Fashion Academy

Sport meets safari

Designers

Simone Arts woont in de bossen van Soest. Ze schrijft boeken voor kinderen én volwassenen, geeft trainingen en is Schoolschrijver. Ze wordt extreem blij van zonnig weer en hoge hakken in opvallende kleuren. Heb je een vraag aan Simone of een vraag over een van haar boeken? Kijk op haar site voor meer informatie of stuur haar een mailtje.

WWW.SIMONEARTS.NL

Tante Beun woont in het gezellige Breda. Ze heeft mode & kleding gedaan en de kunstacademie, nu werkt ze als illustrator en styliste. Het liefst tekent ze met een kroontjespen en zwarte inkt. Drinkt graag groene thee en houdt van roze gebakjes!

WWW.TANTEBEUN.NL

Fashion Academy

Sport meets safari

Simone Arts

met illustraties van
Tante Beun

Uitgeverij Holland - Haarlem

Sport meets safari

De Fashion Academy

De Fashion Academy is een gloednieuwe en wel heel bijzondere school. Alles draait er om mode. (En om de geheime opdracht. Sssssst, mondje dicht!)

De leerlingen van de FA hebben allemaal een eigen kamertje en ze eten en slapen op school. Eén weekend per maand gaan ze naar huis.

Wie is wie op de Fashion Academy?

Donna Sofia

‘Mode is een must.’ Dat is het motto van de directrice van de Fashion Academy. De directrice Donna Sofia is klein en tenger, maar dwingt onmetelijk veel ontzag af met haar roofvogelogen. Ze heeft mode met de paplepel ingegoten gekregen, maar van wie?

Meneer Pannenkoek

Een onmisbaar figuur, zoals conciërges dat altijd zijn! Hij repareert, verbouwt en sjouwt de hele dag. Toch is hij altijd vrolijk.

Meester Musch

Hij kliedert op het behang en geeft de slaapverwekkende vakken taal en rekenen. Niet alleen de leerlingen hebben moeite om hun ogen in de les open te houden bij hem, zelf doet hij ook graag een dutje in de klas.

Juffrouw Tuitel

Aan haar prachtige kleding kun je zien dat ze van kleuren houdt én dat ze een perfectioniste is. Ze geeft alle vakken die met stofjes, naald en draad te maken hebben. Goede basistechnieken, dat is wat ze de leerlingen mee wil geven.

Ries

Hij is zo sterk als een beer, hij brult als een leeuw en hij glimt als een... nou ja, zoals iemand met een kaal hoofd glimmen kan. Zijn taak is ervoor te zorgen dat alle leerlingen in de gezonde buitenlucht een goede conditie krijgen.

Meneer De Groot

Een kunstzinnige reus. Met mode heeft hij, eerlijk is eerlijk, helemaal niks. Maar ideeën uitwerken, plannen vormgeven, bouwen en sjouwen, dat is aan hem besteed.

Juffrouw Kortenhoef

Pittig ding, die juffrouw Kortenhoef! Creatief, flexibel, doortastend en kordaat. Donna Sofia is dan ook erg blij met haar, behalve wanneer ze de rekening krijgt van een verschrikkelijk duur ontwerp dat juffrouw Kortenhoef voor een leerling heeft laten realiseren...

De Klos

Wie of wat De Klos is? Dat is geheim!

1

Pleun pakte haar laptop uit de hoes en legde hem op haar bureau. Voorzichtig streek ze er met haar handen overheen, het was bijna of ze hem een aai gaf. Ze was er dan ook heel zuinig op: ze had hem gekregen van de Fashion Academy en alles wat belangrijk voor haar was, stond er op. Al haar opdrachten van het eerste seizoen en de ontwerpen en tekeningen die ze in haar vrije tijd maakte. Bovendien was haar laptop de verbinding met de rest van de wereld. Dubai bijvoorbeeld.

Het was nu tien voor half zes, in Dubai was het drie uur later.

Ze zette haar slaapkamerraam open en keek uit over de galerij van de flat en het zonnige grasveld vier verdiepingen lager. ‘Je kunt wel merken dat de zomer eraan komt,’ hoorde je mensen vaak zeggen op warme dagen als deze.

In de keuken naast haar kamer stond haar moeder aan het aanrecht. Ze hoestte. ‘Je rookt te veel, mam.’

‘Schei toch uit, ik ben gewoon verkouden.’ Met veel kabaal begon haar moeder te rochelen.

‘Mag ik er even bij?’

‘Waarvoor?’

‘Een glas limonade.’

‘Doe mij d’r ook maar een.’ Haar moeder wees naar een krat bier naast de koelkast. Ze lachte er kakelend bij, maar Pleun vond het helemaal niet grappig.

Ze draaide de deur van haar slaapkamer op slot en klapte de laptop open. In de verte sloeg de kerktoren half zes en ja hoor, meteen kwam de nieuwste vlog van Jewel online.

‘Hai allemaal, al-salaam alaykum, mijn naam is Jewel en dit is mijn vlog FashionJewelzzz vanuit Dubai. Leuk dat je kijkt!’

Pleun zat meteen op het puntje van haar stoel. Ze was het liefst ín haar laptop gekropen om Jewel een knuffel te kunnen geven.

‘Ik ben hier nu een week. Mijn ouders zijn voor de komende drie jaar hier naartoe verhuisd. Vandaag zal ik je een tour door ons nieuwe huis geven.’

In één teug dronk Pleun haar glas leeg. Was ik maar net zo dun als Jewel, dacht ze. Ze zuchtte toen de moeder van Jewel, net zo slank en gebruind als haar dochter, in beeld kwam. Wie zo’n mooie, lieve vrouw als moeder had, moest wel heel gelukkig zijn.

‘Over twee weken vliegen mama en ik weer terug naar Nederland. Mama voor een bezoekje aan mijn oma en ik om weer naar school te gaan. Seizoen twee van de Fashion Academy gaat weer beginnen en daar heb ik zo’n zin in! Maar eerst gaan we nog naar een fantastisch festival, The Taste Of Dubai. Er is heel veel lekker eten en muziek en…’

Jewel zou dus de eerste twee schoolweken missen. Jammer.

‘Ik zal je missen als ik in Nederland ben, mama. Maar gelukkig gaat Donna Sofia, de directrice van de Fashion Academy, goed voor me zorgen. Dat heeft ze beloofd.’

De moeder van Jewel knikte, pakte haar dochter vast en knuffelde haar eens stevig.

‘Dat was het weer voor vandaag. Doe je duim omhoog als je het leuk vond en zoals mijn vriendin Pleun altijd zegt: Doeidoei!’

Jewel wierp een kushandje de camera in en Pleun glimlachte tegen haar vervagende beeld. Jewel had haar naam genoemd in haar vlog! Hoe geweldig was dat?!

Ze likete de vlog, stond op en liep naar de woonkamer. Haar moeder zat op de bank en keek tv.

‘Mam, weet je wat Jewel zei?’

Haar moeder reageerde niet.

‘Mam!’

‘Ik probeer dit programma te volgen.’

De presentator gaf aan dat er even een break kwam en de commercials begonnen.

‘Weet je wat Jewel zei?’

‘Wie?’

‘Jewel. Mijn vriendin, die vlogster. Ze zei “doeidoei”. En ze zei erbij dat ik dat wel eens zeg. Leuk hè.’

Haar moeder humde.

‘Ze woont in Dubai en heeft héél veel volgers. Haar moeder kwam ook even in beeld. Die is knap, joh. Ze zijn ook heel rijk, volgens mij.’

‘Ze zijn expats, zeker.’

‘Ja. Lijkt jou dat niet geweldig, mam? In Dubai wonen, personeel in huis, een zwembad op je dakterras...’ Pleun zuchtte.

‘In Dubai? Schei toch uit.’

Pleun keek naar haar moeder, die zoals altijd gekleed was in een nogal bloot en strak jurkje, waardoor er te veel van haar bleke, blubberende vel zichtbaar was. ‘Ga je nog uit vanavond?’

‘Als die flapdrol niet te beroerd is om een appje te sturen, wel ja.’ Haar moeders telefoon zoemde. Ze keek op het scherm en humde tevreden. ‘Om negen uur haalt ’ie me op.’

‘Flapdrol Henk, toch?’ gokte Pleun.

‘Met Henk is het al lang uit. Vanavond ga ik met Theo. Ah kijk, het begint weer,’ zei haar moeder. Ze knikte naar de tv.

Nog één nachtje, dacht Pleun, terwijl ze op haar kamer het rooster voor het tweede seizoen opzocht op haar laptop. Dan ga ik weer naar de Fashion Academy. Naar Tasia, Falk, Donny en Ravi. En Jewel komt over twee weken. Hé, dat was raar, het eerste uur op maandag stond wel vol gepland, maar er stond niet bij met wát.

2

‘Zie je, gozer!’ Ravi kreeg een boks.

‘Tot later, kerel!’ Een goedbedoelde ram tegen zijn schouder. Een blik, een knik, nog een groet en een opgestoken hand en toen was de kleedkamer leeg. Er hing een lucht van zweet, gras en shampoo en een rare stilte na al het lawaaiige, stoere gedoe van het elftal.

Ravi’s voeten petsten op de tegelvloer toen hij naar de douches liep. Het geluid weerkaatste tegen de beslagen tegelmuren. Hij was moe van het trainingskamp en óp van de zenuwen. Het was fijn om eindelijk even rust te hebben en alles wat er gebeurd was op zijn gemak nog eens te overdenken.

Het waren geweldige dagen geweest. Ze hadden veel partijtjes gedaan, maar ook leuke spellen, een filmavond en een dropping in het donker. Toen gisteren bekend werd gemaakt dat er een scout kwam kijken, werd het helemaal spannend.

Ze trainden de hele ochtend intensief. Daarna werden de namen van een paar jongens opgenoemd. Zij moesten meekomen voor een gesprek. Ravi was één van hen. Met een bonkend hart liep hij achter de scout aan naar een kamertje naast de kantine. Het was een rijke vent, dat zag je zo. Hij had een donkerblauw maatpak aan met een krijtstreep, Engelse snit, double breasted en kissing buttons op de manchetten. Aan de kleur van zijn huid te zien, kwam hij net terug van een zon-en-strandvakantie. En die schoenen... het waren designer schoenen. Lakleer, Ravi wist het bijna zeker. En Italiaans. Absoluut. Minstens 500 euro. Hij kon zijn ogen er niet vanaf houden. Hij hield nu eenmaal van mooie schoenen en kleren. Kleren maken de man, zeiden ze toch altijd?! Nou dan.

Om de beurt moesten ze naar binnen.

Ravi ging als laatste. Hij kreeg een glas water en moest eerst een aantal vragen beantwoorden. Over hoe vaak hij trainde en bij welke vereniging en op welke positie hij het liefst stond en of hij wel eens blessures had gehad en zo. En wat hij later wilde worden.

‘Profvoetballer en mode-icoon,’ antwoordde hij eerlijk.

Bij het woord ‘profvoetballer’ had de scout enthousiast geknikt, maar daarna trok hij een diepe rimpel tussen zijn wenkbrauwen. ‘Mode-icoon?’

Ravi knikte.

De man had gegrinnikt.

Vanochtend na het ontbijt moesten ze eerst hun spullen inpakken en daarna hadden ze voor de laatste keer een partijtje gespeeld. De ouders die hun kinderen kwamen ophalen, stonden te kijken en de scout was er ook weer.

Nu zat hij in de kantine met zijn vader te praten en als Ravi daar aan dacht, werd hij nog zenuwachtiger. Waarom wilde die scout uitgerekend met z n vader praten en niet met de vaders van andere jongens?

Hij douchte extra lang, hield zijn gezicht onder de warme waterstraal en voelde weer hoe moe zijn lijf was.

Opeens klonk de stem van vader hard door de kleedkamer. ‘Kom er eens onderuit, jongen!’

Ravi schrok zich rot. Hoe lang stond hij al te douchen? Snel draaide hij de kraan dicht en begon zich af te drogen.

‘Kleed je vlug aan,’ zei zijn vader. ‘We moeten nog even samen terug naar de scout.’

‘Wil je nog eens aan je vader en mij vertellen wat je later wilt worden, Raaf.’ De scout had inmiddels de knoop van zijn colbert losgemaakt en zat ontspannen onderuitgezakt op een stoel. Hij grijnsde er uitdagend bij.

Ravi slikte en staarde naar de punten van zijn sneakers die ooit wit waren geweest.

‘Profvoetballer en mode-icoon,’ zei hij zacht. Zijn stem klonk raar hoog en dun.

De scout schudde langzaam zijn hoofd en begon toen keihard te lachen. Ravi’s vader deed mee. Maar na een paar seconden ging de scout rechtop zitten, hief hij zijn hand alsof hij Ravi’s vader een stopteken wilde geven en zei langzaam: ‘Nu is mijn vraag: wat staat voor jou op nummer één? Voetbal of… mode?’

‘Kleuters!’ zei zijn vader geërgerd, terwijl hij de auto startte. ‘Kleuters roepen altijd twee of drie dingen als je ze vraagt wat ze later worden willen.’ En met een kinderstemmetje: ‘Ik ben vier jaar en ik wil later piloot worden én brandweerman én dj.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Zet die oogkleppen af, Ravi. Je kunt niet in twee dingen héél goed zijn. Het is fijn dat je voetbal en mode allebei leuk vindt, maar je moet echt kiezen.’

‘Er zijn mensen die vloeiend zes talen spreken,’ bracht Ravi er fel tegenin. ‘En er zijn mensen die meerdere muziekinstrumenten op hoog niveau kunnen bespelen.’

Zijn vader knikte. ‘Maar ken jij iemand die bijvoorbeeld beroemd sterrenkundige is én ieder jaar een nummer één hit scoort?’ Huh?

‘Ik bedoel,’ legde zijn vader uit, ‘iemand die uitblinkt op twee totaal verschillende gebieden.’

Ravi dacht na tot zijn hoofd ervan ging bonken.

Zijn vader haalde zijn schouders op. ‘Dat bedoel ik. De Fashion Academy en de voetbalselectie liggen letterlijk en figuurlijk te ver uit elkaar. Bovendien heb je in feite vorig jaar al gekozen voor de mode en je resultaten waren het eerste seizoen niet bepaald denderend, dus...’

Dus? dacht Ravi. Dus ik moet voetbal opgeven?

‘Maar ik ben gescout!’

3

‘Potverpietjes, wat ben ik blij dat ik jou weer zie, Pleun!’ Met open armen stond meneer Pannenkoek de dag erna in de deuropening van de Fashion Academy. Pleun werd er verlegen van.

‘Het is hier best eenzaam zonder jullie!’

‘U hebt Donna Sofia toch?’

‘Niemand “heeft” Donna Sofia, Pleun! Heb je een leuke vakantie gehad?’

‘Best. En u?’

‘Ik? Ik heb helemaal geen vakantie gehad! Loop maar eens mee, dan zal ik je laten zien hoe dat komt.’

Pleun mocht haar tassen zo lang achter de balie neerzetten en liep achter de conciërge aan door de gangen van de school.

Ze ademde eens diep in en uit; snoof de heerlijke, typische geur van de Academy in zich op. Aaaah, het was fijn om weer thui- eh, op school te zijn!

‘Waar gaan we heen?’

‘Dat zul je zo wel zien,’ gniffelde meneer Pannenkoek. ‘Ik ben zo benieuwd wat je ervan zult vinden, want jij,’ hij klopte haar even op haar schouder, ‘hebt kijk op dit soort dingen.’

‘Het ruikt hier naar verf.’

‘Nou en of,’ grinnikte meneer Pannenkoek. Ze waren bij de aula aangekomen. Hij hield de deur voor haar open.

Pleun wist niet waar ze moest kijken en waarover ze het eerst een compliment zou geven. ‘Wat cool, dat het licht telkens van kleur verandert!’ Of: ‘Supermooi, die zwart-wit-posters van topmodellen!’ Of: ‘Een loungehoek! Die hadden we voor de vakantie nog niet!’ Of: ‘Die zwarte bar is helemaal da bomb! Veeeeeel beter dan wit!’ Ten slotte zei ze maar: ‘Perfect.’

Meneer Pannenkoek knikte. ‘Donna Sofia wilde het zo.’

Dat kon Pleun zich helemaal voorstellen. De make over van de aula was helemaal in de business style van de directrice van de Fashion Academy. Strak, zwart-wit en een paar gekleurde elementen.