Gangsterschool
Piramide van Verderf

Vertaald uit het Engels
door Leny van Grootel

www.uitgeverijholland.nl

Illustration Hoofdstuk 1

‘We gaan eraan! Allemaal!’

Die uitroep eindigde in een hoge angstkreet.

Edgar Borgia, leraar Fabuleren op het Rabauw, worstelde met het stuur van het schoolbusje. Dat zigzagde over een smalle landweg, onvoorspelbaar als een vampier in een slagerswinkel, en dreef een kudde schapen die het pad kruiste uiteen. Borgia zweette nog meer dan normaal. Dat maakte het duidelijk lastig om grip te houden op het stuur.

‘Hier, gebruik dit maar als zakdoek!’ snauwde Jeannette Verbruggen, lerares Onbeleefd- en Opstandigheid én Borgia’s slechtgehumeurde vriendin. Ze trok een stuk kant van de mouw van haar deftige jas en stak het Borgia toe. ‘Droog die zweettengels van je, idioot. Zodat je controle krijgt over dat stuur.’

Juffrouw Verbruggen was nooit aardig tegen iemand. Zelfs niet als je haar hand in hand met Borgia door de bossen zag struinen. En zelfs niet nu ze op het punt stonden allemaal te verongelukken.

‘Ik kan het stuur niet loslaten om het aan te pakken,’ jammerde Borgia. ‘Dan overleven we het zéker niet! Deze bus is… betoverd!’

Bij die woorden sprong het busje de hobbelige berm in. Borgia gaf een ruk aan het stuur en bracht het voertuig terug op de weg.

Achter hem krabbelde Milly de Leen weer op van de vloer en draaide zich naar haar beste vriend, Charlie Patrijs. ‘Kun jij er iets aan doen?’ vroeg ze naar adem snakkend. ‘Ik geloof niet in tovenarij. Zelfs niet van een minibus.’ Charlie was een genie op het gebied van elektronica en voertuigen.

Zijn kennis had hen al een paar keer uit de problemen gered, sinds ze elkaar een paar maanden terug hadden ontmoet op het Rabauw, de School voor Toekomstige Tirannen. Als íemand dit probleem kon oplossen, dan was het Charlie. Die veegde een overhangende pluk haar voor zijn ogen weg en fronste zijn wenkbrauwen.

‘Er is iets dat de bus bestuurt. Iets van buitenaf. Als ik voorin ga zitten, kan ik misschien…’

Hij stond op en klauterde met zijn lange lijf over de stoel voor hem. Op hetzelfde moment maakte de bus een zwieper naar rechts en werd hij weer teruggesmeten.

Gekerm achter haar deed Milly omkijken. De aanvoerders van de drie Rabauw Bendes, Git Mansveld, Izebel Jacobs en Sven van Dolck zagen groen in verschillende tinten. Git Mansveld zag het groenst van allemaal. Het was het soort groen dat Milly deed denken aan malse weiden vol met konijnen in stripboeken voor Betrouwbare lezers. Hij hield zijn hand voor zijn mond en kokhalsde als een kat met een haarbal in zijn keel.

‘Doe je raam open. Kots het daar maar uit!’ gilde Izebel Jacobs en streek snel haar rossige haar weg uit zijn spuuglijn. Aan haar andere zijde sloot Sven van Dolck zijn ogen. Alsof het zou helpen dat hij net deed of hij sliep.

Git deed het raam open en stak zijn hoofd naar buiten. Een microseconde later had hij zijn ontbijt uitgebraakt, klaar voor inspectie. Niet dat iemand er behóefte aan had het te inspecteren. Maar een windvlaag joeg de ondefi-nieerbare brokken terug door het raam vlak langs Izebel om vervolgens uiteen te spatten op Svens zwart-witte uniformjas. Hij opende één oog en trok diepe rimpels in zijn neus.

‘Ondanks het gevaar waarin we verkeren, moet ik zeggen dat een beetje frisse lucht wel een verademing is. Het stinkt hier de hele tijd al zo verschrikkelijk.’ Dat was Willem Pedel, een veelbelovend misdadig genie. Hij had een passie voor Heer Thomas Rabauw, de oprichter van de school. Hij zat helemaal achterin. Naast hem zat Tessa Print, whizzkid op het gebied van natuurkunde en door iedereen Tes Atoom genoemd. Ze boog zich naar het open raam en hapte naar lucht. Haar ogen traanden van de stank.

Voor hen doemde een steile heuvel op. Boven op de top stond een spookachtig gebouw. De minibus leek nog meer vaart te maken.

‘We knallen recht tegen die heuvel!’ riep Borgia uit.

‘Nee, dat doen we niet.’ Milly verbaasde zichzelf over de kalmte waarmee ze het zei. ‘We komen niet zo ver. Er ligt een slotgracht om die heuvel. En daar gaan we nu opaf.’

Borgia schreeuwde weer, lang en schel.

Hij haalde zijn handen van het stuur en sloeg ze voor zijn ogen. Daardoor zou de bus weer van de weg kunnen raken. Maar dat gebeurde niet. Hij bleef keurig op zijn noodlottige koers. Het was net of de bus een eigen brein had ontwikkeld en had besloten zich in de slotgracht – die steeds dichterbij kwam – te storten.

Charlie was weer op de been. Hij probeerde nog eens over de stoel voor hem te klimmen. Het was misschien nog twintig meter naar de gracht. Die zat vol stekelig riet en zwart troebel water.

‘Te laat,’ zei Milly met droge mond. ‘We zijn er geweest.’

Illustration Hoofdstuk 2

Charlie viel terug in zijn stoel, boog zijn hoofd en zette zich schrap in afwachting van de plons, rondvliegende splinters glas en een stroom van ijskoud water. Milly had geprobeerd het raampje naast haar te laten zakken. Ze hadden pasgeleden een les zelfredding gehad, waarbij ze in oude auto’s in een ver afgelegen meer waren gedumpt. Die auto’s waren zó total loss dat ze niet meer gebruikt konden worden in de Praktijklessen met Vluchtauto’s.

‘Als je ooit in een dergelijke situatie komt, open dan het raam voor het water je insluit,’ luidde de instructie van meneer Vlo, de leraar Ontsnapping, terwijl hij een puntje aan zijn snor draaide. ‘Als het water het dak van de auto heeft bereikt, wordt de druk te groot. Je krijgt hem niet meer open. Je wilt niet eindigen zoals Sjors Augurk.’

Sjors Augurk was een oud-leerling, berucht om maar één ding: hij was, na een overval op een wijnhuis waar ze de wijn in een meer opsloegen, op de vlucht geslagen. Zijn navigatie werkte waarschijnlijk niet goed en stuurde hem recht het meer in. Hij hield zijn ramen dicht, vermoedelijk in de valse veronderstelling dat zijn auto wel zou blijven drijven. Wat niet gebeurde. De alcohol had hem prachtig geconserveerd. En op het Rabauw grapte men nog steeds dat Sjors als augurk had geleefd en óók als augurk was gestorven.

Tijdens de les had Milly het raampje zonder problemen opengekregen en was erdoor gekropen voor de auto klokkend naar de bodem van het meer was gezakt. Deze keer werkte het raampje niet.

Er zat niets anders op dan zich op het ergste voor te bereiden. Ze klampte zich aan haar stoel vast en zond Charlie nog vlug een angstige glimlach.

Vóór in de minibus was Edgar Borgia flauwgevallen en juffrouw Verbruggen vloekte aan één stuk terwijl ze zich over hem heen boog en met het stuur vocht.

Milly hoefde zich niet af te vragen wat de Rabauwers achter haar uitvoerden. Dat was niet nodig. Ze gilden. Eén van hen, Milly wist niet wie – werd helemaal hysterisch.

Milly greep Charlies hand en sloot haar ogen.

En wachtte.

En wachtte nog iets langer.

En nog iets meer.

Na wat wel een eeuwigheid leek, deed ze één oog open.

Charlie deed hetzelfde.

‘Nou, we zijn niet dood,’ zei hij met een beverig lachje.

Milly opende beide ogen om haar situatie te beoordelen. ‘Het is in elk geval beter dan in de gracht,’ zei ze. De bus hing over de steile rand naar het water. Bij de minste beweging van de inzittenden zwaaide hij vervaarlijk heen en weer.

‘Absoluut niet bewegen allemaal!’ riep Milly over het gekreun van de doodsbange, misselijke Rabauwers heen. ‘We kunnen het nog overleven.’

Meteen was het doodstil. Niemand bewoog. Edgar Borgia kwam weer bij. Toen hij de gevaarlijke situatie zag, begon hij te jammeren en schoof naar de deur. Juffrouw Verbruggen trok hem terug en gaf hem een klinkende klap in zijn gezicht.

‘Zit stil!’ snauwde ze hem toe.

Hij zonk terug in zijn stoel en beet op zijn onderlip.

‘Had ik maar wat dynamiet meegenomen, dan had ik de deuren eruit kunnen blazen,’ zei juffrouw Verbruggen spijtig.

Daar wist niemand iets op te zeggen.

‘Willem,’ riep Milly naar achteren, zonder zich te bewegen. ‘Controleer de achterdeuren! Zo voorzichtig mogelijk. Hopelijk zijn die niet op slot. In dat geval hebben we geen dynamiet nodig.’

‘Een uitstekende suggestie. Dat is zo mogelijk de enige kans om te overleven…’

Milly draaide haar hoofd om. Charlie ook. Willem stak zijn hand oneindig voorzichtig uit naar de hendel van de deur. Hij pakte hem vast en trok.

‘Hij kan open,’ riep hij zacht.

‘STOP!’ Dat was juffrouw Verbruggen. Ze had het tegen Git Mansveld, die meteen toen hij hoorde dat er een uitweg was, opstond en naar de achterdeur probeerde te komen. Git verstijfde en liet zich weer zakken, beledigd en beschaamd tegelijk.

‘Eerst moeten de mensen die voorin zitten naar achteren,’ legde juffrouw Verbruggen uit. ‘Anders wordt het voorin topzwaar en kukelt de bus toch nog over de rand. Edgar, stop voor een paar seconden met zweten en kom naar achterkant van de bus. Voorzichtig. En geen gemauw. Denk eraan, je bent een Rabauwer. Gedraag je ernaar, voor één keer in je leven!’

Borgia deed wat hem was opgedragen, trillend bij elke stap.

Jeannette Verbruggen volgde hem. Toen zij van haar stoel opstond, kraakte de bus en slingerde heen en weer.

Ze hielden allemaal hun adem in. De bus bewoog niet meer. Iedereen ademde weer.

Milly knikte naar Charlie. Hij was soms een beetje onhandig, niet goed thuis in zijn eigen lange lijf, maar nu hees hij zich lenig als een kat die zijn prooi besluipt, overeind. Toen hij eenmaal de achterkant van de bus had bereikt, ging Milly achter hem aan.

‘Het wordt wel wat krap hier achterin,’ merkte Charlie op, en duwde Willems ellebogen tussen zijn ribben uit.

Milly fronste haar wenkbrauwen. ‘Tes, ik denk dat we de deur zo wijd mogelijk open moeten zetten zodat we dan allemaal tegelijk naar buiten kunnen springen. Wat denk jij?’

Tes Atoom trok haar ogen tot spleetjes. ‘Ik weet het niet zeker.’ Ze wreef over haar puntige kin terwijl ze Milly’s stelling overwoog. ‘De wet van de zwaartekracht zegt…’

BENG! BENG!

Er timmerde iemand keihard op de achterdeur van de bus. De akelige grijns op zijn gezicht maakte hem nog afschrikwekkender.

‘Genoeg gehad?’ zei de man geluidloos door het glas. ‘Wacht even.’

Hij liep achteruit en Milly zag dat hij een kleine zwarte doos droeg. Hij morrelde aan de knopjes bovenop. De wielen van de minibus begonnen te draaien. Sommige Rabauwers in de bus begonnen te huilen en klampten zich vast aan de stoelen en aan elkaar.

De man buiten lachte gemeen. Hij drukte op een knop. De wielen stopten met draaien. Toen knipte hij met zijn vingers naar iets achter hem.

Vanuit een garage verderop langs de weg kwam een tank aangereden. Hij was half zwart en half rood geschilderd en leek op een voertuig in een stripboek. Simpel en gevaarlijk tegelijk. Hij dreunde op de minibus af. Er kwamen een stuk of wat jongeren uit. Ze waren gekleed in de kleuren van de tank, rood en zwart. Het was net alsof iemand een stapel kleren doormidden had geknipt en de verkeerde stukken weer aan elkaar genaaid.

Soepel bevestigden ze een touw aan de bus. Dat hadden ze duidelijk vaker gedaan. De tank reed achteruit en trok het busje langzaam weg bij de rand van de slotgracht.

Toen dat was gelukt, stelde de reddingsbrigade zich in een keurige lijn naast de man met het zwarte kistje op. Hij overhandigde de kist aan één van hen. Een van de anderen gaf hem een grijze, kronkelige stok. Het leek wel of de man die in zijn handschoen schroefde.

De tank keerde om en denderde terug naar de garage.

De man slenterde naar de bus en trok de deur open. De Rabauwers tuimelden eruit, spierwit en snakkend naar adem.

Ze vormden een kleine groep, trokken hun jas recht en deden hun inbrekersmaskers voor. Bij Git duurde dat een eeuwigheid. Hij had voor de gelegenheid een speciaal masker gekocht bij Dekmantel en Dolk, de kledingzaak voor de Beter Geklede Boef. Zijn initialen hingen in zilver aan de linten van zijn masker.

‘Het was superduur,’ schepte hij op. ‘Maar ik kan het me veroorloven… Ik zie het als een investering. Dit is een grote kans voor me en ik wil er zo goed mogelijk uitzien.’

De kwaad kijkende man wachtte, ongeduldig tikkend met zijn voet, tot Git klaar was.

‘Welkom op het Kruimeling College voor Crimineel Beroepsonderwijs,’ zei hij met een stem die rolde als de donder in een kale vallei. ‘Ik hoop dat jullie hebben genoten van dit staaltje van Kruimeliaanse superioriteit. We hadden jullie gemakkelijk kunnen doden met onze auto-controller. In plaats daarvan vonden we het beter jullie een lesje te leren. Het Rabauw mag dan dé opleiding voor Criminelen geweest zijn, maar die tijd is voorbij. Tegenwoordig staat het Kruimeling aan de top!’

Illustration Hoofdstuk 3

Er klonk protest onder de Rabauwers. Juffrouw Verbruggen snoof minachtend. ‘In je dromen, ja,’ zei ze.

De man trok zijn wenkbrauwen op. Dat wil zeggen, hij trok die plek op waar de wenkbrauwen hadden moeten zitten, als hij ze had gehad.

Nu ze buiten gevaar waren, bekeek Milly hem eens goed. Hij leek op een waterspuwer in een rood-wit clownspak. Hij was ongewoon lang en krom. Hij had een verweerd gezicht met een neus als de bek van een aasgier. Zijn ogen waren harde, zwarte speldenprikken. En hij droeg een opvallende pruik met blauw-ravenzwart haar tot op zijn schouders. Milly vroeg zich af wat daarvan de bedoeling was.

‘Zou die pruik een weddenschap zijn?’ mompelde ze.

‘Zo ja, dan is het te hopen dat hij niet te veel geld heeft ingezet,’ fluisterde Charlie terug.

Vlakbij hen was een ophaalbrug, de enige mogelijkheid om de gracht over te steken. Naast de brug stond een groot wit bord in de vorm van een schaap. Daarop stond in gouden krulletters:

Herdersopleiding
Groot Slachtkamp

(Dus niet HERDERSHONDEN,
maar SCHAAPHERDERS, sukkels)

‘Dat klinkt een stuk vriendelijker dan School voor Psychopaten,’ zei Milly peinzend.

Ze verplaatste haar aandacht naar de jongens en meisjes die achter de waterspuwer stonden te loeren. Sommigen leken zo ongeveer van dezelfde leeftijd als Charlie en Milly – twaalf – anderen leken iets ouder.

‘Zou de afdeling horror in het wassenbeeldenmuseum tot leven zijn gekomen?’ fluisterde Charlie Milly in het oor.

Milly zag wel wat hij bedoelde. Er was een magere jongen met vet achterovergekamd haar. Er waren ook twee meisjes die zo op elkaar leken dat ze wel tweelingen moesten zijn, behalve dat de een zwart haar had en de ander haar zo wit dat het bijna doorschijnend was. Er was ook een dikkerd die zo behaard was dat Milly de neiging had om hem een stok toe te gooien en ‘zoek’ te roepen.

De rest van het stel bestond uit een klein meisje met zo’n wirwar van haren dat Charlies ragebol er niks bij was. Een meisje met trouwe bruine ogen en een massa krullen. Ze leek zo uit een romantisch schilderij gestapt, zoals Milly’s vader die vervalste (wat zijn specialiteit was). Ergens leek ze hier niet helemaal thuis te horen.

Plotseling ging de hand van de man omhoog, zomaar uit eigen beweging.

De stok die aan de hand vastzat, zwiepte mee door de lucht.

Milly keek stomverbaasd.

‘Blijf buiten het bereik van die stok,’ siste juffrouw Verbruggen. ‘Ik ga jullie bloed niet opdweilen als je in zijn maaiveld terechtkomt.’

Toen juffrouw Verbruggen veilig met haar rug naar haar toestond, rolde Milly met haar ogen naar Charlie.

‘Ik weet het,’ zei hij, haar gedachten radend.

Juffrouw Verbruggen had pas een probleempje gehad met een sluwe bende van misdadige anti-Rabauwers. Milly en Charlie hadden verwacht dat ze voor straf zou worden ontslagen of zelfs gemarteld. Ze waren er pas net achter hoe ze het had klaargespeeld om bij juffrouw Geselkat in het gevlij te blijven.

Edgar Borgia, die zich steeds angstvallig op de achtergrond had gehouden, deed een stap naar voren.

‘Jullie zijn allemaal veilig nu. Ik zal jullie beschermen. Ik heb de zwarte band met Oregano!’

Alle Rabauwers zuchtten om dat overduidelijke verzinsel, zelfs Git Mansveld, die niet de allerslimste was. Misschien was Borgia niet echt zo onnozel als hij leek. Je kon nooit weten… dacht Milly.

‘Is het wel echt oregano?’ vroeg Willem Pedel fijntjes. ‘Volgens mij is dat een geurig kruid, dat gebruikt wordt in allerlei recepten, vooral in Italië en het Iberisch Schiereiland.’

‘Stom van me,’ stamelde Borgia. ‘Ik ben in de war door het kookboek dat ik net heb geleend bij de bibliotheek: Vergiftigen voor je plezier. Ik heb het vannacht liggen lezen. Het is origami natuurlijk!’

Willem trok een rimpel in zijn voorhoofd. ‘Volgens mij staat er geen boek over vergiftigen in onze bieb. Dat is meer iets voor het Kruimeling. En origami is het vouwen van papier in kleine figuurtjes zoals kikkers en salamanders. Wat wilt u – ermee zwaaien naar de vijand en dan maar hopen dat die het ervan in zijn broek doet?’

Borgia leek een ogenblik in de war. ‘Ah. Ik was van plan origami te gebruiken voor het maken van een zwaard dat door alle metaal…’

‘Edgar, houd op!’ gebood juffrouw Verbruggen. ‘Niemand gelooft je. Zelfs ik niet!’

Borgia trok een pruillip.

‘Mevrouw Verbruggen, Borgia,’ bulderde de waterspuwer. Hij stak zijn lege, rechterhand uit. Juffrouw Verbruggen bekeek de hand alsof iemand haar een gebruikte wc-rol aanbood. Ze sloeg hem weg.

Zijn ogen flikkerden over de rest van de Rabauwers.

‘Ik ben doctorandus Belzebub. Schoolhoofd van het Kruimeling.’

De Rabauwers waren van tevoren gewaarschuwd dat ze niet moesten lachen om die duivelse naam. Maar na het busincident had Milly sowieso geen zin meer om te lachen.

Zonder een spoortje vriendelijkheid in zijn ogen, zei Belzebub: ‘Welkom op Crimicon.’

Illustration Hoofdstuk 4

Crimicon was de jaarlijkse bijeenkomst voor veelbelovende jonge misdadigers. Elk jaar werd er een school aangewezen die het moest organiseren. Het was voor alle jonge boeven een grote eer om hiervoor uitgenodigd te worden. De Rabauwers deden graag onderling wedstrijden om te worden geselecteerd. Maar toen bekend werd gemaakt dat het Kruimeling dit jaar de gasten zou ontvangen, had iedereen ineens een stuk minder zin. Toen het evenement dichterbij kwam, meldden zich zoveel Rabauwers ziek bij mevrouw Christie, de huishoudster, dat ze het Schoolhoofd adviseerde de school tot nationaal rampgebied te verklaren of helemaal te isoleren van de buitenwereld. ‘Het lijkt wel of ze aan álle ziektes lijden, van melaatsheid tot de builenpest,’ zei ze bezorgd, trekkend aan de knopen van haar ochtendjas.

Griselda Geselkat snoof. ‘Geef eerst al die zogenaamd zieken maar eens wat levertraan. Een dubbele portie.’

Nadat de eersten kokhalzend naar de wc waren gerend, was plotseling een bijzonder groot aantal leerlingen spontaan genezen. Het leek wel een wonder!

De reden dat niemand mee naar het Crimicon wilde, was wel duidelijk: de Kruimelingen en de Rabauwers waren dodelijke vijanden. De Kruimelingen zouden zeker weten wraak willen nemen op de vernedering die ze vier jaar geleden op het Rabauw hadden ondergaan. Toen waren drie Kruimelingen in het ziekenhuis beland met ernstige brandwonden veroorzaakt door het steeds maar kruipen over de harde vloerbedekking. En hun leraar Wraak en Vernedering had een zenuwinzinking gekregen. Het gerucht ging dat hij tegenwoordig werkzaam was in een opvangcentrum voor egels.

Juffrouw Verbruggen keek intussen woedend naar het Schoolhoofd van het Kruimeling.

‘Ik veronderstel dat deze miezerige vertoning een kinderachtig soort wraak is op óns Crimicon-gastheerschap vier jaar geleden? Laat me je dit vertellen, Belzebub: wij zijn niet onder de indruk. En bang zijn we ook niet.’

De waterspuwer sloeg zijn blik neer lang zijn benige neus. Milly had juffrouw Verbruggen eerder zo vies zien kijken. Tijdens het laatste schoolreisje naar Londen, waar ze werkten aan een theorie die het mogelijk zou maken de kroonjuwelen te stelen, was er ineens een hippie in een oranje gewaad naar haar toe komen dansen. Hij had haar een madeliefje aangeboden en gevraagd om een donatie voor de wereldvrede. Met de grootst mogelijke walging had juffrouw Verbruggen het verlepte bloemetje gepakt en het onder de hippieneus geduwd en gezegd dat ze nog liever haar eigen neusgaten met een stompe naald zou dichtnaaien.

‘Maar die daar,’ zei Belzebub, naar Edgar Borgia knikkend, ‘hij was zó bang dat het weinig had gescheeld of er was niets anders van hem overgebleven dan een plasje water in het gras. En die andere afgevaardigden van je, die kijken te stom uit hun ogen om ook maar ergens door te worden opgeschrikt. Die zullen niet veel doen om de grenzen van het boevenvak op te rekken.’ Zijn blik zwierf over het groepje tot die bleef rusten op Git Mansveld. ‘Hoewel ik moet toegeven… dat deze jonge booswicht veelbelovend lijkt. Hoe heet je?’

Met zichzelf ingenomen noemde Git zijn naam. ‘Ik houd namens het Rabauw de speech op de laatste dag. En ik heb dit masker speciaal voor deze gelegenheid gekocht.’ Hij draaide zich een beetje om zodat Belzebub de achterkant van zijn hoofd kon zien met zijn zilveren initialen aan de linten.

Elke school moest een van zijn afgevaardigden kiezen om een speech te schrijven en Git had juffrouw Geselkat op een of andere manier zo ver gekregen dat ze hem die taak had opgedragen. Milly had het kwade vermoeden dat hij haar gewoon had omgekocht. (Daar kon ze wel eens gelijk in hebben, zo bleek later).

‘Zeer gedenkwaardig.’ Belzebub wreef in zijn handen, met zijn stok ertussen. ‘Meneer Mansveld, ik had het moeten weten. Welkom.’

Milly’s ogen vernauwden zich en ze knikte veelbetekenend naar Charlie.

Juffrouw Verbruggen wierp een minachtende blik op het groepje Kruimelingen.

‘Jouw kluitje ziet er nog erger uit, als ik het zeggen mag. En ook als ik dat niet mag. Ik heb meer schurkachtig talent gezien in een Betrouwbaar kleuterklasje, etcetera etcetera.’

Ze gaapte zonder dat ze dat probeerde te verbergen en keek op haar horloge. ‘Genoeg gepraat. Kunnen we naar binnen? Het is koud. Ik denk dat het gaat sneeuwen, dat kan er nog wel bij op deze flutdag.’

Belzebub knikte. ‘U hebt gelijk. Het wordt uitzonderlijk koud voor Halloween.’

Juffrouw Verbruggen gaapte weer. ‘We zullen wel zien,’ zei ze.

Met Belzebub voorop en de twee groepen angstvallig gescheiden staken ze de ophaalbrug over. Intussen zette Borgia de zwarte minibus in een van de garages. Het leek daar, ook van een afstand, zo donker en vol met spinnenwebben dat Milly half verwachtte dat het monster van Frankenstein zélf zich er had verborgen.

Toen Borgia de bus had geparkeerd en snel naar hen terug rende, liepen ze al op het steile pad naar boven.

‘Ik had net zoiets raars!’ zei Borgia tegen zijn vriendin. ‘Herinner je je die schapen die we bijna overhoop reden? Een ervan moet ons zijn gevolgd en in de bus zijn gesprongen toen Belzebub ons eruit liet. We moeten zó doodsbang zijn geweest dat we het niet hebben opgemerkt. Hij plofte net uit die bus en ging er vandoor.’ Borgia keek om. ‘Geen idee waar hij is gebleven.’

Milly keek achterom. Charlie had kennelijk niet gehoord wat Borgia zei, maar het kón iets verontrustends betekenen. Iets zéér verontrustends, zeker in combinatie met Willem Pedels commentaar op de vreselijke geur in de bus.

Ze opende haar mond om iets tegen Charlie te zeggen, maar klapte hem weer dicht. Ze kon er beter later over beginnen, besloot ze, als ze de kans had gekregen alles goed te overdenken. En op een plek waar ze niet kon worden afgeluisterd. Charlie zou het probleem nu ogenblikkelijk proberen op te lossen en dat zou rampzalig zijn. Ze hield haar vingers gekruist en hoopte maar dat het niet waar was wat ze vreesde…

Heel voorzichtig begonnen de Kruimelingen en de Rabauwers zich met elkaar te mengen.

De vreemde tweeling had het op Izebel Jacobs voorzien. ‘Ik ben Angela,’ zei de zwartharige helft van de tweeling, ‘en dit is mijn zus Diabola. Wat heb jij mooi haar!’

Milly bekeek het drietal met een artistiek oog en ze moest toegeven dat de combinatie van de zwart-wit-rood naar elkaar toegestoken hoofden heel aardig was.

Willem Pedel leek te hebben besloten dat het kleine meisje met de wirwar van haren weleens zijn soulmate zou kunnen worden. ‘Ik ben Willem. Hoe heet jij? Petrina Bullok? Wat een prachtige naam. Mijn ouders waren ook Kruimelingen, weet je.’

Milly keerde zich van hem af. Om erachter te komen dat aan haar andere kant het knappe meisje met de krullen in serieus gesprek was met Git Mansveld. ‘Je bent gewaarschuwd, hè? Je weet nu dat je net moet doen alsof je de demonische hand van Belzebub niet opmerkt.’ Ze stak haar arm door de zijne. ‘Doe maar net alsof het allemaal heel gewoon is.’

Git scheen zijn spraakvermogen te hebben verloren. Hij kon alleen maar stom grijnzen.

‘Ik had al over je gehoord,’ ging het meisje verder. ‘Je bent beroemd. Aangenaam kennis met je te maken. Mijn naam is Trickery. Trickery Hak. ‘Ik hoop dat we veel samen kunnen zijn.’

Git kreeg een kop als vuur. ‘Dat klinkt super,’ mompelde hij.

Milly zuchtte, bleef wat achter de groep hangen en trok Charlie met zich mee.

‘Denk jij dat een verliefde Git iets minder vreselijk is dan de normale Git?’ vroeg ze.

‘Ik betwijfel het,’ zei Charlie.

Milly luisterde hoe Tes Atoom de weerwolfjongen ondervroeg over zijn overvloedige haargroei, toen ze zag dat de magere jongen met het vette haar op hen afkwam. Hij bewoog zich zo glad en geruisloos als een schaatser op een bevroren meer.

‘Hallo, ik ben Goof de Grauw,’ lachte hij met al zijn tanden bloot. Milly was verbaasd dat er niet ook nog een paar vampierstanden tevoorschijn kwamen. De jongen bleef staan, met opgetrokken wenkbrauwen.

‘Oh! Ik ben Milly,’ zei ze, toen ze zich realiseerde dat hij op antwoord wachtte. ‘En Charlie.’ Charlie stak een hand op ter begroeting.