Elena - Een leven voor paarden

De beslissende zomer

Voor Philipp en Theresa

IN DEZE SERIE VERSCHEEN EERDER:

Elena - Een leven voor paarden, Tegen alle hindernissen

Vertaling: Leny van Grootel

Oorspronkelijke titel: Elena – Ein Leben für Pferde, Sommer der Entscheidung

© 2011 Planet Girl in der Thienemann in Thienemann-Esslinger

Verlag GmbH, Stuttgart

Nederlandse uitgave: © 2016 Uitgeverij Holland, Haarlem

Vertaald uit het Duits door Leny van Grootel

Omslagontwerp: Sanneke Prins

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

ISBN e-boek 97789025113674
ISBN boek 9789025113520

NUR 284

www.uitgeverijholland.nl

PROLOOG

De oude, donkerbruine merrie hield op met kauwen. Ze haalde haar neus uit het stro, stak haar hoofd buiten het stalraam en spitste de oren. Het voelde nog koud aan buiten maar in de lucht hing al een zweem van de naderende lente. Een smalle streep licht aan de oostelijke horizon kondigde de dageraad aan. Verder was de hemel nog donker, maar de sterren verbleekten al. Nevel steeg op uit de weilanden. In de bomen rondom de stal werden de vogels wakker en begonnen aan hun ochtendconcert.

De merrie snoof en draaide haar hoofd. Haar scherpe gehoor nam naderend motorgebrom waar. Niet van een auto op de snelweg verderop en ook niet van de vertrouwde bestelbus waarmee de boer elke morgen naar zijn stal kwam rijden om haar en de andere paarden te inspecteren.

De merrie luisterde. Tijdens haar lange leven was ze al vaak getransporteerd en dit geluid herinnerde haar aan lang vervlogen tijden, toen ze nog wedstrijden reed. Ja, dan kwam er ook zo’n paardenwagen over de smalle landweg gereden. Ze werd een ogenblik verblind door felle koplampen. De merrie hinnikte luid. Haar veulen, dat in een hoek van de box behaaglijk in het zachte stro had liggen sluimeren, kwam slaapdronken op de been en schudde zich uit. Ook de andere merries in de belendende boxen werden waakzaam. Ze waren allemaal drachtig of hadden al een veulen bij zich.

Het motorgeronk viel weg. Twee deuren sloegen dicht en iemand opende het hek naar de stallen. De oude merrie voelde de gretige lippen van het hongerige veulen aan haar volle uier maar ze stootte het ruw opzij. Ze werd plotseling onrustig. Het waren vreemde mannen, die op dit ongewoon vroege uur de stal binnenkwamen. Ze deden het licht niet aan, maar schenen met zaklantaarns. Hun stemmen klonken stiekem en sluw, ze roken vreemd.

De merrie had haar leven lang niets dan goeds van mensen ondervonden en keek de mannen daarom toch nieuwsgierig aan toen ze de deur van haar box openden. De heerlijke geur van haver kietelde haar neus. Het veulen had zich achter haar grote sterke lijf verschanst en de merrie aarzelde een moment, heen-en-weer getrokken tussen haar instinctieve drang het veulen te beschermen en haar verlangen naar de haver. Haar oren bewogen. Ze deed een stap naar de emmer, toen nog één en stopte haar neus toen diep in de haver en kauwde genietend. Handen streelden haar hoofd en legden er een halster om. De merrie legde waarschuwend haar oren plat toen de man haar veulen benaderde. Maar ze had al veel veulens gehad en wist dat mensen haar niets kwaads zouden aandoen. Gewillig volgde ze de man met de haver de stalgang in en bromde geruststellend toen haar veulen opgewonden hinnikte en zich dicht tegen haar flank drukte.

De andere merries en veulens hinnikten nu ook. Ze hoorden bij elkaar, kenden elkaar al jaren. Als de hoofdmerrie ging, volgden de anderen automatisch.

Maar op deze vroege morgen ging het anders. De oude merrie liep rustig naast de man naar de paardenwagen. Ze was al duizenden keren opgeladen en liep braaf de laadklep op. Haar veulen sprong achter haar aan. En daar ging de scheidingswand achter hen al dicht. De haver smaakte heerlijk. Het veulen zocht de uier, vond de speen en begon te zuigen.

Gedempte hoefslag, zachte stemmen. Weer gebonk op de laadklep. De donkerbruine merrie wist al wie mee zou rijden. Haar vriendin uit oude tijden die pas de vorige nacht haar veulen had gebaard. Even later stond ze in het naastgelegen compartiment, hinnikte zachtjes ter begroeting en kauwde net als zij op haver. De laadklep ging omhoog. De motor startte en de paardenwagen kwam schommelend op gang.

Alles was goed, als het veulen maar bij haar was.

HOOFDSTUK 1

‘Hoho Fritzi. Blijf nou toch eens even staan.’

Ik had mijn linkervoet al in de stijgbeugel en hupte buiten adem op één been naast mijn paard mee, dat niet kon wachten eindelijk weer eens een buitenrit te maken en opgewonden kringetjes draaide. Twix, mijn wit-bruine Jack Russellterriër, rende keffend om ons heen want hij was al net zo dol op buitenritten als Fritzi. Na een paar vergeefse pogingen lukte het me eindelijk in het zadel te komen en ik hengelde met mijn rechtervoet naar de stijgbeugel, toen Fritzi al aandraafde. Hij kende de weg naar het bos en wist heel goed dat hij zo dadelijk naar hartenlust mocht galopperen.

Sinds hij op De Merelhof werd getraind had hij een vast dagschema en mocht hij hoogstens één- of tweemaal per week een rondje om de manege stappen. Met Pasen had het nog flink gesneeuwd maar nu was de laatste sneeuw gesmolten en de lente deed haar intrede. De hemel was helderblauw, de zachte strelende lucht was vol geuren en de zonnestralen waren al warm en toverden het eerste groen op weiden en velden. Ook in de kale bomen van het bos keerde het leven terug, overal verschenen kleine, tere, groene knoppen die binnen korte tijd in weelderig blad zouden veranderen. Ik stuurde Fritzi de zandweg richting bosrand op en nam de teugels in, want hij boog zijn hals, zette zijn staart op, danste en hinnikte. Je zou bijna denken dat hij indruk wilde maken op mevrouw Griese en haar oude merrie. Hij deed net of hij bang was voor Twix, bokte een beetje en het kostte me echt moeite hem netjes in stap te houden.

Fritzi was de laatste weken totaal veranderd. Hij was nog steeds lief en aardig, maar hij was veel sterker geworden en had, nu hij vijf jaar oud was geworden, begrepen dat hij een hengst was. Ik had het gevoel dat ik op een vuurgevaarlijk explosief zat.

‘Het is goed hoor,’ zei ik. ‘Zo dadelijk mag je galopperen.’

Fritzi klapte een oor naar achteren. Hij begreep heel goed wat ik had gezegd.

We hadden het bos bereikt. Een zacht briesje speelde in de kale boomkruinen en ik liet Fritzi meteen aandraven, anders was hij waarschijnlijk ter plekke geëxplodeerd. Het pad, dat Melike en ik voor de grap ‘de snelweg’ noemden omdat het zonder één bocht dwars door het bos liep, was ideaal voor een eerste stormachtige galop, want het ging daar een paar kilometer een beetje bergop. Fritzi schoot er als een kanonskogel vandoor, maar ik was erop bedacht en kon dat gemakkelijk aan. Ik begreep mijn paard zo goed, ik vond die dagelijkse dressuuroefeningen in de manege al net zo saai als hij.

Na een paar meter ging ik over in verlichte zit, ik liet de teugels iets vieren en Fritzi strekte zich. Het gedreun van zijn hoeven werd gedempt door de zachte bodem. Twix blafte verontwaardigd ergens achter ons, omdat hij ons op zijn korte pootjes niet bij kon houden. Papa zou vloeken als hij wist dat ik Fritzi op topsnelheid door het bos liet razen, maar de jonge hengst had dat nu eenmaal nodig, vond ik.

Tot een paar weken geleden interesseerde het mijn vader geen klap wat ik met Fritzi uitspookte, maar dat was nu wel anders. Sinds ik hem had laten zien hoe goed Fritzi kon springen, had papa weer grote verwachtingen van mijn jonge hengst, verwachtingen die hij na Fritzi’s zware ongeluk had opgegeven. Fritzi’s korte leven was namelijk dramatisch verlopen.

Hij was op mijn achtste verjaardag geboren en omdat er door die opwindende gebeurtenis van mijn feestje niet veel terecht was gekomen, kreeg ik hem diezelfde dag nog van papa cadeau. Ongeveer een jaar later was Fritzi met een stel andere jaarlingen losgebroken, op de snelweg terechtgekomen en aangereden. Hij had zulke ernstige verwondingen dat hij normaal gesproken niet meer als rijpaard te gebruiken was. Maar ik stoorde me niet aan zijn manke benen, ik bleef hem verzorgen en toen hij oud genoeg was geworden, was ik hem toch gaan rijden.

Sinds de vorige zomer leek het ongeluk geen sporen meer te hebben nagelaten. Fritzi draafde en galoppeerde alsof hij nooit gewond was geweest. Mijn beste vriendin Melike en ik waren bijna elke dag samen gaan rijden en hadden opgemerkt dat Fritzi supergoed kon springen. We hadden overlegd hoe we Fritzi konden trainen zonder dat mijn vader het merkte en toen was Tim erbij betrokken geraakt. Als ik aan hem dacht moest ik onwillekeurig glimlachen. Niet dat er ook maar één seconde was dat ik níet aan hem dacht, maar dat gebeurde meestal onbewust. Tim Jongbloed was zonder twijfel de leukste jongen ter wereld met dat littekentje bij zijn bovenlip en dat kuiltje in zijn kin, maar hij was jammer genoeg ook de zoon van Richard Jongbloed, de aartsvijand van mijn ouders.

Veel te snel hadden we het eind van de ‘snelweg’ bereikt en ik moest Fritzi inhouden. De jonge hengst gehoorzaamde onmiddellijk. Het galopperen had hem goed gedaan. Hij snoof een paar keer en ging daarna ontspannen over in stap. Twix haalde ons in, zijn tong hing haast op de grond, hij zat onder de modder, maar hij was gelukkig.

Mijn gedachten zwierven terug naar de vorige zomer en ik huiverde bij de herinnering aan de tijd dat mijn leven in één klap was veranderd.

Mijn oudere broer Christian en ik waren op De Merelhof, de rijstal van mijn grootouders in de buurt van Steinau, opgegroeid; het leven met de paarden was voor ons vanzelfsprekend. Papa was een van de succesvolste springruiters van het land en bijna elk weekend naar een of ander springconcours onderweg.

Plotseling werd dat leven ernstig verstoord. Mijn opa had, zonder dat iemand het wist, hoge schulden bij de bank gemaakt, en op een dag was er een deurwaarder bij De Merelhof opgedoken die dreigde de rijstal failliet te verklaren als opa zijn schulden niet snel terugbetaalde. Na langdurige onderhandelingen met de bank en de belastingadviseur hadden papa en mama De Merelhof inclusief de schulden moeten overnemen, anders waren we de rijstal kwijtgeraakt.

Van de ene op de andere dag was de stemming omgeslagen. Mijn ouders, onder zorgen gebukt, maakten voortdurend ruzie. Veel klanten verlieten De Merelhof en papa had na een hevige ruzie met opa geen woord meer met hem gewisseld. Ja, het was zelfs zo erg geworden dat mama haar koffers had gepakt en naar haar ouders in Bonn was gegaan.

Fritzi was in die sombere tijd mijn enige troost, maar ik was bang dat papa hem zou verkopen als hij door kreeg wat voor fantastisch springpaard hij was. Daarom had ik hem alleen maar binnen in de bak gereden als ik zeker wist dat papa niet thuis was.

Maar toen was Tim plotseling op De Merelhof verschenen, ’s middags tijdens het clubtoernooi. Hij liep daarbij grote kans door mijn broer, die Tim haatte, gezien te worden, maar dat risico had hij genomen. En toen ik hem Fritzi had laten zien was hij op het idee gekomen om mij en Fritzi in het geheim te trainen. De hondentrainingsbaan aan de rand van het bos leek de ideale plek en Tim bracht er een aantal oude hindernissen van zijn vaders rijstal, De Zonnehof, naartoe die hij samen met mij en Melike opbouwde. Sindsdien kwamen we daar minstens eenmaal per week bij elkaar en Fritzi had dankzij Tims aanwijzingen ongelooflijk veel vooruitgang geboekt.

Het werd me zwaar te moede bij de gedachte dat die gezamenlijke training nu voorbij was. Een paar weken geleden had papa Lagunas, zijn allerbeste paard, op het concours in Heidelberg voor veel geld kunnen verkopen. Daarmee was De Merelhof gered, maar papa had er veel verdriet van, want Lagunas was zijn lievelingspaard.

Nog diezelfde avond gebeurde er een dramatisch ongeluk, door Christians schuld. Lagunas viel in de doucheruimte en kon niet meer uit eigen beweging opstaan. Nadat alle vertwijfelde pogingen hem te helpen op niets waren uitgelopen, was ik met Fritzi door het donkere bos naar het boswachtershuis gereden om papa’s oude vriend dokter Lajos Kertészy te halen, die Lagunas’ leven en daarmee ook De Merelhof, had gered.

Ik had toen ook begrepen waarom we ruzie hadden met de Jongbloeds, en ik snapte wel dat de kloof tussen Tims familie en die van mij bijna onoverbrugbaar was.

Op school hield Christian mij als een waakhond in het oog om te voorkomen dat ik met Tim zou praten en Tim zelf, die na schooltijd op de manege van zijn vader moest helpen, had ’s middags geen tijd meer. Ik had tijdens de paasvakantie niet één keer de kans gekregen hem te zien.

Ik slaakte een diepe zucht. Fritzi legde zijn oren naar achteren en wachtte op mijn teken om aan te draven.

Een kwartier later bereikten we ons oefenterrein. De hindernissen stonden er nog precies zoals toen Fritzi en ik er een paar weken geleden overheen waren gesprongen, voordat de sneeuw voorlopig een einde aan onze trainingsuurtjes had gemaakt. En nu was het voorgoed voorbij. Op de morgen na Lagunas’ ongeluk had ik papa namelijk laten zien hoe Fritzi kon springen. Daarmee had ik de training met Tim bijna onmogelijk gemaakt want papa was dolenthousiast en had besloten mijn paard zelf te gaan trainen. Dat was aan één kant mooi, maar aan de andere kant had ik nu geen excuus meer om Tim alleen te ontmoeten.

Ik liet me uit het zadel glijden, nam Fritzi mee en ging op de oude boomstam zitten die Tim, Melike en ik hiernaartoe hadden gesleept om nog een hindernis méér te hebben.

Er was zoveel gebeurd de laatste weken, soms leek het wel of ik in korte tijd een paar jaar ouder was geworden. Ik haalde het kettinkje, dat Tim me bij onze laatste ontmoeting had gegeven, uit mijn jaszak en bekeek het hartvormige hangertje. ‘Project Fritzi’ had Tim op de achterkant laten graveren. Ik ging met mijn duimen over de letters en dacht aan die middag waarop ik vol angst naar onze oefenwei was gereden.

Tim had me een berichtje gestuurd, dat ik natuurlijk weer niet goed had begrepen, want ik was werkelijk een meester in misverstanden. In elk geval was ik ervan uitgegaan dat Tim me zou gaan zeggen dat hij me voortaan niet meer kon ontmoeten.

En toen was alles zo anders gegaan dan ik had gedacht. Tim had me zijn liefde verklaard en hij had me gekust! Ik sloot mijn ogen bij de herinnering aan dat ongelooflijke, wonderbaarlijke, magische moment, waarin de tijd voor een paar ogenblikken stil was blijven staan. Ik was nog nooit door een jongen gekust, en ook nu leek het allemaal maar een droom, want Tim was de populairste jongen op school en ik was nou niet bepaald een schoonheid, zoals Ariane uit mijn klas.

De ketting met het hartje, die ik stiekem als een talisman in mijn jaszak meedroeg, was het bewijs dat ik niet alleen maar had gedroomd. Ik durfde het kettinkje niet om te doen. Christian zou het ontdekken en er domme opmerkingen over maken en voor mama met haar röntgenogen zou het ook niet lang verborgen blijven. Dat stiekeme gaf iets bitters aan mijn geluk. Behalve Melike en Lajos wist niemand het van Tim en mij en het was maar beter dat het zo bleef.

Ik huiverde bij de herinnering aan vorige week zaterdag. Mijn hele familie was mee naar de wedstrijd in Sulzbach waar ik voor de allereerste keer met Fritzi klasse B zou springen. Eigenlijk had ik niet gedacht dat papa en Christian erbij zouden zijn. Desondanks bleef ik er tot dan toe rustig onder, want het parcours was niet erg moeilijk en vormde voor Fritzi geen probleem. Maar toen Melike me bij het inrijden toefluisterde dat Tim op de tribune zat, stond mijn hart van schrik bijna stil. Ik trilde over mijn hele lijf en was na de vijfde sprong als een armzalige beginneling de volgorde van de hindernissen vergeten.

Fritzi zou gemakkelijk hebben kunnen winnen, maar nadat ik door een vergissing sprong zes vanuit de verkeerde kant had benaderd, ging de bel en was ik gediskwalificeerd. ‘Jammer,’ en ‘kwam zeker door de spanning,’ zeiden papa en mama en meer woorden maakten ze er niet aan vuil. Alleen Christian liet geen gelegenheid voorbijgaan me aan mijn pijnlijke afgang te herinneren. Hij was namelijk stikjaloers, omdat hij niet langer in het middelpunt van de belangstelling stond. Daarbij kwam dat meneer Nötzli, een paardenhandelaar die regelmatig bij ons op De Merelhof kwam, míj had gevraagd de vaste berijder van Quintano te worden, een van zijn paarden. En dat kon mijn broer gewoon niet hebben. Als hij erachter zou komen dat Tim me gekust had en mij een gouden kettinkje met een hartje had gegeven, was het eind helemáál zoek.

‘Ach Tim, ik wou dat je hier was,’ fluisterde ik en ik kuste het hartje voordat ik het weer veilig in mijn zak stopte. Ik vocht tegen mijn tranen. Als Tims achternaam niet uitgerekend Jongbloed was geweest en ik niet de dochter van Michael Weiland, dan had ik nu naar Tim toe kunnen rijden, hem kunnen zien en met hem kunnen lachen. Waarom moest alles zo verschrikkelijk gecompliceerd zijn?

Fritzi keek me met zijn donkere ogen afwachtend aan en schraapte ongeduldig met een voorhoef. Deze weide betekende voor hem dat hij springen mocht, en dat deed hij het liefst van alles.

‘Vandaag niet, lieverd,’ zei ik en ik stond op. ‘Zonder Tim springen we niet.’

HOOFDSTUK 2

Toen we een half uur later van de buitenrit terugkwamen leek De Merelhof wel uitgestorven. Papa en mama waren zeker nog bij de belastingadviseur en omdat opa pas vanaf ’s middags vijf uur les gaf ontbraken ook de leerlingen die op andere middagen door de manege zwierven. Ik stuurde Fritzi voorbij de kleine rijhal naar de laatste deur van de stallen voor de wedstrijdpaarden, steeg af en bracht mijn paard naar binnen. De andere paarden staken hun hoofd de stalgang in en hinnikten ter begroeting. Vroeger had Fritzi in de schuur gestaan tussen de jonge en de gepensioneerde paarden, maar op de dag dat Lagunas was verkocht mocht hij naar zijn stal verhuizen. Het was de mooiste en grootste box met een raam naar buiten en een raam naar de brede stalgang en Fritzi vond het prachtig dat hij daar de hele dag door kon kijken.

Ik nam hem zijn zadel en trens af en wachtte tot hij uitvoerig zijn hoofd tegen zijn voorbeen had gewreven voor ik hem de halster omdeed en hem naar de wasplaats voerde. Na Lagunas’ val had papa de betonbodem in de wasbox door een antislip rubberen bodem laten vervangen. Twix slobberde gulzig water uit een bak naast de deur van de zadelkamer.

Opeens hoorde ik Robbie, onze Berner sennenhond blaffen en het klonk niet bepaald zachtaardig. Twix schoot me voorbij en een paar seconden later blafte ook hij. Ik bracht Fritzi snel terug naar zijn box en volgde mijn hond naar de voorste stallen.

Ik was inderdaad moederziel alleen thuis. Van onze paardenverzorger Jens geen spoor, hoewel hij na een vrij weekend normaalgesproken op zijn laatst om negen uur ’s morgens terug was. Vreemd.

‘Robbie! Twix!’ riep ik luid, maar de honden bleven blaffen. Ik vond ze in de lange stalgang voor een box en Robbie, die anders altijd een schat van een hond was sprong wild blaffend tegen de deur omhoog.

‘Robbie! Twix!’ herhaalde ik gebiedend. ‘Rustig! Kom hier!’ Robbie hield op, keek me even aan en gehoorzaamde grommend, met tegenzin. Maar Twix blafte onverstoorbaar door.

Toen ik dichterbij kwam zag ik waardoor de honden zo overstuur waren. In de lege box stonden twee mannen. Ze keken niet erg gelukkig. Een woedende, zestig kilo wegende Berner sennen boezemt ongetwijfeld grote angst in, zelfs zo’n goedmoedig beest als Robbie. Ik was bijna in lachen uitgebarsten, maar toen bedacht ik dat het waarschijnlijk om nieuwe klanten ging, en die hadden we hard nodig. Ik pakte Robbie bij zijn halsband, gebood hem braaf te zijn en te gaan zitten en toen pakte ik Twix op en gebood hem hetzelfde.

‘Excuseer,’ zei ik tegen de mannen en bevrijdde ze uit hun gevangenis.

De oudste van de twee zei iets in een vreemde taal, iets wat uitgesproken onvriendelijk klonk en hij wierp een wantrouwende blik op de grommende honden. Hij was ongeveer midden vijftig en maar een klein beetje groter dan ik, maar wel zo rond als een ton. Met zijn donkere pak met stropdas en zijn zwarte lakschoenen leek hij hier totaal niet op zijn plaats. De ander was veel jonger, lang en slank en droeg een chic pak. Hij zag er wel aardig uit en leek het Robbie niet kwalijk te nemen hem in de paardenbox te hebben gejaagd.

‘Een waakhond is er nu eenmaal om op te passen,’ zei hij glimlachend. ‘We wilden niet zomaar binnenvallen, maar er was niemand.’ Hij sprak met een duidelijk buitenlands accent.

‘Ik was heel even een buitenrit aan het maken,’ zei ik. Hij moest niet de indruk krijgen dat hier op De Merelhof de deuren dag en nacht openstonden. ‘Kan ik u ergens mee helpen?’

Ik kreeg plotseling een naar gevoel, want ik herinnerde me opeens weer de onopvallende man, ook in een net pak met stropdas, die ik de vorige herfst nietsvermoedend naar opa had gebracht. Het bleek de curator te zijn, die De Merelhof bij opbod wilde laten verkopen.

‘Wij zoeken mainheer Michael Weiland,’ antwoordde de vriendelijkste. ‘Mainheer Gasparian wil graag iets zakelijks met hem bespreken. Waar kunnen we hem vinden?’

Iets zakelijks? Mijn blik viel op de dikke man. Over zijn priemende, kleine ogen, waarmee hij opmerkzaam rondkeek, woekerden borstelige wenkbrauwen en onder zijn neus prijkte een dikke snor die hem een grimmige uitdrukking gaf.

‘Ik weet niet wanneer mijn vader terugkomt,’ zei ik terughoudend. ‘Zoekt u een box?’

Ik kreeg geen antwoord op mijn vraag. De dikke zei iets tegen de vriendelijke, draaide zich om en liep de stalgang door. Nu ik Robbie en Twix had teruggefloten, werd hij dapperder, keek nieuwsgierig in de zadelkamer van de huurders, in de rijhal en liep dwars door de poetsruimte naar de wedstrijdhal.

Dat beviel me allemaal niks. Geërgerd liep ik achter hem aan, mijn hand nog altijd om Robbies halsband geklemd. De hond voelde mijn onbehagen, hij gromde diep uit zijn keel. De dikke bleef staan en zei weer iets tegen zijn maat.

‘Er staan viel boxen leeg,’ vertaalde de aardige. ‘Waaroem is dat zo?’

‘Er zijn een paar mensen vertrokken de laatste tijd,’ zei ik, omdat me op dat moment niets beters inviel. Voor de eerste keer in mijn leven wilde ik dat Jens hier was. Of zelfs mijn broer. Ik voelde me totaal niet op mijn gemak met die twee alleen in de stal, ook al weken Robbie en Twix geen moment van mijn zijde.

Zonder dat ik het kon verhinderen stevende de dikke recht op de stallen voor de wedstrijdpaarden af en bekeek papa’s paarden. Hij zei iets in de vreemde taal.

‘Wat zegt hij?’ vroeg ik. De vriendelijke man keek eerst even naar de dikzak, alsof hij toestemming vroeg om mij te antwoorden.

‘Mainheer Gasparian zou graag uw vader spraiken,’ zei hij beleefd, en ik moest bijna grinniken want ik was nog nooit met ‘u’ aangesproken. Hij gaf me een visitekaartje. ‘Dank u wel dat we aiven mochten rondzien. Laat uw vader telefonieren, alstublief.’

‘Oké.’ Ik stak het kaartje bij me. ‘Ik zal het hem uitleggen.’

De dikzak liep me straal voorbij, de andere man was zo goed opgevoed dat hij me een hand wilde geven. Maar Robbie leek dat als een dreigement op te vatten en vloog grommend en met blikkerende tanden op hem af. Ik wist hem amper op tijd terug te trekken. Zijn tanden klapten in de lucht, maar een paar millimeter van de arm van de man verwijderd. De arme man werd lijkbleek van schrik en liep zijn baas zo vlug hij kon achterna. Ik volgde de beide mannen op afstand en keek ze vanuit de open staldeur na. Ze liepen over de parkeerplaats naar hun auto. Seconden later sloeg de motor aan en de vette zwarte Mercedes scheurde het erf af.

‘Dank je Robbie,’ zei ik tegen de Berner sennen, die al weer rustig en vriendelijk met zijn staart stond te zwaaien. ‘Poeh! Zonder jou had ik het in mijn broek gedaan van angst.’

Twix blafte en sprong tegen me op.

‘Ja, jij was ook geweldig,’ verzekerde ik hem en kroelde hem achter zijn oren. ‘Jij had die kerels vast ook bij hun broekspijpen gepakt, hè?’

‘Wau!’ zei Twix en zwaaide zo heftig met zijn staart, dat zijn lijf ervan schudde.

Ik lachte en trok het visitekaartje uit mijn jaszak. Khoren Gasparian las ik. Verder stond er alleen een telefoonnummer op. Vreemd. Ik draaide me om en ging terug naar de stal om Fritzi’s zadel weg te hangen.

HOOFDSTUK 3

Net toen ik de parkeerplaats overliep om ons huis in te gaan kwam Melike aangefietst. Ze remde hard voor de open staldeur, sprong van haar fiets en zette hem tegen de muur.

‘Hé, heb je al gereden?’ riep ze buiten adem met een blik op mijn bemodderde rijlaarzen.

‘Ja, ik ben even naar onze wei gegaloppeerd en weer terug,’ zei ik.

‘Jammer man, ik heb me gek gehaast!’

‘Sorry, maar ik wist niet wanneer je zou komen en opa heeft me vanmorgen gevraagd om bij de les van vijf uur mee te rijden.’

Melike liet zich teleurgesteld op de hooibaal tegenover Fritzi’s box vallen. Ik wist wel dat ze graag met me mee had willen rijden om dan misschien – zogenaamd toevallig – voorbij het boswachtershuis te rijden, want daar woonde de door haar aanbeden Lajos Kertészy.

‘We kunnen morgen ook nog naar Lajos rijden. Hij loopt heus niet weg,’ zei ik.

Melike werd knalrood en trok haar neus op. ‘Je bent niet goed snik, Elena Weiland,’ zei ze, maar ze moest wel lachen. Melike kon nooit lang kwaad blijven.

Ik wilde haar net vertellen over de twee eigenaardige types die zojuist in de manege hadden lopen spioneren, toen mijn opa met een bezorgd gezicht binnenkwam.

‘Hallo, opa,’ zei ik. ‘Is er iets?’

‘Ja, dat kun je wel zeggen,’ zei hij. ‘Jens’ moeder heeft net gebeld. Jens heeft vanmorgen met de auto op weg hier naartoe een ernstig ongeluk gehad. Hij ligt op de Spoedeisende Hulp en moet worden geopereerd.’

‘Wát!’ riep ik geschrokken. Dus daarom was hij vandaag niet op komen dagen. Maar dit was echt niet leuk! Ook al waren Jens en ik niet bepaald dikke vrienden, ik noemde hem altijd Puistenpad en hij mij Bitch, hij had het de laatste tijd steeds voor me opgenomen als Christian me zat te pesten. Verder was hij voor papa een onmisbare hulp. Zonder een extra berijder kon papa het werk met de vele wedstrijdpaarden en de paarden in opleiding nauwelijks aan, laat staan in het wedstrijdseizoen.

‘Weet papa het al?’ vroeg ik bezorgd.

Opa schudde zijn hoofd en bestudeerde het bord dat tegenover de zadelkamer aan de muur hing. Daarop stonden de namen van al onze paarden en daarachter stond wat er met ze was gedaan: R voor rijden, L voor longeren, S voor stapmolen, B voor buitenrit, W voor weiland en P voor paddock.

‘Hij heeft zijn telefoon uitgeschakeld,’ zei opa en krabde zich vertwijfeld achter zijn oor. ‘Laten we de paarden die Jens zou rijden maar in de stapmolen zetten. Help je mee?’ ‘Tuurlijk!’ riepen Melike en ik tegelijk.

Ik had al vaker meegeholpen de paarden in de grote, overdekte stapmolen te zetten waar gemakkelijk zes paarden tegelijk in konden rondlopen en ik wist welke paarden elkaar goed verdroegen en welke niet. Melike en ik haalden bandages en springklokken uit de zadelkamer en maakten het ene paard na het andere klaar: Cotopaxi, Paradiso, Mister Magic, Intermezzo, Nevertheless en Calvador zouden het eerst aan de beurt komen.

‘Ik moet nu lesgeven,’ zei opa tegen Melike. ‘Kun jij op de paarden passen?’

Melike knikte. Ze wist dat de paarden niet zonder toezicht in de stapmolen mochten. ‘Ik rij straks wel.’

Ik ging de stal in en zadelde Sirius, mijn schimmelpony, die intussen wel een beetje te klein voor me was. Maar ik wilde hem niet kwijt en probeerde hem zo vaak mogelijk te rijden. Met Sirius had ik veel prijzen gewonnen met springen: een paar gouden rozetten en zilveren bekers met B- en L-springen. Het zou ondankbaar zijn om de pony nu maar gewoon links te laten liggen alleen omdat ik te groot was geworden.

Tien minuten later leidde ik hem de bak in. Op de middellijn stonden al zeven leerlingen met manegepaarden, ze verstelden met opa’s hulp riemen en stijgbeugels en sommige hadden moeite om in het zadel te komen. Het was een beginnersgroep met hoofdzakelijk meisjes. Hun moeders zaten op de tribune toe te kijken. Ik zat allang op Sirius en wachtte geduldig tot de les begon. Opa was altijd blij als ik meereed, want dan kon hij me voorop zetten.

Ik was in gedachten al weer bij Tim en luisterde maar met één oor naar opa’s commando’s. Aandraven, lichtrijden, van baan wisselen. Diep zitten, lange benen, teugels korter, recht zitten, niet naar beneden kijken, verkeerde voet!

In het begin ging het allemaal nog zonder problemen, maar opeens dacht Saphir dat er wat leven in de saaie les moest komen. Hij ging uit de rij en bokte een beetje. Het meisje dat hem reed, ze was hooguit tien jaar, had geen kans. Haar benen reikten nauwelijks tot onder het zadelblad en Saphir was een groot paard. Ik zag dat opa het liefst iets zou hebben geschreeuwd, maar bij kinderen hield hij zich in, vooral als de bezorgde moeders zaten toe te kijken. Saphir speelde voor rodeopaard, het meisje was bang, en toen het paard dus een onverwachte beweging maakte schoot ze uit het zadel, vloog door de lucht en plofte met een doffe bons in het zand.

‘Hoei!’ riep opa. ‘Allemaal in stap!’

Ik hield in. Opa had Saphir snel weer onder controle, maar het meisje lag als een meikever op de grond en verroerde zich niet. Haar moeder slaakte een gil en probeerde in paniek de deur naar de bak open te maken.

‘Niks aan de hand!’ riep opa en hielp het kind overeind. ‘Maar wat is dit voor een jas die ze aan heeft, het lijkt wel een harnas!’

‘Zonder die jas mag Lisa niet rijden,’ zei de moeder hysterisch en ik kon aan opa zien dat zijn geduld op was. ‘Anders breekt ze misschien haar ribben!’

‘Ze zal haar armen breken, als ze met dat pantser aan verkeerd terechtkomt,’ gromde opa.

Saphir, de onschuld zelve, liet intussen verveeld de oren hangen, maar het meisje stond te trillen op haar benen, huilde tranen met tuiten en was niet meer te bewegen in het zadel te klimmen.

‘Nou nou, zo erg was het toch niet,’ zei opa. ‘Elke ruiter valt weleens van een paard. Dat hoort erbij. Kom, ik til je op.’

‘Nee!’ Het meisje schudde haar hoofd en kreeg de hik van de zenuwen. ‘Ik be… be… ben zo bang voor Saphir.’

‘Goed dan.’ Opa keek ongeduldig rond. ‘Wie wil met Lisa ruilen?’

Niemand natuurlijk. Saphir was niet geliefd bij de beginnelingen want hij had meer temperament dan de andere manegepaarden, die met halfgesloten ogen voor zich uitstaarden tot de les verder zou gaan.

‘Ik!’ riep ik vastbesloten en ik sprong van mijn pony. ‘Je mag op Sirius rijden als je wilt. Hij is heel erg lief.’

‘Echt?’ vroeg het meisje weifelend en ze haalde haar neus op.

‘Sirius is heel rustig,’ verzekerde opa haar. ‘En als je valt, val je in elk geval niet zo diep.’

‘Maar je valt echt niet van Sirius af,’ zei ik snel voor het meisje de bak uit zou rennen en we wéér een betalende leerling minder zouden hebben. Opa’s galgenhumor kwam bij bange meisjes en hun nog bangere moeders nu eenmaal niet goed over. ‘Kom, we passen de stijgbeugels voor je aan en dan gaan we door.’

Een paar minuten later draafde ik met Saphir voorop. De donkerbruine ruin merkte meteen dat hij met mij geen spelletjes kon spelen en gedroeg zich voorbeeldig. Lisa zat stralend op Sirius, die precies zo braaf was als ik had voorspeld.

De rest van de les verliep zonder problemen en mijn gedachten dwaalden weer af naar Tim. Wat zou hij nu doen? Zou hij met die arrogante Ariane en haar kliek in de kantine van De Zonnehof zitten, de rijstal van Tims vader? Van Ariane wist ik dat die kantine heel modern was, met een glazen wand waardoor je in de rijhal kon kijken.

Tim had me wel verzekerd dat Ariane niets voor hem betekende, maar toch knaagde elke dag de jaloezie aan mijn hart. Ik zou er alles voor willen geven om een keer bij De Zonnehof te gaan kijken, zodat ik me tenminste kon voorstellen waar en hoe Tim zijn middagen doorbracht, maar dat kon nu eenmaal niet. Als iemand mij daar zou herkennen of als mijn ouders en Christian het te weten zouden komen, kon ik Tim wel helemáál vergeten! Terneergeslagen wisselde ik na de rijles met Lisa van paard en bracht ik Sirius naar zijn box. Ik borg zijn zadel op en kwam net uit de zadelkamer toen Lisa en haar moeder de stal binnenkwamen.

‘Sirius is echt de liefste pony die ik ooit heb gereden,’ zei het meisje en ze lachte verlegen. ‘Vandaag ben ik voor de eerste keer niet bang geweest onder de les.’

‘Dat vind ik fijn,’ zei ik. Waarom wilde Lisa eigenlijk rijden als ze zo bang was? Ik begreep het niet helemaal.

‘Mag ik haar nog een keer aaien en een suikerklontje geven?’

‘Ja, natuurlijk. Daar vooraan is zijn box.’

‘Dank je wel, dat je met me wilde ruilen.’

‘Geen probleem.’ Ik hielp haar de deur van de box openmaken.

‘Jij rijdt echt super,’ zei Lisa en ze streelde Sirius.

‘Nou ja, ik rijd ook elke dag, zolang als ik me herinner,’ zei ik bescheiden.

Lisa lachte blij, toen Sirius netjes het suikerklontje van haar vlakke hand nam. Op dat moment kwam ik op een geweldig idee.

‘Als je wilt mag je Sirius de volgende keer ook rijden,’ stelde ik voor. ‘Ik zal het tegen mijn opa zeggen.’

‘Eerlijk?’ Het meisje draaide zich om en staarde me ongelovig aan. ‘Maar het is toch jouw pony?’

‘Ik ben al een beetje te groot voor Sirius en ik moet ook elke dag Fritzi en Quintano rijden.’

‘Moet je dat niet eerst aan je ouders vragen?’ kwam Lisa’s moeder ertussen.

‘Ja, dat wel. Maar ze vinden het vast wel goed,’ zei ik.