Fashion Academy

Punk meets preppy

Designers

Simone Arts woont in de bossen van Soest. Ze schrijft boeken voor kinderen én volwassenen, geeft trainingen en is Schoolschrijver. Ze wordt extreem blij van zonnig weer en hoge hakken in opvallende kleuren. Heb je een vraag aan Simone of een vraag over een van haar boeken? Kijk op haar site voor meer informatie of stuur haar een mailtje.

WWW.SIMONEARTS.NL

Tante Beun woont in het gezellige Breda. Ze heeft mode & kleding gedaan en de kunstacademie, nu werkt ze als illustrator en styliste. Het liefst tekent ze met een kroontjespen en zwarte inkt. Drinkt graag groene thee en houdt van roze gebakjes!

WWW.TANTEBEUN.NL

Fashion Academy

Punk meets preppy

Simone Arts

met illustraties van
Tante Beun

Uitgeverij Holland - Haarlem

Punk meets preppy

DE FASHION ACADEMY

De Fashion Academy is een gloednieuwe en wel heel bijzondere school. Alles draait er om mode. (En om de geheime opdracht. Sssssst, mondje dicht!)

De leerlingen van de FA hebben allemaal een eigen kamertje en ze eten en slapen op school. Eén weekend per maand gaan ze naar huis.

Wie is wie op de Fashion Academy?

Donna Sofia

‘Mode is een must.’ Dat is het motto van de directrice van de Fashion Academy. Ze is klein en tenger, maar dwingt onmetelijk veel ontzag af met haar roofvogelogen. Ze heeft mode met de paplepel ingegoten gekregen, maar van wie?

Meneer Pannenkoek

Een onmisbaar figuur, zoals conciërges dat altijd zijn! Hij repareert, verbouwt en sjouwt de hele dag. En hij brengt de post rond.

Meester Musch

Hij geeft de slaapverwekkende vakken taal en rekenen en doet als het even kan een dutje in de klas.

Juffrouw Tuitel

Goede basistechnieken, dat is wat ze de leerlingen mee wil geven. Stofjes, naald en draad… als je niet van gepriegel houdt, moet je niet bij haar wezen!

Ries

Sporten is gezond en dus belangrijk! Daarom heeft Donna Sofia Ries aangenomen. Modieus is hij niet bepaald in zijn glimmende trainingspakken.

Meneer De Groot

Denken is fijn, maar doen is beter! Althans, als je meneer De Groot mag geloven. Ideeën uitwerken en plannen vormgeven in 3D, dat is helemaal zijn ding.

Juffrouw Kortenhoef

Zij verzorgt het vak modetekenen. Daarbij is ze ook nog eens creatief, flexibel, doortastend en kordaat. De liefste juf van de wereld, kun je wel stellen.

Meneer Van Baalen

Hij ziet eruit zoals een minister-president eruitziet: om door een ringetje te halen. Geschiedenis is zijn vak. Maar geen saaie geschiedenis van moeilijke teksten, bomvol fossiele jaartallen, nee joh! Alles wat hij je wil leren, laat hij je ook zien...

De Klos

Wie of wat De Klos is? Dat is geheim!

1

Met haar neus tegen de ruit gedrukt zat Tasia in de bus. Buiten was alles grijs en grauw door mist en miezerregen.

Was het nog maar zomer, dacht ze. Dan was ik nu nog op Ibiza en ging ik vanavond naar een kampvuur op het strand. Ik zou mijn roze beachdress aantrekken en mijn hoofdbandje met veertjes omdoen en Mano zou ook komen. Ze trok de nudekleurige cardigan, horend bij het nieuwe schooluniform, wat strakker om zich heen en dagdroomde verder.

Er was geen knappere jongen op de wereld dan Mano met zijn dikke zwarte haar, sneeuwwitte tanden en gebruinde huid. Ze wilde met hem trouwen, maar dat wist natuurlijk niemand en Mano zelf wist het al helemaal niet. Maar Tasia wist het zeker. Ze zouden trouwen op het strand en hij zou haar helpen met haar Boetiek Uniek, een seizoenswinkel waar ze unieke kledingstukken, accessoires, meubels én delicatessen zou gaan in- en verkopen. Misschien kon hij alle inkoop doen? Hoewel, nee, dat wilde ze juist zelf doen. Klusjes, die kon hij natuurlijk doen! Lekkende wc’s en kapotte verlichting repareren en de bougainville snoeien die tegen de gevel groeide. Dat soort dingen. En natuurlijk – Een ferme tik op de microfoon vooraan in de bus haalde haar binnen één tel terug van haar toekomstdromen op Ibiza naar de excursiebus van de Fashion Academy. De enige modeschool voor kinderen ter wereld, zeer creatief, maar ook prestatiegericht en ver-schrik-ke-lijk saai, als je er eenmaal was gewend, dacht Tasia somber, terwijl ze Donny aan zijn stropdas trok.

Hij zat naast haar met zijn oortjes in een of andere game te spelen op zijn iPad. Verstoord keek hij haar aan. ‘Is er wat?’

‘Volgens mij gaat Donna Sofia eindelijk zeggen waar we naartoe gaan.’

Vanochtend bij het ontbijt had meneer Pannenkoek, de concierge, meegedeeld dat ze met een bus naar een geheime locatie zouden gaan.

‘Een geheime locatie? Ik vind een geheime opdracht al zoiets moeilijks,’ mopperde Falk, ‘en nu ook nog een geheime locatie!’

Meneer Pannenkoek had gelachen. ‘Dit geheim duurt gelukkig minder lang dan de opdracht, Falk. Donna Sofia zal je er straks meer over vertellen.’

‘Goedemorgen fashiondesigners.’ De strenge stem van de directrice schalde door de bus.

Meteen stak Falk zijn hand op. ‘Mag ik alstublieft iets vragen?’

Donna Sofia keek hem zwijgend aan. Dat betekende ‘ja’.

‘Eigenlijk heb ik twee vragen,’ zei Falk haastig. ‘Ten eerste: waar gaan we heen? En ten tweede: geeft u ook dit seizoen weer iemand een geheime opdracht?’

‘Het antwoord op vraag 1 krijg je zo meteen. Het antwoord op vraag 2 zul je moeten afwachten,’ was het antwoord van de directrice en ze vervolgde haar praatje: ‘Welkom bij het derde seizoen van de Fashion Academy.’

Ik heb er totaal geen zin in, dacht Tasia. School is saai en het is koud en nat in Nederland. Nog een geluk dat Donna Sofia ook een sjaal heeft laten ontwerpen voor het schooluniform van dit seizoen.

Ze haalde hem uit haar tas en sloeg hem om haar hals. Hij was gemaakt van dunne, diervriendelijke wol en zo zacht als... als het haar van Mano, dacht Tasia.

‘Mode is een must, ook dit najaar. En we weten allemaal,’ de ogen van de directrice schoten van het ene kind naar het andere in de volle bus, ‘dat zuinig zijn ook een must is. Zuinig zijn op je geld, zuinig zijn op je spullen, het milieu, de mensen om je heen, op de wereld.’ Ze pauzeerde even. ‘Dus ook op kleding.’

Zuinig zijn, dacht Tasia, ook al zo saai! Zuinige mensen zijn vast van het kijken-kijken-niet-kopen en dat kan ik later niet gebruiken in mijn winkel. Geld moet rollen!

Tasia wilde later rijk worden. Heel lang had ze gehoopt model te kunnen worden, maar dat zat er niet in, want ze groeide nauwelijks. Ze was nu al meer dan een jaar 1 meter en 51 centimeter: 23 centimeter te klein voor haar droomberoep en zeventien centimeter kleiner dan Mano.

‘Dit derde seizoen gaan we dan ook recyclen.’

‘Gaan we kleding maken van weggegooide troep?’

Tasia draaide zich om naar achteren. Daar trok Jewel, die zojuist de opmerking had gemaakt, een vies gezicht. Veelbetekenend keek Tasia haar vriendin aan. Kleding maken van oude vodden, mooi dat zij daar ook niet aan begon!

‘Of van plastic zakken?’ wilde Ravi weten, die voor hen zat. ‘Topsporters die moeten afvallen, trainen ook wel eens in plastic kleding. Zweetpakken noemen ze dat.’

Donny petste tegen de achterkant van zijn hoofd. Nooit de directrice onderbreken!

Ravi sloeg zijn hand voor zijn mond. ‘Sorry.’

Donna Sofia kuchte. ‘We gaan geen kleding maken van weggegooide troep. Ik moet er niet aan denken. We gaan ook geen kleding maken van plastic zakken, al vind ik het een creatief idee. We gaan bestaande kleding een nieuwe look geven.’

‘Bestaande kleding? Bedoelt u tweedehands?’

Wie zei dat? Tasia keek om zich heen in de volle bus. Hé, een nieuw kind! Nee wacht eens, twéé nieuwe kinderen! Helemaal vooraan zaten ze, een meisje en een jongen zo te zien.

Donna Sofia zuchtte ongeduldig. Als een orkaanwind klonk het door de microfoon. ‘Dat klopt, Valerie. Meer informatie volgt.’ Ze zette de microfoon uit en legde hem weg.

‘Jij bent bijna net zo bruin als ik,’ zei Donny, terwijl hij zijn arm met opgestroopte mouw naast Tasia’s hand hield.

‘Op Ibiza schijnt de zon bijna het hele jaar,’ antwoordde Tasia en ze pakte haar mobiel om Mano een berichtje te sturen.

No puedo estar sin ti!

Daarna logde ze in op Pinterest en pinde drie interieurideeën voor Boetiek Uniek.

2

‘We zijn hier bij...’

‘Het World Fashion Centre, volgens mij!’ riep Donny. Hij herkende het gebouw van foto’s op internet.

‘Volgens mij? Kun je niet lezen of zo?’

Yo, wat was Tasia kattig vandaag. Donny nam zich voor haar de rest van de dag zoveel mogelijk te ontwijken; hij had geen zin in gesnauw en gevit. En hij zou haar zeker weten niet aan haar neus gaan hangen dat hij letters altijd en overal vermeed, ook al waren het neongevallen van een meter of drie groot, vormden ze het woord ‘World Fashion Centre’ en hingen ze tegen de gevel van het gebouw waar ze nu recht opaf reden.

Ongelofelijk dat hij hier nu echt was! Hij nam zich voor binnen extra goed op te letten; misschien kon hij het gebouw dan vanavond namaken in zijn gamewereld.

‘Deze week vindt hier de fashionbeurs plaats voor volgend najaar,’ ging Donna Sofia verder, terwijl de bus de parkeerplaats voor een groot gebouw opreed. ‘DS is er uiteraard ook.’

Donny vloog bijna uit zijn stoel. DS? Dat was het modelabel van Donna Sofia! De hele wereld kende dit merk, maar alleen the lucky few konden het betalen. DS was haute couture, was très chic, top of the bill!

Hij streek voor de vorm zijn spencer glad en checkte zijn haar in het scherm van zijn iPad.

Ik ben helemaal the dude, constateerde hij grinnikend. Klaar voor een inkoopbeurs!

‘We gaan de samples bekijken en beoordelen. Ik verwacht een opbouwend kritische en deskundige houding.’ Donna Sofia pauzeerde even.

Cool, dacht Donny. Zin in!

Maar Abu, de nieuwe jongen, stak zijn hand op. ‘Moeten we hier een presentatie over houden of een werkstuk van maken? En wat heeft ons bezoek aan deze beurs precies te maken met de tweedehands kleding die wij gaan recyclen?’

‘Goede vragen. Op de eerste is het antwoord: graag. Op de tweede: De samples zullen, indien wij dat nodig achten, de komende week worden aangepast. Daarna worden ze naar de Fashion Academy gestuurd...’

‘En gaan wij er volgens de thema’s van dit seizoen mee aan de slag. Ik snap het al,’ knikte Abu.

‘Wat zijn de thema’s als ik vragen mag?’ vroeg Falk.

‘Dat hoor je morgen.’ Donna Sofia stapte keurig tree voor tree de bus uit en de rest hupte achter haar aan, als eekhoorns die achter elkaar van tak naar tak springen.

Binnen in het gebouw keek Donny zijn ogen uit. Modelabels van over de hele wereld waren vertegenwoordigd. Allemaal hadden ze een deel van een verdieping ingericht als winkel. Overal liepen mensen, sommige herkende hij uit modemagazines of van tv en overal hingen grote schermen en stonden kledingrekken, kledingrekken en nog eens kledingrekken. Alles was opgesteld in keurige rijen en blokken. Kwam dat even mooi uit! In de game die hij sinds de zomervakantie uren per dag speelde en waar hij zijn eigen wereld aan het bouwen was, bestond ook alles uit blokken.

Jewel was meteen gaan filmen voor haar vlog, Pleun fotografeerde voor haar blog, Tasia was ook druk met haar mobiel en moest je Falk zien! Die papte aan met een model van minstens twee meter lang en vroeg of hij de stof van haar bruidsjurk eens mocht voelen.

‘En hoe is de pasvorm?’ riep Donny met een grijns.

Ravi en Abu lachten.

Glazig keek Falk hen aan.

‘Alsof die kleuter dat soort grappen snapt,’ zei Tasia spottend.

Donny opende zijn mond om Falk te verdedigen en Tasia te zeggen dat zij zich nogal kleuterachtig gedroeg, maar deed hem ook meteen weer dicht. Het had geen zin! Ze zou zijn commentaar niet pikken, hem alleen maar afsnauwen. Donny had zussen die ook wel eens zo’n bui hadden; heel irritant, maar wel handig om die ervaring te hebben in de omgang met andere meisjes.

Donna Sofia stopte midden in de hal, bij de allergrootste stand, zo groot als een plein, die helemaal zwart-wit was ingericht.

Het enorme logo hing er als een kroonluchter boven, helemaal gemaakt van led-licht.

Wow, dacht Donny, daar sta ik dan. In de wereld van DS. En wat een vloer ligt hier! Zouden ze die grote, glanzende zwarte plavuizen speciaal hebben gekocht voor deze beurs? Hier zou je geweldig op kunnen dansen. Als je van dansen hield tenminste, dacht hij erachteraan. Hij nam zich voor in zijn wereld ook zo’n vloer te gaan leggen.

‘Bent u verkoper?’ vroeg hij aan een man met een broche op zijn colbert in de vorm van het logo van DS.

‘Agent, jongeman,’ antwoordde de man.

Donny slikte een flauwe grap in. ‘Cool pak hangt hier,’ zei hij in plaats daarvan. Hij wees naar een pak dat een beetje verstopt tussen allerlei andere aan een kledingrek hing en voelde eraan.

‘Mooi materiaal.’

‘En fairtrade,’ zei de agent.

‘Aha.’ Donny knikte. ‘De makers krijgen goed betaald voor hun werk. Dat vindt Donna Sofia erg belangrijk.’ Voorzichtig pakte hij het pak uit het rek. ‘Maar deze plek verdient het niet.’

Opeens stond Donna Sofia naast hem. Donny schrok, hij had haar niet aan horen komen.

‘Welke plek dan wel?’ De directrice was klein van stuk, maar o wee als ze streng begon te praten. Breed en streng als een generaal stond ze tegenover Donny die nu het liefst in een holletje was weggekropen. In plaats daarvan leken alle lampen ineens feller te branden en op hem gericht te zijn, net als de gezichten van alle bezoekers én natuurlijk dat van Donna Sofia.

Aarzelend wees hij naar de voorkant van het rek.

‘Waarom daar?’ Donna Sofia gebaarde dat de agent het pak moest hangen op de plek die Donny had voorgesteld.