Vertaald door Leny van Grootel

www.uitgeverijholland.nl

Kinderjury 2018 / Jonge Jury 2018

Oorspronkelijke titel: Ostwind. Zusammen sind wir frei door Carola Wimmer

Gebaseerd op het filmscript van Lea Schmidbauer en

Kristina Magdalena Henn

© SamFilm GmbH, Alias Entertainment GmbH

© 2013 by cbj Verlag, een onderdeel van Verlagsgruppe Random House GmbH, München, Duitsland

Via Internationaal Literatuurbureau B.V., Amsterdam

Nederlandse uitgave © 2017 Uitgeversmaatschappij Holland BV, Haarlem

Vertaald uit het Duits door Leny van Grootel

Omslagontwerp: Sproud, Haarlem

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch,

mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

ISBN e-boek 9789025113902

ISBN boek 9789025113865

NUR 283

e-boek: booqlab.com

www.uitgeverijholland.nl

Het paard trappelde onrustig op zijn plaats.

Het wilde bewegen. Het wilde zon en lucht. Maar het was gevangen in stoffig halfdonker, tussen de nauwe muren van een box. Wanhopig zette hij snel een stap naar de deur. Er naderden voetstappen.

‘Dus hij is een directe nakomeling?’ vroeg Maria Kaltenbach toen ze de stal binnen ging.

‘Jazeker, hij is Halla’s achterkleinzoon,’ zei Friedrich Fink, bondscoach van het Nationaal Springruiters Team. ‘Hij heeft beslist haar eigenschappen. Maar ik verkoop hem niet graag. Hij is onberekenbaar en heeft tot nu toe alleen maar ellende veroorzaakt.’

Maria Kaltenbach leek zich daar geen zorgen over te maken. ‘Ach, dat werd ook altijd over Halla gezegd,’ zei ze luchtig. ‘Ik weet heus wel wat ik doe.’

‘Dat hoop ik. Ik laat de wagen komen,’ zei Friedrich Fink en hij verliet de stal.

Maria opende de schuifdeur en stapte de box binnen. Ze was over de zestig en een ervaren ruiter. Tijdens haar lange leven had ze al zoveel paarden in haar bezit gehad. Dat Fink Stormwind wilde verkopen was puur geluk. Maar weinig paarden hadden een zo getalenteerd springpaard als Halla in hun stamboek. Ze zou Stormwind wel leren haar te gehoorzamen.

Toen ze een beweging naar het paard toe maakte, week het angstig terug en stootte hard tegen de achterwand.

Maria liet zich niet van de wijs brengen.

‘Kom, wees eens braaf,’ zei ze. Maar het paard ging hinnikend op zijn achterbenen staan. Toen sloeg hij naar opzij uit. Maria werd tegen de wand gesmeten. Ze schreeuwde het uit van de pijn. De hoeven van het paard dreunden op de stenen vloer. Maria klampte zich vast aan zijn manen, aan zijn hals. Maar Stormwind sleepte haar gewoon met zich mee. Steeds weer sloeg hij haar tegen de wand tot ze bewusteloos op de grond viel.

Stormwind was niet meer te houden. Hij sprong de box uit en galoppeerde de stalgang door, op het licht af, de vrijheid tegemoet.

Onstuitbaar ging het over een zomerweide richting horizon. Het landschap suisde in adembenemend tempo voorbij. Een grazende ree schrok op, een haas sprong weg. Een beekje kruiste de weg. In één sprong ging ze erover, boven haar slechts het eindeloos blauw van de hemel. Het was een onbekend gevoel van mateloos geluk…

Mika opende haar ogen. Het blauw van de hemel was verdwenen. In plaats van in eindeloze verten keek ze nu in de vermoeide gezichten van de mensen in de overvolle stadsbus, die langs een grijze betonwand ratelde. Niets dan saaie realiteit. Zuchtend trok Mika haar muts verder over haar hoofd. Misschien kon ze die mooie droom nog een keer terughalen? Snel sloot ze haar ogen.

‘Hé, wakker worden!’ hoorde ze de stem van haar beste vriendin. ‘Morgen kun je dromen. Dan is het zomervakantie.’

Het volgende ogenblik wrong Fanny zich naast Mika op de smalle zitplaats. Fanny was echt Mika’s hartsvriendin, ze was grappig en ze had altijd zin om iets te ondernemen. Zonder haar zou Mika’s leven behoorlijk saai zijn. En nu zouden ze samen op zomerkamp gaan.

‘Precies!’ zei Mika. ‘Vrijheid, we komen eraan!’ Maar haar stem klonk niet bepaald overtuigd. Want vóór de vakantie begon was er nog de rapportuitreiking. Mika behoorde nou niet tot de vlijtigste leerlingen. Ze was aartslui en het hing aan een zijden draadje of ze over zou gaan.

‘Hé, geen zorgen,’ zei Fanny en ze legde haar arm om Mika’s schouder. Ze wist waar haar vriendin aan dacht. ‘Je staat precies op het randje. Ik heb het nagerekend. En de mentor heeft toch gezegd dat het er goed uitziet!’

Mika knikte. Ze had haar cijfers ook nog eens nagekeken. Ja, het zag er eigenlijk best goed uit.

Ze glimlachte. ‘Je hebt gelijk,’ gaf ze toe en ze schoof haar zorgen opzij. Het zou best goedkomen allemaal.

Op dat moment ontdekte Fanny een paar vuurrode plukjes haar die onder Mika’s muts uitpiepten.

Geschrokken rukte ze haar vriendin de muts van het hoofd. Mika’s eens zo mooie goudblonde haar vlamde op in vurig rood. Fanny staarde Mika met opengesperde ogen aan. ‘Wat heb je nou gedaan!’

Mika had wel op een dergelijke reactie gerekend. Maar het kon haar niet schelen. Ze vond het zelf een mooie kleur.

De bus stopte en Mika pakte haar muts terug.

‘Verandering van image,’ zei ze zonder verder commentaar en ze sprong de bus uit.

‘Van een baviaan zeker,’ riep Fanny Mika na. Toen hing ze hoofdschuddend haar tas over haar schouder en ging achter Mika aan. Maar die had zich al tussen de mensenmassa doorgedrongen want ze had haast. Ze wilde zo snel mogelijk het station uit, de frisse lucht in. Eindelijk weer onder de vrije hemel. Ze zette haar skateboard neer en rolde weg. Fanny stormde haar achterna.

Mika was bijna bij school toen er plotseling een auto gierend remde. Ze schrok zich rot want ze was bijna op de motorkap van een glimmend gepoetste Ford Mustang Cabriolet geklapt! Uitgerekend de cabrio van meneer Lessing, haar mentor, die naar de parkeerplaats van de leraren had willen afslaan. Die auto zou hem wel een paar maandsalarissen hebben gekost!

‘Mika, kijk uit je doppen!’ foeterde hij. Mika was in één tel over de schrik heen.

‘Sorry?’ flapte ze eruit. Gaf hij haar de schuld! Ze had wel dood kunnen zijn. En die eikel maakte zich alleen maar zorgen om zijn rottige cabrio!

Mika zette haar handen in de zij en wilde net eens even gaan vertellen waar het op stond toen Fanny hijgend aankwam. Ze stelde zich vlug vóór Mika op en liet meneer Lessing met een wijds gebaar voorgaan. ‘Na u!’

Meneer Lessing lachte flauwtjes en gaf gas. Fanny keek Mika bezwerend aan. Die snapte meteen wat Fanny daarmee wilde zeggen: haal je nu net vandáág geen moeilijkheden op de hals. En gelijk had ze!

Het laatste uur ging meneer Lessing de klas rond om de rapporten uit te delen. Voor Mika duurde dat onverdraaglijk lang want hij had totaal geen haast. Hij had voor iedereen een opbeurende of kritische opmerking en ging pas op het allerlaatst naar de tafel van Fanny en Mika.

‘Een mooie prestatie, ga zo door,’ zei hij tegen Fanny en reikte haar het rapport aan. Toen wendde hij zich tot Mika, die hem verwachtingsvol aankeek.

‘Mika, Mika, Mika,’ zei hij zo hard dat iedereen het kon horen. ‘Ze zeggen dan wel: de appel valt niet ver van de boom. Maar jouw appel is in een totaal ander werelddeel beland,’ zei hij. Toen gaf hij haar, met een gemaakt zorgelijk gezicht, het rapport.

Mika besefte dat ze dus toch was blijven zitten. Ondanks alle berekeningen en toezeggingen.

‘Maar… maar… u hebt toch gezegd dat het er goed voor me uitzag?’ stamelde ze.

Meneer Lessing grijnslachte als een hyena naar zijn prooi. ‘Bij een bespreekgeval zoals jij heb ik wat speelruimte in mijn beslissingsbevoegdheid,’ zei hij met een zeker leedvermaak.

Mika gloeide van verontwaardiging. Wat een walgelijk staaltje van machtsmisbruik. Maar wat moest ze nu?

Ook Fanny zag het hopeloos in. Ze zat erbij alsof ze in een druppel water zou kunnen verdrinken.

Dwars door die stille wanhoop heen luidde de schoolbel en maakte een einde aan het schooljaar. De klas stortte zich naar buiten, een vrolijke en onbezorgde zomervakantie tegemoet.

Ook meneer Lessing pakte zijn tas en verliet met verende pas het klaslokaal. Mika en Fanny wankelden achter hem aan. Ontgoocheld bleven ze op de trap zitten. Mika voelde zich een hopeloze loser. Fanny pakte Mika’s rapport en bestudeerde het zorgvuldig.

‘Toch niet slecht! Een zeven voor tekenen,’ riep ze ten slotte opbeurend en ze liet het papier zakken.

Mika ontwaakte uit haar verstarring. ‘Als ik er maar op een of andere manier iets aan kon doen,’ zei ze treurig.

‘Hé, dat kun je toch best!’ troostte Fanny haar.

Mika veerde op. ‘Hoe dan?’ vroeg ze hoopvol.

Fanny dacht na. ‘Nou…’

‘Ja?’

‘Eh… eh...’ zei Fanny en zocht ingespannen naar een antwoord.

Mika liet haar hoofd hangen. ‘Dank je. Ik voel me al veel beter,’ zei ze gelaten.

‘Ik ben nu eenmaal niet zo snel,’ verontschuldigde Fanny zich.

Mika zuchtte diep. Ze was nu dus echt blijven zitten. Zoiets was in haar familie nog nooit voorgekomen. Haar ouders waren helaas allebei super slim. Ze genoten als professor in de natuurkunde internationaal aanzien en waren op conferenties en congressen veelgevraagde gastsprekers. Ze zouden Mika’s zomerkamp benutten om zelf van congres naar congres te reizen. Al wekenlang was dat het enige onderwerp van gesprek.

Mika keek Fanny voorzichtig van opzij aan. ‘Dat kamp kan ik nu wel op mijn buik schrijven,’ zei ze.

‘WAT?’ riep Fanny ontzet. ‘Nee, dat meen je niet. We hebben er maanden naar uitgekeken!’

Treurig staarde Mika naar de grond. Erger kan het eigenlijk niet meer worden, dacht ze, toen er opeens een eigenaardige geur haar neus binnendrong. Ze snoof. Wat rook hier toch zo naar… vuur?

Onthutst ontdekte ze haar brandende rapport in Fanny’s handen. Die had het zomaar aangestoken!

Fanny vertrok geen spier. ‘Dat is nou spijtig. Brand in de lerarenkamer. Daarom komen de rapporten dit jaar pas na de vakantie,’ verklaarde ze.

Mika probeerde het rapport snel terug te pakken, maar Fanny had het al uit het raam gegooid. Het brandende papier zweefde langzaam de diepte in en raakte buiten hun gezichtsveld.

‘Fanny, ben je gek geworden?’ riep Mika vertwijfeld.

Maar nu werd Fanny boos.

‘Wat?’ riep ze. ‘Wees blij dat ik voor een oplossing heb gezorgd. En nu ga ik inpakken. Mét of zonder jou!’

Ook dat nog!

‘Fanny!’ riep Mika slapjes. Nu liet haar beste vriendin haar ook nog in de steek.

Moe en doodongelukkig strompelde ze de trap af.

Maar toen ze de school uit kwam, schrok ze opnieuw. Want wat ze toen zag kon niet waar zijn! Haar rapport was niet zomaar even opgebrand. Integendeel. Het was wel op een zachte bries zoetjes naar beneden gedwarreld, maar toen uitgerekend op de achterbank van een maar al te bekende cabriolet terechtgekomen, waar het een stapel documenten in vuur en vlam had gezet! Vol ontzetting keek Mika toe hoe haar mentor om hulp roepend rond zijn brandende auto sprong. Ze kneep haar ogen dicht. Kon het nog erger worden?

Met kloppend hart ging Mika naar huis. Ze kon zich maar het beste stil houden, haar dekbed over haar hoofd trekken en er gewoonweg niet zijn.

Ze had nog maar net ongezien haar kamer weten te bereiken, toen er werd aangebeld. Mika’s moeder deed glimlachend open. Voor de deur stonden twee ernstig kijkende politieagenten. Een van hen hield zwijgend een plastic zak omhoog, waarin een verkoold hoekje van een schoolrapport zichtbaar was. ‘Mika Schw’ stond er duidelijk leesbaar op. De lach op het gezicht van Mika’s moeder bestierf. Er volgde een lang en ernstig gesprek achter de gesloten deur van de woonkamer. Toen de agenten eindelijk waren vertrokken, moest Mika onmiddellijk naar beneden komen. Ze had zich nog nooit zo naar gevoeld. Nukkig schoof ze op de bank.

‘Brandstichting is een ernstig vergrijp,’ herhaalde Mika’s moeder de woorden van de politieagenten. ‘Het is onverantwoord gedrag. Volstrekt onacceptabel! En dat is míjn dochter!’

Mika’s vader, Phillip, probeerde zijn vrouw te kalmeren. ‘Elisabeth, die leraar is toch heel inschikkelijk geweest. Mika mag na de vakantie alsnog een overgangstoets doen en als wij de schade betalen maakt hij er verder geen werk van.’

Mika sprong op. ‘Het was écht een ongeluk!’

‘Zitten! Jij! Nu!’ beval haar moeder streng.

Teleurgesteld zakte Mika weer op de bank en liet haar hoofd hangen. Wat moest ze nu? Ze wilde de schuld in geen geval op Fanny schuiven. En zelfs de beste smoes zou geen zin hebben, want haar ouders luisterden toch niet naar haar. Als ze nou maar op zijn minst mét haar hadden gepraat en niet alleen maar óver haar.

‘Hoe het ook zij, dat congres kunnen we nu echt niet meer afzeggen. Jij bent de belangrijkste spreker, Elisabeth,’ zei Mika’s vader.

Elisabeth ijsbeerde onrustig door de kamer.

‘Maar dat vakantiekamp lijkt me nou níet de geschikte plek voor Mika om in alle rust voor de overgangstoets te leren,’ zei ze.

Wat is dit, ze praten alsof ik er niet bij ben, dacht Mika geërgerd. ‘Maar jullie hebben toch beloofd dat ik met Fanny…’ probeerde ze.

‘Jij hebt hier geen stem meer in!’ riep Mika’s moeder woedend.

Dat was de druppel! Mika sprong op en rende de kamer uit. Daarbij knalde ze de deur zo hard dicht dat de muren ervan trilden. Elisabeth zonk uitgeput op de bank.

‘Wat doen we dan nu?’ vroeg ze radeloos.

Mika’s vader had een idee. Maar hij durfde het nauwelijks uit te spreken. ‘Ik weet wel iemand,’ zei hij ten slotte. Elisabeth keek hem vragend aan. Maar toen leek ze het te begrijpen. Afwijzend schudde ze haar hoofd.

‘Nee, in geen geval,’ zei ze beslist.

Op dat moment klonk er vanuit Mika’s kamer een schreeuw van hopeloze woede. Daarna het gekletter van voorwerpen op de vloer. Trillend van teleurstelling had Mika haar duikbril, tandenborstel, beachball rackets - alles wat ze voor het zomerkamp had klaargelegd - door haar kamer gesmeten.

‘Denk er nog eens over na,’ zei Mika’s vader dringend tegen zijn vrouw.

Weer vloog er van alles door Mika’s kamer. Elisabeth nam haar glas rode wijn van tafel en dronk het in één teug leeg. Ze staarde lang nietsziend voor zich uit. Toen knikte ze.

Phillip stond op en ging naar Mika’s kamer. Voorzichtig opende hij de deur. Mika zat met rode ogen op haar bed, de armen om haar knieën geslagen. Om haar heen heerste chaos.

‘We hebben een beslissing genomen,’ zei hij. ‘Jij brengt de zomervakantie bij je oma door.’

Mika keek hem verbaasd aan. ‘Op het kerkhof?’

Mika’s vader glimlachte een beetje en schudde zuchtend zijn hoofd. ‘Je hebt nog een andere oma,’ verklaarde hij.

Mika was stomverbaasd. Want van die andere oma had ze nog nooit gehoord.

Meteen al de volgende dag werd Mika door haar ouders op de trein gezet. Mika’s moeder hield haar bij het afscheid even stevig vast, met onrust en twijfel in haar blik. Desondanks kwam ze niet op haar beslissing terug. Haar vader was veel emotioneler. Het was wel duidelijk dat hij zijn dochter niet graag wegstuurde. Voor Mika de trein in stapte duwde hij haar nog een tasje met boeken in haar hand zodat ze zich tijdens de rit niet zou vervelen. Toen Mika een plaatsje gevonden had, bekeek ze de inhoud. De titel van het eerste boek dat ze uit de tas opdiepte luidde: De raadsels van de kwantummechanica.