www.uitgeverijholland.nl

Linda van de Pol schreef de verhalen:

Contact met de andere kant, Vermist, De vondst van je leven, Over datum, De Pistenbully, De oppas

Dieuwertje Boeren schreef de verhalen:

Letters, Billepsie, Het meisje, Chaos, De tandarts, The sky is the limit

Omslag: Nanja Toebak

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

© Dieuwertje Boeren & Linda van de Pol, 2017

ISBN e-boek 9789025113933

ISBN boek 9789025113872

NUR 284

e-boek: booqlab.com

www.uitgeverijholland.nl

CONTACT MET DE ANDERE KANT

‘Jij bent, Laura. Het is jouw beurt om het te proberen.’

Laura schrikt op van Margjes stem. Ze was met haar gedachten ergens anders, maar ze weet nu al niet meer waar. Alsof ze zat te slapen. Een droomloze slaap. Ze woelt met haar handen door haar lange haren. Het kan dan wel zo zijn dat vanavond haar beurt is, maar veel zin heeft ze niet.

‘Aarde aan Loulou. Contact. Wat zat je te dromen?’ Paul zet een leeg glas neer en gaat ook aan de ronde tafel zitten.

‘Niks bijzonders,’ mompelt ze en kijkt hoe Margje het bord met de cijfers en letters uit de doos haalt. Ze heeft een hekel aan die bijnaam. Loulou. Alsof ze zo’n klein hondje is. Een pekinees, of een chihuahua. Ondertussen kruipt een vreemd gevoel haar hoofd binnen. Zo’n déjà vu-gevoel. Alsof dit allemaal al een keer eerder is gebeurd. Ze schudt de gedachte van zich af.

‘Jij mag vanavond wel,’ zegt ze tegen Margje, die net een teug uit een blikje Red Bull wil nemen.

‘Echt? No problemo. Mij gaat het deze keer vast lukken. Sorry Paul. De vorige keer hadden ze gewoon geen zin in jou.’ Ze trekt meteen het Ouijabord naar zich toe en grijnst naar Paul die als antwoord onverschillig zijn schouders ophaalt.

‘Alles goed met je?’ Hij kijkt opzij naar Laura.

‘Alles prima. Beetje moe, da’s alles.’

Beetje moe. Dat moet wel het understatement van het jaar zijn, denkt ze. Ze is gewoon doodmoe. Slapen doet ze de laatste nachten nauwelijks. En dan is er nog dat constante onrustige gevoel. Het zullen de aankomende examens wel zijn. Nog maar twee weken. En ze moet goed scoren. Zo sterk staat ze er niet voor. Sommige vakken had ze in de tentamenweken gewoon ronduit verknald. Vooral Nederlands. Oh My God… hoe moet ze in vredesnaam die 4 van die boektoets wegwerken?

Margje pakt het glas en zet het omgedraaid midden op het bord. De neutrale zone. Paul steekt het waxinelichtje aan en zet het naast het bord. Laura kijkt alleen maar toe. Ze weet nog net een geeuw te onderdrukken. Straks ook maar zo’n blikje Red Bull drinken, dan blijft ze wel wakker bij deze onzin. Typisch weer zo’n idioot idee van Margje. Op Marktplaats had ze binnen no time dit Ouijabord op de kop weten te tikken. ‘Hoe meer personen, des te krachtiger zal de oproep naar de Andere Kant zijn,’ stond er in de gebruiksaanwijzing. Waarom had ze zich toch laten overhalen om hieraan mee te doen?

‘Ik ben er helemaal klaar voor.’ Margje gaat demonstratief rechtop zitten. ‘Zullen we beginnen?’ Ze kijkt samenzweerderig de tafel rond. ‘Vingers’.

Alle drie leggen ze een wijsvinger op het glas. Het spel kan beginnen.

Margje en Paul sluiten beiden hun ogen. Laura niet. Haar blik valt op een ingelijste foto aan de muur. Door het schaarse licht is de foto nauwelijks zichtbaar, maar ze weet dat het een portret is van de ouders van Margje. Met moeite onderdrukt ze een glimlach. Die moesten eens weten. Terwijl zij naar een of ander saai verjaardagsfeest zijn, worden er geesten opgeroepen in hun huis. Ze zouden Margje voor de rest van haar leven huisarrest geven als ze erachter kwamen.

‘Nou. Succes. Gooi al je vrouwelijke charmes er maar tegenaan. Misschien helpt dat,’ zegt Paul en schuift op zijn stoel heen en weer. Zoals altijd als hij zenuwachtig is: in de klas als hij een beurt krijgt, voor een tentamen of bij het ‘glaasje draaien’.

Margje lijkt nergens last van te hebben en ademt diep in. Als ze langzaam uitademt, flikkert het kaarsje even onrustig. Ze recht haar rug, kin omhoog. Ze is er klaar voor.

‘Goedenavond. Kunnen we iemand spreken uit het dodenrijk?’ klinkt haar stem serieus.

Een stilte valt. Diep en zwaar. Het vlammetje laat de lont sissen. Paul kucht. Hij heeft nog steeds zijn ogen gesloten. Net als Margje. Laura vindt dat maar onzin. Geesten komen echt niet sneller met je ogen dicht. Ook niet met kaarslicht trouwens, maar volgens Paul hoort dat bij de sfeer van het spel.

‘Hallo, is daar iemand?’ probeert Margje weer.

Nee, natuurlijk is daar niemand, denkt Laura bij zichzelf. Geesten bestaan niet. Dood is dood, en weg is weg.

Paul schuift weer heen en weer en opent dan voorzichtig één oog. Hij kijkt Laura aan en haalt kort zijn schouders op. Laura antwoordt door hetzelfde te doen. Vijf minuten zijn ze bezig, maar het voelt als een eeuwigheid. De vorige keer hebben ze het bijna twee uur tevergeefs geprobeerd. Vanavond hopelijk niet. Dat trekt ze echt niet. Ze onderdrukt weer een gaap. Haar bed zou nu ook wel fijn zijn geweest. Ze trekt haar wollen vest wat dichter om zich heen. Ze weet dat de ouders van Margje zuinige mensen zijn, maar zouden ze echt de verwarming uitzetten als ze zelf naar een verjaardag gaan?

‘Hallo, goodevening, bonsoir, gutenabend,’ zegt Margje.

‘Doe effe normaal joh!’ roept Paul. ‘Laten we het alsjeblieft in het Nederlands houden. Zo meteen krijgen we een Duitse geest. Niet bepaald mijn sterkste taal.’ Hij kijkt quasiboos richting Margje.

Margje opent nu ook haar ogen. ‘Ik dacht, laat ik het eens zo proberen. Dat spreekt misschien meer geesten aan. Niet alleen Nederlanders gaan dood, hoor.’

‘Wie weet meldt Adolf zich wel,’ merkt Laura droog op.

Margje kijkt haar onnozel aan. ‘Adolf? Welke Adolf.’

‘Hitler natuurlijk.’

Een zacht schurend geluid doet ze alle drie tegelijk naar het glaasje kijken. Langzaam begint het te bewegen over het bord.

‘Moeder Maria…’ weet Paul met moeite uit te brengen. Zijn stem klinkt hoger dan normaal.

Eerst haperend, maar dan steeds vloeiender schuift het glaasje van de ene letter naar de andere. Hun vingers liggen er nog steeds losjes op en bewegen soepel mee. Laura voelt een vreemde sensatie vanuit haar vingertop door haar arm stromen. Als een vrieskou die door haar bloedvaten naar de rest van haar lichaam trekt.

‘’t Is gelukt!’ Margje kijkt met grote ogen naar het bord.

‘Margje, je weet het, hè?’ Paul werpt een strenge blik in haar richting.

‘Ja, tuurlijk. De Afspraak. Ik doe niks. Ik zweer het je!’ Margje steekt twee vingers omhoog en doet alsof ze erdoorheen tuft.

De afspraak. Met z’n drieën gemaakt en erop gezworen. De afspraak dat je elkaar niet voor de gek houdt. Niet het glas zelf bewegen. Kortom: niet lopen fokken! Laura kent Margje kent al langer dan vandaag. Ze kan soms typisch zijn, maar afspraak is bij haar altijd afspraak.

Laura kijkt naar het glaasje dat ondertussen van de ene letter naar de andere schuift. Het liefst zou ze haar vinger eraf willen halen, maar iets lijkt dat tegen te houden.

Abrupt stopt het glas. H…A…L…L…O heeft het geschreven.

Het ijskoude gevoel heeft inmiddels Laura’s hele lichaam laten bedekken met kippenvel. Hoe ongeloofwaardig ze dit spel eerst vond, juist deze sterke fysieke reactie zorgt ervoor dat ze nu gaat twijfelen.

Paul zucht opgelucht. ‘Nou, gelukkig. Een Nederlander. Hitler had vanavond blijkbaar wat beters te doen.’

Margje lacht nerveus. ‘Deze geest voelt sterk aan! En zo snel al contact! Op internet heb ik gelezen dat het dan een verse geest is. Eentje die net is overleden.’

‘Vraag de naam,’ oppert Paul.

Margje laat zich dat geen twee keer zeggen. ‘Hoe heet je?’

Ze hoeven niet lang op een antwoord te wachten. Het glas beweegt alweer uit zichzelf.

J…A…S…P…E…R

‘Leuk. Een man,’ grijnst Paul. ‘Een medestander tussen de vrouwtjes. Altijd goed voor de balans.’ Hij knipoogt naar Laura. Ze ziet het niet, want het glas schuift weer verder.

V…E…R…A

‘Twee geesten! Wauw… Misschien een echtpaar.’ Margje kijkt verbaasd maar ook trots. ‘Twee tegelijk. Wat een mazzel.’

En weer schuift het glaasje verder.

H...O...E... H...E...E...T... J...I...J...?

En dan stopt het glaasje weer op de neutrale plek in het midden van het bord.

‘Nou, belangstellend zijn ze wel,’ zegt Paul.

Margje noemt langzaam en duidelijk hun namen. Paul laat af en toe een zenuwachtig kuchje horen. Margje houdt haar ogen op het bord gericht en gaat volledig op in het spel. Maar Laura niet. Ze rilt over haar hele lichaam en in haar buik groeit een krampende pijn. En ineens voelt het slecht. Dit hele gedoe. Alsof ze een soort deur hebben geopend die gesloten had moeten blijven.

‘Zal ik even wat thee zetten?’ vraagt ze plompverloren.

Een verstoorde bozige blik van Margje. ‘Moet dat nu? We zijn net lekker bezig.’

‘Sorry hoor. Heb gewoon een droge keel. En ik ben steenkoud.’ Laura staat op en loopt weg uit het kaarslicht naar de keuken. Ze drukt op de lichtschakelaar. Een flikkerend kil licht floept aan. Snel sluit ze de deur om de sfeer in de woonkamer niet te beïnvloeden. Ze zet de waterkoker aan, slaat haar armen over elkaar, haar vest stevig om zich heen gewikkeld. Langzaam ijsbeert ze door de kleine keuken. Opeens staat ze stil. Een spierwit gezicht staart haar vanaf het donkere raam aan en doet haar schrikken. Haar weerspiegeling op het glas laat goed zien hoe belabberd ze zich voelt. Haren hangen slap en sliertig, donkere kringen onder haar ogen. Langzaam loopt ze naar achteren waardoor haar spiegelbeeld vervaagt en plaatsmaakt voor het zwart van de nacht.

Na wat rommelen in een paar lades en kastjes weet ze met trillende handen een theezakje uit een blik te vissen en met een dampende mok in haar handen loopt ze terug naar de tafel.

‘Kan de verwarming niet wat hoger, Margje?’

‘Probeer die gaskachel maar.’ Margje wijst naar een hoek van de kamer. ‘Succes ermee. Dat oude lor had allang oud ijzer moeten zijn.’

Laura loopt er naartoe en ziet dat het ding inderdaad zijn beste tijd heeft gehad. Met haar hand voelt ze eraan. Dat dacht ze al. Steenkoud. Aan de zijkant zit een draaiknop die op stand nul staat. Ze geeft er een flinke draai aan. Stand tien. Het maximum.

‘Nog iets gebeurd?’ vraagt ze als ze weer aanschuift.

‘Nee, het is stil. We leggen beter contact als we met z’n drieën zijn,’ antwoordt Paul.

‘Onzin. Maar goed, ik ben er weer. Wat heb je als laatste gevraagd?’

‘Hun leeftijd.’

Laura zet haar thee naast het Ouijabord en als ze haar vinger uitsteekt, ziet ze dat hij trilt. Snel legt ze haar vinger weer naast die van Paul en Margje op het glas voordat die het doorhebben.

Meteen begin het weer te schuiven.

‘Zie je wel. Zei ik toch. Met z’n drieën zijn we sterker,’ zegt Paul opgewekt.

Eerst schuift het glaasje naar de één en vervolgens naar de twee. Dan weer terug naar de één en daarna naar de drie.

‘Huh? 1213?’ Margje kijkt verbaasd rond.

‘Twaalf en dertien. Het zijn kinderen!’ roept Paul uit.

Alsof er een koud straaltje water langs haar ruggengraat loopt, springt Laura omhoog uit haar stoel.

‘Alles oké?’ vraagt Margje.

Langzaam gaat ze weer zitten. ‘Jemig, dit zijn kindergeesten.’

Haar eigen broertje, Tom, is net twaalf. Gaat na de zomer naar de brugklas. Ze moet er niet aan denken dat hij, zo’n jochie nog, zou…. Ze wil de gedachte niet afmaken.

Paul lijkt ook te beseffen waar ze mee te maken hebben. ‘Hoe zouden ze gestorven zijn? Zo jong.’

‘Eerst nog een paar gewone vragen,’ oppert Margje. ‘Anders schrik je de geesten af. Vaak vinden ze het niet fijn om over hun eigen dood te praten. Soms weten ze niet eens dat ze dood zijn. Dan doen ze nog steeds hun dagelijkse dingen, maar dan in de geestenwereld.’

‘Laten we daar maar rekening mee houden,’ merkt Paul op. ‘Zullen we vragen waar ze woonden?’

Laura knikt instemmend en Margje stelt de vraag.

Het antwoord komt al gauw.

U…T…R…E…C…H…T

‘Dat is hier niet zover vandaan, nog geen half uurtje rijden,’ merkt Laura op. Een heftige rilling laat haar tanden op elkaar klapperen. Doet die kachel het nou nog niet? Tijd om te controleren krijgt ze niet. Het glas schuift alweer door.

E…N…J…U…L…L…I…E…?

‘Ha! Ze willen weten waar wij wonen. Straks komen ze nog bij ons spoken. Nee, dank je.’ Paul haalt zijn vinger abrupt van het glas.

Margje kijkt hem spottend aan. ‘Nooit geweten dat jij zo’n schijterd bent. We gaan echt niet jouw adres geven hoor. We kunnen toch wel alleen de plaatsnaam noemen?’ Paul denkt kort na en knikt.

Margje sluit weer haar ogen en zegt: ‘Wij wonen in IJsselstein.’

Het glaasje is alweer bezig met een antwoord.

ZIJN JULLIE HET ECHT?

‘Wat is dat nou voor een opmerking? Zijn jullie het echt? Wat bedoelen ze daar nou weer mee?’ Paul klinkt een beetje verontwaardigd en het valt Laura ineens op dat ook hij rilt en kippenvel op zijn armen heeft staan. Ze is dus niet de enige die het zo koud heeft. En het lijkt alleen maar erger te worden.

‘Wat bedoelen jullie?’ vraagt Margje aan de geesten.

Langzaam lijkt de kamer kleiner te worden, de cirkel van kaarslicht te krimpen. De geesten beantwoorden de vraag al snel.

DIE DRIE VAN HET RIJNSWEERDCOLLEGE.

Alsof het glaasje ineens onder stroom staat, zo snel trekken ze alle drie hun vinger er vanaf. De kamer vult zich met een spanning die Laura nog niet eerder zo sterk heeft gevoeld. De lucht is zwaar en lijkt moeilijker in te ademen. De stilte is beklemmend. Ze kijkt naar de anderen. Paul en Margje voelen nu hetzelfde. Ze ziet het in hun ogen. Allerlei vragen schieten door haar gedachten maar Margje is diegene die ze hardop durft te stellen. ‘Hoe kunnen zij dit weten? Hoe weten zij dat wij op het Rijnsweerd zitten?’

‘Wat zijn dit voor geesten?!’ Paul schuift ruw zijn stoel naar achteren en staat op. ‘Dit is toch niet normaal!’ Hij trekt zijn handen in zijn mouwen. ‘Verdomme, het is hier net de Noordpool! Jij had die kachel toch aangezet?’ Hij kijkt naar Laura. Ze knikt. Dan legt Margje haar vinger weer op het glas. ‘Kom op. We vragen hoe ze dit weten.’

Als in slow motion legt ook Laura haar vinger erop.

‘Hoe weten jullie dat?’ vraagt Margje.

Paul staat inmiddels wat te rommelen bij de gaskachel in de hoek van de kamer.

‘Het ding staat helemaal niet aan. Zo koud als een diepvrieskist.’ Hij zoekt in zijn zakken.

Ondertussen komt er op het speelbord weer een antwoord binnen.

STOND IN DE KRANT. JULLIE ZIJN DOOD.

Margje begint hysterisch te lachen. ‘Das een goeie. Ze zeggen dat wij dood zijn!’

‘Als die gaskachel het niet gauw doet, krijgen ze nog gelijk ook en vriezen we straks nog dood. Het waakvlammetje is uit. Had je dat niet gezien, Laura?’ Paul heeft ondertussen het klepje aan de zijkant van de kachel opengemaakt en houdt zijn aansteker in de aanslag. ‘Even opnieuw aansteken en dan moet ie het doen.’

Maar het glaasje op tafel schuift door en eist alle aandacht op. Laura rijgt de letters aan elkaar tot woorden en leest ze hardop voor.

JULLIE ZIJN ECHT DOOD. KAPOTTE KACHEL.

Paul drukt het knopje van de aansteker in. Een blauwig vlammetje verschijnt. Voorzichtig steekt hij zijn hand achter het klepje in de kachel.

Ondertussen schuift het glaasje door.

EEN GASEXPLOSIE leest Margje hardop voor. Dan schiet Laura’s blik ineens naar Paul.

Het laatste wat ze ziet is een felle lichtflits.

Het laatste wat ze voelt is de hitte en de enorme klap van de explosie.

LETTERS

Woensdag

Met een smak ploft hij op de knoeiharde bank. Voeten over elkaar, handen achter zijn hoofd en zijn pet met het opschrift ‘Boef’ over zijn ogen. Het beste moment van de dag. Camerawerk klaar, hangen maar.

Achter hem klinkt luidruchtig getyp. Gedempt geluid komt uit een koptelefoon. Nikes schuiven zacht over de betonnen vloer van de kleine kelder.

‘Het zit er weer op voor vandaag,’ hoort Guus na een tijdje achter zich. Er wordt nog wat op het toetsenbord getikt en een bureaustoel rolt zijn kant op.

‘Hé, luie! Kom eens van die bank!’

‘Nu al klaar? Ik lig net,’ zegt Guus, waarna hij zuchtend omhoog komt.

Vanuit de bureaustoel kijkt Alex hem honend aan. ‘Je weet ondertussen toch wel hoe snel ik de filmpjes monteer? Kom je kijken? Dan kan het online.’

Guus staat op en loopt naar de computer. Direct ziet hij zijn eigen gezicht: nonchalant, warrige haren, strakke kaaklijn, helderblauwe ogen. Het is niet zo gek dat hij dagelijks zo’n tweehonderdduizend views heeft op zijn vlog. Laat staan de berichten op Facebook. Te veel om te lezen.

Alex plaatst zijn handen op zijn achterhoofd en bekijkt grijnzend het filmpje. Alex is de creatieveling, met zijn baggy jeans en het knotje in zijn haar. Hij kwam dan ook met het idee om van Guus’ afgrijselijk mooie kop een hot item te maken.

Guus twijfelde geen moment toen Alex met het idee kwam, ondanks het gezeur van zijn ouders. ‘Je gaat je toch niet verkopen aan het internet? Besef je wel wat dat met je toekomst doet?’

Hoofdschuddend richt Guus zijn aandacht weer op het scherm. Zijn witte All Stars op het skateboard. Nauwkeurig uitgekozen natuurlijk; hoeveel meiden zouden hier wel niet op reageren? En daar gaat hij. Door de stad, naar het park. Het picknickbroodje van het oude stel jatten. En ondertussen zijn eindeloze geklets in de camera.

‘Dat ze dat niet doorhadden,’ lacht Alex. ‘Ach, goed voor de kijkcijfers.’

Zo gaat het minutenlang door. Trucs uithalen, onbenullige gesprekken voeren met mensen en knipogen in de camera. Vooral dat laatste.

Precies als het bolletje de veertiende minuut raakt, ziet Guus het. Hij knijpt zijn ogen fijn en komt dichter bij het scherm. ‘Wat is dat?’

‘Wat?’

Met zijn vinger wijst hij naar iets op de achtergrond bij het skatepark. ‘Is dat een...’

‘Ik zie het niet, hoor.’

Met opgetrokken wenkbrauwen kijkt Guus zijn vriend aan. ‘Ben je blind of zo? Die man.’

Hij ziet zichzelf staan praten in de camera als er ineens een metertje of tien achter hem een man in beeld komt. De man blijft staan. Versleten leren jasje. Over zijn hoofd zit een bruine, papieren zak met twee provisorisch gemaakte kijkgaten. Vette, lange haren komen onder de zak uit.

Terwijl Guus in de camera blijft praten, brengt de man langzaam een wit vel omhoog.

Alex houdt zijn hoofd schuin.

Guus tikt hem met zijn hand aan. ‘Zie je dat niet? Daar staat een N. Toch?’

‘Oh, dat? Gewoon een of andere nono die daar een N vasthoudt. Boeien.’ Alex drukt zich achterover in zijn stoel.

‘Ik weet het niet, man,’ zegt Guus. Hij gaat met zijn hand door zijn haren en houdt het achter even vast.

‘Ah joh. Dit is juist mooi!’ roept Alex, wijzend naar het scherm. ‘Zal weer veel reacties van kijkers geven!’

Donderdag

Ze hebben een typische schooldag gefilmd. Stokken gezet onder de deurklinken van de lerarenkantoren, stiekem onder het rokje van Vanessa gefilmd en ze hebben in de kamer van de directeur drie kippen losgelaten met de nummers 1, 2 en 4 op hun achterkant geplakt. Blijkbaar heeft de directeur uren naar kip nummer 3 gezocht.

Opnieuw in de kelder, wachten tot Alex alles heeft gemonteerd. En hij moet toegeven; als iemand dit goed kan is het Alex wel. Op de een of andere manier weet hij precies welke muziek bij een scène past en wanneer hij er een stuk af kan knippen.

‘Kijken!’ roept Alex als hij klaar is.