Vertaling: Leny van Grootel

Meer informatie:
www.uitgeverijholland.nl

Eerder verscheen:

Charlottes droompaard

Charlottes droompaard, gevaar op de manege

Charlottes droompaard, een onverwachte bezoeker

Charlottes droompaard, eerste liefde, eerste wedstrijd

‘Lange benen, doorzitten!’ riep ik voor de zoveelste keer en klapte met de longeerzweep in de lucht om te verhinderen dat Sporty in stap zou vallen. ‘Niet je knieën optrekken! Hoofd hoog en schouders naar achteren! En drijven! Doorgaan! Druk geven met je enkels!’

De oude Appaloosa-ruin was het liefste paard van de manege, maar net als alle oudjes was hij nogal lui en wist hij precies wanneer hij zijn best moest doen en wanneer niet. De benen van het spichtige, donkerharige meisje dat op zijn rug zat, kwamen nauwelijks onder het zadel uit en dwongen hem geen respect af en als ik niet zwaaiend en kletsend met de zweep achter hem aan zou lopen was hij waarschijnlijk al lang blijven staan. Ik was totaal bezweet en had het gevoel dat ik minstens drie keer zoveel had gelopen als het paard.

‘Ik heb pijn in mijn zij,’ piepte het meisje van wie ik de naam was vergeten. ‘Mag ik weer stappen?’

‘Tjonge,’ mompelde ik, ‘stap, Sporty!’

Het meisje drukte haar hand in haar zij en trok een pijnlijk gezicht. Haar moeder, die op de tribune zat, sprong op.

‘Wil je liever ophouden?’ vroeg ze bezorgd.

Het meisje keek op de stoffige klok die boven het raam van het casino hing. ‘Nee,’ zei ze. ‘Ik moet nog tien minuten.’ Ik dacht dat ik haar verkeerd had verstaan.

‘Wil je eerst iets drinken, muis?’ riep de moeder en zwaaide met een flesje water.

‘Mag ik?’ vroeg het meisje onzeker.

‘Als je bent uitgedroogd en anders flauwvalt, ga je gang,’ zei ik schouderophalend.

‘Ach nee, ik heb geen dorst,’ zei het meisje tegen haar moeder, van wie op dat moment de smartphone ging. Ze begon luid te telefoneren, hoewel er overal stond aangeplakt dat mobiele telefoons in de rijhal niet waren toegestaan.

‘Zeg eens, wat bedoelde je daarnet met: ik móet nog tien minuten,’ vroeg ik haar nog altijd een beetje ongelovig. ‘Vind je het niet leuk om te rijden?’

‘Nou ja…’ Ze haalde haar schouders op. Ze zat weer krom in het zadel en trok haar enkels omhoog. ‘Ik dacht dat het anders was. Niet zo vermoeiend.’

‘Ehhh… oké.’ Daar had ik geen antwoord op. Ik snapte gewoon niet waarom iemand tijdens het rijden steeds op de klok keek om te zien wanneer de les eindelijk voorbij zou zijn. Dat was bij mij heel anders geweest, vroeger, toen ik nog op manegepaarden reed en de rijles het fijnste uurtje van de week vond. Zelfs als ik op een paard moest rijden dat me niet lag of waar ik zelfs bang voor was, Flocki bijvoorbeeld of Hanko, Douglas en Farina, had ik nooit naar het einde van de les verlangd.

‘Ik dacht dat ik gewoon los mocht rijden,’ gaf het meisje toe. ‘Maar nu heb ik al drie lessen aan de longeerlijn gereden en nu kan ik het nog niet. Ik heb een film gezien over paardrijden en toen leek het helemaal niet moeilijk.’

Ja hoor! Al weer zo’n slachtoffer van Stormwind! Altijd als er een paardenfilm in de bioscoop draaide, kregen we een paar nieuwe leerlingen in de manege die dachten dat ze meteen konden rijden en die al teleurgesteld waren als ze op de oude trouwe Sporty werden gezet in plaats van op een zwarte hengst. De meesten gaven het na de eerste les al weer op en verdwenen dan spoorloos. ‘Hoor eens,’ zei ik, ‘paardrijden leer je niet in een paar weken. Het kost heel veel moeite als je het net zo goed wilt leren als Mika van de film, en die heeft…’

‘Oh, heb je Stormwind ook gezien?’ onderbrak het meisje me en haar ogen lichtten op. ‘Cool hè, zoals Mika zonder zadel over de prairie galoppeert!’

‘Laat me uitpraten,’ zei ik. ‘Je moet echt niet alles geloven wat je in die film ziet, zo snel leren rijden, dat kan niemand. Ik ben al vier jaar geleden begonnen en… Ga eens recht zitten… ik zeg van mezelf niet dat ik super kan rijden.’

‘Hè?’ riep het meisje onthutst. ‘Kun je na vier jaar nog steeds niet rijden?’

‘Jawel.’ Hè, hoe kon ik duidelijk maken wat ik bedoelde? Was dat de moeite trouwens wel waard? Als je niet met hart en ziel wilde leren paardrijden, dan zou het je nooit lukken steeds weer de teleurstellingen en mislukkingen te overwinnen. Rijden was meer dan gewoon maar een hobby, daar waren mijn vriendinnen en ik het roerend over eens. Als onze klasgenoten ’s zomers in het zwembad of in een ijssalon rondhingen zaten wij in de stal. We zweetten ons rot in de bak, snoven niets dan stof, sleepten bij een temperatuur van 35 graden hooi- en strobalen de stal in, waar het nog minstens 20 graden warmer was, werden door muggen en vliegen opgegeten, hadden zwarte rouwranden om onze nagels en onze kleren waren altijd en eeuwig vuil. In de winter vroor je weg in de stallen, als het regende stond de bak onder water en dan moest je je paard en je zadel na elke rit met veel moeite droogwrijven en schoonmaken, maar daar zaten we niet mee. Paarden waren ons leven en daarvoor namen we alle ellende op de koop toe.

Dat lusteloze kind, dat als een zoutzak in Sporty’s zadel hing, maakte niet de indruk dat ze vrijwillig de hoefslag zou bijharken, de wanden zou afschrobben of de paardenvijgen uit het zand zou rapen en dat ze daar ook nog plezier in zou hebben. Om maar te zwijgen van wat haar opgedirkte moeder met haar perfecte nagels en haar met strass-steentjes versierde smartphone daarvan zou zeggen.

‘Zeg het dan,’ zei het meisje ongeduldig. ‘Kun je nu rijden of niet?’

‘Ja hoor,’ zei ik. ‘Ik heb een paard van mezelf dat best moeilijk te rijden is, en ik heb ook al springconcoursen gewonnen. Maar elk paard is anders. En dat ik met mijn eigen paard goed overweg kan, betekent nog niet automatisch dat ik op elk ander paard net zo goed kan rijden. Als je net zo goed wil worden als bijvoorbeeld onze instructeur Michael, moet je waanzinnig veel oefenen en je moet ook talent hebben. Paardrijden leer je alleen door het veel te doen.’

‘Aha.’ Het meisje zuchtte ontmoedigd. ‘Dan kan ik er maar beter mee ophouden. Want het lukt me nooit.’

Ik had er bijna mee ingestemd maar toen bedacht ik dat als ik mijn eerste les aan beginnelingen nu verprutste, Michael me niet zo snel meer de kans zou geven. Ik bedacht koortsachtig hoe ik ervoor kon zorgen dat het meisje toch terug zou komen. Toen kreeg ik een idee.

‘Wacht… hoe heet je ook weer?’

‘Tessa.’

‘Oké, Tessa. Wat zijn jouw hobby’s?’

‘Ballet, volleybal, vioolspelen, zwemmen,’ telde het meisje lusteloos op haar vingers af, terwijl haar moeder ongegeneerd doorpraatte.

‘En wat doe je het liefst?’

‘Hm… weet ik niet…’ Tessa wierp een blik op haar moeder. ‘Ik vind het allemaal wel leuk.’

‘Weet je wat voltige is?’

‘Zoiets als turnen op een paard, toch?’ zei ze.

‘Precies. Vivien, onze voltigelerares, is kampioen van Duitsland geweest en zelfs wereldkampioen. Ze heeft wel vier bekers gewonnen.’

‘Echt?’ zei Tessa onder de indruk.

‘Ja. Misschien is het beter als je eerst gaat voltigeren, voor je leert rijden. Bij het voltigeren heb je geen zadel nodig. Dus dat lijkt een beetje op wat je gezien hebt in de film.’

‘Cool!’

‘En omdat je al op ballet zit, zul je dat vast gemakkelijker vinden dan het rijden zelf,’ ging ik verder. ‘Als je een beetje hebt gevoltigeerd, gaat alles veel soepeler. Dan heb je een beter even-wichtsgevoel en ken je het ritme van de verschillende gangen.’ ‘Heb jij ook gevoltigeerd voor je begon met rijden?’ wilde Tessa weten.

‘Ja.’ Op dat onderwerp kon ik beter niet al te diep ingaan. Ik had nul talent voor voltigeren gehad en het was me nooit gelukt zonder hulp op het paard te komen. Zwaar pijnlijk eigenlijk. ‘Als je wilt kunnen we meteen even naar Vivien gaan om het haar te vragen. Maar voor je afstijgt moet je eerst wel even galopperen.’

‘O nee, liever niet,’ zei Tessa bang. Ze keek weer naar haar moeder maar die was zo verdiept in haar telefoongesprek dat ze niet hoorde waar wij het over hadden. ‘Heb je al weleens gegaloppeerd?’ vroeg ik. ‘Galop is namelijk de mooiste gang van allemaal.’

‘En als ik val?’

‘Van Sporty? Dat kan helemaal niet,’ verzekerde ik haar. ‘Hij galoppeert als een hobbelpaard. Hou je gewoon goed vast aan de zadelriem, oké?’

‘Oookee…’

‘Ben je er klaar voor?’

‘Ik weet niet…’

‘Kom op! Een keer in galop ja? Benen lang en ontspannen, voeten stevig in de stijgbeugels zodat je niet wegglijdt, hakken laag.’ Ik gaf Sporty een tikje met de longeerzweep. ‘Arbeidsgalop, mars!’

De oude ruin zette zich gehoorzaam in beweging en galoppeerde traag om me heen. Mijn vriend Stefan zei weleens spottend dat Sporty buiten de gewone drie gangen: stap, draf en galop nog een vierde gang op zijn repertoire had staan: de dralop, een combinatie van draf en galop. En daarin had hij eigenlijk wel gelijk. Echte schwung in de achterhand vertoonde de oude Appaloosa-ruin niet meer en sommige mensen die hem zagen ‘dralopperen’ dachten dat hij kreupelde. Maar voor de beginnelingen op zijn rug was die dralop in elk geval zeer geschikt.

‘En?’ riep ik. ‘Gaat ie goed?’

‘Oh, wow! Ja!’ riep Tessa ademloos. ‘Dit is veel leuker dan draven.’

‘Laat je linkerhand dan maar eens los en leg hem op je bovenbeen.’

Ze gehoorzaamde en straalde ineens.

‘En… stap!’ zei ik en Sporty viel onmiddellijk terug in stap. Hij was echt een paard van goud: geduldig, gehoorzaam en door niets van de wijs te brengen.

‘Wow! Dat was megacool!’ Tessa klopte de ruin op zijn hals en straalde over haar hele gezicht. ‘Bij Michael durfde ik nog niet te galopperen!’

‘Je begint ook altijd met stap en draf, maar nu weet je hoe galop voelt.’ Ik was blij dat ze er eindelijk plezier in had. En ik moest eraan denken wat Michael me eens had gezegd toen ik de vliegende galopwissel oefende: je moet altijd met een succeservaring eindigen.

‘Mag ik nog een keer galopperen?’

Ik keek op de klok.

‘De les is eigenlijk afgelopen,’ zei ik spijtig.

‘Waaaat? Echt?’ Tessa was helemaal teleurgesteld. ‘Ah, asjeblieft, nog één keer galopperen. Please, please, please!’

‘Goed dan.’ Ik moest stiekem lachen. Zo snel was het móeten in wíllen veranderd. ‘Kom Sporty! In galop!’

‘Hé, mevrouw de instructeur, vind je het nog steeds leuk om kinderen zonder een spatje talent uit te leggen hoe ze moeten lichtrijden?’

Mijn vriendin, Katharina van Rechteren, die kortweg Katie werd genoemd, was bezig een trens te poetsen toen ik met Sporty’s zadeltuig de zadelkamer binnenkwam. Ik bespeurde de spot in haar stem.

‘Ja, ik vind het leuk.’ Ik hing Sporty’s zadel over de houder en hing ook zijn trens op. ‘We zijn allemaal zo begonnen.’

Katie was de afgelopen maanden heel erg in haar voordeel veranderd en ik mocht haar graag, maar zo af en toe kwam haar arrogantie weer naar boven. Haar ouders waren niet bepaald arm en Katie had nooit op gewone manegepaarden hoeven rijden. Toen ze vijf jaar oud was had ze al een pony gekregen en later haar eerste eigen paard. Ze had altijd privéles gehad en haar moeder had voor haar en haar broer Sven trainingen bij beroemde instructeurs geritseld. Katie wist niet hoe moeilijk het was met maar één les per week goed te leren rijden.

‘Dat is waar,’ lachte ze nu. ‘Maar tegen sommige mensen kun je echt beter meteen zeggen dat ze het nooit zullen leren voordat ze totaal gefrustreerd raken omdat ze er een kapitaal aan hebben uitgegeven.’

Die zin sneed door mijn ziel. Alex, de zoon van de voorzitter van onze rijvereniging, had me steeds als hij inviel voor de instructeur, datzelfde voor mijn voeten gegooid. ‘Steinberg, hou toch op met rijden, je leert het nooit!’ En: ‘Doe het de paarden niet aan en bespaar je ouders een hoop geld.’

Alex bezat het twijfelachtige talent in één oogopslag jouw zwakke punt te bepalen en hij genoot er openlijk van andere mensen te jennen. Enkel en alleen om me te pesten had hij me altijd precies die paarden toegewezen waarvoor ik doodsbang was en zette me vervolgens voor alle toeschouwers voor schut. Natuurlijk kreeg iedereen met zijn bijtende spot te maken, maar dat was een schrale troost, want hij had vooral de pik op mij. Toen hij een tijdje inviel voor onze oude instructeur waren er een heleboel leerlingen weggebleven omdat ze geen zin hadden om zich door Alex te laten koeioneren. Zijn lessen waren alleen amusant als je op de tribune zat en geen gevaar had te vrezen.

Ik stond ook een paar keer op het punt om met rijden te stoppen. Ik had altijd buikpijn voor de les begon, ik kreeg geen hap door mijn keel en als Dorothé, mijn vroegere beste vriendin er niet was geweest, dan had ik dat ook zeker gedaan. Ik wilde niet voor haar onderdoen, dus beet ik steeds mijn tanden op elkaar en ging door. Ik had vanaf het begin in Dorothé’s schaduw gestaan. Zij was zelfverzekerd, durfde van zich af te bijten en bij het paardrijden was zij de moedigste en de beste van ons tweeën.

Maar toen, ja toen was Won Da Pie in mijn leven gekomen en daardoor werd alles totaal anders.

‘Michael en de voorzitter zouden me killen als ik dat tegen dat kleine wurm zou zeggen,’ zei ik. ‘Trouwens, de meesten leren toch wel íets op de een of andere manier. Of ze geven het vanzelf een keer op.’

Michael, onze instructeur, had me een paar weken geleden gevraagd of ik een beginnersles wilde overnemen omdat zijn vriendin Vivien, die dat meestal deed, een paard naar de paardenkliniek moest brengen. Blijkbaar had die leerling het wel leuk gevonden, want sindsdien mocht ik vaker lesgeven aan een beginneling. Ik had er echt plezier in. Ik was nooit vergeten hoe ik vroeger zelf met knikkende knieën dat kleine eindje naar de manege was gelopen, zo bang was ik dat ik Hanko, Farina of Flocki moest rijden.

‘Hoe dan ook…’ Katie zette behendig de trens weer in elkaar. ‘Ik zou nooit zoveel geduld hebben als jij. Ik denk dat ik zou flippen door die jammerende kinderen met pijn in de zij, die hun stijgbeugels verliezen en op het verkeerde been lichtrijden.’

Katie rolde met haar ogen en ik glimlachte. Dat was nou typisch Katie! Had ze met paarden een engelengeduld, met mensen had ze dat nog voor geen spatje. Iedereen die niet zo goed kon rijden als zij, was in haar ogen een loser.

‘Die kinderen zijn niet zo erg,’ verdedigde ik mijn leerlingen, ‘de moeders werken veel meer op mijn zenuwen. Ze roepen er telkens dwars doorheen.’

Katies smartphone ging en ze nam op.

‘Ja, prima. Lotte en ik zijn klaar,’ hoorde ik haar zeggen. ‘Haal je ons hier af? Oké, tot zo dan.’

‘Wie was dat?’ vroeg ik.

‘Mijn moeder,’ zei Katie. ‘Ze heeft een afspraak met Jens en meneer Schaapman bij de nieuwbouw omdat ze een paar dingen willen bespreken over het ruitercafé. En ze vraagt of wij mee willen.’

‘Oh cool!’ riep ik enthousiast. ‘Ja, natuurlijk! Ik geef Wondy nog gauw even een knuffel en dan kom ik.’

‘Super.’ Katie knikte. ‘Zien we elkaar voor het casino?’

‘Jep!’ Ik verliet de zadelkamer en liep om de mesthoop heen naar de drie buitenboxen. In de eerste box, die vroeger van mijn verzorgpaard Gento was geweest, stond sinds de vorige zomer mijn Won Da Pie. Toen hij mij zag aankomen stak hij zijn hoofd buiten de halve deur, spitste zijn oren en hinnikte luid.

Altijd als ik naar mijn paard ging, overviel me een gevoel van weemoed. Na de turbulente gemeenteraadsvergadering begin maart was alles ineens heel snel gegaan en intussen werd aan de andere kant van het dorp een ultramoderne manege gebouwd. In de herfst zou hij klaar zijn. Op zijn laatst met Kerstmis zouden alle paarden verhuizen. Dan zou onze oude manege waar we zo van hielden, ondanks dat hij bouwvallig was en veel te klein, alleen nog maar geschiedenis zijn.

‘Hé, schatje,’ zei ik en ik ging Won Da Pie’s box binnen. ‘Je hebt al gauw vakantie en dan kun je eens een tijdje lekker luieren. Dat zal je goed doen.’

De bruine ruin keek me met zijn grote donkere ogen opmerkzaam aan, toen streek hij met zijn natte neus over mijn wang en blies zijn warme adem in mijn nek. Ik aaide hem over zijn voorhoofd en streek zijn weerbarstige manen glad. Het idee dat ik hem vier eindeloos lange weken niet zou zien maakte me verdrietig. Vandaag was de zomervakantie begonnen. Ik moest met mijn familie mee naar Frankrijk, naar Noirmoutier, een eilandje in de Atlantische Oceaan. We vierden daar vakantie zo lang ik me kon herinneren. Maar we konden natuurlijk geen paard meenemen. Daarom zou Won Da Pie naar Heftrich worden gebracht, waar hij vier weken lang samen met Gento de hele dag op de wei kon staan en mals gras eten.

Door een toevallige samenloop van omstandigheden had ik mijn geliefde Gento namelijk teruggevonden. Hij bleek op stal te staan bij de architect van de nieuwe manege. En het mooiste van alles was dat Gento in de herfst ook daar naartoe zou verhuizen en ik hem dan regelmatig mocht rijden.

‘Weet je, ik verheug me eigenlijk wel op Noirmoutier,’ bekende ik mijn paard. ‘Ik zal iedereen terugzien: Thierry, Sophie, Nicolas, Véronique en Rémy. En de paarden natuurlijk! Maar ik zal je missen, lieverd.’

Won Da Pie snoof en keerde zich naar de berg hooi die onder zijn voerbak lag. Paarden waren op een troostvolle manier volkomen niet-sentimenteel. Als ze maar genoeg te eten hadden, waren ze meestal wel tevreden. Wondy zou echt niet vier weken lang wanhopig wachtend op mijn terugkeer bij het hek van de wei staan te treuren. Het zou goed met hem gaan en voor we het wisten zouden we weer bij elkaar zijn. In de nazomer en de herfst waren er een paar wedstrijden waaraan ik mee wilde doen. Ik maakte kans in het kader te worden opgenomen. En dan stond de verhuizing naar de nieuwe manege ook voor de deur, het examen voor het grote ruiterbewijs en…

‘Lotte?’ Een klein stemmetje verstoorde mijn gedachten.

‘Hallo Tessa,’ zei ik verrast. ‘Wat is er?’

‘Ik wou alleen even gedag zeggen,’ zei het meisje verlegen. ‘En je bedanken voor de super rijles. Ik vond het zo leuk om te galopperen.’ Haar ogen glansden. ‘Ik ga in elk geval door met rijden. Maar voltige ga ik ook uitproberen, meteen al volgende week.’

‘Dat is mooi.’ Ik stapte uit Wondy’s box. ‘Goed joh!’

‘Is dat jouw paard?’

‘Ja, dit is Won Da Pie.’ Ik hield de deur van de box open. ‘Je kunt rustig binnenkomen, als je dat leuk vindt.’

Tessa kwam eerbiedig dichterbij en keek aandachtig naar binnen. ‘O die is mooi,’ zei ze. ‘Ze zeggen dat hij heel wild is.’

‘Hij is niet echt wild,’ zei ik. ‘Maar hij is nog jong en heeft behoorlijk veel temperament.’

‘De anderen zeiden dat je supergoed bent.’ Ze fluisterde bijna. ‘Je springt over megahoge hindernissen.’

Het meisje keek tegen me op en ik zag iets van bewondering, ja zelfs iets van jaloezie in haar ogen. Ik kreeg er kippenvel van. Precies zo had ik vroeger als beginneling tegen Isa, Nicole of Merle opgekeken. De anderen… Wie bedoelde ze daarmee? Maar voor ik het kon vragen, riep Tessa: ‘Ik moet gaan. Bedankt voor de rijles, hè Lotte!’

Ze huppelde weg en ik keek haar na. Vooraan bij de bak stonden twee andere meisjes haar op te wachten. Ze staken hun hoofden bij elkaar, giechelden opgewonden en keken naar mij. Tessa zwaaide en ik zwaaide terug, toen verdwenen ze in de manege.

Op dat ogenblik overviel me een onbestemd gevoel. Was het weemoed? Zonder dat ik het in de gaten had was er een nieuw clubje jongeren op de manege ontstaan. Meisjes zoals Doro, Inga, Beate, Billie en ik drie jaar geleden. Wat ging de tijd snel! In mei was ik vijftien geworden en het was nu al een jaar geleden dat ik Gento was kwijtgeraakt en ik doodongelukkig met mijn familie mee moest op vakantie naar Frankrijk. Ik had besloten dat ik nooit van mijn leven meer wilde rijden maar toen zag ik paarden op het strand en begon ik er weer heel erg naar te verlangen.

‘Ik moet weg. Tot morgen, schatje,’ zei ik tegen Wondy, drukte een kus op zijn roze neus, sloot zijn box en liep naar de manege.

Sinds de graafmachines begin april de weilanden achter de nieuwbouwwijk aan de overkant van de snelweg in een reusachtige kale vlakte hadden veranderd, was er ongelooflijk hard gewerkt.

Katies moeder, die we stiekem Dragon-Mum noemden, parkeerde de wagen achter een rij andere auto’s en we stapten uit. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik zag hoeveel er sinds mijn vorige bezoek aan de bouwplaats was veranderd.

‘Waanzinnig!’ riep ik. ‘Ik had niet gedacht dat het zo snel zou gaan.’

‘De ruwbouw gaat altijd wel snel,’ zei Dragon-Mum, die overal verstand van leek te hebben, ‘de afwerking duurt altijd veel langer. Maar kom op, eens kijken of we Jens kunnen vinden.’

Zes weken geleden hadden we alleen nog maar de fundamenten en buizen kunnen zien, maar nu stonden er, in ruwbouw, al twee rijhallen en het hoofdgebouw plus de vier aangebouwde vleugels voor de stallen, die stervormig op een poetshal uitliepen. Natuurlijk heerste er rondom de bouwplaats volstrekte chaos, overal stonden graafmachines en vrachtwagens, een grote hijskraan torende boven alles uit en waar eens de grote buitenbak met galopbaan en de dressuurbak moesten komen, hoopten nu bergen zand, aarde en grind zich op. En ook van de longeerbak was nu alleen nog maar een cirkelvormig betonnen fundament te zien.

Katie en ik liepen achter Dragon-Mum aan, die voortvarend over de bouwplaats marcheerde.

Jens, de architect, en nog een paar andere mannen stonden al te wachten voor het gebouw waarin later het ruitercafé, het leslokaal en het kantoor moesten komen. Katies moeder zou het ruitercafé gaan beheren. Daar kon je dan na het rijden nog wat drinken en gezellig bij elkaar zitten.

‘Jullie kunnen misschien alvast eens gaan kijken in welke stal jullie je paard het liefst zouden zetten,’ zei Jens tegen Katie en mij.

‘Maar zorg ervoor dat je je niet bezeert en dat je niets beschadigt,’ voegde Dragon-Mum eraan toe.

‘Mam, echt! We zijn geen kleine kinderen meer!’ riep Katie beledigd uit.

‘Ouders zijn nu eenmaal bezorgd om hun kroost,’ zei haar moeder vrolijk. Toen verdween ze met de mannen in de ruwbouw, om belangrijke dingen in verband met het ruitercafé te bespreken.

‘Ze is dolgelukkig,’ merkte Katie op. ‘Eindelijk heeft ze iets waarop ze zich echt verheugt.’

‘Ik vind jouw moeder zo cool,’ zei ik en dat meende ik. Eerst kon ik haar niet uitstaan maar nu bewonderde ik Katies moeder mateloos. Ze reed de grote paardentruck net zo vakkundig als een beroepschauffeur, laadde alle paarden probleemloos op en niemand kon sneller manen invlechten dan zij. Ze wist hoe je lampen repareert, verwarmingen ontlucht en ze had al iets uit haar hoofd uitgerekend voor ik de getallen op mijn smartphone kon intoetsen.

‘Ja, maar als ze jouw moeder was, zou je er wel anders over denken,’ zei Katie en ze slaakte een diepe zucht. ‘Maakt niet uit wat ik doe, zij kan alles tien keer beter en sneller.’

‘Behalve paardrijden.’ Ik knikte mijn vriendin toe. ‘Dat kun jij beter.’

‘Dat is zo.’ Katie lachte scheef. ‘Dat is tenminste íets.’

Nadat Dragon-Mum het ruitercafé in de oude manege had overgenomen, was alles voor Katie in haar voordeel veranderd. Katies moeder had gewoon zinvol werk nodig gehad. Iedereen profiteerde van haar initiatief, want Dragon-Mum had het haveloze ruitercafé in no time op orde gebracht. Geen werk was haar te vies of te vuil, en dat was bijna niet te geloven want ze zag er zelf altijd even chic en verzorgd uit. Maar ik had haar toch echt de smerige damestoiletten zien poetsen en toen onze vroegere stalknecht Sep van de hooizolder was gevallen, was ze zonder aarzeling met haar smetteloze kleren naast hem neergeknield om hem te verzorgen. Dragon-Mum had een onverwoestbare energie en was voor niets of niemand bang.

Katie en ik slenterden over de bouwplaats. Je moest toch nog wel je fantasie gebruiken om je te kunnen voorstellen hoe de manege uiteindelijk zou worden, maar je kon al wel zien dat het een groot verschil zou zijn met de kleine, ouderwetse manege van nu.

‘Super hè, zoveel ruimte als we hier krijgen,’ vond Katie. Haar ogen glommen al bij het idee.

‘Absoluut,’ was ik het met haar eens. ‘Alleen al deze twee rijhallen zijn super-de-luxe. Maar of dat allemaal met Kerstmis klaar is?’ Ik keek twijfelend rond.

‘Vast wel,’ wuifde Katie mijn twijfel weg. ‘We hebben nog zes maanden!’

Ik had met Stefan en mijn vrienden voor deze nieuwe manege gevochten, maar plotseling werd ik zwaarmoedig. In onze oude, gemoedelijke manege stonden eenendertig paarden. Hier zouden vijfenzestig boxen komen en dat betekende dat er veel nieuwe huurders bij zouden komen: vreemden, die niets over onze oude manege wisten. Ik was altijd al bang voor verandering geweest en dat was ik nu ook. Ik was eraan gewend dat ik binnen een minuut op de manege kon zijn want wij woonden er zo goed als naast. Vanuit ons badkamerraam kon ik de buitenbak zien en als ik van school kwam, met de bus, maakte ik vaak een kleine omweg om eerst even bij Won Da Pie te gaan kijken. Dat zou in de toekomst niet meer mogelijk zijn. Ons vaste clubje zou verdwijnen. Isa was al weg en ook Gaby, de lerares voltige. Sep, de stalknecht, was er ook niet meer. Ik zou het eikenbos missen waarin je zo heerlijk kon rijden. En de prachtige oude bomen bij de buitenbak. Hier, bij de bouwplaats, was in geen velden of wegen een boom te zien. Ja, alles zou heel anders worden, en plotseling vocht ik met mijn tranen, omdat ik niet wist of ik het allemaal wel zo leuk vond. ‘Wat heb je, Lotte?’ Katie keek me onderzoekend aan.

‘Oh, niks,’ zei ik en ik draaide me snel om zodat ze niet zou zien dat ik bijna huilde. Maar zo gemakkelijk kwam ik er bij mijn vriendin niet van af.

‘Hé…’ Ze legde haar handen op mijn schouders. ‘Het wordt echt top hier, Lotte. We kunnen heel anders trainen. En er zijn paddocks en weilanden en een solarium. En de boxen zijn veel groter dan in de oude manege.’

‘Dat weet ik toch,’ fluisterde ik. ‘Het is kinderachtig van mij. Maar ik heb nu al heimwee…’

‘Ja een beetje gezeur is dit wel,’ zei Katie en ze schudde haar hoofd. ‘In het leven gaat alles nu eenmaal voorbij. Oké, je hebt een supermooie tijd gehad in die oude zooi, maar hier wordt het ook geweldig. En waarschijnlijk nog veel beter. En je krijgt met Gento nog een extra paard erbij!’

Katie begreep niet waarom ik verdrietig was. Ze was met haar paarden al in zoveel verschillende maneges geweest en zag vooral de voordelen en de verbeteringen en daar had ze gelijk in. Maar ik hechtte nu eenmaal aan dat wat onze manege zo bijzonder had gemaakt. Het mocht er dan oud en bekrompen zijn, het had een ziel, een geschiedenis, die deze moderne manege nooit zou hebben. Even wenste ik dat Doro bij me was. Zij zou me ogenblikkelijk hebben begrepen. Vroeger tenminste. Tegenwoordig was ik daar niet meer zo zeker van, want de manege leek mijn vroegere beste vriendin niet meer te interesseren. Onze vriendschap was een paar maanden geleden verbroken en ze kwam bijna nooit meer rijden.

‘Katie! Charlotte!’ Dragon-Mums stem schalde door de hal. ‘We gaan!’

Ik wreef snel mijn ogen droog en dwong mezelf tot een glimlach. Niemand zou aan me zien dat ik bijna als een baby had staan janken.

Katies moeder stond ons met Jens voor het hoofdgebouw op te wachten. Samen liepen we het bouwterrein over naar de auto’s. ‘We hebben net afgesproken dat jullie Won Da Pie zondagmiddag naar ons in Heftrich brengen,’ zei Jens, de eigenaar van Gento, vriendelijk. ‘Dan kunnen onze paarden elkaar leren kennen en meteen al een uurtje samen de wei op.’

‘Echt?’ vroeg ik verbaasd aan Katies moeder. ‘Wilt u Wondy naar Heftrich rijden?’

‘Natuurlijk,’ zei ze. ‘Dat heb ik toch beloofd?’

‘Ja, dat is waar.’ Soms had ik een geheugen als een zeef. Katie lachte.

We namen afscheid en Jens klom in zijn auto. Op de terugweg naar de manege was ik stil en ik hoorde nauwelijks wat Katies moeder over haar plannen met het ruitercafé vertelde. Vier weken zonder Won Da Pie! Vier weken zonder Stefan en Katie! En als ik uit Frankrijk terug was, duurde het nog maar vijf maanden voor mijn hele leven compleet zou veranderen.

Dragon-Mum zette me voor ons huis af en ik sjokte een beetje mistroostig naar de voordeur.

‘Ik ben er weer!’ riep ik en ik wrong me uit mijn schoenen. Alissa kwam kwispelstaartend de eetkamer uit en begroette me vrolijk. Ons gezin, op papa na die om deze tijd gewoonlijk nog niet thuis was, zat al aan het avondeten. Ik waste snel even mijn handen, schoot in mijn slippers en schoof aan tafel.

Ik had mama geappt dat ik met Katie en haar moeder nog naar de nieuwe manege ging kijken, dus informeerde ze naar de voortgang van de bouw.

‘Ja hoor,’ snauwde mijn grote broer Phil meteen, ‘mevrouw komt binnen stinken, en alles draait alleen nog maar om haar.’ ‘Jij kunt het zelf niet verdragen als je eens tien seconden níet in het middelpunt staat.’

‘Dat moet jíj zeggen!’ Phil rolde met zijn ogen.

‘Ja dat zeg ik!’ Ik nam een snee brood.

‘Ik ben blij dat ik jou zes weken niet hoef te zien en te ruiken,’ riep mijn broer.

‘Je moest eens weten hoe blij wij zijn dat jij niet meegaat naar Noirmoutier!’ schoot ik terug.

‘Ja, dan zijn wij in de vakantie tenminste verlost van jouw pesthumeur en je gezeur,’ viel Cathrin, mijn jongere zusje me bij.

‘En ik kan naar mijn kamer gaan wanneer ik wil, omdat jij nu niet tot ’s middags in bed ligt te stinken,’ voegde mijn jongste broertje Florian eraan toe.

Phil liep rood aan en wilde hem onder tafel een trap verkopen. Maar Flori trok net op tijd zijn been terug en stak zijn tong naar hem uit.

‘Ik heb medelijden met de mensen bij wie jij terechtkomt,’ deed ik er nog een schepje bovenop. Phil zou zondag namelijk naar Amerika vliegen, naar Midland in Michigan om precies te zijn, in verband met een uitwisseling van school.

‘Stomme trut,’ begon Phil kwaad, maar toen kwam mama ertussen.

‘En nu is het afgelopen,’ zei ze boos.

‘Wat een gezeik hier,’ verkondigde Phil. ‘Na mijn examen ga ik meteen het huis uit.’

‘Gelukkig,’ zei Cathrin. ‘Ik zal er geen traan om laten.’

‘Mag ik dan Phils kamer?’ vroeg Flori begerig.

‘Hij moet eerst zien dat ie slaagt,’ mompelde ik. Waarop Phil me in mijn arm kneep. Dat deed pijn en het zou een blauwe plek opleveren, maar ik reageerde niet en daar had ik Phil meer mee dan wanneer ik het uit zou gillen van de pijn.