SYNTOPIA

Lees ook van Tanja de Jonge:

Dubbel vermist

Tijdrovers

Gonzend gevaar

Cyberboy

www.uitgeverijholland.nl

www.tanjadejonge.nl

Inhoud

Dit is Syntopia

Een vreemd geluid

Een vlieg-idee

In de lift

In de tuinen

De bovenste verdieping

Bij Timo thuis

Gedrag zoals het hoort

Op onderzoek uit

Bij Robin thuis

Timo’s verjaardag

Een gezellig ontbijt

Appartement 501

De zolder

Robin op school

Een betere wereld

Timo’s plan

De inbraak

Haiko’s garage

Robins ontwaken

Weg

Oog in oog

In oplaadmodus

Vlucht

De rattenkamer

Milan

Haiko’s voorstel

Het geïsoleerde subject

Een uitweg

In de uitslaapkamer

Op het parkeerdek

De dupliceermachine

Thuis

Dit is Syntopia

Timo Thomassen stopte op weg naar school, zoals elke dag, even langs de stoeprand in de Solarstraat en keek verlangend op naar het hoge, moderne gebouw aan de overkant. ‘Syntopia’ stond er op de gevel. Een logo met een opkomende zon in glanzend gouden letters. Het was modern, luxe en megacool. Timo zou er dolgraag willen wonen.

De kranten hadden vol gestaan met verhalen over dit hypermoderne paradijs, toen het vorige maand geopend werd. ‘Het huis van de toekomst’ werd het genoemd. Wie er woonde had nooit een sleutel nodig, want de deuren openden zich vanzelf, het gebouw herkende jou en wenste je welkom. De appartementen van Syntopia hadden wanden, bekleed met een folie, die je met een afstandsbediening van kleur kon veranderen. Op de lokale tv had een mevrouw het gedemonstreerd. ‘Geen geknoei met milieubelastende verfproducten,’ zei ze met een glimlach. ‘En als je eens van sfeer wilt veranderen is dat zo gebeurd.’ Ze drukte op een knop en de wanden om haar heen kleurden oranje.

Aan de overkant gleed geruisloos een garagedeur open. Timo zag drie groene, ronde auto’s met getint glas de straat op rijden. Het waren Tripcars, kleine elektrische wagens, vernoemd naar de eigenaar van Syntopia, Haiko Trips. Meneer Trips had gigantisch veel geld geërfd, toen zijn oude vader doodging en dat had hij allemaal gebruikt om Syntopia te bouwen. Dat wist Timo door het televisieprogramma dat gemaakt was over Syntopia. Timo probeerde naar binnen te kijken in een van de Tripcars, maar de zon in het ronde glas verblindde hem. Er werd gezegd dat deze auto’s niet eens een stuur hadden. Ze reden volautomatisch naar het adres dat je hardop uitsprak. Wie in Syntopia woonde, mocht gratis gebruik maken van een Tripcar. Alleen dat al was iets om jaloers op te zijn, want omdat er geen rijbewijs meer voor nodig was, mochten ook kinderen erin rijden.

Timo had thuis enorm gezeurd. Hij wilde dat zijn ouders zich inschreven voor een huis in Syntopia. Zeker toen hij hoorde dat de ouders van twee kinderen uit zijn klas zich ook hadden ingeschreven. Robin woonde er nu. Bij Milan hadden ze zich op het laatste moment teruggetrokken. Zijn vader wilde heel graag, maar zijn moeder was erg gehecht aan hun oude huis en wilde niet weg.

‘Je weet dat we dat nooit kunnen betalen, Timo,’ had mama gezegd. ‘Dat project is alleen weggelegd voor mensen met een dikke portemonnee. Dus zet het maar meteen uit je hoofd. Trouwens, wat moet ik in een flatgebouw. Hier heb ik een lekker tuintje om in te zitten.’

‘In Syntopia heeft iedereen een groot balkon, mam. Een soort dakterras met heel veel groene planten. Daar kun je ook lekker buiten zitten. En dan heb je uitzicht over de hele stad. En als het gaat regenen, komt er automatisch een overkapping uit het gebouw.’

‘Ik begrijp dat je het prachtig vindt, Timo, maar het antwoord is toch nee. Het gaat niet en al zou het gaan, dan deed ik het nog niet,’ zei ze beslist.

‘Waarom dan niet?’

‘Dat gebouw hangt helemaal vol met camera’s, die je vierentwintig uur per dag in de gaten houden.’

‘Ja duh, het gebouw herkent je als je naar binnen wil, dan moet het je wel kunnen zien.’

‘Ik vind dat geen prettig idee.’

‘Jij bent zoooo ouderwets!’ riep Timo geërgerd.

‘En die man, die Haiko Trips, vind ik een griezel. Hij woont er ook, hè, op de vijfde verdieping. Stel je voor dat ik er zou wonen, dan kwam ik die man elke dag tegen in de lift.’

‘Wat is er mis met meneer Trips?’

‘Ik weet het niet, ik vind het een vreemde man.’

‘Alleen omdat hij dreadlocks heeft. Mam, je discrimineert altijd zo erg! Meneer Trips probeert de wereld beter te maken, mooier. En jij kijkt alleen naar hoe hij eruitziet.’ Timo’s toon was ruzieachtig geworden en mama had er korte metten mee gemaakt. ‘Het gebeurt niet Timo en daarmee uit. Wees gewoon tevreden met wat je hebt. Je hebt een goed huis om in te wonen en jullie hebben alle vier een eigen slaapkamer, dat is in zo’n flat ook niet te krijgen.’

‘Wel,’ riep Timo boos. ‘Meneer Trips heeft de huizen zo gemaakt, dat je zelf kunt kiezen hoeveel kamers je wilt.’

‘Het is niet te betalen, Timo. Houd erover op. Ik wil er niks meer over horen.’

Uit de hoofdingang kwam nu een man gelopen. Timo keek op. Hij had nog nooit iemand het pand lopend zien verlaten op deze tijd van de dag, iedereen nam een Tripcar om naar zijn werk te gaan. Waarom deze man niet? Hij zag eruit alsof hij naar kantoor ging; hij droeg een lichtgrijs pak en een aktetas. Hij keek naar links en naar rechts, stak de straat over en passeerde Timo. Verderop stapte hij in een geparkeerde auto. De wagen kwam brullend tot leven en draaide de straat op. Toen hij voorbijreed, zag Timo hoe de kunststoffen kap langzaam naar beneden klapte. Het was een BMW M3 cabriolet. Hij herkende het model uit de tijd dat hij nog autootjes spaarde, toen hij zeven was. De wagen liet een blauw spoor van uitlaatgassen achter zich.

Timo stapte op zijn fiets en reed verder naar school. Zijn ouders klaagden altijd dat ze niets konden betalen. Zijn hele leven al hoorde hij nooit iets anders. In groep zeven had iedereen uit zijn klas een spacescooter, alleen hij niet. In groep acht had iedereen thuis een tablet, maar zijn ouders ‘vonden het onzin om zoveel geld uit te geven voor een apparaat dat ze niet echt nodig hadden’. En hij was de laatste uit zijn klas die een mobiele telefoon kreeg, en dan niet eens een iPhone, zoals iedereen, maar een goedkope van een B-merk met een superklein scherm. Het was om chagrijnig van te worden.

Afgelopen weekend was Milan jarig. Zijn vader had hem een drone gegeven als cadeau. Niet zo’n speelgoedding, maar een echte drone uit China was het, in een glimmend witte doos. Timo zat nog aan de slagroomtaart toen zijn vriend hem uitpakte. Hij had een camera en een afstandsbediening waar zijn smartphone in paste. Timo’s maag kneep samen bij de aanblik van zo’n duur cadeau. Milan bekeek het nieuwe ding met grote ogen en zijn wangen werden rood van de opwinding. Zijn vader zei: ‘Je maakt altijd zo graag filmpjes, dan kun je dat nu ook doen vanuit de lucht.’ Zoiets zou zijn vader nooit voor hem bedenken, dacht Timo. Een drone, dat zou zijn vader een onnodig ding vinden. Zonde om daar zoveel geld aan te besteden.

Dan Milans vader. Hij was er zelf misschien nog wel enthousiaster over dan zijn zoon en kon niet wachten om de jongens mee naar buiten te nemen om er meteen mee te gaan experimenteren. Op het veldje in het park waren ze samen voor het eerst gaan vliegen. Dat was echt te gek. Als de drone de lucht in ging, zag je beneden op het schermpje wat de camera in de lucht registreerde. Eerst hadden ze maar een beetje in het wilde weg gefilmd, het kostte Milan nog moeite om dat ding recht te houden in de lucht, maar op een gegeven moment was er een duif langs gevlogen en die hadden ze met de drone gevolgd.

‘Wow, wat is ie dichtbij,’ riep Milan. Milans vader en Timo verdrongen zich om over zijn schouder een glimp op te vangen van de vogel in het scherm.

‘Kijk hoe hij zijn pootjes intrekt,’ zei Milans vader. ‘En hoe mooi hij zijn vleugels stilhoudt op de wind.’ Hij had het nog niet gezegd of de duif begon hard te klapwieken met zijn vleugel, zo dichtbij, dat de drone in de lucht werd weggeslagen door de klap.

‘Waar is hij?’ riep Milan geschrokken. In beeld verschenen de takken van een boom. Timo keek in de lucht. Hij wees. ‘Daar, kijk uit dat je niet te dicht bij de takken komt.’

‘Nee, ik bedoel de vogel,’ riep Milan.

‘Die ben je kwijt,’ antwoordde zijn vader lachend, ‘was je aan het opnemen? Want dan heb je een mooi filmpje.’

Timo sloeg rechtsaf en reed het schoolplein op richting fietsenstalling. Milan kwam meteen lachend naar hem toe. Hij droeg een blauw trainingsjack en zijn glimmend nieuwe gympies. Ook voor zijn verjaardag gekregen, wist Timo.

‘We mogen ons filmpje laten zien in het mentoruur,’ riep Milan naar Timo. ‘Meneer Binck vindt het goed. Ik heb het net aan hem gevraagd toen hij op school aankwam.’

‘Cool,’ zei Timo. Hij haalde zijn tas van de bagagedrager en liep met zijn vriend mee naar binnen. 

Een vreemd geluid

Robin werd die ochtend wakker van een brommend geluid. Ze lag in haar oude hoogslaper, die ze al had toen papa nog leefde. Dat bed was een beetje kinderachtig nu, maar ze was eraan gehecht en ze had erop gestaan dat het mee kwam, toen ze naar Syntopia verhuisden. Ze lag vlak onder het plafond. Ze kon nog net rechtop zitten in het bed, maar als ze groeide, zou ze op den duur haar kop gaan stoten.

Wat was dat toch voor een vreemd geluid, daar boven haar hoofd? Ze had het al vaker gehoord, maar ze kon het niet thuisbrengen. Gebrom, met af en toe een geluid alsof er stukken metaal over elkaar heen schuurden. Het kon niet van een van de andere bewoners zijn, want Robin woonde op de bovenste verdieping. Boven hen bevond zich alleen nog de serviceruimte van Syntopia. Ze stelde zich een ruimte voor vol moderne apparatuur. Wat gebeurde daar, dat zulke vreemde geluiden voortbracht?

Robin kroop op handen en voeten naar het trapje en liet zichzelf naar beneden zakken. Zodra haar voeten de vloer raakten, ging het licht aan.

‘Goedemorgen Robin,’ klonk een mechanische stem uit de muur.

‘Goedemorgen huis,’ zei ze. Ze grinnikte. Ze kon het niet laten om terug te praten, maar ze vond het nog steeds een beetje belachelijk om te spreken tegen een huis. Ze pakte haar kleren van de stoel naast haar bureau en liep naar de deur. Die schoof hier vanzelf open als je ervoor stond. Best handig, vond Robin. Alleen moest je niet te onstuimig door het huis rennen, want dan was je te snel. Dan klapte je tegen zo’n schuivend paneel op. Het huis was gemaakt voor rustig gebruik en daar was Robin niet altijd goed in.

De eerste dagen dat ze hier woonde, vond ze het een vreemd idee dat ze voortdurend in de gaten gehouden werd door filmcamera’s. Samen met haar moeder was ze op zoek gegaan naar plekken waar het systeem van Syntopia hen niet zag. Binnen was zo’n plek niet te vinden, maar buiten op het terras, achter de grote plantenbak, had mama ontdekt dat ze door niemand gezien kon worden als ze daar, op haar hurken zittend, stiekem een sigaret rookte. En later die week vond Robin nog zo’n camera-vrij plekje aan het eind van de galerij, na de laatste voordeur in een kleine nis. Als je steeds in de gaten gehouden werd, werd het een sport om de camera’s te omzeilen. Toch waren ze er ook snel aan gewend geraakt. Na een paar weken in Syntopia stond Robin er nauwelijks nog bij stil.

In de badkamer trok ze haar pyjama uit en ging onder de douche staan. Een grote regendouche was het. Heel fijn. Alleen hield hij er na exact drie minuten mee op. Vanwege het milieu. Als Robin ergens de pest aan had, was het die korte douche. In het vorige huis stond ze er soms een half uur onder, zonder dat iemand er last van had. Misschien moest ze mama eens vragen of ze de instellingen niet een klein beetje konden aanpassen aan haar behoefte om langer te douchen.

In de keuken sneed ze brood af voor zichzelf. ‘YouTube, mijn afspeellijst,’ zei ze luid. En op de wand boven het aanrecht verscheen een muziekvideo van Justin Bieber. Neuriënd trok ze de koelkast open en zag tot haar vreugde een schaaltje verse aardbeien staan. Ze prakte de vruchten fijn, legde de smurrie op haar boterham en bedekte die met een laag poedersuiker die onmiddellijk oploste. Fijn dat mama al de deur uit was, want ze zou gemopperd hebben als ze deze boterham zag. Fruit had van zichzelf voldoende suikers, vond zij. Maar Robin vond ze zo nu eenmaal het lekkerst.

Toen ze haar ontbijt op had, pakte ze haar schooltas in en liep met een opgewekt humeur de deur uit, over de galerij naar de lift. De liftdeuren gleden juist dicht, maar toen ze dichterbij kwam schoven ze weer open. De cabine werd zichtbaar. Een koperkleurige bak met getinte spiegels, waarin mensen er mooier uitzagen dan ze in werkelijkheid waren. Midden in de lift stond buurman Max, een kaal hoofd en een lachend gezicht. ‘Robin,’ riep hij enthousiast.

Shit, dacht Robin toen ze hem zag. Als ze ergens geen zin in had, was het buurman Max. Vanaf de eerste dag dat ze hier woonden, zat hij achter haar moeder aan. Hij probeerde op alle mogelijke manieren contact met haar te krijgen. En haar moeder voelde zich nog gevleid ook. Tenminste zo leek het. Niet dat buurman Max niet aardig was. Hij was juist heel aardig, ook tegen Robin. Een beetje te aardig, als je het haar vroeg. En nu had hij het ook nog voor elkaar dat ze komende vrijdagavond samen naar de film zouden gaan, mama en hij.

Ze kon nu niets anders doen dan instappen. Als ze bleef staan, zou dat heel onbeleefd zijn. ‘Goedemorgen buurman,’ zei ze dus braaf.

De liftdeuren schoven achter haar dicht en de cabine begon te zakken. Robin staarde naar haar schoenen. Ze voelde dat haar buurman naar haar keek.

‘Je moeder was al vroeg de deur uit vanmorgen?’ vroeg hij. Hij stond twee stappen van haar verwijderd, maar ze kon zijn aftershave of deodorant of wat het ook was, goed ruiken. Een zware mannengeur. Ze probeerde wat oppervlakkiger te gaan ademen.

‘Ze moest naar een bezichtiging buiten de stad,’ zei Robin zacht, terwijl ze naar hem opkeek. Nu zag ze zijn ogen van boven naar beneden over haar heen glijden. Hij glimlachte. ‘Ah, ze gaat weer huisjes verkopen,’ concludeerde hij.

Robin keek naar het display om te zien of de lift al snel beneden zou zijn. Even later was de begane grond bereikt. Ze ademde opgelucht uit, zei ‘dag’ tegen haar buurman en liep toen snel naar het parkeerdek met de Tripcars. Even later liet ze zich prinsheerlijk in zo’n luxewagen naar school rijden.

Op het verrijdbare digischerm toonden Milan en Timo die ochtend hun duivenfilmpje. Meneer Binck zat aan zijn bureau en liet de jongens begaan. Milan deed het woord en Timo stond met zijn handen in zijn broekzakken naast het scherm. Een beetje slungelig zag hij eruit. Dit was hun eerste filmpje, legde Milan uit, met de nieuwe drone die hij voor zijn verjaardag gekregen had. Ze hadden de luchtopnames samen gemaakt. Op het scherm startte het beeld op, van een grasveld tussen de bomen. Onderin beeld stonden Milan, zijn vader en Timo. Ze werden steeds kleiner. Milans vader had een lachend gezicht, hij zwaaide naar de camera.

Toen draaide het beeld weg en zag je wolken in een blauwe lucht. De vliegende duif kwam in beeld, iedereen zat er gefascineerd naar te kijken. De klas brak in een lachsalvo uit, op het moment dat de camera weggeslagen werd door de vleugel van de vogel. Toen was het afgelopen.

‘Bedankt dat jullie dit wilden laten zien. Iemand nog vragen?’ vroeg meneer Binck geroutineerd. Niemand stak zijn vinger op. ‘Mooi, pak dan je werkschrift er maar bij, we gaan werken aan opdracht zes.’

De klas verviel in gerommel en gezoek naar boeken. Robin stak haar vinger op en riep: ‘Ik heb nog een vraag.’ Er was ineens een idee in haar hoofd opgekomen.

‘Ja?’ vroeg Binck.

‘Hoe hoog kan zo’n drone eigenlijk vliegen?’

‘Milan?’ vroeg Binck, ‘weet jij dat?’

‘Honderdvijftien meter kan hij officieel,’ zei Milan.

‘Maar je kunt hem ook aanpassen, dan kan hij hoger, alleen dan raken de batterijen weer sneller op, dus dan kan hij niet zo lang.’

‘Hoe lang kan hij vliegen?’ vroeg Robin.

‘Ongeveer tien minuten,’ antwoordde Milan.

‘Tien minuten maar?’ vroeg ze.

‘Da’s lang hoor, dan kun je ook tien minuten filmen,’ reageerde Timo.

‘Dat valt tegen,’ zei Robin.

Timo keek Milan aan. Milan haalde zijn schouders op. ‘Dat is langer dan jij kunt vliegen,’ zei hij tegen Robin. Sommige kinderen in de klas lachten.

Robin lachte mee. ‘Daar heb je gelijk in,’ zei ze. ‘Ik kan helemaal niet vliegen.’

Een vlieg-idee

In de pauze kocht Timo een gevulde koek van zijn laatste zakgeld. Milan kocht een saucijzenbroodje. Toen ze ermee op het schoolplein kwamen, stonden de kinderen uit hun klas alweer in de gebruikelijke groepjes bij elkaar. Vooral de meiden waren daar goed in. Er was een harde kern die altijd bij elkaar klitte. Wat bespraken ze toch allemaal, vroeg Timo zich af.

Samen met Milan ging hij op het muurtje bij de gymzaal zitten om te eten. Robin stond er ook bij, zag Timo. Ze deed soms wel mee, soms niet. Timo kende haar niet zo goed. Dat wil zeggen, ze zaten bij elkaar in de klas maar trokken nooit met elkaar op. Maar sinds ze in Syntopia woonde, leek het alsof Timo zijn ogen niet meer van haar kon afhouden. Niet dat hij verliefd was, maar hij vroeg zich af hoe hij haar zover kon krijgen dat hij ook eens mee mocht rijden in haar Tripcar. Het liefst wilde hij eens met haar mee naar huis. Maar hoe pakte je dat aan? Je kon dat toch niet zomaar vragen aan een meisje, met wie je nooit omging?

Alsof ze voelde dat hij naar haar keek, draaide ze ineens haar hoofd naar hem toe. Timo sloeg zijn ogen neer. Toen hij twee tellen later opkeek, zag hij dat ze zich uit de groep had losgemaakt en op hen afliep. ‘Hé Milan,’ zei ze, ‘ik heb een goed vlieg-idee voor je drone.’

Milan nam net een hap van zijn broodje en zei met volle mond: ‘Jij was toch niet zo onder de indruk van mijn drone?’

‘Juist wel,’ zei Robin. ‘Ik zie er mogelijkheden in.’

‘Wat dan?’ vroeg Milan.

‘Zou je niet eens een keer bij Syntopia willen komen vliegen?’

Timo keek naar haar lachende gezicht.

‘Wil je zo graag een filmpje van je eigen huis?’ vroeg Milan.

‘Ja,’ zei ze. ‘Nee, dat niet.’

‘Je bent echt heel duidelijk!’ lachte hij.

‘Er is iets… Ik woon op de twaalfde verdieping, hè. Dat weet je.’

Milan knikte. Timo knikte vanzelf mee.

‘Soms als ik in bed lig, hoor ik vreemde geluiden boven mijn hoofd. Nu kunnen dat niet de bovenburen zijn, want wij wonen op de bovenste en daarboven is alleen een serviceruimte. Die ziet er vanaf de straat exact zo uit als de andere verdiepingen. Met glazen wanden en zo, maar er woont dus niemand.’

‘Een serviceruimte,’ zei Milan, ‘daar staat de verwarmingsketel dus.’

‘Nee, het is de control room van de flat,’ verduidelijkte Timo. ‘Een soort zenuwcentrum.’ Robin en Milan keken hem verbaasd aan. Timo voelde zijn wangen warm worden. ‘De computers staan er. In Syntopia is alles computergestuurd. De deuren, de lichten, de luchtvochtigheid, de verwarming, de waterzuivering, en eh… het smart grid.’ Hij richtte zich tot Robin en zei serieus: ‘Dat lijkt me best interessant om daar eens rond te kijken.’

‘Dat leek mij nou ook,’ zei Robin, ‘dus ik probeerde er afgelopen week naartoe te gaan, maar het gekke is dat je helemaal niet bij die serviceruimte kunt komen. Er is geen lift of trap die ernaartoe gaat. Ik heb geen toegangsdeur of iets kunnen vinden.’

‘Dan heb je vast niet goed gezocht,’ beweerde Milan. ‘Als daar alle computers staan, moeten er mensen naartoe kunnen voor het onderhoud en zo.’

‘Maar die verdieping is waarschijnlijk afgesloten,’ zei Timo. ‘Daar mag je natuurlijk niet zomaar rondlopen.’

‘Nee,’ beaamde Robin, ‘maar toen dacht ik, Milan heeft nu een drone. En als we daarmee naar boven gaan, kunnen we zien wat er achter die glazen wanden op de zolderverdieping gebeurt.’ Ze keek de jongens samenzweerderig aan.

Milan lachte. ‘Wat vind jij?’ vroeg hij aan Timo. Er kwam een opgewonden gevoel in Timo’s buik. Hij vond het een geweldig idee. ‘Cool,’ zei hij. ‘Wanneer gaan we het doen? Vanmiddag?’

‘Vanmiddag, na school,’ zei Robin. ‘Bel maar om halfvier bij mij aan op nummer 1206. Dan kom ik naar beneden.’

Ze lachte, draaide zich om en voegde zich weer bij de meisjeskluwen uit de klas.

‘Goed majesteit, tot uw dienst,’ grapte Milan. Hij tikte tegen een denkbeeldige pet.

Om halfvier precies zetten ze hun fietsen op slot. Milan haalde de witte doos met de drone van zijn bagagedrager.

‘Is je mobiel goed opgeladen?’ vroeg Timo.

‘Ja,’ zei Milan.

Samen liepen ze naar het gigantische glazen portaal van de flat. De eerste deur zwaaide open en ze liepen een vreemde hal in. De golvende wanden bestonden uit spiegelend materiaal met aan de onderkant blauwe ledverlichting en als je naar boven keek, zag je een kunstwerk van honderden metalen plaatjes hangen. Een vriendelijke vrouwenstem zei: ‘Welkom in Syntopia. U bevindt zich nu in de intercomruimte, voor wie komt u?’

Timo keek om zich heen. Er was geen intercom te zien. Ook geen bord met bellen zoals je ze in de hal van veel flatgebouwen zag.

‘We komen voor nummer twaalf nul zes,’ zei Milan.

‘Voor Robin Groener.’ Een zoemer weerklonk in de hoge ruimte. Vijf tellen later verscheen Robins beeltenis op de ronde wand.

‘Hoi, ik kom nu naar beneden,’ zei ze vrolijk. ‘Tot zo.’ En weg was ze weer. Blijkbaar moesten ze hier blijven wachten. Timo keek nieuwsgierig rond. De vloer was hier zo glimmend, dat hij zichzelf erin weerspiegeld zag. Hij voelde zich vreemd zenuwachtig.

Achterin de hal schoof een deur open om iemand naar buiten te laten. Daar ging je Syntopia pas echt binnen, begreep hij. Hij probeerde een glimp op te vangen voordat de deur weer dichtschoof. Een man kwam op hen af. Het was de man van vanochtend, die met die cabriolet M3. Hij droeg nog steeds dat grijze pak, maar nu stond op zijn neus een zonnebril met een donker montuur. Toen hij hun voorbijliep, zette hij zijn bril even af om naar Milan en Timo te kijken. ‘Mag ik vragen wat jullie hier doen?’ vroeg hij.

‘We wachten op een klasgenoot,’ zei Milan. Hij zette de doos met de drone nu bij zijn voeten.

De man keek ernaar. ‘Een klasgenoot?’ vroeg hij met een wantrouwende toon in zijn stem.

‘Robin Groener, meneer. Ze woont hier op de twaalfde.’

‘Ze is zeker niet van jullie komst gediend,’ zei de man.

Een kort moment keken Milan en Timo elkaar aan. ‘Hoezo niet?’ vroeg Milan.

‘De deur van Syntopia opent zich niet voor jullie. Dat is meestal een teken dat je hier niets te zoeken hebt.’

‘Maar we hebben haar net gesproken, ze is onderweg naar beneden. Ze zit nu in de lift.’

‘Smoesjes,’ zei hij. ‘Er hangen hier regelmatig kinderen rond die alleen maar naar binnen willen om te snuffelen. Kinderen die in een Tripcar willen rijden. Heb ik jouw gezicht hier niet al vaker gezien?’ vroeg hij aan Timo. Timo voelde dat hij bloosde. ‘Nee,’ loog hij.

De man kwam nu met zijn gezicht vlakbij het zijne. ‘Als je hier niets te zoeken hebt, blijf dan weg,’ zei hij zacht. Timo kreeg het warm en zijn hart klopte in zijn keel.

Vervolgens richtte de man zich op, zette zijn zonnebril weer op en marcheerde de hal uit.

‘Fijne dag nog, meneer van der Meer,’ groette het gebouw hem vriendelijk.

In de lift

Robin trok haar jas van de kapstok om naar beneden te gaan. Ze verkeerde in een opgewonden stemming. Vanmiddag zou ze eindelijk een glimp gaan opvangen van wat er zich boven haar hoofd afspeelde. Ze ging voor de liftdeur staan en hoorde de cabine al naar boven glijden. Rechts van haar klonken voetstappen op de galerij. Haar ogen volgden het geluid. Haar humeur daalde toen ze zag wie het was. Hoe kiende hij het toch uit, dat hij altijd met haar in de lift terechtkwam?

‘Hoi Robin,’ zei buurman Max enthousiast. Hij kwam naast haar staan. Ze kreeg spontaan jeuk aan die kant van haar lichaam. Hij stond ook altijd vlakbij, alsof hij niet aanvoelde wanneer je te dicht bij iemand stond. Robin deed een stap opzij. ‘Hoe gaat het met je? Moest je niet naar school vandaag?’ vroeg hij hartelijk.

‘Ik ben al geweest,’ antwoordde Robin. ‘Ik was om halfdrie uit.’ De liftdeuren schoven open en Robin liep onmiddellijk naar het verste hoekje van de cabine.

‘Goedemiddag,’ sprak de lift. Met een zacht zoemend geluid richtten de camera’s zich op de bezoekers.

‘Goedemiddag,’ zei buurman Max monter, ‘wij willen graag naar de begane grond. Jij ook, toch, Robin?’

Hij kwam vlak naast haar staan en omdat ze in de hoek stond, kon ze nu geen kant meer op.

‘Ja,’ zei Robin. Ze hield haar blik op de wand gericht om niet naar hem te hoeven kijken, maar in de spiegel kruisten hun blikken toch weer. De lift kwam in beweging.

Die akelige geur van die man, dacht Robin. Hoeveel flessen aftershave zou hij per maand gebruiken?

‘Je haar begint lang te worden,’ zei hij vriendelijk. ‘Laat je het groeien?’

Onwillekeurig pakte Robin een pluk haar vast. ‘Ik weet het eigenlijk niet.’ Op het display lichtten de cijfers op. Ze zakten naar de vijf, de vier, de drie, de twee, ze waren godzijdank bijna beneden.