Met illustraties van

Marieke van Ditshuizen

www.uitgeverijholland.nl

Met veel dank aan Carola Vork, Zwemvereniging De Dolfijn en het Sloterparkbad (Amsterdam).

1 Taart

Anouk kan niet wachten tot de bel gaat en ze de klas uit kan rennen. Niemand bakt zulke lekkere taarten als de moeder van Noos. Na de prijsuitreiking gisteren was ze op hen af gekomen. Jullie hebben wel een stuk kampioenstaart verdiend, had ze gezegd. Vier gouden medailles op de 100 meter wisselslag, geweldig!

Krijgt de trainer ook een stukje? vroeg Ed. Misschien blijft er een stukje over, had de moeder van Noos lachend gezegd.

Noos doet open. Anouk wordt altijd vrolijk als ze de dansende krullen rond haar gezicht ziet.

Stip en Mel zijn al in de keuken.

‘Joehoe!’ roept Anouk.

‘Hoi,’ roepen ze terug.

‘Fijn dat je er bent, Anouk!’ De moeder van Noos veegt haar handen af aan haar schort. ‘Nu kan ik de kampioenstaart aansnijden.’

GOUD staat er in het midden met letters van chocola. De rand is versierd met toefjes slagroom en aardbeien. Ze krijgen alle vier een letter bij hun stuk. De U is voor haar.

Ze gaat vandaag zo langzaam mogelijk eten zodat ze er heel lang van kan genieten. De eerste hap laat ze zeker een minuut in haar mond rollen voor ze ’m doorslikt. Deze taart is weer zó lekker! Maar na de tweede hap weet ze dat het niet gaat lukken. Ze kan gewoon niet langzaam eten. Net als Noos, die heeft haar stuk zelfs al bijna op.

‘Zagen jullie hoe die meiden van GG keken?’ Anouk likt haar lippen af. ‘Groen van jaloezie…’

‘En geel van ellende,’ grinnikt Noos. ‘Goeie naam, Groen Geel…’

‘Mijn vader zegt dat topsporters alleen blij zijn met goud of brons,’ zegt Mel terwijl ze een muizenhapje in haar mond steekt.

‘Waarom niet met zilver?’ vraagt Stip verbaasd.

Wie wil er nu géén goud, denkt Anouk. Goud betekent dat je de allerbeste bent. Ze heeft al vijf gouden medailles en ze wil er nog veel meer. Ze begrijpt topsporters wel.

‘Omdat je baalt dat je geen goud hebt gewonnen, zegt mijn vader. Maar als je derde bent,’ gaat Mel verder, ‘ben je blij dat je toch een medaille hebt en geen vierde bent geworden.’ Ze kauwt nog steeds op haar muizenhapje.

Wat kan Mel toch onuitstaanbaar langzaam eten… Het is gewoon gemeen dat zij moet toekijken. Zo onopvallend mogelijk brengt Anouk haar vorkje naar Mels schoteltje. Eén klein hapje maar…

Met een ruk trekt Mel haar schoteltje naar zich toe.

Mis!

Ze lachen allebei.

‘Groen Geel wilde er per se nog een G bij,’ zegt Noos. ‘Goud! Maar ik was superblij met zilver op de vlinderslag, hoor. Ik rekende helemaal niet op een medaille.’ Ze pakt haar bordje op en begint het af te likken.

Bij hun thuis mag dat ab-so-lúút niet. Laat dat, zou pap zeggen. Je bent geen hond!

Misschien zit er nog net een minihapje op haar bordje. Ze prikt de laatste kruimels aan haar wijsvinger, veegt ze door het restje slagroom en likt haar vinger af.

2 Badmuts

‘Wil het gouden team thee?’ De moeder van Noos zet de bloemetjestheepot op tafel.

Ze knikken alle vier.

Zo had Ed hen gisteren genoemd: het gouden team. En hij had ook gezegd: Je bent een kanjer op de vrij, Snoek. Het zou zonde zijn als je voor de springkuil kiest.

Ze had hem raar aangekeken. Springkuil? Maar ineens wist ze het weer. Dat is het bad van de schoonspringers. En natuurlijk blijft ze ook op wedstrijdzwemmen.

‘Noah vertelde dat je op schoonspringen gaat,’ zegt de moeder van Noos.

‘Ja,’ zegt ze blij. Maar dan ziet ze de mondhoeken van Mel, Noos en Stip omlaag zakken. Daar gaat de feeststemming…

‘Kijk niet zo zielig,’ roept ze. ‘Er verandert niets! Ik kan toch allebei?’

Ze heeft het al honderd keer gezegd: de topklas traint op maandag, dinsdag en vrijdag, wedstrijdzwemmen is op woensdag en zaterdag. Maar het lijkt wel of ze niet willen geloven dat alles hetzelfde blijft.

Ze houdt haar beker in de lucht. ‘Op het gouden guppenteam!’

‘Op óns gouden guppenteam,’ proost Noos. ‘Wat waren we goed gisteren!’

‘Een hoeraatje voor onszelf,’ zegt Mel terwijl ze haar beker tegen die van Noos en Anouk tikt. ‘Hoera voor de gouden guppen!’

Als laatste duwt Stip haar beker ertussen. ‘Op ons gouden guppenteam én…’ Ze is even stil. Het lijkt wel of ze het niet durft te zeggen. Stip is soms zo verlegen.

En dan zegt ze met een rood gezicht: ‘Best friends for ever!’

‘Yes!’ roepen ze precies tegelijk.

‘BFF! We blijven altijd vriendinnen!’ Anouk steekt haar armen uit. Ze pakken elkaars handen vast en knijpen tot ze de slappe lach krijgen en wel los móeten laten.

Natuurlijk blijven ze vriendinnen! Dan kijkt ze op haar horloge. Is het al zo laat? Ze moet naar huis, haar spullen halen. Over een uur begint haar eerste schoonspringtraining!

Waar is haar badmuts? Ze voelt nog een keer. Hij ligt er echt niet.

‘Anouk,’ roept mam onder aan de trap. ‘Je komt te laa-aat!’

Ze móet ’m vinden!

‘Waar blijf je nou?’ Mam staat ongeduldig in de deuropening.

Ze zucht. ‘Ik kan mijn badmuts niet vinden.’

Mam zucht ook. ‘Je kijkt zeker weer met je neus, sloddervos.’

Dat zegt ze altijd als Anouk iets kwijt is. Gelukkig heeft mam supergoede zoekogen, die vindt altijd alles.

Voorzichtig trekt mam stapeltjes kleren naar voren. Geen badmuts.

Zie je wel, denkt Anouk, hij ligt er echt niet.

Mam graait tussen de bolletjes in haar sokkenla. En dan houdt ze een stukje zwart plastic omhoog.

‘Warhoofd!’ Mam gooit de badmuts naar haar toe. ‘Je legt iets voor op je hoofd toch niet bij iets voor aan je voeten…’

‘Dat heb ik niet gedaan,’ zegt ze als ze haar tas dichtritst. ‘Ik weet zeker dat ik…’

‘Ga maar gauw!’ zegt mam hoofdschuddend. ‘Anders kom je echt te laat.’

Zíj heeft haar badmuts daar niet neergelegd! Honderd procent zeker van niet. Wedden dat Karin en Martha hopen dat ze de eerste les al op haar kop krijgt? Brigit is superstreng heeft ze gehoord. Bij haar wil je echt niet te laat komen. En zonder badmuts stuurt ze je vast weer naar huis.

Ze rent de trap af en grist haar jack van de kapstok. Als ze hard fietst, haalt ze het nog net.

3 Topklas

Het bad van de schoonspringers is naast hun zwembad. Ze hebben wel eens door het grote raam gekeken. Het leek net een circus. Een jongen dook met drie salto’s in het water, een meisje deed een handstand op de hoge. Wow! Als je dat kan! Het zag er zo mooi en sierlijk uit, ze had zo mee willen doen.

Stip, Mel en Noos vonden het maar eng. Ze begrijpen niet dat zij het leuk vindt.

Eigenlijk wilde Anouk twee jaar geleden al op schoonspringen. Maar omdat haar zussen al op wedstrijdzwemmen zaten, moest zij dat van pap en mam ook maar proberen. En nu ze er eenmaal goed in is en haar beste vriendinnen het ook doen, wil ze er nooit meer af.

Maar toen Brigit vorige week vroeg of ze in de topklas wilde komen, gilde ze het bijna uit. Zíj?!? In de topklas? Natuurlijk zei ze geen nee! Brigit is dé oud-kampioen schoonspringen van Nederland!

Brigit denkt dat ze talent heeft. Hoe ze dat gezien heeft, weet ze niet. Het enige dat ze kan, is ver duiken en hard zwemmen... Maar ze wil alles leren. Ze wil de beste worden, net als met wedstrijdzwemmen.

Brigit staat aan de rand van de springkuil en wijst op haar horloge.

Hoezo? Ze is toch op tijd? Het is één minuut voor zes.