Mist

Voor Theo K., de man van de snelle ideeën

Lees ook:

Crisis

Drijfjacht

Uit de schaduw

Moord op school

De kleur van bloed

Een dodelijk kaartspel

www.uitgeverijholland.nl

ROM MOLEMAKER

Mist

Uitgeverij Holland - Haarlem

Haroun

De vlag achter op veerboot De Welfstroom staat strak in de wind. De zon schijnt en er staan witte schuimkoppen op de golven. Hier en daar staan groepjes jongens en meiden op het dek. Ze staan te kletsen en laten foto’s zien die ze van elkaar hebben gemaakt. Ze gooien chips naar de meeuwen die op hun brede vleugels met de boot mee drijven. Er staat op een bord dat het niet mag, maar dat hebben ze - per ongeluk natuurlijk - over het hoofd gezien. Vmbo-3 van het Goltzius College uit Westemeer gaat op werkweek naar Welvum, het kleinste van De Eilanden. Zo wordt het komende eind van het schooljaar gevierd, chill.

Haroun Moussaoui staat in zijn eentje aan de reling. Niet omdat hij een uitgesproken eenling is, iemand die overal buiten staat, helemaal niet zelfs. Hij ligt goed in de groep, is goed in sport en ziet er goed uit. Maar soms kiest hij ervoor om even alleen te zijn, omdat dat weleens prettig is. Hij kan zich dat veroorloven.

Hij leunt met zijn onderarmen op de reling en tuurt naar het eiland in de verte dat steeds duidelijker te zien is. Zo nu en dan kijkt hij opzij, naar een groepje meiden een eindje verderop. Naar Najate bijvoorbeeld, naar hoe ze zich naar de wind draait om zo haar haar uit haar gezicht te laten waaien. Ze weet dat ze mooi is, maar ze heeft iets arrogants wat jongens op een afstand houdt. Misschien is dat ook wel de bedoeling. Hij is ook niet van plan om een poging te wagen. Waarom vindt iedereen het trouwens logisch dat hij een Marokkaans meisje uitkiest? Dat vraagt hij zich soms af.

Hij schudt even zijn hoofd en kijkt dan weer naar het eiland dat voor de veerboot uit steeds beter zichtbaar wordt. Volgens Meekenkamp, zijn leraar Nederlands, betekent Welvum avontuur. Alles wat bij zee ligt betekent avontuur. Dat zou wel eens een beetje overdreven kunnen zijn maar je weet nooit.

Haroun heeft de zee meer dan eens gezien: de Middellandse Zee, bij de oversteek van Spanje naar Marokko, van Almeria naar Nador. Een blauwe zee met dolfijnen. Hij heeft op de veerboot gestaan, net als hier met zijn armen op de reling. Heel plezierig, maar om dat nou avontuur te noemen gaat een beetje ver.

De Noordzee heeft hij ook gezien, hij woont er niet ver vandaan. Een heel andere zee, grijs, met een brede branding en een zandstrand met haringkarren.

Op het eiland Welvum is er zee aan alle kanten. Als het waar is wat Meekenkamp zegt komt het avontuur op Welvum dan ook van alle kanten op je af. Maar Meekenkamp is vaak een beetje zweverig. Hij houdt van gedichten.

Haroun heeft wel zin in een beetje avontuur. Het is iets wat je zelf kunt maken. Er hoeven geen dooien te vallen maar het moet wel spannend zijn.

‘Hey jongen.’ Renso Rovers komt bij hem staan en geeft hem een mep op zijn schouder. ‘Sta je de meiden te checken?’

‘Dat lijkt toevallig zo,’ zegt Haroun. ‘Ik kijk naar die meeuwen.’ Hij wijst. ‘Apart, hè? Die kunnen vliegen zonder hun vleugels te bewegen.’

‘Natuurlijk, jongen.’ Renso grijnst breed. Haroun en hij zijn vrienden vanaf groep 1 van de basisschool. Ze wonen bij elkaar in de buurt en spelen in hetzelfde handbalteam. Renso als keeper en Haroun als hoekspeler. ‘Natuurlijk kijk je naar meeuwen, en daar staat toevallig ook een groepje meiden. Laat eens kijken.’ Renso leunt met zijn arm op de reling en bekijkt ze met een deskundige blik. ‘Najate,’ zegt hij dan triomfantelijk. En als Haroun niet zegt of hij gelijk heeft of niet: ‘Als ik een Marokkaan was zou ik een kans wagen.’

‘Hoezo, “als ik een Marokkaan was?” Wat bedoel je?’

‘Je weet toch wie haar broer is?’ Renso maakt zich breed.

‘Die gorilla zorgt er wel voor dat geen bleekscheet met zijn vingers aan haar zit.’

Ja, daar zou hij wel eens gelijk in kunnen hebben.

‘Het valt me nog mee dat ze mee mag,’ zegt Renso. ‘Ik denk dat Gorillamans het liefst mee was gegaan om haar te bewaken.’

‘Marokkanen zijn niet allemaal zo,’ zegt Haroun.

‘Nee, maar grote broers wel.’

Haroun is geen grote broer, hij is een jongere broer. Zijn zus zou het niet pikken als hij zich met haar zou bemoeien. Daar waagt hij zich dan ook niet aan.

De veerboot passeert een groot zeilschip met twee masten.

De bruine zeilen staan strak in de wind en de boot trekt een breed kielzog door het water. Een man met een zwarte muts op staat aan het roer. Hij kijkt niet op of om.

Op een veerboot naar Welvum varen is leuk, maar op zo’n zeilschip is het waarschijnlijk nog leuker. Hij zou bijna willen ruilen.

Hij ademt de zeelucht diep in. Die is zilt en fris. Zon en schaduw wisselen elkaar af in de strakke wind. Het eiland ligt te wachten, hij hoort het bijna roepen. Kan dat, een roepend eiland? Het is een rare vraag die bij hem opkomt. Maar soms denkt hij dat hij dingen voelt of bedenkt waar anderen niets van merken.

Hij draait zich om, maar staat dan opeens even stil, als hij naar de horizon kijkt. Daar lijkt de lucht een andere kleur te krijgen. Alsof hij daar dikker wordt.

Regen?

Onweer?

Iets anders?

Hij haalt zijn schouders op en gaat met Renso mee naar binnen.

Grace

Grace Halfmouw is geboren en opgegroeid op Welvum maar ze wil er zo snel mogelijk weg. Zo ver mogelijk weg van het saaiste, rottigste eiland dat bestaat.

‘Het is hier rustig en veilig,’ zei haar vader, vlak voor ze nijdig de deur uitging. ‘Aan de wal is het alleen maar narigheid. Welvum is een oase van rust.’

En dat is precies het probleem. Ze gaat over haar nek van rust en veiligheid. Die woorden hoort ze veel te vaak. Soms raast er een storm in haar hoofd en haar lijf die haar meesleept naar een wilder leven dan dit. Maar dat is alleen maar in haar gedachten. Ze komt niet verder dan de randen van Welvum. Ze woont in een gevangenis.

‘Ik sta elke dag op in die oase van jou en ik ga er elke dag naar bed,’ was haar antwoord. ‘En daar tussenin gebeurt er helemaal niks op dit kuteiland!’

Daar eindigde het gesprek. Haar vader is niet altijd gesteld op haar taalgebruik. Dan zegt hij daar niets van maar hij stopt gewoon met praten en gaat iets anders doen. Einde gesprek.

Chagrijnig fietst ze het dorp uit. Het is maandag en ze moet twee huisjes schoonmaken in het bungalowpark van Jeannette Beurs.

‘Tief maar op,’ zegt ze hardop. ‘Tief maar lekker op met je huisjes en dat irritante zoontje van je. Ik heb andere plannen voor vandaag.’ Die plannen heeft ze vannacht bedacht. Ze zijn veelbelovend en de huisjes van mevrouw Beurs passen er niet in. Daar bedenkt ze wel een smoesje voor. Hoe verder ze bij die huisjes en bij het dorp vandaan is hoe beter dat is voor haar humeur.

Ze fietst het Duindoornpad op. Aan het eind ervan staat het huis van Lodewijk De Doodt, kunstenaar. Een bord aan het begin van het pad geeft aan dat het doodloopt. Vandaar dat er bij zijn huis ook geen toeristen komen. Die fietsen geen doodlopende paadjes in, Grace wel. De plek is als een eiland op het eiland. Lodewijk is niet erg gesteld op gezelschap, niet bij hem thuis in elk geval. Maar Grace en Lodewijk zijn goede maatjes. Meestal als ze elkaar tegenkomen staan ze een tijdje te kletsen en nu en dan gaat ze bij hem langs. Gewoon, gezellig. Dat bemoeierige dat veel Welvumers hebben, kent hij niet.

Als ze aan het eind van het pad is zet ze haar fiets tegen een scheefgegroeide berk. Ze schudt met beide handen haar krullen op hun plaats en gaat achterom. Daar loopt een smal pad achter het huis langs. Het is overwoekerd door hoog gras in allerlei soorten en zo goed als onzichtbaar. Ze kijkt even om zich heen, ziet niemand - natuurlijk niet - en loopt dan door tot bij het huis, dat aan de voet van een laag duintje staat. De spanning in haar borst groeit.

Lodewijk zit achter zijn schildersezel en tuurt naar het landschap. Ze ziet hem op zijn rug. Zijn broek en zijn shirt zitten onder de verfvlekken. Hij draagt zijn lange haar in een slordige staart. Hij is de enige kunstenaar op Welvum, en ook de enige die er zo uitziet. Grace aarzelt even terwijl ze staat te kijken. Plannen die in het donker worden gemaakt zien er anders uit bij klaarlichte dag, als de zon schijnt en alles zichtbaar is. Dan lijken ze onverstandiger. Ze kijkt naar de rotzooi in de tuin. Van alles wat hij uit de duinen en van het strand heeft meegenomen. Van sommige spullen maakt hij weer dingen. Een fantasiedier bijvoorbeeld, of een machine die niets doet omdat er geen motor in zit.

Lodewijk heeft haar nog niet gezien, ze kan nog terug.

Daar ben je niet voor gekomen, Grace, zegt ze tegen zichzelf. Je gaat nu niet terugkrabbelen. Niet van dat slappe gedoe.

Voor haar voeten ligt een tuinhekje dat ooit een keer is omgevallen en nooit meer overeind gezet. Ze stapt eroverheen en gaat de tuin in.

‘Lodewijk,’ zegt ze vrolijk. Een beetje geforceerd, maar toch vrolijk. ‘Lukt het een beetje?’

Hij bevriest even en kijkt dan verstoord opzij. ‘Allemachtig,’ zegt hij. ‘Ik woon op de stilste plek van Welvum, het stilste eiland van het land, en dan kunnen ze me nóg niet met rust laten.’

Maar als hij zich omdraait staat zijn gezicht vrolijk. Natuurlijk heeft hij haar stem herkend.

‘Maar van jou vind ik het niet erg, Grace. Helemaal niet.’

Hij kijkt waarderend naar haar. Naar haar lichaam, haar gezicht en haar blonde krullen, in één geoefende blik. Het oog van de kunstenaar. Daar heeft ze in haar plan rekening mee gehouden. Ze draagt een met zorg uitgekozen strakke jeans en een hagelwit, losjes aangetrokken overhemd. Als je regelmatig in de spiegel kijkt kom je vanzelf te weten hoe je er op je voordeligst uitziet.

‘Je zou mijn portret schilderen, weet je nog?’ zegt ze. ‘Dat heb je me beloofd. Komt het uit?’ Ze kijkt naar het doek op de schildersezel. ‘Die duinen staan er morgen ook nog, wedden?’

Hij aarzelt. ‘Morgen is het licht misschien anders,’ zegt hij. ‘Morgen kan ik niet,’ zegt ze. ‘Toe, Lodewijk, je hebt het zelf voorgesteld.’ Ze zegt het flirterig. Niet heel erg flirterig, een beetje. Het is precies de aanpak die succes heeft en ze krijgt hem vrij makkelijk over de streep.

‘Jij weet hoe je een man moet overtuigen,’ zegt hij geamuseerd terwijl hij opstaat. ‘Vooruit dan maar. Wacht, ik haal even een krukje voor je.’

‘Ik kan ook op de grond gaan zitten, hoor,’ zegt ze losjes. ‘Of liggen.’

Hij grijnst. ‘Ik haal een krukje,’ zegt hij. Hij veegt zijn handen aan zijn broek af en gaat naar binnen.

Nu kan ze niet meer terug, ze heeft zichzelf veroordeeld tot haar plan. Het geeft haar een gevoel van prikkelende opwinding en ze ademt een paar keer diep in en uit.

Ze kijkt om zich heen, naar zijn tuin. Geen nette tuin, eentje die hij onderhoudt, maar gewoon een stuk van de natuur waar een slordig hek omheen staat. Met troep erin. Er staan pollen met rolklaver en andere gele bloemetjes, die ze niet kent. Er vliegen hommels rond en vlinders. Niemand komt hier om Lodewijks tuintje te bewonderen. Niemand komt hier sowieso naartoe, en dat is dan ook de voorwaarde voor het uitvoeren van haar plan.

Lodewijk komt weer naar buiten met een krukje en een schetsboek. Hij heeft een paar potloden in het borstzakje van zijn shirt, en kijkt zoekend om zich heen, op zoek naar de juiste lichtval en een goede plek.

‘Daar,’ zegt hij dan. Hij wijst naar een halfdode vlierstruik, begroeid met mos. ‘Dat is een mooie tegenstelling. Het leven naast de dood.’ Hij zet het krukje voor haar neer.

Poseren voor De Doodt, en vlak naast de dood, behoorlijk opwindend. Er trekt even een rillinkje over haar rug.

Lodewijk, op zijn stoel, met het schetsboek op zijn knieen, het potlood in de aanslag, kijkt goedkeurend naar zijn model.

‘Ik begin met een schets,’ zegt hij. ‘De eerste stap.’

‘Wacht,’ zegt Grace, opeens een beetje schor, haar voorhoofd een tikje klam van het zweet. ‘Ik ben nog niet zover.’ Ze buigt haar hoofd en begint de knoopjes van haar overhemd los te maken.

Wessel

Wessel Oliekan zit op het bankje op de plek waar de dijk ophoudt en de kwelder begint. Hij doet zijn best om zijn adem onder controle te krijgen na een woedende fietsrit die bij school is begonnen. Hij veegt het zweet van zijn voorhoofd en kijkt om zich heen.

Hier lijkt het of de wereld stilstaat. Laatst, bij de supermarkt, heeft hij een vrouw tegen haar man horen zeggen dat volgens haar Welvum de stilste plek op aarde is. Wessel is een geboren Welvumer. Zo had hij nooit over het eiland nagedacht. Maar terwijl hij daar op die bank zijn kwaadheid voelt zakken bedenkt hij dat die vrouw wel eens gelijk zou kunnen hebben.

Hij kijkt uit over de kwelder, over het water, en naar de wazige lijnen van de vaste wal aan de overkant. De veerboot nadert het eiland. Het is inderdaad zo goed als doodstil. Hij hoort het geschetter van spreeuwen in de vlier een paar meter verderop, het roepen van een paar overvliegende scholeksters. Maar dat zijn geluiden die onderdeel zijn van de stilte op Welvum. Niets kan die rust verstoren. Dat gebeurt namelijk nooit.

Behalve op school.

Vlak voordat hij de deur woedend achter zich dichtgooide en met grote stappen het plein op stormde heeft hij Abe Mols met een rechtse directe een bloedneus geslagen.

Abe is ongeveer net zo oud als hij en Wessel kent hem al zijn hele leven. Wat niet zo vreemd is op een eiland met niet meer dan 700 bewoners. Hij kent bijna iedereen op Welvum al zijn hele leven. Abe en hij zitten samen op school en zijn samen lid van de V.v. Welvoo. Het verschil daar is dat Wessel een matige voetballer is en Abe een goede. Daar kan Wessel mee leven maar Abe doet daar altijd achterlijk arrogant over.

‘Je moet de volgende keer voordat je een pass geeft even zeggen wat je ermee bedoelt, dan snappen wij het ook,’ had hij tegen Abe gezegd toen ze de wedstrijd van afgelopen zaterdag bespraken.

‘Jij zult nooit een Messi worden.’ Abe had Wessel minachtend aangekeken.

‘O, jij wel dan?’

‘Dat kan pas als ik eindelijk een keer goede spelers om me heen heb in plaats van houten poppen.’

Dat was geen grapje, hij meent dat soort dingen echt. De knal die Wessel hem voor zijn kop gaf was ook gemeend. Daar zou hij problemen mee krijgen maar dat interesseerde hem op dat moment niet.

En dus was hij als een dolle het dorp uit gefietst tot hij aan het eind van de dijk was.

‘Die hele Abe Mols stelt niks voor,’ zegt hij hardop tegen het eiland. ‘De beste voetballer van Welvum, maar aan de wal stelt hij níks voor. Arrogant pikkie.’

Hij kijkt naar een paar schapen die naast het pad liggen. Ze herkauwen hun gras. Hij wordt er langzaam weer rustig van. Weer zichzelf. Want hij is een rustige jongen van wie niemand last heeft. Behalve Abe Mols als die zijn irritante bek niet kan houden. En er is ook nog een andere reden. Die is dat hij Abe regelmatig rond Hiske ziet rondhangen.

Hiske Witvliet.

Met haar rossige krullen en haar blauwe ogen. Op een dag zal hij tegen haar zeggen hoe mooi hij haar vindt. Als de zon schijnt. Als de zon haar haar de kleur van pas gepoetst koper geeft. En als hij ooit een keer ziet dat Abe met zijn vingers aan haar zit kan hij een rotschop krijgen.

Hij ziet een paar boten die op het drooggevallen wad liggen. Als je vindt dat Welvum de stilste plek ter wereld is moet je voor de aardigheid eens met je zeilboot droogvallen op het wad. Dan ervaar je pas echt wat stilte is. Wessel weet dat.

Hij kijkt naar de veerboot. De overtocht duurt bijna drie kwartier en de boot vaart drie keer per dag. Na de zomer zal Wessel elke schooldag heen en weer varen. De havo- en vwo-leerlingen van de Burgemeester Heyinkschool moeten na de derde klas naar het Graaf Adolf College in Noordburg, aan de wal. Daar kijkt Wessel naar uit, al is het alleen maar omdat Abe Mols vmbo doet en op Welvum zijn school afmaakt. Hiske gaat ook naar de wal. Dat worden fijne overtochten.

De veerboot passeert een groot zeilschip, een stuk groter dan die op het wad.

Met een zucht staat Wessel op en stapt weer op zijn fiets. Hij moet natuurlijk op school gaan uitleggen wat er is gebeurd, maar dat heeft geen haast. Op zijn gemak volgt hij het fietspad over de kwelder en steekt dan over naar de duinen.

Op de terugweg naar het dorp telt het pad één lange duinhelling. Als hij boven is stopt hij om over zee uit te kijken. Boven Welvum drijven witte wolken voorbij en nu en dan ligt het eiland in de volle zon. Maar dat zal niet lang duren. Boven de horizon is de lucht donker aan het worden. Er lijkt daar een mistbank te liggen, hij komt dichterbij. Dat gebeurt op Welvum wel vaker, en toch is hier iets mee, iets ongewoons. Wessel blijft er even naar kijken, maar kan niet ontdekken wat het is. Het zou kunnen dat hij het zich verbeeldt. Als hij weer vaart maakt en met de wind in zijn haar het duin af raast denkt hij er verder niet over na. Als hij de tijd had genomen had hij mogelijk ontdekt dat die wolkenbank niet naar het eiland toe dríjft, maar dat het lijkt of hij rolt.

Alsof hij een brede stoomwals is.

Wessel fietst het dorp in, tot bij de aanlegplaats van de veerboot. Een groep jongens en meiden van zijn leeftijd loopt met tassen en koffers voor hem langs naar de fietsenverhuur. Ze lopen luidruchtig te roepen en te lachen. Van rust op Welvum is op dit moment even niets te merken.

Hij kijkt ze na.

Die gaan naar kampeerboerderij De Welvaart.

Haroun

Welvum heeft het breedste strand dat Haroun ooit heeft gezien.

Deze eerste middag is er nog geen vast programma. ‘Raas eerst maar uit,’ heeft Schuif, de gymleraar gezegd. ‘Zorg dat je goed moe wordt, dan kunnen jullie vanavond lekker op tijd naar bed.’

Zijn mededeling is met hoongelach ontvangen. De hele club is de deur uitgestormd naar de huurfietsen die klaarstaan. Ze gaan naar het strand.

‘Rechts houden!’ roept Schuif hen met een brede grijns op zijn gezicht achterna. Het is een onnodige opmerking. Op Welvum is nauwelijks verkeer.

Haroun, Renso en Ouassim zijn eerst naar de enige supermarkt van het eiland geweest om chips en Red Bull in te slaan. Ze zijn later bij zee dan de anderen. Vanaf het duin ziet Haroun heel ver weg, bij het water, kleine figuurtjes achter een bal aan rennen.

‘Ze zijn er allemaal al,’ zegt Haroun.

‘Uitslovers.’ Renso zet zijn fiets op slot. ‘Maar zonder Red Bull, wedden?’

Ze gaan omlaag en ploegen door het fijne, mulle zand bij de duinen tot waar het zand harder is.

‘Partijtje!’ roept Auke als ze bij de anderen zijn aangekomen. ‘Echte sporters aantreden!’

Ze voetballen, en rennen als gekken achter de bal aan. Een paar meiden, Tess en Havva, doen mee, maar de anderen zitten op een afstandje net te doen alsof ze niet naar de jongens kijken.

Haroun trekt zijn trukendoos open. Hakjes, panna’s, stiftjes. Ze lukken niet allemaal, maar hij weet dat hij een goed figuur slaat. Het kan niet anders of zijn borstkas en zijn sixpack maken indruk. Hij traint thuis elke dag. Leve de gewichten.

Een tijdje later liggen ze uit te blazen. Haroun ligt eerst, overdreven uitgeput, op zijn rug, maar na een tijdje komt hij steunend op zijn ellebogen half overeind. Hij kijkt naar de branding. Een koel windje strijkt langs zijn bezwete voorhoofd. Man, hij voelt zich echt goed.

Hij staat op, veegt het zand van zijn benen en loopt op zijn gemak naar het water. Bij de vloedlijn liggen aangespoelde schelpen, stukken zeewier en kwalletjes. Niet ver bij het strand vandaan vaart een vissersboot met de netten uit langzaam langs de kust. Aan de horizon varen twee containerschepen. Ze zijn zo ver weg dat je nauwelijks ziet dat ze vooruitkomen. Daarboven begint de lucht donker te worden. Komt er regen? Dat zou kunnen, al ziet deze lucht er zwaarder uit, alsof hij vlak op het water ligt. Het is de wolkenbank die hij vanaf de veerboot heeft gezien. Hij is een stuk dichterbij gekomen.

Hm.

Brede golven rollen met hun schuimende kragen naar het strand tot ze als rimpels met witte randen vlak voor zijn voeten tot stilstand komen en in het zand verdwijnen.

‘Haroun!’ Hij wordt geroepen en hij kijkt om. ‘Tweede helft, kom op!’

Hij wuift hen weg. Hier, aan de rand van het water, is zoveel lucht dat het niet op kan en hij haalt diep adem. Zou hij hier willen wonen? Hij denkt terug aan hun aankomst een paar uur geleden, toen ze van de boot kwamen. Daar had hij opeens het idee dat ze werden nagekeken. Toch kon hij, toen hij zich omdraaide, niemand ontdekken die speciale aandacht aan hen gaf. Maar de man achter de kassa van de supermarkt had hen de hele tijd scherp in de gaten gehouden terwijl ze door de winkel liepen. Hij had niets gezegd toen ze afrekenden, maar het was aan hem te zien dat hij blij was dat ze weer buiten stonden.

Houden ze hier niet van vreemdelingen? Zou kunnen. Maar als je hier maar lang genoeg blijft ben je geen vreemdeling meer. Daar denkt hij even over na, terwijl hij naar de branding kijkt.

Nah, toch maar niet.

Hij draait zich om en gaat terug naar de anderen.

Grace

‘Wat doe je nou, Grace?’ zegt Lodewijk verbijsterd. Zijn potlood hangt werkeloos een paar centimeter boven zijn schetsboek.

‘Nou, dat zie je,’ zegt ze. ‘Je hebt toch weleens eerder een naaktportret gemaakt?’

‘Jawel, maar dit mag ik zomaar niet doen, Grace. Je bent nog niet meerderjarig, volgens mij.’

Hij zegt niet dat hij het niet wil. Hij wil het heus wel, dat ziet ze. Hij wil zich alleen aan de wet houden en niet in de problemen komen.

‘Ik word over drie dagen achttien,’ zegt ze. ‘Dus eigenlijk ben ik het al, meerderjarig.’ Ze schudt haar schouders en laat haar overhemd omlaag glijden.

‘Daar trekt de wet zich niks van aan.’ Ademhalen is even lastig voor hem. ‘Als iemand het te weten komt ben ik erbij.’

‘Wie komt hier nou?’ zegt ze. ‘Niemand komt het te weten. En later, op de tentoonstelling, zeggen we gewoon dat het na mijn verjaardag is gebeurd.’

‘De tentoonstelling? Waar heb je het over?’

‘Je gaat het toch niet achter de kast hangen als het af is?’ Ze brengt haar handen naar haar rug, naar de sluiting van haar bh. ‘En het is allemaal voor de kunst, toch? Totaal onschuldig.’ De blik in zijn ogen heeft haar nog vastberadener gemaakt.

Maar hij is al over de streep. ‘Alleen je bovenlichaam,’ zegt hij. ‘Verder gaan we niet.’

Ze vindt het prima. Dat kan tenslotte altijd nog. Ze geniet van het windje dat langs haar huid strijkt. Ze geniet van de blikken van Lodewijk. Hij denkt niet alleen aan technische dingen, hij weet wat mooi is. Ze ziet het aan hem. Dit is een van de beste ideeën die ze in tijden heeft gehad. Ze kijkt naar een dood konijn dat een paar meter bij haar vandaan ligt.

‘Waarom laat je dat beest daar eigenlijk liggen?’ vraagt ze.

‘Ja, dat moet ik nog opruimen,’ zegt hij. ‘Hij lag er opeens. Hij vond mijn tuin een mooie plek om dood te gaan, denk ik. Ik kan me tenminste niet indenken dat iemand hem hier expres zou neerleggen.’

Ze kijkt met afkeer naar het dode dier waarbij de ontbinding al is begonnen.

‘Je moet hem begraven.’

‘Straks,’ zegt hij. ‘Zo erg stinkt hij toch nog niet? Ik maak eerst de schets af.’

Ze haalt niet al te diep adem door haar neus en probeert er niet op te letten. ‘Mag ik die schets straks zien, als je hem klaar hebt?’ vraagt ze.

‘Nee.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Dat is niet mijn gewoonte. Ik moet helemaal zelf beslissen wat ik ervan vind, en of ik iets wil veranderen. Misschien moet ik hem zelfs helemaal opnieuw maken.’

‘O, goed,’ zegt ze. ‘Dan kom ik nog wel een keer langs.’

De punt van zijn potlood breekt en hij pakt een nieuw. ‘En het schilderen doe ik zonder dat je erbij bent,’ zegt hij. ‘Als ik dat ga doen tenminste.’

‘Als ik dat ga doen?’ Ze kijkt hem vragend aan.

‘Ja, ik moet wel vinden dat het de moeite waard is.’

‘Dat zit wel goed,’ zegt ze zelfverzekerd. ‘Dat weet ik zeker.’

Hij kijkt zuinig. Ze verdenkt hem ervan dat hij bewust afstand houdt. In elk geval de komende dagen, tot ze achttien is. Ze kan niet wáchten tot ze achttien is.

Hij kijkt omhoog en fronst zijn wenkbrauwen. ‘Het licht verandert,’ zegt hij. ‘Daar gaat mijn duinlandschap, ik zei het nog.’

Hij heeft gelijk. Het wordt niet opeens donker, en ze weet niet goed hoe ze het moet zeggen, maar het licht wordt zwaarder zonder dat ze dat duidelijk kan zien. Ze beweegt haar schouders.

‘Draai je hoofd eens iets naar rechts,’ zegt Lodewijk.

Ze doet wat hij vraagt. Er flitst een wolk van kleine vogeltjes heen en weer in de struiken. Ze vliegen van tak naar tak. Kleine bolletjes met een lange staart.

‘Staartmezen.’ Hij ziet haar kijken. ‘Altijd in groepen.’

‘Leuk,’ zegt ze.

‘Weet je iets van vogels?’

‘Niet veel.’ Ze schudt haar hoofd.

‘Ik ben voorlopig klaar,’ zegt hij na een tijdje terwijl hij zijn potlood wegstopt. ‘En vogels kijken kun je leren. Zullen we dat eens doen? Ik heb nog wel een verrekijker extra.’

‘Als ik meerderjarig ben,’ zegt ze veelbelovend. Ze pakt haar bh en haar overhemd. ‘Dit was het?’

Terwijl ze het zegt ziet ze tussen een paar struiken verderop plotseling een beweging. Nog meer vogels, denkt ze eerst. Maar direct daarna ziet ze dat het iets anders is. Groter dan vogels, donkerder. Ze knippert een paar keer met haar ogen en dan ziet ze het niet meer. Was daar nou iets?

‘Als het klaar is geef ik wel een seintje,’ zegt Lodewijk. ‘Als ik tevreden ben gaan we het feestelijk onthullen.’

‘Officieel?’ vraagt ze. ‘In het eilandhuis?’

‘Nou, laten we het maar klein houden,’ zegt hij. ‘Daar is het eiland nog niet klaar voor, denk ik.’

Waarschijnlijk niet, nee.

‘Het was leuk,’ zegt ze als ze zich weer aangekleed heeft. ‘Misschien kun je een keer een serietje maken.’

‘Dat zien we nog wel,’ zegt hij afwerend.

‘Oké.’ Ze haalt haar schouders op. ‘Nou, doei. Vergeet dat konijn niet.’

Ze kijkt nog even naar de struiken. Er beweegt niets meer. Toch loopt ze erheen nadat ze weer over het hekje is gestapt. Het is een gevoel, daarom. Ze duwt wat takken opzij. Er is niets te zien, geen mens en geen dier. Maar in het zand, erachter en ernaast, staan de afdrukken van voetstappen.

Wessel

Als Wessel de volgende dag opstaat en uit het raam kijkt is het zicht niet meer dan een meter of vijftig. De mist die hij de vorige dag heeft zien aankomen heeft Welvum bereikt, onhoorbaar en dicht als gezandstraald glas. De bladeren van de berk voor het huis hangen bewegingloos omlaag.

Er is geen geluid te horen.