beetje.’

‘Akkoord,’ zei ik na kort beraad. ‘Maar u moet niet denken dat u hem voor een prikkie krijgt omdat ik toevallig nog maar een meisje ben. En ik wil niet verplicht zijn om een ander paard bij u te kopen of dat hij als onderpand dient.’

‘Je moet hem mij zeker niet schenken,’ antwoordde hij ernstig, maar zijn ogen glommen vrolijk. ‘Ik weet wat een kwaliteitspaard waard is. Ik zal je als de tijd rijp is een eerlijk aanbod doen. Maar alleen als je echt zelf wilt verkopen.’

Dat klonk allemaal heel goed. Ik gaf hem een handklap. Ik had een paard om te berijden! En in mijn rugzak zat zevenduizend euro! Wat zou papa grote ogen opzetten…

HOOFDSTUK 32

Op zondagmiddag ging ik met opa naar Heidelberg voor de wedstrijd, om de Grand Prix live mee te maken. Op tv had ik vrijdag- en zaterdagavond gezien hoe papa met Lagunas bij de zwaarste sprongen alle concurrentie uit binnen- en buitenland achter zich gelaten had. Ook bij de andere onderdelen waren hij, Christian en Jens succesvol geweest.

Ik wist dat Tim met Flipper en zijn op twee na beste paard, Tanot de Chardin, de junioren Z beslist had. Daarmee had hij in totaal elf keer het Z-springen gewonnen en zou hij het Gouden Ruiter onderscheidingsteken in ontvangst mogen nemen. Christian kookte waarschijnlijk van woede! Ik liep eerst naar de staltent om naar de paarden te kijken. Voor de box van Lagunas trof ik papa aan, in gesprek met een oudere man met wit haar die ik niet kende. Ze gaven elkaar een hand, de man klopte papa op de schouder en ging weg.

‘Hallo pap,’ zei ik.

Hij draaide zich om. ‘Ha Elena!’

Hij zag er niet uit als iemand die net de moeilijkste wedstrijd aller tijden gewonnen had.

‘Is er iets gebeurd?’ vroeg ik dus bezorgd.

Met mama was alles in orde, wist ik, want ik had haar vanochtend nog gebeld. Er moest dus iets anders zijn.

‘Eigenlijk moet ik heel blij zijn want ik kan een groot deel van onze schulden afbetalen,’ zei papa en er glinsterde iets verdachts in zijn ooghoek. ‘Ik heb namelijk zojuist Lagunas verkocht. Aan de sponsor van Viktor Waluschenko.’

‘Wat?’ Ik was sprakeloos. Lagunas was papa’s allerbeste paard. Met hem had hij - de overwinningen van gister en eergisteren meegerekend - ongeveer vijftig keer gewonnen. ‘Het zou heel onverstandig geweest zijn om zijn aanbod af te slaan. Lagunas wordt er niet jonger op en als hij morgen een been breekt, is hij niets meer waard.’

Lagunas leek te beseffen dat het over hem ging. Hij kwam naar de houten afrastering van de box, legde zijn hoofd scheef en knabbelde aan papa’s jas. Papa streelde in gedachten verzonken de neus van het paard.

‘Ja jongen,’ zei hij zacht. ‘Het ziet ernaar uit dat jij De Merelhof voor ons gaat redden.’

Zijn stem klonk vreemd en ineens begreep ik hoeveel pijn het hem moest doen zijn beste paard te moeten opgeven, alleen maar omdat we dringend geld nodig hadden. Om andere redenen had hij zich nooit of te nimmer laten scheiden van het enige paard waar hij echt zijn hart aan verloren had. Het zou hetzelfde zijn als ik afscheid moest nemen van mijn Fritzi. Papa had Lagunas als veulen gekocht, hem opgeleid en hem tot een van de beste springpaarden van het land gemaakt. Ik pakte zijn hand en legde mijn arm om zijn schouder. Even stonden we daar zwijgend en bekeken Lagunas, die het hooi in zijn ruif interessanter vond dan ons. De gedachte dat hij binnenkort niet meer in zijn box maar ergens in een stal in Oekraïne zou staan en ik hem nooit meer zou zien, maakte me verdrietig.

Christian dook op in de staltent, met een startlijst.

‘Je bent als laatste,’ zei hij en hij keek van papa naar mij.

‘Ga maar naar het aanmeldingsbureau en wissel Lagunas voor Calvador,’ zei papa zonder zich om te draaien.

‘Waarom?’ vroeg Christian.

‘Ik heb Lagunas zojuist verkocht en met zijn nieuwe eigenaar afgesproken dat ik hem hier niet meer rijd,’ zei papa. Hij trok me nog even stevig tegen zich aan, toen liet hij me los en verliet de stal.

‘Wat is hier allemaal aan de hand?’ wond mijn broer zich op. ‘Hoe kan hij Lagunas nu verkopen? Hij had me toch beloofd dat ik hem volgend jaar op de junioren Z mocht rijden. Hier begrijp ik niks van!’

‘Papa krijgt waanzinnig veel geld voor Lagunas,’ antwoordde ik en ik veegde een paar heimelijke tranen van mijn wangen. ‘Hij had geen keus.’

‘Natuurlijk heeft hij wel een keus!’ Christian was woedend. ‘Wat belachelijk, dat kan hij toch niet maken!’

‘Jij bent echt een egoïst,’ verweet ik hem. ‘Denk je dat het makkelijk is voor papa om zijn beste paard op te geven? Maar met het geld kan hij de schulden van De Merelhof betalen.’

‘Tss, wat weet jij daar nu van?’ Christian snoof verachtelijk. ‘Pippi-ponymeisje!’

Je moest eens weten, dacht ik bij mezelf, maar ik zei niets. Christian ging ervandoor om Lagunas te laten doorstrepen en Calvador aan te melden. Ik begroette onze andere paarden die in de boxen ernaast en ertegenover stonden. Zou ik mama bellen? Nee, besloot ik. Papa wilde haar vast liever zelf vertellen over zijn moeilijke maar enige juiste beslissing. Er was nog tijd over voor de wedstrijd begon, dus ik liep wat door de gangen van de staltent, in de hoop Tim ergens tegen te komen. Er hing al een vertrekstemming. Zadelkasten werden versleept, paarden naar buiten gevoerd om ingeladen te worden. Alleen de verzorgers van wie de baas meedeed aan de Grand Prix waren nog bezig met het poetsen en optuigen van de paarden. In de derde gang vond ik eindelijk Tim, die met een grimmige uitdrukking de verrijdbare zadelkast inruimde. Mijn hart ging meteen tekeer en ik vroeg me af of ik hem ooit zou kunnen aankijken zonder bijna een hartinfarct te krijgen.

‘Hi,’ fluisterde ik hem toe.

Hij keek om en een lachje vloog over zijn gezicht. We hadden elke dag gebeld, dus hij wist al van mijn actie op het kantoor van Dijkers. Zelfs zijn vader had het erover gehad. Maar ik had hem nog niet verteld over de afspraak met meneer Nötzli. Stomverbaasd luisterde hij naar mijn verhaal over wat er gebeurd was.

‘Maar nu is me wel iets duidelijk.’ Tim grijnsde. ‘Mijn vader was namelijk vrijdag pisnijdig, omdat Nötzli hem had gezegd dat hij Quintano nu nog niet bij ons wilde stallen, omdat hij een ideale berijdster gevonden had. En daarmee bedoelde hij jou dus. Echt chill!’

‘Ik denk dat Nötzli op het idee kwam, toen hij mij met Fritzi zag springen,’ zei ik. ‘Je had erbij moeten zijn. Zo hoog heb ik met Fritzi nog nooit gesprongen. Hij was waanzinnig goed.’

‘Dat had ik zeker graag willen zien.’ Een schaduw gleed over zijn gezicht, maar hij lachte alweer.

‘Stel je voor: hij wil dat ik hem het voorkeursrecht geef als ik Fritzi wil verkopen. Maar ik heb gezegd dat ik in elk geval geen paard als onderpand geef en dat ik ook niet verplicht wil zijn om bij hem een ander paard te kopen.

Daar was hij het mee eens.’

‘Maar je wilt Fritzi niet verkopen, toch?’

‘Nee, natuurlijk niet.’ Ik schudde mijn hoofd en vroeg me af hoe papa zich nu voelde. ‘Hoewel… ik had bedacht dat ik Fritzi pas zou verkopen als hij goed genoeg zou zijn en ik zoveel geld voor hem zou krijgen dat we daarmee opa’s schulden zouden kunnen afbetalen. Maar dat is niet meer nodig.’

‘Hoezo?’ vroeg Tim.

‘Mijn vader heeft Lagunas vandaag verkocht.’

‘Wat?’ Tim zette grote ogen op van verbazing. ‘Wanneer dan? En aan wie?’

‘Zojuist. Aan de sponsor van die Oekraïner.’

‘Wat? NEE!’

Ineens stond Richard Jongbloed achter ons. ‘Wat sta je hier te niksen!’ blafte hij Tim toe. ‘Schiet op, zorg dat het klaar is! Ik wil over een kwartier wegrijden.’

Hij herkende mij en fronste zijn wenkbrauwen. ‘Wat heb jij hier te zoeken?’

Dat klonk nogal onvriendelijk. Ik wilde niet dat Tim vanwege mij problemen kreeg met zijn vader. Na alles wat ik gehoord had van opa en oma, wilde ik niets met Richard Jongbloed te maken hebben dus liep ik snel weg.

Hij nam niet eens de moeite om te wachten tot ik buiten gehoorsafstand was. ‘Wat heb jij te bespreken met een van hen?’ voer hij tegen Tim uit.

Ik hoorde niet meer wat Tim antwoordde, maar het scheen zijn vader niet te bevallen want hij haalde uit en gaf Tim een klinkende klap.

‘Pas op je woorden, mannetje,’ zei hij. ‘Aan de slag, anders zwaait er wat.’ En daarmee verliet hij de staltent.

Ik was sprakeloos van ontzetting. Tim perste zijn lippen op elkaar en stopte het zadeltuig, beenkappen, sporen en andere spullen achteloos in de zadelkast.

Ik liep terug. ‘Oh Tim… dat… dat wilde ik niet,’ fluisterde ik geschokt en ik vocht tegen mijn tranen. Het deed me zo verschrikkelijk pijn dat Tim zo’n rotvader had.

‘Ligt niet aan jou,’ antwoordde Tim en keerde mij zijn rug toe. ‘Maak je om mij maar geen zorgen. Die vent vindt altijd wel een reden om te meppen.’ Eindelijk draaide hij zich om. Zijn linkerwang was knalrood.

‘Er komt een dag,’ zei hij bitter, ‘dat ik hem dit dubbel en dwars betaald zet. Ik zweer het je.’

HOOFDSTUK 33

Na het rijden van de Grand Prix gingen Christian en Jens naar huis, maar ik besloot op papa te wachten. Hij had met Calvador een goede derde plaats gehaald en was vervolgens als een van de meest succesvolle ruiters van de wedstrijd geëerd met een speciale prijs: een cheque voor een reisje naar Ierland met twee personen.

Terwijl hij naar het aanmeldingsbureau ging om nog een en ander af te handelen, ging ik op de tribune zitten die nu helemaal leeg was. De toeschouwers stroomden de hal uit, naar de parkeerplaatsen; in plaats van paarden en ruiters hadden nu de hulptroepen de regie overgenomen om alles af te bouwen. VIP-logo’s werden verwijderd, de kraampjes afgebroken, schijnwerpers ingeklapt, kabels opgerold en met luid kabaal werden de hindernissen en bloembakken op aanhangwagens geladen. Door de wijd openstaande deur stroomde koude lucht de hal binnen. Het rook naar diesel en uitlaatgassen en van de feestelijke stemming die een half uur geleden geheerst had, was geen spoor meer over.

Ik kon niet onbezorgd blij zijn over papa’s uitstekende plaatsing, ik had eigenlijk nauwelijks iets van het springen meegekregen omdat ik voortdurend aan Tim dacht. Ik hoopte maar dat hij thuis niet nog meer slaag zou krijgen van die rotzak van een vader. Ik overwoog of ik hem een berichtje zou sturen, maar ik durfde het toch niet. Was Melike er maar! Morgen zou ze eindelijk terug zijn van die schoolexcursie en ik kon bijna niet wachten om haar alles te vertellen.

Papa kwam uit de deur van het aanmeldingsbureau. Hij sprak nog even kort met twee andere ruiters, lachte en zag er verder normaal uit. Maar toen hij wat dichterbij kwam, zag ik hoe ongelukkig hij was.

‘Papa!’ Ik sprong op en liep naar hem toe.

‘Elena,’ zei hij verbaasd. ‘Ik dacht dat jij met Christian en Jens was meegereden.’

‘Nee, ik heb op jou gewacht.’ Ik liep naast hem naar de uitgang. ‘Zodat je niet alleen naar huis hoeft te rijden.’

‘Dat is lief van je.’ Hij sloeg een arm om me heen en zijn stem klonk hees, alsof hij iets moest wegslikken.

Buiten was het nu aardedonker. De grote schijnwerpers waren uitgeschakeld en op de parkeerplaats stonden nog maar drie of vier vrachtwagens. Christian en Jens hadden Lagunas, Calvador en Cotopaxi al ingeladen, want ze pasten niet allemaal in de kleine vrachtwagen. Papa wierp een snelle blik naar binnen om te controleren of alles in orde was, toen klapten we samen de laadklep omhoog en klommen in de cabine. Ik mocht op de bijrijdersplek.

‘Heb je mama al verteld dat je Lagunas hebt verkocht?’ vroeg ik toen we over de smalle asfaltweg naar de hoofdweg reden. De paarden, die moe waren van drie dagen wedstrijden, stonden muisstil en verroerden zich niet.

‘Nee, nog niet,’ antwoordde papa en hij keek stug voor zich uit naar de weg. In het licht van de koplampen van de tegenliggers, zag ik hoe verdrietig hij eruitzag. Misschien was het beter om het er nu niet meer over te hebben.

Even later hadden we de snelweg bereikt. Ik dacht na over een manier om hem een beetje af te leiden van zijn sombere gedachten en ik besloot hem over Fritzi te vertellen.

‘Pap, weet je,’ begon ik, ‘vrijdag was meneer Nötzli bij ons op De Merelhof.’

‘O ja?’

Dat was gek - wist hij dat niet? Ik was ervan uitgegaan dat meneer Nötzli hem wel verteld had over onze overeenkomst.

‘Ja, ik was net aan het rijden toen hij de hal binnenkwam,’ vertelde ik verder. ‘En hij was nogal onder de indruk.’

‘Onder de indruk? Hoezo?’

‘Jij had toch het springparcours laten staan. Dat heb ik gesprongen. Met Fritzi.’

Eindelijk wendde papa zijn blik even af van de weg en keek me aan. ‘Jij hebt gesprongen met Fritzi?’

‘Ja. Eerst alleen een klein parcours, maar toen kwam meneer Nötzli de baan op en heeft de hindernissen hoger gemaakt. Echt hoog eigenlijk.’ Ik aarzelde. ‘En toen heeft hij mij gevraagd of ik niet snel even Quintano wilde voorrijden.’

‘Wat zeg je nu?’ Er was geen spoor van droefenis meer van zijn gezicht af te lezen. ‘Hoe kan hij dat nu van je vragen? Ik mag toch hopen dat je dat niet gedaan hebt?’

‘Maak je niet druk,’ zei ik snel, ‘het ging supergoed. En meneer Nötzli heeft gezegd dat ik Quintano voortaan mag rijden. Hij betaalt de boxhuur, de hoefsmid en de dierenarts, plus elke maand berijdersloon. En als Quintano verkocht wordt, krijg ik tien procent. Bovendien wil hij graag het voorkeursrecht hebben als ik op een dag Fritzi wil verkopen. Ik heb hem meteen verteld dat hij echt niet moet denken dat hij Fritzi voor een koopje krijgt alleen maar omdat ik nog een meisje ben, en toen moest hij lachen en…’

‘Wacht even,’ onderbrak papa me licht verward. ‘Voorkeursrecht op Fritzi? Hoezo?’

‘Nou… omdat hij een fantastisch springpaard is.’

Papa keek me zo lang aan dat ik even bang was dat hij de vangrail in zou rijden. Plotseling brak er een brede glimlach door op zijn gezicht.

‘Nu begrijp ik het allemaal een beetje,’ zei hij uiteindelijk. ‘Niet te geloven.’

‘Hoe bedoel je?’ vroeg ik nieuwsgierig.

‘Nötzli kwam vrijdagavond naar het toernooi,’ antwoordde papa. ‘En hij deed heel geheimzinnig. Ik was zelfs een beetje kwaad op hem, omdat hij beweerde een nieuwe geschikte berijdster gevonden te hebben voor Quintano. En vervolgens zei hij dat er op De Merelhof minstens twee ruwe diamanten te vinden waren en zoiets als “de appel valt niet ver van de boom”. Ik was er niet helemaal bij met mijn gedachten, ik meende eigenlijk dat hij het over Christian had. Maar…’ hij keek me weer aan en nu lachte hij alsof hij het zelf nog niet helemaal geloofde, ‘hij bedoelde jou.’

Mijn hart klopte wild en mijn gezicht begon te gloeien. Een paar kilometer lang zei hij niets en ik zweeg ook.

‘Fritzi,’ zei hij toen ineens, ‘aan hem heb ik helemaal niet gedacht. Dus jij rijdt hem? Sinds wanneer?’

‘Sinds afgelopen zomer,’ gaf ik toe. ‘Eerst zonder zadel of buiten, maar sinds de herfst train ik hem echt goed. En ik heb hem aangemeld voor zijn eerste toernooi over vier weken.’

‘Hoe kan het dat ik je nooit met hem gezien heb?’

Dat was even een dingetje, maar ik besloot eerlijk te zijn.

‘Ik heb hem alleen gereden als jij er niet was, omdat ik bang was dat je hem misschien van me zou afnemen als je had gezien hoe goed hij springt,’ zei ik openhartig. ‘Ik bedoel… je was niet al te aardig de laatste tijd.’

Papa stootte een diepe zucht uit. ‘Daar heb je wel gelijk in,’ gaf hij toe. ‘En het spijt me echt. Zelfs je moeder is voor me op de vlucht geslagen.’ Hij dacht even na, maar toen lachte hij weer. ‘Weet je dat ik nu wel heel nieuwsgierig ben geworden?’ zei hij. ‘Nötzli is een van de beste paardenkenners. En als hij Fritzi zo hoog inschat, dan moet daar wel iets in zitten.’

Ik dacht aan Tim en onze geheime trainingsuurtjes, maar papa dat nu ook vertellen zou heel onverstandig zijn.

‘Ik kan hem straks wel even voorrijden,’ stelde ik voor.

Papa boog zich naar mij toe, legde zijn hand op mijn knie en kneep er even in. ‘Dat kún jij niet alleen, kleintje,’ zei hij. ‘Dat móét je!’

Mijn broer en Jens wachtten ons al op bij De Merelhof. Alles was donker, alleen in de wedstrijdstal brandde licht. Jens stond een stiekem een sigaretje te roken voor de staldeur dat hij snel uittrapte toen papa en ik uitstapten.

‘Eindelijk,’ zei Christian ongeduldig.

‘Kom op, mannen, even opschieten.’ Papa was in een goed humeur. ‘Elena moet nog even een paard voorrijden.’

Christian gaf me een duw toen ik hem voorbijliep. ‘Zo, heb je even lekker bij hem lopen slijmen,’ siste hij boosaardig.

‘Helemaal niet, paardenlul,’ zei ik.

‘Ponytrol.’

‘Ophouden met ruziemaken,’ riep papa. Hij schoof de grendel van de laadklep opzij en liet hem zakken.

Een van de paarden hinnikte, een ander antwoordde uit de stal. Jens leidde eerst Calvados de vrachtwagen uit, papa volgde met Cotopaxi en Christian greep Lagunas, die zich als een echt renpaard meteen gedroeg alsof hij op weg was naar de start. Hij kon niet wachten om in zijn box te komen, maar hij moest eerst naar de wasbox, waarin nu net de benen van Cotopaxi werden afgesproeid.

Ik barstte inwendig van de zenuwen. Zo dadelijk zou papa Fritzi voor de eerste keer gezadeld zien! Ik was waanzinnig benieuwd naar zijn gezicht en hoopte maar dat Fritzi me niet voor gek zou zetten. Even dacht ik terug aan mijn nachtmerrie.

Lagunas danste in de stalgang. Hij hield niet van wachten. Christian gaf hem een stevige por met zijn elleboog, waarop Lagunas antwoordde door met platgelegde oren naar hem te happen.

‘Laat Christian voorgaan,’ zei papa tegen Jens, die Cotopaxi in zijn box zette. ‘Elena, haal Fritzi maar hier naartoe.’

‘Wat is er met Fritzi?’ wilde Christian nu weten.

‘Ik wil even zien hoe hij springt.’ Papa sloot de boxdeur. ‘Nadat Nötzli vrijdag zo enthousiast was…’

‘Waarover was hij enthousiast?’ snoof Christian en hij leidde Lagunas naar de wasbox. ‘Toch zeker niet over die kreupele knol?’

‘Kennelijk wel.’ Papa knipoogde naar me. ‘Hij wil hem ooit van Elena kopen.’

Dat was duidelijk teveel voor mijn broer. Hij werd eerst rood, toen wit. Lagunas wachtte een goed moment af en stootte toen tegen zijn arm.

‘Au! Stom rotbeest!’ schreeuwde Christian, haalde uit en gaf Lagunas een tik met het uiteinde van de teugel.

‘Hé!’ maande papa, maar Christian was doof van woede. Hij trok aan de teugel, Lagunas hief zijn hoofd op en toen ging alles ineens razendsnel. Het paard botste zo hard met zijn hoofd tegen het solarium boven de wasbox dat het met luid gerammel tegen de muur sloeg. Lagunas schrok, wilde opzij springen, maar de grond was nat en hij gleed met zijn hoefijzers alsof hij op glad ijs schaatste. Er klonk een vreselijke dreun, vonken spatten rond, toen Lagunas’ hoeven tegen de muur schampten. De andere paarden sprongen op in hun box.

Star van schrik zag ik hem vallen, als in slow motion. Ik hoorde papa schreeuwen. Lagunas trappelde met zijn benen en ineens lag hij stil, zonder zich te bewegen. Een paar seconden was het doodstil. Papa griste Christian, die er hulpeloos bij stond, de teugel uit handen. ‘Wegwezen!’ zei hij. ‘Verdwijn! Onmiddellijk!’

Mijn broer deed zijn mond open om nog iets te antwoorden, maar papa keek hem zo woedend aan dat hij maar liever gehoorzaamde en er vandoor ging. Lagunas kreunde en probeerde vergeefs weer op zijn benen te komen, maar de grond was te glad. Het was een afschuwelijk gezicht om het paard daar zo hulpeloos te zien liggen.

Opeens schoot me te binnen dat Lagunas strikt genomen niet eens meer papa’s eigendom was. Wat als hij nu ernstig gewond was? Dan werd de koop ontbonden. Hij zou geen geld opleveren en dan kon papa nog niet eens de helft van de schuld afbetalen!

Ik werd duizelig toen de gevolgen van Christians onbeheerste woede tot me doordrongen. Hoe had hij dat kunnen doen? Keer op keer had papa ons geleerd in de omgang met een paard onder alle omstandigheden kalmte te bewaren. Juist in gevaarlijke situaties. En wat was er gevaarlijker dan een wasbox met een natte vloer?

‘Jens!’ beval papa. ‘Haal een zak zaagsel, snel.’

Jens ging er pijlsnel vandoor. Lagunas kreunde weer en bewoog zijn benen.

‘Rustig maar, jongen.’ Papa knielde naast zijn hoofd. ‘Blijf maar rustig liggen. We gaan je zo helpen.’

Jens kwam terug met het zaagsel, opende de zak en strooide het in de wasbox. Maar nog steeds kreeg Lagunas geen grip.

‘Elena, kom hier,’ zei papa halfluid.

Ik slikte en ging naar hem toe. Hij gaf me de teugel, toen klom hij over Lagunas’ rug de wasbox in. Dat was levensgevaarlijk! Als het zeshonderd kilo wegende paard nu in paniek raakte, kon hij papa pletten tegen de wand. Maar Lagunas had wel begrepen dat hij hem wilde helpen en bleef rustig liggen. Hij staarde naar mij met wijd opengesperde ogen. Ik aaide voorzichtig zijn neus en bad in stilte dat hij niets ernstigs had. Het lukte papa en Jens om Lagunas zo te draaien, dat hij nu op zijn buik lag.

‘Zo.’ Papa nam de teugel weer van me over. ‘En nu omhoog met jou, jongen. Kom op, je kunt het!’

Maar Lagunas maakte geen aanstalten om op te staan. Integendeel. Hij gromde en liet zich weer op zijn zij vallen.

‘Shit,’ fluisterde Puistenpad achter me. ‘Dat ziet er echt niet goed uit.’

Papa probeerde op alle mogelijke manier het paard weer op de been te krijgen. Hij trok, hij lokte hem met haver, hij schreeuwde - niets hielp. Jens haalde stro en strooide dat onder Lagunas’ hoeven; ze legden een touw om zijn benen en trokken, samen met opa, Hein en Stan, met vereende krachten, maar het paard bewoog geen millimeter. Om half tien gaf papa het op.

‘Het heeft geen zin,’ zei hij hees. ‘Ik bel de dierenarts.’

HOOFDSTUK 34

‘Zijn benen zijn in orde, hij heeft niets gebroken.’ Dokter Marquardt klom uit de wasbox en bekeek Lagunas vertwijfeld. ‘Hij heeft waarschijnlijk iets aan zijn rug of bekken opgelopen.’

‘Laat het niet waar zijn.’ Papa zat op een strobaal vlak naast Lagunas en schudde wanhopig zijn hoofd. ‘Waarom uitgerekend vandaag? Jarenlang is er niets gebeurd.’

Opa stond er zwijgend bij. Noch hij noch Jens kon de reikwijdte inschatten van de tragedie die zich voor onze ogen afspeelde. Uiterlijk morgenochtend zou papa de sponsor van Viktor Waluschenko moeten bellen en hem meedelen dat de koop niet doorging. Ik dacht aan zijn woorden van deze middag: Als hij morgen een been breekt, is hij niets meer waard. Lagunas had weliswaar geen been gebroken, maar het ging niet goed met hem. Geen paard bleef vrijwillig zo liggen.

Het was koud in de stal, ik had een paardendeken om me heen geslagen en zat op de dekenkist naast de deur van de zadelkamer. Jens en Hein stonden zwijgzaam in de geopende staldeur. Papa en de dierenarts waren halfluid in gesprek.

‘We moeten hem toch op een of andere manier weer op zijn benen krijgen,’ zei papa. ‘Als hij zo nog langer blijft liggen, raakt zijn bloedsomloop bekneld.’

‘Wat als we hem met de voorlader uit de wasbox tillen?’ stelde opa voor.

‘Doet u dat alstublieft niet!’ waarschuwde de dierenarts. ‘Als hij een wervel heeft verrekt, kunnen we alles beschadigen. Nee, ik geef hem eerst een injectie tegen de pijn. Misschien lukt het hem dan om zelf weer te gaan staan.’

Papa haalde zijn handen door zijn haar en knakte zijn vingers. Hij kwam overeind van de strobaal en knielde naast het hoofd van Lagunas. ‘Doe je best, jongen,’ mompelde hij. ‘Je bent toch een vechter. Je kunt het. Alsjeblieft.’

In de laatste drie uur was papa een jaar ouder geworden, onder zijn roodomrande ogen lagen donkere schaduwen. Er trilde een spiertje in zijn gezicht, alsof hij zo in tranen zou kunnen uitbarsten. Ik had het verschrikkelijk met hem te doen. Zijn blik ontmoette de mijne.

‘Ga maar naar bed, Elena. Het is bijna middernacht. Je moet hier maar niet blijven wachten.’

Hij stond moeizaam op. ‘Jullie ook,’ zei hij tegen opa, Jens en Hein. ‘Als ik jullie hulp nodig heb, laat ik het weten.’

‘Ik blijf hier, baas,’ zei Puistenpad.

Papa knikte alleen maar.

Opa klopte papa zwijgend op de schouder, toen vertrok hij, gevolgd door Hein, maar ik bleef zitten. Ik kon niet helpen. Dat kon niemand. Lagunas, die gister en eergisteren nog zo elegant en lichtvoetig over de hoogste hindernissen was gevlogen en van alle andere paarden gewonnen had, lag als een vormeloze hoop in de smalle wasbox. Af en toe kreunde hij zachtjes. En toen ineens, in die ene seconde, wist ik wie er helpen kon. Als hij een wervel heeft verrekt, had de dierenarts net gezegd. Waarom was ik hier niet eerder opgekomen? Ik moest Lajos halen. Nu meteen.

De wind had de wolken weggeveegd, de sneeuw weerkaatste het heldere licht van de bijna volle maan die de donkere nacht verlichtte. Fritzi draafde met gespitste oren de vertrouwde weg door het bos naar het boswachtershuis. Hij had al slapend in het stro gelegen, maar was meteen opgesprongen toen hij mij met de trens en het zadel zijn box had zien binnenkomen. In de haast was ik mijn cap vergeten, maar ik had geen tijd gehad om eerst naar huis te lopen en hem te halen. Hopelijk was Lajos thuis! En hopelijk deed hij de deur open na alles wat ik hem onlangs voor de voeten had geworpen. Ik zou het hem uitleggen, later, en mijn excuses aanbieden.

De wind ruiste in de kale takken van de bomen, nog geen tien meter voor ons sprongen twee reeën geschrokken uit het struikgewas. Fritzi deed even een stap opzij maar ging in volle galop verder. Ik verloor een stijgbeugel en klampte me aan zijn manen vast. De ijskoude wind floot in mijn oren en ik kreeg tranen in mijn ogen. Mijn handen waren zo koud dat ik de teugels maar nauwelijks kon vasthouden. Fritzi galoppeerde door het stikdonkere bos zonder ook maar een keer te struikelen, zijn hoeven vonden vaste grond en ik vertrouwde erop dat zijn paardenogen meer zagen dan mijn ogen. Wat een fantastisch en onverschrokken paard was het! Eigenlijk zou afgelopen avond Fritzi’s grote entree plaatsgevonden hebben, papa was in zo’n goed humeur geweest, zo vrolijk als ik hem lange tijd niet meer meegemaakt had. We hadden gekletst in de vrachtwagen als twee volwassenen. En toen, totaal onverwachts, was alles veranderd in een afschuwelijke nachtmerrie. Lagunas zou sterven als hij niet snel weer op de been kwam. Eindelijk dook het bosmeer voor ons op - inktzwart en onheilspellend - maar ik had geen tijd om bang te zijn. Veel meer was ik bezig met de gedachte dat Lajos misschien niet thuis was.

In het huis was alles donker, er brandde geen licht. Hoe laat was het eigenlijk? Fritzi viel terug in draf en vervolgens in stap. Ik stuurde hem naar de veranda en liet me uit het zadel glijden. Mijn benen begaven het bijna, ik moest me aan de stijgbeugel vasthouden om niet te vallen. Met stijve vingers bond ik Fritzi’s teugel aan het hek, zijn vacht dampte in de koude lucht. Buiten adem struikelde ik het trapje op en klopte op de deur. Twee keer, drie keer.

‘Lajos!’ riep ik. Mijn stem klonk schril. ‘Lajos, ben je daar?’ Niets. Verdomme. De moed zakte in mijn schoenen. Ik leunde tegen de deurpost, liet me op de grond zakken en begon te huilen. Lagunas zou sterven. Mama was weg. We zouden De Merelhof kwijtraken. Alles was voorbij.

Een lichtbundel scheen fel en verlichtte een vierkant op de planken van de veranda voor me. De huisdeur ging open. Kennelijk had ik Lajos gewekt. Zijn haar stond alle kanten uit en hij knipperde slaperig.

‘Elena! Is er iets gebeurd?’ vroeg hij geschrokken.

‘Lajos!’ snotterde ik opgelucht. ‘Alsjeblieft, je moet me helpen!’

Hij hurkte voor me neer, nam mijn gezicht in zijn handen en keek me bezorgd aan met zijn donkere ogen.

‘Wat doe je hier bij nacht en ontij, Elena?’

‘Lagunas… hij is… hij ligt de wasbox en hij kan niet meer opstaan,’ stamelde ik. ‘En ik dacht, jij bent de enige die hem helpen kan.’

‘Sta eerst eens op, je vat nog kou.’

Lajos ondersteunde me, maar mijn benen trilden zo erg dat ik nauwelijks kon staan. Ik was ziek van angst en bezorgdheid om Lagunas en papa.

‘Kom binnen, je moet eerst even opwarmen. Je bent tot op het bot verkleumd.’

‘Ik kan niet wachten,’ sprak ik hem tegen en ik barstte weer in tranen uit. ‘De dierenarts heeft gezegd dat hij doodgaat als hij nog langer blijft liggen. Papa is ten einde raad, want hij had hem uitgerekend vandaag verkocht…’

‘Wacht even.’

Lajos verdween in een andere kamer. Een paar seconden later kwam hij terug. Hij droeg een spijkerbroek en trok een trui over zijn hoofd, schoot zijn schoenen aan en pakte zijn jas van de kapstok naast de deur.

‘We laten Fritzi hier en gaan met de auto. Kom.’

Ik kon bijna niet meer, dus Lajos maakte Fritzi los van het hek en leidde hem naar de stal. Hij zadelde hem af en stalde hem in een lege box.

‘Ga snel in de auto zitten,’ zei hij tegen mij. ‘Ik kom dadelijk.’

Ik liep struikelend over het erf naar de zilverkleurige stationcar, deed het portier open en liet me op de bijrijdersstoel vallen. Alles leek een afschuwelijke nachtmerrie. Waarschijnlijk zou ik straks wakker worden, met Twix naast me en vaststellen dat ik het allemaal maar gedroomd had. Maar toen schoot me te binnen hoe Richard Jongbloed Tim geslagen had en wat opa over hem en over Lajos verteld had. Ik kromp ineen toen het portier openging. Lajos stapte in en startte de motor. Hij zette de verwarming op de hoogste stand en reed achteruit het erf af.

‘Als ik het goed begrepen heb, is een van jullie paarden gevallen in de wasbox en kan niet meer opstaan, klopt dat?’ zei hij.

‘Ja.’ Ik probeerde uit te leggen wat er gebeurd was, maar wat eruit kwam was een onsamenhangend gestamel: over de wedstrijd, Lagunas en de sponsor die hem gekocht had, over opa’s schulden en de deurwaarder, hoe Christian het ongeluk had veroorzaakt.

Lajos luisterde rustig en vriendelijk en dat maakte me nog meer van streek. Hij was zo aardig tegen me en hij had geen seconde geaarzeld met mij naar De Merelhof mee te gaan, terwijl ik hem de vreselijkste verwijten naar zijn hoofd geslingerd had. Ik snikte hysterisch. Lajos boog zich voor me langs en haalde een pakje zakdoeken uit het zijvak van het portier. ‘Snuit nu eerst je neus,’ zei hij. ‘En dan vertel je me alles nog eens van a tot z, oké?’

Ik knikte en snoot mijn neus. Hij scheen me mijn boze woorden niet na te dragen en dat vond ik eigenlijk dubbel zo pijnlijk. We reden door het bos. De radio speelde zachtjes.

‘Ben je boos op me,’ fluisterde ik met een piepstemmetje.

‘Waarom zou ik boos op je zijn?’ antwoordde hij.

‘Omdat ik zulke… gemene dingen tegen je gezegd heb. Ik heb ontdekt dat jullie vroeger vrienden waren, papa en mama en jij. En toen vond ik in mijn moeders kast een krantenknipsel over het ongeluk. Maar ik… ik heb alles helemaal verkeerd begrepen. Toen heeft opa me verteld wat er echt gebeurd is en dat niet jij had gereden, maar Tims vader. Het spijt me zo dat ik tegen je geschreeuwd heb.’

‘Ach, Elena...’ Lajos schudde zachtjes zijn hoofd en klonk ineens verdrietig. ‘Ik had je dat verhaal willen vertellen. Ik wist dat je de dochter van Micha en Susanne was. Maar… ik durfde het niet. Het is zo lang geleden en het was de ergste tijd van mijn leven. Ik spreek er niet graag over, snap je.’ Dit was al de tweede volwassene vandaag, die met me sprak alsof we gelijkwaardig waren. Het was een gek gevoel, maar het voelde ook heel goed.

‘Je bent geen klein meisje meer. Je hebt lef,’ zei hij even later en voegde eraan toe: ‘Meer dan ik.’

‘Dus je bent niet meer boos op me?’

‘Zeker niet.’ Hij lachte kort, maar werd meteen weer ernstig toen we door het hek van De Merelhof reden.

HOOFDSTUK 35

Ik hoefde Lajos de weg niet uit te leggen. Hij reed direct naar de achterste stal, voorbij de vrachtwagen die nog met neergelaten laadklep op het erf stond en stopte achter de auto van de dierenarts. We stapten uit en gingen de stal binnen. Lagunas lag er nog hetzelfde bij, iemand had het solarium ingeschakeld. Papa zat op de strobalen, met zijn handen voor zijn gezicht geslagen en hij verroerde zich niet.

‘Papa,’ zei ik zachtjes.

Hij hief zijn hoofd op en staarde Lajos aan alsof hij een geest was.

‘Lajos! Wat doe jij nu hier?’ vroeg hij hees. Niet begrijpend keek hij naar mij.

‘Hallo Micha,’ zei Lajos zachtjes. ‘Ik leg het je later uit. Wat is er met het paard gebeurd?’

Papa stond op. ‘Hij is uitgegleden en kan niet meer opstaan.’

‘Wat hebben jullie al met hem gedaan?’ Lajos’ interesse richtte zich nu op Lagunas, zijn stem klonk nuchter en zakelijk.

‘De dierenarts heeft hem een injectie tegen de pijn gegeven,’ papa haalde zijn schouders op, ‘maar het werkt niet.’ Lajos ging op zijn hurken zitten en aaide Lagunas over zijn hoofd. ‘Mag ik?’ vroeg hij.

‘Graag,’ zei papa.

Ik keek toe hoe Lajos nu de box in klom. Zijn handen gleden zacht over de rug en flanken van het paard. Hij boog zich voorover en bevoelde van boven naar beneden de hele wervelkolom van het paard. Plotseling kromp het paard ineen, gromde geschrokken en hief zijn hoofd.

‘Er zit een lendenwervel scheef,’ zei Lajos zachtjes. ‘Daardoor heeft hij mogelijk geen gevoel meer in de benen. Hij ligt niet erg gunstig. Hmm.’

Hij ging staan en krabde nadenkend op zijn hoofd. Plotseling scheen hem iets te binnen te schieten.

‘Micha, was hier vroeger niet de doorgang naar de mesthoop? Is die deur er nog?’

Papa keek hem verbaasd aan, toen knikte hij langzaam.

‘Ja, die is er nog. Er zit alleen vouwwand voor.’

‘Kun je die weghalen, zodat we die deur weer kunnen openmaken?’ vroeg Lajos. ‘Ik moet hem van de andere kant kunnen benaderen.’

Ineens ontwaakte papa uit zijn lethargie. Hij ging de box van Intermezzo binnen, die direct naast de wasbox lag, en trok het paard aan zijn halster naar buiten.

‘Zet hem in de lege box links,’ zei hij tegen Lajos en die nam als vanzelfsprekend het paard van hem over en deed wat hem gevraagd was.

Ik drukte me in de hoek en keek toe hoe de beide mannen naar achterwand liepen, hem vastgrepen en met vereende kracht wegtrokken. Ik had nooit geweten dit geen echte wand was geweest en inderdaad kwam er een deur tevoorschijn die ik dus nog nooit gezien had. De scharnieren waren vastgeroest, maar met een paar keer stevig duwen en trappen ging hij uiteindelijk toch piepend open. De koude nachtlucht stroomde binnen. Met grote ogen keek ik toe hoe Lajos en papa Lagunas aan de zijkant duwden, zodat hij half op zijn buik lag.

‘De voorbenen moeten naar voren,’ beval Lajos. ‘En houd zijn hoofd vast en zorg ervoor dat hij niet weer omrolt. Als ik het zeg, moet je trekken. Zo hard je kunt. Oké?’

Papa greep de halster van het paard. Lajos liep langs Lagunas en ging achter hem staan. Ik keek toe hoe hij de staart van het paard pakte.

‘Nu!’ zei hij zachtjes. Papa trok aan Lagunas’ hoofd en Lajos aan de staart. Het was inspannender dan het eruitzag.

‘En nu omhoog met jou, jongen!’ hijgde Lajos. ‘Hop, hop! Sta op!’

Ik geloofde bijna mijn ogen niet toen ik zag dat Lagunas zijn achterbenen onder de buik trok en het volgende moment op vier benen stond. Hij wankelde een beetje, schudde zich en keek verbaasd rond.

Lajos liet de staart los en wrong zich langs het paard heen. ‘Breng hem naar de stalgang,’ zei hij tegen papa, ‘ik heb meer ruimte nodig.’

Ademloos keek ik toe hoe Lajos met een geconcentreerde gezichtsuitdrukking wervel voor wervel aftastte, toen Lagunas’ linkerbeen optilde en met een ruk naar buiten trok. Er knakte iets.

‘Dat was het.’ Lajos richtte zich op. ‘De wervel zit weer goed.’

Papa stond sprakeloos met de teugel in zijn hand en bewoog niet.

Lajos klopte hem op de schouder en grijnsde breed naar hem. ‘Ga je hier wortelschieten?’ vroeg hij.

Op dat moment kwamen dokter Marquardt en Jens de stal binnen en konden niet geloven wat ze zagen. Papa bracht Lagunas naar zijn box en het paard liep heel normaal, er was geen spoortje van kreupelheid te bekennen. Lajos keek hen na en draaide zich toen om.

‘Ah,’ zei de dierenarts een beetje zuur. ‘Dokter Kertészy, de man met de gouden handen. Het was mij al ter ore gekomen dat u weer in de buurt was komen wonen. Dan kan ik de boel wel sluiten.’

‘Neemt u het mij niet kwalijk,’ zei Lajos, ‘maar soms biedt de alternatieve geneeskunde het juiste redmiddel.’

‘Eind goed, al goed,’ Puistenpad geeuwde. ‘Ik ga naar bed. Of hebt u me nog nodig, baas?’

‘Nee, ik geloof het niet,’ antwoordde papa zachtjes, ‘dank je wel, Jens.’

‘Graag gedaan.’

De dierenarts nam ook afscheid en vertrok. In de stal heerste een gespannen stilte.

‘Ik ga er ook maar eens vandoor,’ zei Lajos ten slotte. ‘Het is al laat.’

‘Wacht, Lajos,’ zei papa.

De beide mannen keken elkaar aan en zochten naar passende woorden. Vroeger waren ze beste vrienden geweest, maar er waren jaren voorbijgegaan.

‘Ik begrijp nog niet helemaal wat hier precies gebeurd is,’ zei papa met hese stem. ‘Maar ik ben heel blij om je weer te zien. Echt waar.’

Er gleed een lachje over Lajos’ gespannen gezicht. ‘Ik ben er ook blij om,’ zei hij zachtjes.

Toen spreidde papa zijn armen uit en omhelsde zijn oude vriend stevig. Ze letten niet op mij en dat maakte me ook niet uit. Ik voelde dat ik doodmoe was. Bovendien had ik ook geen zin om vragen te moeten beantwoorden. Zachtjes schuifelde ik langs de wand naar de deur en verdween ongezien in de donkere stalgang. Ze hadden vast en zeker heel wat te bespreken na al die jaren. Voor al het andere was het morgen vroeg genoeg.

HOOFDSTUK 36

Toen ik wakker werd, had ik een paar seconden nodig om me alles wat er in de afgelopen nacht gebeurd was te herinneren. De wekker gaf kwart over zes aan, het was tijd om op te staan. Ik kroop uit bed en wankelde slaperig naar de badkamer. Christian kwam me tegemoet.

‘Hallo,’ zei ik, maar er kwam geen antwoord. Hij drong zich ruw langs me heen en ging zijn kamer in. Gaf hij mij de schuld van wat er gebeurd was? Nou ja, dat kon me nu niet schelen.

Ik douchte me kort, borstelde mijn haar en deed een paardenstaart in. Daarna kleedde ik me snel aan en liep naar beneden. In de keuken brandde licht, maar de tafel was niet gedekt. Mama was er natuurlijk niet. Voor ik naar de bushalte reed, wilde ik nog even bij Lagunas kijken en afscheid van hem nemen, dus het ontbijt liet ik zitten. Ik greep mijn rugzak en mijn jas, aaide Twix gedag en fietste door het donker naar de stal, die al fel verlicht was. Hein en Stan waren hooi aan het voeren in de lange stal. Ik zette mijn fiets tegen de muur van de poetsruimte en liep naar de achterste stal, de enige die nog niet verlicht was.

‘Lagunas!’ riep ik zachtjes en ik drukte op de lichtknop. De tl-balken aan het plafond flakkerden en gingen aan. Ik liep naar Lagunas’ box. Het leek goed te gaan met hem. Hij had vannacht gelegen want zijn staart zat onder het stro.

‘Goedemorgen,’ zei een stem achter me. Geschrokken draaide ik me om.

Papa zat op een strobaal tegenover Lagunas’ box en knipperde in het felle licht. Het leek erop dat hij helemaal niet naar bed was geweest, want hij was ongeschoren en hij droeg nog steeds de witte rijbroek van de wedstrijd.

‘Ik… ik wilde afscheid nemen van Lagunas,’ stotterde ik.

‘Kom eens hier.’ Papa strekte zijn hand naar me uit.

Ik liep naar hem toe. Hij schoof een stuk opzij en ik ging naast hem zitten.

‘Dank je wel, Elena,’ zei hij zachtjes en legde een arm om mijn schouder. ‘Ik heb het aan jou te danken dat ik Lagunas kan verkopen. Als jij Lajos niet gehaald had, was de hele koop waarschijnlijk niet doorgegaan.’

Ik slikte.

‘Hij heeft me gisteravond alles verteld. Waarvan jullie elkaar kennen.’ Papa drukte me nog wat steviger tegen zich aan. ‘Dat je stiekem alleen in het bos rijdt, daar hebben we het nog wel eens over.’

Ik keek voorzichtig opzij en zag tot mijn opluchting dat hij lachte. ‘Ik heb vannacht trouwens Fritzi mee naar huis gebracht,’ zei hij.

‘Hè? Hoe kan dat nou?’

‘Gewoon, ik ben met Lajos meegereden naar het boswachtershuis en daarna teruggereden. Je had gelukkig wel de tijd genomen om je paard te zadelen.’

Een tijdje zaten we daar zwijgend naast elkaar. Toen schoot me iets te binnen. Ik boog voorover naar mijn rugzak en haalde het geld eruit.

‘Hier. Dat was ik helemaal vergeten.’ Ik gaf papa de veertien briefjes van vijfhonderd.

Meteen was zijn lach verdwenen. Hij ging rechtop zitten. ‘Hoe kom je hier nu aan?’

‘Van meneer Dijkers,’ antwoordde ik. ‘Ik was vrijdag op zijn kantoor. Mama en jij maakten steeds ruzie over die rekening die niet betaald was, en daarom dacht ik, als ik dat geld nu eens ga halen dan… dan komt mama misschien terug. Hij heeft…’

Ik verstomde toen ik papa’s gezichtsuitdrukking zag. Hij was bleek geworden en in zijn ogen stonden tranen. Het was al erg geweest om mama te zien huilen, maar ik kon het niet verdragen dat papa ook nog huilde.

‘Was… was het stom van me?’ vroeg ik onzeker.

In plaats van te antwoorden nam papa me in zijn armen en drukte me zo stevig tegen zich aan dat ik geen lucht meer kreeg.

‘O Elena, Elena,’ fluisterde hij. ‘Ik weet gewoon niet wat ik zeggen moet. Lajos had gelijk. Jij hebt echt lef.’

Ik snakte naar adem en papa liet me los.

‘Denk je dat mama terugkomt nu het geld van Dijkers er is?’

Papa zuchtte en wreef met zijn duim en wijsvinger in zijn ogen. ‘Dat weet ik niet. Ik ben allesbehalve aardig tegen haar geweest.’

‘Maar als je straks Lagunas hebt weggebracht, dan kun je toch naar mama gaan en zeggen dat het je spijt?’ Ik keek mijn vader verwachtingsvol aan.

‘Jij zou dat zeker doen, na alles wat ik de afgelopen uren over je gehoord heb.’ Papa lachte bezorgd en streek over mijn wang. ‘Als het zo simpel was.’

‘Het is simpel,’ antwoordde ik vol overtuiging. ‘Ik heb pas ook heel erge dingen tegen Lajos gezegd, maar gister in de auto heb ik mijn excuses aangeboden en hij was niet eens boos.’

‘Wat had je dan voor ergs tegen hem gezegd?’

Ik beet op mijn lippen. Nu had ik weer iets meer verraden dan ik had gewild. Ergens had ik gehoopt dat Lajos het gister zelf aan papa had verteld, maar dat had hij duidelijk niet gedaan.

Ik zocht naar woorden maar toen schoot me iets te binnen, een trucje dat volwassenen graag toepassen als ze een gesprek willen beëindigen als het ze te lastig wordt.

‘Dat is een lang verhaal…’ zei ik dus.

De paarden werden ineens onrustig en hinnikten. Seconden later ging de staldeur open en Hein kwam binnen, een hooibaal voor zich uit rollend.

Papa stond op. ‘Vertel het me dan maar een ander keertje,’ zei hij en hij grijnsde weer. ‘Weet je wat? Ik wil je eigenlijk nu heel graag zien springen met Fritzi.’

‘Nu? Maar… ik moet toch naar school!’

‘Ik breng je er straks naartoe en schrijf een briefje waarom je te laat was,’ stelde hij voor. ‘Wat vind je ervan?’

‘Klinkt super.’ Ik lachte. ‘Ik ga me snel even verkleden. Vijf minuten!’

Fritzi had ons nachtelijk avontuur goed doorstaan. Hij draafde pittig en vol energie de baan rond, terwijl papa de hindernissen ombouwde, die nog steeds op de hoogte stonden van afgelopen vrijdag, toen meneer Nötzli er was. Hij kon bijna niet geloven dat ik echt met Quintano op deze hoogte gesprongen had. Jens kwam de hal binnen en bleef nieuwsgierig bij het hek staan. Ook Hein en Stan doken op en ten slotte kwam opa ook nog, die mij samenzweerderig een knipoog gaf toen ik hem voorbij galoppeerde.

‘Kom hier maar eens naartoe, over het kruis,’ riep papa toen ik Fritzi voldoende had opgewarmd.

‘Zo, Fritzi,’ zei ik zachtjes en hij bewoog meteen zijn oren naar achter. ‘Nu gaan we iedereen eens even wat laten zien!’ Ik deed een paar oefensprongetjes en toen gingen we het hele parcours af. Fritzi liet zich van zijn allerbeste kant zien, alsof hij papa wilde bewijzen dat hij zich in hem vergist had. Opa en Jens kwamen de baan op om papa te helpen de hindernissen hoger te maken.

De gedachte aan Tim zweefde door mijn hoofd. Hij had hier eigenlijk ook bij moeten zijn, want wat Fritzi en ik hier presteerden, was zijn verdienste.

‘Oké,’ zei papa.

Ik nam de teugels wat korter en liet Fritzi aangalopperen. Hij nam de hindernissen met gespitste oren en sprong zo hoog in de lucht dat ik af en toe moeite had om in het zadel te blijven.

‘Fantastisch!’ riep Puistenpad toen we moeiteloos de drievoudige combinatie sprongen, meteen daarop gevolgd door de oxer met het blauwe zeil eronder, waar veel paarden geïrriteerd door raken. Maar Fritzi niet. Hindernissen konden roze of gestippeld zijn of paars met ruitjes mijn paard interesseerde het allemaal niet, hij was gek op springen, hoe hoger hoe beter! Toen we de laatste hindernis overwonnen hadden, liet ik Fritzi uit stappen en keek ademloos naar mijn vader, die met zijn armen over elkaar naast een oxer stond en al die tijd geen woord had gezegd.

‘En,’ wilde ik weten, ‘hoe vond je het?’

Papa zei lange tijd niets, bekeek Fritzi en mij met dat uitdrukkingsloze gezicht van hem dat ik zo goed kende.

‘Van zo’n paard hebben je moeder en ik gedroomd toen we Gretna door For Pleasure lieten dekken,’ zei hij ten slotte.

‘En ben je tevreden?’ wilde ik nog meer uit hem trekken.

Ik wilde lof voor mijn Fritzi horen, voor het beste paard ter wereld, maar papa liet me nog even bungelen.

‘Zeg nou alsjeblieft of je hem goed vindt,’ drong ik aan.

Toen schudde mijn vader langzaam zijn hoofd. ‘Nee, goed vind ik hem niet…’ antwoordde hij tot mijn diepe teleurstelling.

Kon het zijn dat Tim en ik en meneer Nötzli ons dan zo vergist hadden? Ik moest me met alle kracht inhouden en liet mijn hoofd zakken om niet in huilen uit te barsten als een baby. Al het werk, de dromen, de hoop die ik in Fritzi gestoken had - was het allemaal voor niets geweest?

‘Elena,’ schudde papa’s stem me wakker uit mijn gedachten. ‘Goed is niet het juiste woord voor Fritzi. Ik vind hem fantastisch! Ik heb er geen woorden voor! Het is gewoon ongelofelijk wat je hebt weten te bereiken met hem!’

Ik hief mijn hoofd op. Nu was het mijn beurt om sprakeloos te zijn. Papa stond daar en grijnsde enthousiast, en schudde steeds maar ongelovig zijn hoofd.

‘Hoe heb je dit voor elkaar gekregen? En belangrijker nog: wanneer? Hoe kan het dat ik je nooit met dit paard gezien heb?’ Papa legde een hand op mijn kuit, zijn ogen lichtten weer op.

‘Omdat ik er goed op gelet heb dat je ons nooit zou zien,’ gaf ik toe. ‘Ik was bang dat je hem misschien zou verkopen als je zou merken hoe goed hij is.’

Papa stopte met lachen. Hij drukte mijn kuit zo stevig dat het bijna zeer deed.

‘Heb je dat echt gedacht, dat ik jouw paard zou verkopen alleen maar omdat ik geld nodig heb?’ vroeg hij zacht.

Ik knikte verlegen.

Papa haalde zijn hand weg en ademende diep uit. ‘Eigenlijk zou ik hier gekwetst over moeten zijn,’ zei hij gedeprimeerd, ‘maar het is waarschijnlijk wel mijn eigen schuld dat je zo slecht over me denkt.’

Shit, nu had ik alles tenietgedaan. Ik had hem met mijn woorden pijn gedaan, omdat ik weer eens zonder nadenken het achterste van mijn tong had laten zien. Hoe moest ik hem uitleggen dat alles nu anders was?

Want sinds gister pas, sinds hij mij verteld had over de verkoop van zijn Lagunas, zag ik mijn vader met andere ogen. Voor die tijd had ik hem vaak harteloos en gemeen gevonden, omdat ik zijn beslissingen niet begreep, zoals bij het verenigingstoernooi, toen hij Phoenix aan de familie Dijkers verkocht had zonder mij daar iets over te vertellen. Of toen hij zo woedend was geweest omdat ik met Tim had gepraat. Nu begreep ik alles, omdat ik de voorgeschiedenis kende. En ik had zijn verdriet gevoeld, de pijn die hij had omdat hij zijn liefste paard moest opgeven omdat hij het geld zo dringend nodig had en hij dit aanbod niet kon afslaan.

De hele nacht had hij bij Lagunas in de stal gezeten, hij had niet geslapen omdat hij zo ongelukkig was. Omdat hij een hart had. Dat had me diep geraakt. Nu stond hij daar, en probeerde te lachen, maar in zijn ogen zag ik hoezeer ik hem gekwetst had.

Ik sprong uit het zadel en greep zijn arm. ‘Het spijt me dat ik zo over je heb gedacht, pap,’ zei ik.

‘Dat hoeft niet,’ antwoordde hij en greep snel Fritzi’s teugel voor hij zich uit de voeten kon maken. ‘Misschien had ik dit wel nodig. Ik heb je veel te weinig aandacht gegeven. Dat was niet fair van mij. Afgelopen nacht heb ik veel nagedacht. Wat jij voor me gedaan hebt, was echt geweldig, Elena. Je bent een fantastische meid. Net als je moeder.’

Ik werd knalrood bij het horen van deze woorden. Een fantastische meid, wow!

Papa en ik gingen samen ontbijten en hij vertelde me over vroeger. Over Lajos en Richard, over mama’s zus Viola, over Tims moeder Linda, over mama en hem. Toen schreef hij een briefje om mijn afwezigheid bij de eerste vier uur te verklaren en bracht mij naar school.

‘Ik breng Lagunas nu eerst naar de dierenkliniek in Keulen,’ zei hij toen hij stopte bij de school. ‘Als alles goed gaat met het aankooponderzoek, komt Viktor hem daar meteen afhalen. En ik bedacht dat jouw voorstel eigenlijk wel een goed idee is.’

‘Welk voorstel?’

‘Ik rijd van daaruit door naar Bonn, naar opa en oma. Misschien kan ik mama overhalen om met me mee naar huis te gaan.’

‘Dat zou super zijn!’ jubelde ik en ik viel hem om de hals.

‘Nou, eerst maar eens afwachten.’ Hij lachte naar me en toen scheen hem nog iets te binnen te schieten. ‘Ach, Elena, ik moest je nog iets doorgeven van Lajos. Ik begrijp het niet helemaal, maar ja dat is me de laatste tijd wel vaker overkomen.’

‘Wat dan?’ vroeg ik nieuwsgierig.

‘Hij zei dat je het bij het rechte eind had wat betreft de merrie,’ zei papa. ‘Ze had een tumor bij de oorspeekselklier en is gister geopereerd.’

‘Echt!’ Nu pas dacht ik weer aan Blue Fire Lady, de vosmerrie in de stal bij Lajos. Door alle toestanden was ik haar volledig vergeten.

‘En dat ga je me vast en zeker ook nog wel eens uitleggen, of niet?’ Papa knipoogde naar me. ‘En maak nu maar dat je in die klas komt, anders moet ik een nieuw briefje schrijven.’ Ik grijnsde, stapte uit en zwaaide hem nog na. De bel die het einde van het vierde uur aankondigde, klonk over het schoolplein en ik rende ervandoor. Ik moest meteen Melike vinden! De pauze zou bij lange niet genoeg zijn om haar alles te vertellen.

Op dat moment zoemde mijn telefoon in mijn jaszak. Ik haalde hem snel tevoorschijn. Een nieuw bericht. Van Tim! Vanmiddag om drie uur op de weide? schreef hij. Heb je tijd? Ik moet je wat zeggen!

Mijn hart maakte een salto.

Tuurlijk, antwoordde ik. Moet jou ook veel vertellen!

HOOFDSTUK 37

Melike kon niet mee naar de training, omdat ze die middag nog naar pianoles moest. Ik was er niet heel rouwig om. Ik kon nauwelijks wachten om Tim weer te zien, want ik had hem zoveel te vertellen. Toch werd mijn voorpret een beetje overschaduwd door het feit dat papa nu wist van Fritzi en er eigenlijk geen reden meer was om in het geheim met hem te trainen. Terwijl ik Fritzi poetste en zadelde, pijnigde ik mijn hersens op zoek naar een mogelijkheid om Tim in de toekomst toch te kunnen zien.

Ik trok net de zadelriem aan toen een heel angstaanjagende gedachte door mijn hoofd schoot. Wat, als Tim mij sowieso niet meer wilde zien, nadat hij vanwege mij een klap gekregen had van zijn vader? Misschien was hij zelfs wel blij dat het afgelopen was met de training, zodat hij geen smoezen meer hoefde te verzinnen om naar de weide te kunnen.

Ineens voelde ik me super onnozel. Op De Zonnehof hingen er voortdurend massa’s leuke meisjes om Tim heen, die net zo met hem wegliepen als de meisjes bij ons op De Merelhof met Christian deden. En op school was hij hoe dan ook de best looking boy. Er was er vast wel een die hij meer dan leuk vond, eentje die knapper was dan ik en met wie hij helemaal niet in het geheim hoefde af te spreken zoals met mij! Ik liet mijn handen zakken.

Ik moet je wat zeggen, had hij geschreven. Wat had dat te betekenen? Wat zou hij mij te zeggen hebben? Dat hij mij niet meer wilde zien omdat hij geen zin had het risico te lopen door Christian bedreigd te worden of door zijn vader geslagen te worden? Waarom moest het leven zo gecompliceerd zijn? Waarom kon een mens niet gewoon gelukkig zijn?

Fritzi stapte onrustig heen en weer en keek me aan alsof hij wilde vragen wanneer we eindelijk eens op pad gingen.

Ik ontwaakte uit mijn verstarring. Snel maakte ik Fritzi klaar en deed mijn chaps om. Half drie, de hoogste tijd om te vertrekken.

Met een onbehagelijk gevoel in mijn maag ging ik op weg. De lucht was betrokken. Het zou vast weer gaan sneeuwen. De wind sneed scherp in mijn gezicht. Ik trok mijn sjaal tot over het puntje van mijn neus. De vrees voor wat Tim mij zo meteen wilde zeggen, dat hij me niet meer wilde zien, was erger dan alles wat ik tot nu toe meegemaakt had. Toch keerde ik niet om. Ik moest het weten, anders werd ik gek.

Tim wachtte al toen ik het bos uitkwam en de weide opreed. Hij had op een boomstam gezeten en sprong nu overeind. Met bonkend hart reed ik naar hem toe en steeg af. Zijn donkerblonde haar zat in de war door de harde wind en hij was zo knap dat het me compleet van mijn stuk bracht.

Wat voor kans maakte ik tegen Ariane&Co? Nu zou hij het me gaan vertellen. Ik wilde het achter de rug hebben.

‘Wat wilde je me zeggen?’ vroeg ik dus.

‘Eerst jij,’ antwoordde Tim lachend. ‘Of gaan we eerst trainen?’

Plotseling was ik enorm nerveus. Ik haalde diep adem. ‘Mijn vader heeft Fritzi zien springen. Vanochtend. Hij wilde dat ik hem voorreed.’

‘Echt waar? En? Wat vond hij ervan? Vertel snel!’ Tim scheen oprecht blij voor me te zijn.

‘Hij was super enthousiast en wilde weten hoe ik dat voor elkaar gekregen had, zonder dat hij me ooit op Fritzi had zien rijden. Ik heb even geaarzeld of ik de waarheid moest zeggen, maar dat heb ik toch maar niet gedaan.’

Nu pas besefte ik hoe laf ik was. Ik had Tim alle credits moeten geven voor deze prestatie, wat de gevolgen ook zouden zijn. Maar Tim leek er tot mijn verrassing heel anders over te denken.

‘Dat is ook maar beter,’ zei hij. ‘Het zou een hoop gedonder gegeven hebben. Maar hoe kwam je vader dan op het idee om Fritzi te willen zien? Heeft Nötzli hem wat verteld?’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Er is gister zo waanzinnig veel gebeurd dat ik niet weet waar ik moet beginnen.’

We liepen over de weide naar de oude schuur en gingen aan de andere kant in de luwte zitten op de oude bank die daar nog stond. En toen vertelde ik Tim alles, te beginnen met Lagunas’ valpartij door Christians schuld. Over mijn nachtelijke rit naar het boswachtershuis en hoe Lajos het paard weer op de been had gekregen.

‘Wow,’ zei Tim onder de indruk. ‘Dat is echt goed. Jij bent ook nergens bang voor.’

Hij moest eens weten. Ik was eigenlijk voor alles bang en vooral voor hetgeen hij me zo dadelijk te vertellen had.

‘Weet je al wat meer over die Lajos?’ wilde Tim nu weten.

Ik aarzelde even, maar toen vertelde ik hem wat ik te weten was gekomen over het gezamenlijke verleden van onze ouders. Tim luisterde opmerkzaam, maar met groeiende ontzetting toe.

‘Ze waren dus beste vrienden, tot het ongeluk,’ besloot ik. ‘Jouw vader heeft gereden, maar later heeft hij tegenover de politie verklaard dat Lajos achter het stuur had gezeten. Maar Lajos was zijn geheugen kwijt en kon zich het ongeval niet herinneren, net als mijn moeder. Lajos werd veroordeeld, kwam in de gevangenis en jouw vader is met je moeder getrouwd, die eigenlijk Lajos’ vriendin was. Lajos’ moeder moest haar huis verkopen om het smartengeld op te brengen. En dit verhaal is dus de basis van de vijandschap tussen onze families.’ Ik zweeg.

Tim was spierwit geworden, steunde met zijn ellebogen op zijn knieën en staarde voor zich uit.

‘Tim,’ fluisterde ik angstvallig, ‘hier hebben wij toch allemaal niets mee te maken?’

Hij keek op. Zijn blauwe ogen waren donker, tussen zijn wenkbrauwen had hij een diepe rimpel.

‘Nee,’ mompelde hij ongelukkig. ‘Nee, daar hebben wij niets mee te maken. We kunnen er helemaal niets aan doen.’

Ik dacht na wat ik als volgende zou zeggen, welke woorden ik moest kiezen om het onderwerp aan te snijden waar ik zo bang voor was.

‘Nu we niet meer met Fritzi hoeven te trainen,’ zei ik zachtjes, ‘zouden we bijvoorbeeld bij Lajos kunnen afspreken. Hij zal ons niet verraden.’

‘Onmogelijk,’ zei Tim en hij liet zijn hoofd weer zakken. ‘Lajos heeft door toedoen van mijn vader in de bak gezeten. Die man moet me wel haten.’

‘Nee, dat doet hij niet. Zo is Lajos niet,’ antwoordde ik vol overtuiging. ‘Hij is een vriend van jouw opa. En hij weet dat jij er niets mee te maken hebt. Jij kunt er niets aan doen wat je ouders gedaan hebben, net zo min als ik dat kan.’

Tim keek me aan. In zijn blik glansde wat hoop.

‘Ik heb nooit veel vrienden gehad,’ zei hij plotseling. ‘Zolang ik me kan herinneren waren we elk weekend wel op een toernooi. En doordeweeks moet ik altijd in de stal helpen. Ik werd vroeger nooit uitgenodigd voor een partijtje of meegevraagd naar het zwembad. Dat kon me nooit veel schelen. Ik vond de kinderen op school stom en bij de evenementen had ik wel vrienden. Bij ons op De Zonnehof was altijd genoeg te beleven en ik ben nooit iets te kort gekomen. Maar nu… alles is nu anders.’

Hij onderbrak zijn verhaal. Het was doodstil, alleen het ruisen van de wind was te horen. Gespannen wachtte ik tot hij verderging.

‘Onze trainingen met Fritzi…’ Tim zocht naar de juiste woorden, ‘die tijd met jou en Melike… we hadden zoveel lol… het was gewoon hartstikke leuk… ik heb me er elke keer op verheugd om hierheen te komen en… en…’

Nu ging hij het zeggen! Nu zou hij me vertellen dat het over was. Voor altijd. Dat we elkaar niet meer konden zien. Ik wapende me innerlijk en nam me voor om sterk te zijn en niet meteen in tranen uit te barsten als hij het zou zeggen.

‘… en om jou te zien,’ maakte hij de zin af. Hij haalde diep adem, hief zijn hoofd op en plotseling gooide hij het eruit: ‘Ik heb nog nooit eerder een meisje zoals jij ontmoet, Elena. Je bent… je bent gewoon… zo lief. Ik weet niet hoe ik het zeggen moet, maar mijn leven is niets meer waard als wij elkaar niet meer kunnen zien, alleen maar omdat je vader van Fritzi weet en omdat je broer me op mijn bek wil slaan en omdat mijn vader jouw ouders haat. En… ik bedoel… ik eh… Oh Elena, ik hou van je!’

Ik staarde hem niet begrijpend aan en vergat bijna te ademen. Het volgende moment trok hij mij in zijn armen en drukte zijn lippen op de mijne. De wereld hield op met draaien. De wind hield zijn adem in. De tijd stond stil. Na de kus vlijde hij zijn gezicht tegen het mijne. Ik hield mijn ogen gesloten en zat doodstil.

‘Ik weet niet of je mij ook een beetje leuk vindt,’ fluisterde Tim. ‘Het is vreselijk dat we elkaar alleen maar in het geheim kunnen ontmoeten, maar als het niet anders is, dan moet het maar zo. Ik ben alleen maar bang dat jij mij niet meer wil zien. Elena, zeg alsjeblieft iets.’

Totaal bedwelmd opende ik mijn ogen en keek naar zijn gezicht, dat zo dicht bij het mijne was. Ik zag het litteken boven zijn lip, het kuiltje in zijn kin en de twijfel in zijn ogen. Kon het echt waar zijn dat hij bang was geweest dat ik hem niet meer wilde zien? Of was dit een droom?

‘Elena, wat is er?’

Hij schudde me bezorgd heen en weer en de wereld zette zich weer in beweging. Ik kon hem niet antwoorden, ik was met stomheid geslagen. In plaats daarvan sloeg ik mijn armen om zijn hals en begon te huilen, van opluchting en geluk.

‘Oh Tim,’ fluisterde ik. ‘Ik hou ook zoveel van jou. Ik had gedacht dat je vandaag zou zeggen dat we elkaar niet meer konden zien. Het maakt mij helemaal niet uit dat we elkaar alleen in het geheim kunnen ontmoeten.’

Een lachje trok over zijn gezicht. ‘Echt?’ wilde hij zeker weten.

‘Ja, echt.’ Ik lachte, snikte en slikte en lachte en hij lachte ook.

‘Chill,’ zei hij toen. ‘Ik heb iets voor je meegenomen.’

Hij liet me los, voelde in de zak van zijn jas en hield me een klein pakje voor dat met plakband omwikkeld was.

‘Ik ben niet zo goed in cadeautjes inpakken,’ legde hij uit en grijnsde verlegen. ‘Zal ik het openmaken?’

‘Dat lukt wel,’ verzekerde ik hem en met bonzend hart peuterde ik het plakband los. Toen hield ik een klein doosje in mijn hand, waarin een gouden kettinkje met een hangertje zat. Het was een hartje.

‘Is dat voor mij?’ vroeg ik ongelovig.

‘Tuurlijk.’ Tim wiebelde rusteloos heen en weer op de bank. ‘Kijk, ik heb er iets in laten graveren.’

Op de achterkant van het hangertje stond in mooie letters Project Fritzi.

‘Ik dacht, dit is wat onopvallender dan de eerste letters van onze namen. Want stel dat je broer het ziet, of je ouders,’ zei Tim onzeker. ‘Of had je toch liever een T en een E?’

‘Nee,’ fluisterde ik, onder de indruk van zijn inzicht, en weer zag ik alles door een waas van tranen. Mijn stem klonk schor. ‘Nee. Zo is het juist precies goed… super. Dank je wel, Tim! Dit is echt het mooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen!’

Hij straalde, nam het kettinkje uit mijn hand en deed het om mijn hals. Toen greep hij mijn hand en zo bleven we een tijd zitten op de bank en we lachten naar elkaar.

‘Dus nu hebben wij iets?’ durfde ik te vragen.

‘Zeker weten,’ antwoordde Tim en hij kuste me voor de tweede keer die middag.

HOOFDSTUK 38

Fritzi had haast om naar huis te gaan en ik liet hem zo snel galopperen als hij wilde. Op de weg naar de weide had ik overal op gerekend, maar dit had ik nooit kunnen bedenken. Was het echt nog maar anderhalf uur geleden dat ik hierlangs gereden was in de stellige overtuiging dat Tim me niet meer wilde zien? Nu was alles anders. Mijn hart zong van vreugde, ik voelde me licht en zo waanzinnig gelukkig als ik nog nooit tevoren in mijn leven was geweest. Tim hield van mij! Hij had me twee keer gekust! Hij had een kettinkje voor me gekocht, het hangertje laten graveren en het voor me ingepakt. Het was gewoon een droom.

Ik dacht aan Melike. Ik moest haar meteen bellen en alles vertellen. Nou ja, bijna alles.

Veel sneller dan verwacht bereikte ik De Merelhof. Het werd al een beetje donker toen ik de weg tussen de springtuin en renbaan richting de stal langs draafde. En toen maakte mijn hart een salto. Achter de stal stond de kleine vrachtwagen, waarmee papa Lagunas had weggebracht, en daarachter stond mama’s Golf. Ik hield halt en steeg af. Papa had me vast al zien aankomen want hij kwam de stal uit.

‘Elena!’ riep hij, ‘kom eens?’

‘Ik breng Fritzi nog snel weg,’ antwoordde ik.

‘Waarheen dan?’ Papa grijnsde. ‘Hij staat nu toch in de box van Lagunas.’ Hij schoof de staldeur verder open en ik leidde Fritzi naar binnen.

En daar was mama ook! Ze lachte. Ik liet Fritzi’s teugel los en wierp me dolgelukkig in haar armen.

Papa leidde Fritzi naar de grote box, waarin tot vanochtend Lagunas had gestaan.

‘Ik ben zo blij dat je er weer bent, mama,’ fluisterde ik. ‘Het was vreselijk zonder jou.’

Mama drukte me stevig tegen zich aan. ‘Ik ben ook blij,’ zei ze zachtjes. ‘Papa heeft me verteld wat je gedaan hebt. Ik ben zo trots op je, schat.’

Ze liet me los en streek over mijn haar. Hoewel ze lachte, zag ik dat haar ogen vochtig waren. Mijn blik viel op Christian, die met een nors gezicht en de armen gekruist tegen de deur van de zadelkamer leunde.

‘Zijn jullie zover?’ was het enige wat hij vroeg.

Ik wist dat hij nauwelijks kon verteren wat er de laatste dagen gebeurd was. In zijn ogen was ik een onbeduidend ponymeisje en nu had ik ineens een paard om te berijden en ook nog Fritzi, die hij altijd voor een kreupele knol gehouden had. ‘

Zo,’ zei papa, die met Fritzi’s zadel en trens de box uitkwam. ‘De rest kan wachten.’

‘Tuurlijk.’ Ik straalde.

Papa ging naar mama en legde zijn arm om haar schouder. Hij kuste haar en mijn hart maakte weer een sprongetje. Ik had mijn ouders wel vaker zien kussen, maar sinds vanmiddag wist ik hoe dat voelde.

‘We moeten een beetje opschieten,’ zei papa terwijl we weggingen tegen Christian en mij. ‘Lajos komt vanavond bij ons eten.’

Papa en mama verdwenen hand in hand.

‘Lajos,’ snoof Christian, ‘ook dat nog.’

‘Je mag wel dankbaar zijn dat Lajos Lagunas weer op de been gekregen heeft,’ zei ik.

‘Ach houd je bek!’ Christian blokkeerde de weg toen ik met het zadeltuig de zadelkamer wilde binnengaan. ‘Je geniet er zeker wel van dat die twee zo’n aandacht hebben voor jou en die kreupele knol van je?’

‘Laat me erdoor,’ zei ik alleen maar en hij maakte plaats. Maar toen ging hij in de deuropening staan en spreidde zijn armen uit. Zijn ogen fonkelden boos. ‘Het lieve schattige meisje spelen, hè? En maar slijmen!’ siste hij kwaad.

‘En jij,’ antwoordde ik, ‘bent een arrogante zak. Jij bent gewoon kwaad omdat jij een fout gemaakt hebt en nu eens een keertje niet in het middelpunt van de belangstelling staat.’

Zijn gezicht vertrok. Hij pakte mijn arm en draaide hem hardhandig naar achter. Ik deed een stap naar voren en gaf hem een trap tegen zijn knie. Even later rolden we over de vloer van de zadelkamer. De zadelhouder donderde met kabaal omver. We vochten verbeten, ik trapte en krabde en Christian draaide mijn arm om.

‘Au!’ riep ik. ‘Laat me los!’

Ik was niet kleinzerig maar dit deed echt pijn. Christian liet niet los en nu besefte ik hoe diep zijn woede zat. De tranen sprongen in mijn ogen, ik zette mijn tanden op elkaar en verweerde me uit alle macht.

‘Hé! Zijn jullie helemaal gek geworden? Stop daar onmiddellijk mee!’

Iemand kwam de zadelkamer binnen en trok Christian van me weg. Mijn broer liet me los, maar gaf me nog snel een trap tegen mijn bovenbeen voor hij wegrende.

Ik richtte me op en draaide me om. Nu pas zag ik wie me gered had: uitgerekend Jens, van wie ik altijd gedacht had dat hij me met liefde onder de mesthoop wilde begraven!

‘Doet het zeer?’ vroeg hij verbazingwekkend meelevend. ‘Gaat wel,’ mompelde ik en ik wreef over mijn arm.

Ik moest Fritzi zijn deken omdoen en Melike bellen, voor Lajos op bezoek kwam.

‘Beter een goede verliezer dan een slechte winnaar,’ zei Jens en hij strekte zijn hand uit om me te helpen met opstaan.

Ik greep zijn hand. ‘Dank je,’ zei ik en ik klopte de modder van mijn jas.

‘Graag gedaan,’ zei Jens. ‘Doe je het licht uit als je klaar bent, bitch?’

‘Ja hoor, Puistenpad,’ antwoordde ik vriendelijk.

Jens lachte en liep weg.

Ik wachtte tot hij weg was, rende toen naar de schuur om Fritzi’s deken te halen. Wat een dag! Eindelijk hoefde ik Fritzi niet meer te verstoppen. Ik kon hem voortaan hier poetsen en zadelen en rijden wanneer ik maar wilde. Mama was weer thuis en mijn ouders konden met het geld dat ze voor Lagunas kregen een groot deel van opa’s schulden afbetalen. We konden op De Merelhof blijven.

Over drie weken had Fritzi zijn eerste wedstrijd. En vanaf morgen zou ik Quintano gaan berijden.

Ik wist nu het geheim van de vijandschap met de Jongbloeds, maar daar hadden Tim en ik niets mee te maken.

Ik ging de stal binnen en ging naar Fritzi, die zich in zijn nieuwe box heel happy leek te voelen. Snel legde ik de deken over hem heen en maakte de gespen vast.

Fritzi snoof en duwde zijn neus tegen mijn schouder.

‘Oh lieve Fritzi!’ fluisterde ik en ik sloeg mijn armen om hem heen en drukte mijn neus tegen zijn zachte vacht.

Mijn telefoon piepte. Dat was vast Melike die wilde weten hoe het vanmiddag gegaan was. Ik liet Fritzi los en haalde mijn telefoon uit mijn zak. Maar het was niet Melike, het was een berichtje van Tim.

Het was geweldig vandaag met jou, las ik. Ik neem morgen de bus. Jij ook??? Hvj, Tim.

Ik zat op een roze wolk. Ik voelde aan het hangertje dat Tim me gegeven had. Vanaf vandaag waren wij samen. Hoezeer Christian Tim ook haatte en hoe moeilijk het ook zou worden, niets zou ons ervan weerhouden elkaar te ontmoeten. Misschien bij Lajos. Of ergens anders. En misschien… heel misschien zou op een dag alles toch nog goed komen. LY2, schreef ik terug en ik zweefde weer op mijn roze wolk.

Zie je morgen in de bus. Kijk er nu al naar uit! E.