Omslagontwerp en illustraties © Marieke van Ditshuizen

Omslagtypografie © Ingrid Joustra

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgavee mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

© 2017 Ellen Stoop

ISBN e-boek 9789025113919

ISBN boek 9789025113742

NUR 282

e-boek: booqlab.com

1 Kampioen

Ze weet precies waar papa ze bewaart. In een houten kistje, onder in zijn klerenkast. Ze tilt zijn zware bruine wandelschoenen één voor één naar voren. Dan schuift ze zijn teenslippers opzij en trekt het kistje met twee handen naar zich toe.

Het zijn er 27, dat weet ze uit haar hoofd. Zeven gouden, vijf zilveren en vijftien bronzen. Papa zegt altijd plakken. Maar dat vindt Elvira een raar woord. Medailles klinkt veel mooier. Met haar voet duwt ze de deur van haar kamer open en zet het kistje op bed. Ze tilt het dekseltje eraf en pakt de grootste, die met het lichtblauwe lint eraan. Via de stoel klimt ze op haar bureau en buigt diep. Dan trekt ze voorzichtig het lint over haar hoofd. Als ze weer rechtop staat, schijnt de zon precies op de gouden medaille. Ze heeft ’m nog nooit zo mooi zien glinsteren.

De eerste prijs is voor Elvira Stiphout! Juichend steekt ze haar armen in de lucht. Goud! Goud voor Elvira Stiphout! Ze lacht, want als je wint ben je blij.

‘Elvira,’ roept mama op de trap. ‘Ik ben er weer!’

In één sprong staat ze op de grond. Voor ze het lint over haar hoofd kan trekken, zwaait de deur open.

Mama moet lachen als ze haar ziet. Tommie, die op haar arm zit, lacht ook. Haar broertje is altijd vrolijk.

‘Ben je weer kampioen geworden?’ vraagt mama.

Elvira’s wangen gloeien als ze de medaille over haar hoofd trekt. Mama vindt het vast raar dat ze zo vaak met papa’s medaillekistje speelt. Waarom moet ze net nú thuiskomen?

‘Let jij even op,’ zegt mama als ze Tommie op de grond zet, ‘dan haal ik een pak luiers.’

Voor Elvira doorheeft wat er gebeurt, trekt Tommie zichzelf met zijn mini-armpjes omhoog aan haar dekbed. Het kistje rolt van haar bed, de medailles vliegen door de kamer en kletteren op de vloer. Tommie kruipt er razendsnel opaf. Net voordat hij er eentje in zijn mond kan steken, trekt ze ’m uit zijn vuistje. Als ze hem optilt, begint hij te krijsen. Nog even en ze kan hem niet meer tillen, zo zwaar wordt hij. Gelukkig pakt mama hem net op tijd van haar over.

De medailles liggen overal. Ze graait ze bij elkaar en telt. Het zijn er 25. Er ontbreken er nog twee. Onder haar bed? Ja, daar ligt er nog eentje, maar waar is de laatste? Heeft Tommie…? Er moet er echt nog eentje zijn. Een gouden.

Ze kiepert haar prullenmand om. En daar, tussen een paar mislukte tekeningen en wat puntenslijpsel, ligt de zevende gouden medaille! Ze blaast ’m schoon en legt ’m bij de andere medailles in het kistje.

Nog twee nachtjes slapen. Dan is haar eerste training met de wedstrijdploeg. Toen ze haar C-diploma haalde, had zwemjuf Bea gevraagd of ze niet op wedstrijdzwemmen wilde. Ze vond dat Elvira talent had. Dat heb je vast van mij, zei papa later. Want hij heeft die 27 medailles vroeger met wedstrijdzwemmen gewonnen.

Zwemmen is het leukste wat er is. Ze gaat echt vreselijk haar best doen, want ze wil ook medailles winnen. En een eigen kistje.

2 Vrije slag

Drie paar ogen glijden van haar hoofd via haar badpak naar haar tenen.

‘Elvira?’ vraagt de langste. ‘Dat is een naam voor een balletmeisje.’

‘Maar je bent helemaal geen balletmeisje,’ zegt de felblauwe badmuts.

Het derde meisje schudt haar hoofd. ‘Nee,’ zegt ze, terwijl ze haar kastanjebruine paardenstaart onder haar witte badmuts duwt. ‘Helemaal niet.’

Klopt, denkt Elvira. En ze houdt ook niet van roze.

Dan klinkt een schel fluitje. Ze lopen direct weg. Elvira gaat achter ze aan, over de witte tegeltjes.

Op startblok 3 staat een man met een wit T-shirt, een blauwe korte broek en oranje teenslippers. Er staan allemaal kinderen om hem heen. Hij is vast de trainer.

‘Opzij,’ roept hij. ‘Dan kunnen de nieuwen zich melden.’

Ze kijkt rond. Is ze niet de enige die vandaag voor het eerst is?

‘Elvira,’ roept de trainer. Hij moet schreeuwen om boven het geroezemoes uit te komen.

‘Ik,’ roept ze. Het klinkt als een piep.

Zijn ogen zoeken. Hij heeft haar niet eens gehoord.

‘Dat ben ik,’ roept ze iets harder. Als ze dichterbij loopt, struikelt ze bijna over de voeten van een lange jongen. Hij grijpt haar net op tijd vast.

‘Je bent niet de eerste die hij pootje haakt met zijn vliegdekschepen,’ zegt de trainer.

Iedereen lacht. Ook de jongen met de grote voeten.

‘El-vi-ra,’ zegt Ed dan langzaam. ‘Veel te lang.’ Hij kijkt op een vel papier. ‘Bij ons heet je Stip. En ik ben Ed.’ Hij bukt en knijpt haar hand bijna fijn.

Ed heeft een aardige lach. En Stip is het eerste stukje van haar achternaam. Lekker makkelijk.

‘Berend-Jan,’ roept Ed.

Een jongen met bijna wit haar steekt zijn hand omhoog. ‘Ik, badmeester.’

Ed krimpt in elkaar alsof hij geslagen wordt. ‘Ik ben geen badmeester,’ zegt hij met een sip gezicht. ‘Ik ben jullie trainer. Ed, aangenaam.’ Dan lacht hij.

Berend-Jan, die knalrood is geworden, krijgt een hand.

‘Be-rend-Jan,’ zegt Ed langzaam.

Berend en Jan, dat is veel meer letters dan Elvira!

‘Dat wordt Kikker!’ zegt Ed.

Kikker. Dat is een grappige bijnaam!

Ed springt van het startblok. ‘En nu het water in! Kikker en Stip gaan bij de guppen.’ Hij wijst naar baan 1. ‘Jullie beginnen met 100 meter vrije slag.’

Mag ze kiezen? Dan doet ze schoolslag. Daar is ze het beste in. Ze trekt het elastiekje van haar gloednieuwe zwembrilletje over haar hoofd en drukt de glaasjes voor haar ogen.

‘Snoek start als eerste,’ roept Ed.

Het lange meisje dat net vroeg hoe ze heette, duikt het water in. Een paar seconde later gaat de volgende en daarna weer eentje. Ze zwemmen vlak achter elkaar aan. Als een slang crawlen ze door het water.

Ze is de enige die nog op de kant staat. In de verte maakt Snoek al een rolkeerpunt. Ze moet opschieten. Net als ze het water in wil duiken, voelt ze een hand op haar schouder. ‘Geen badmuts, Stip?’ vraagt Ed.

Ze schudt haar hoofd. Die ligt nog in haar tas. Daar past haar haar nooit in.

‘Volgende keer badmuts op of haar eraf,’ zegt Ed als hij haar een duwtje geeft.

Ze krijgt bijna een slok water binnen als ze boven komt. Haar haar eraf? Echt niet! Mag ze anders niet op wedstrijdzwemmen? Vlug duwt ze haar hoofd onder water en haar armen naar voren. Met een klap sluit ze haar benen. Ze zal Ed eens laten zien dat ze heel hard kan zwemmen. Ook zonder badmuts.

‘Vrij is borstcrawl, Stip!’ roept Snoek als ze langs zwemt. Haar zwarte badmuts verdwijnt onder haar arm en dan crawlt ze verder.

Hoe kan zij nou weten dat je bij vrij niet mag kiezen welke slag je doet? Ze hoopt dat niemand gezien heeft dat ze schoolslag zwom. Als de bodem niet zo diep was, zou ze het liefst door de grond zakken…

3 Chloor

‘Hoe was het?’ vraagt papa de volgende ochtend.

Elvira kan haar armen nauwelijks optillen. Haar benen doen zeer bij elke stap. Maar dat gaat ze niet vertellen, dan denkt papa misschien dat ze een slappeling is.

‘Leuk,’ zegt ze.