VLADIWOSTOK!

Van P.F. Thomése verschenen eerder:

Zuidland (verhalen, 1990) – AKO Literatuurpr ijs 19 91

Heldenjaren (roman, 1994)

Haagse liefde & De vieze engel (novellen, 1996)

Het zesde bedrijf (roman, 1999)

Schaduwkind (2003)

Greatest Hits (verhalen, 2004)

Izak (2005)

P.F. THOMÉSE

VLADIWOSTOK!

2007
Uitgeverij Contact
Amsterdam/Antwerpen

Eerste druk (gebonden)

Tweede druk (paperback)

© 2007 P.F. Thomése

Foto auteur Ronald Hoeben

Omslagontwerp Suzan Beijer

Typografie Suzan Beijer

Foto omslag Photocalgary

ISBN 9789025424299 (gebonden)

ISBN 9789025429485 (paperback)

D/2007/0108/930

NUR 301

www.vladiwostok.nl

www.thomese.nl

www.uitgeverijcontact.nl

Formaliteit

Geen van de betrokkenen aan wie deze tekst is voorgelegd, voor zover mogelijk natuurlijk, had bezwaar tegen de gekozen voorstelling van zaken. Alleen Fons Nieuwenhuijs zag gaarne aangetekend dat hij (of wie hij ook is) zich niet herkent in de hier beschreven geschiedenis en derhalve vooraf verklaard wenst te zien dat hij niet degene is die hier onder deze naam wordt gepresenteerd.

Fons, lul, bij deze!

De auteur

‘Waarheen?’

(Een taxichauffeur)

‘Vladiwostok!’

(Ramses Shaffy)

1

Te laat natuurlijk en daarom alvast routineus de geijkte ver-ontschuldigingen opdiepend uit zijn geheugen, liet Nieuwenhuijs zich door de draaideur van het bekende grand hotel naar binnen zwiepen. Even die werveling, die verwarring: waar ben ik? En natuurlijk weer dat gevoel iets kwijt te zijn, iets wat hij zeker niet had mogen vergeten: een tas die hij expres had klaargezet, portemonnee, papiertje waarop alles genoteerd stond tralala. Ze kon hem vast al zien, ergens vanuit die opge-smukte zaal vol gedekte tafeltjes. Terwijl hij nog naar zijn vorm, naar zijn houding moest zoeken.

Het was weer eens zover. Zijn leven lang werd hij ter verantwoording geroepen door mensen die hun zaken wél goed voor elkaar hadden. Het was een spel dat klaarblijkelijk steeds opnieuw gespeeld diende te worden. Hij zuchtte, en moest toen hoesten. Let’s go.

Ongeconcentreerd, met gebaren die zichzelf allang niet meer geloofden, frommelde hij in de zakken van zijn regen-jas, zijn jasje, zijn broek, beklopte zich van boven en van opzij. Sigaretten? Aansteker? Maar deze gebaren hoorden al bij de rol die hij ging spelen. De Schuldbewuste: zijn verplichte nummer bij vrouwen. De Schuldbewuste Biedt Zijn Lege Handen Aan, heette het voluit. Handen die op de tast de juiste leugens vonden, lekkere klootzak, zoals een ander de lichtknop in het donker.

Inmiddels had hij, de zaal checkend op bekende gezichten, gelukkig, geen getuigen, haar ergens achterin ontdekt. Een plotselinge duizeling, alsof er bliksemsnel iets werd uitgewist. Daar zat ze dan, met dat samengeperste en ingeblikte ongeduld van mensen, vrouwen meestal, die heilig geloven in hun eigen gelijk. En het smerigste, zou ze hem waarschijnlijk weer inwrijven, het schofterigste is dubbele punt: dat je een kind hiervan de dupe laat worden. Een kind, Fons. Uitroepteken.

Het zonlicht viel in strakke banen door de hoge ramen binnen en vormde keurige vlakken op de parketvloer, het tafel-blad; pas waar het haar bereikte, brak het in duizend splinters.

Achter zijn rug ging een witte ober voorbij met de taarten-trolley.

Mechanisch liep hij op haar toe en boog zich allerhartelijkst over haar heen. Hij verdwaalde hierbij vakkundig in een bepaald soort onhandigheid, zodat hij haar niet echt hoefde te omhelzen, en pakte toen een stoel. Zonder eerst zijn jas uit te trekken plofte hij zuchtend en steunend tussen de smalle leuninkjes neer.

Ze observeerde hem als was hij een kruipend insect, ze bestudeerde zijn bewegingen in de wetenschap dat het altijd nog doodgeslagen kon worden. Bestond het, dacht ze nu ongetwijfeld, dat deze sukkel dezelfde persoon was als het monster dat thuis haar gedachten vergiftigde? Yes darling , that’s me. Ze zat meer naast dan achter het tafeltje, losjes leunend op haar elleboog. Haar benen gekruist, waarbij het rokje krap kwam te zitten om de net iets te vette en te korte dijen. In haar schoot lag, onopvallend als een hand, zo’n plastic pakket van de fotoshop.

Als hij eerlijk was, vond hij haar best wel een lekker wijf. Nog steeds. Of opnieuw. Of hoe dan ook. Hij voelde hoe zijn eigen jaspanden wat raar onder zijn kont geschoven waren zodat het nu trok bij de schouders en de oksels. O Solana, m’n hete banana. Hij overwoog te gaan verzitten, vergat het echter. Je kon niet zeggen dat ze knap was, maar daarom juist. Hoefde je niet zo je best te doen. Ik heet Selena hoor, dat weet je heus wel. Maar er was nu helaas geen tijd voor eerlijkheid , niet voor zúlke eerlijkheid althans. Was het al tijd voor bier?

Hij legde zijn hoofd achterover en sloot zijn ogen: als een artiest die zich in opperste concentratie voorbereidt op een moeilijk optreden. Nu dacht hij aan niets, niet eens meer aan vluchtige seks.

Het gesprek dat volgde, kon hij dromen. Toch moest hij goed opletten waar hij zijn punten plaatste. Bij dergelijke, zogezegd pijnlijke en persoonlijke gesprekken ging het om het ritme. Op de juiste momenten stilvallen, vertragingen in-bouwen. En niet steeds tak-tak-tak willen scoren.

Ongetwijfeld was het allemaal waar wat zij ging zeggen (heel sneu en zielig en zo, zou hij beamen), maar helaas voor haar had hij het laatste woord. Dat ging ook vanmiddag weer de trieste werkelijkheid zijn.

Zijn hand wenkte buiten hem om een ober.

Hij bekommerde zich om het gezicht dat hij moest trekken wanneer ze over het jongetje begon. Alwin had ze hem genoemd – hoe verzon je het. Op een of andere manier deed hij het nooit goed. Daarom keek hij het liefst maar zo gewoon mogelijk. ‘Wat kijk je raar,’ zei ze dan. ‘Het gaat over je eigen kind hoor!’

Toch waren kinderen in principe heilig voor hem. Ook nu medisch vaststond dat zijn huwelijk met Pam kinderloos zou blijven. Juist nu. Hij kon het Pam echt niet aandoen om bij een willekeurige andere vrouw doodleuk een of ander zoontje groot te brengen; dat betekende verraad aan alles wat hij met Pam had doorgemaakt. De fertiliteitsonderzoeken, het wachten, het stille hopen, het speuren naar een teken van leven op de eindeloze echografieën, die desolate maanland-schappen waar niets wilde groeien, de lege ziekenhuisgangen, steeds die lange, lege gangen. Een kind bij een ander, bij deze Solana, dat was gewoon too much.

Hij had trouwens al een gezin, als je het goed bekeek, waar Pam niks van wist. Van heel vroeger nog. Zo kon je Ruth wel noemen, zijn old sport Ruth van Gugchel. Hij had zijn voor-historische kneuzenbestaan nooit durven opbiechten – uit schaamte? – en nu was het te laat om er nog over te beginnen. Maar het was duidelijk: deze nieuwe leg kon hij zich gewoon niet veroorloven. Als je voor iemand zorgde, moest je het goed doen. Anders kon je het beter laten.

In wezen, hield Nieuwenhuijs zich voor, had hij niets met Solana en dat zoontje van haar te maken. Doe eens een stapje opzij, adviseerde hij zijn mensen in het bestuurlijke circuit, ga eens náást je zelf staan. Dit hele gesprek was facultatief wat hem betreft. Het was pure goeiigheid van zijn kant. Uiteindelijk kon je het allemaal reduceren tot een kwestie van geld. Een rekensom waarvoor de juiste uitkomst moest worden gevonden. De juiste balans, zowel boven als onder de streep. Een bepaald geldbedrag verschafte vaak die exactheid waar gevoelens zo naar konden snakken. Daarom wilde hij best iets betalen. Aan hem lag het niet. Geschrokken controleerde hij of hij het mapje nog bij zich had. Gelukkig. Als het maar redelijk bleef. Hij vond het prima om af en toe wat opzij te leggen voor de verzorging van Alwin, dat was het probleem niet. Wat dat betreft was hij een ouderwetse gentleman. Alleen wilde hij er verder, om emotionele redenen, liever niets mee te maken hebben.

Hij grabbelde in zijn zakken naar zijn sigaretten en stak er een op. Mocht je hier eigenlijk roken?

‘Hij heeft het de hele tijd over je,’ begon ze ineens uit het niets. Wie? Over wie had ze het? ‘Alwin. Hij begint er steeds over. Wie je bent en zo. Ik weet langzamerhand niet meer wat ik tegen hem moet zeggen.’ Ze wreef gedachteloos met haar vingers over het pakketje foto’s, die ze, te oordelen naar het keurige mapje, speciaal voor hem had laten ontwikkelen.

Zijn gedachten gingen naar Pam, hoe pijnlijk het was om haar in verband te moeten brengen met zo’n tussendoormok-kel als dit geval hier. Pam was een vrouw met wie je voor de dag kon komen, en dat kwam niet alleen door haar televisie-bekendheid. Hij kon haar nog steeds zien alsof het voor het eerst was. Maar wat was voor het eerst? Ook hij kende haar bij hun eerste ontmoeting al van televisie, ook hij was bevangen geweest door de onbegrijpelijke echtheid van haar verschijning. Een verhevigde, haast bovennatuurlijke aanwezigheid, herinnerde hij zich, waardoor zij omstraald leek als een gotisch heiligenbeeld. Dat gotische had ze nog steeds, met haar lange benen, haar doorschijnend blanke hals, de stille devo-tie van haar fotomodellengezicht. Iemand uit een andere wereld. Al moest hij tegenwoordig eerlijk gezegd een beetje zijn best doen om het allemaal precies terug te kunnen halen.

Maar nu hij hier zat, bij deze nondescripte ex-stagiaire met haar afperserspakket kinderkiekjes, voelde hij hoe zijn onbe-vlekte Pam in al haar heiligheid over zijn schouder meekeek. En ze vond het vast niet leuk wat ze hier zag, dit halfhartige gekonkel om een kind. Terwijl ze er zelf alles voor over had gehad! Woedend werd hij ervan, namens zijn engel, hij voelde het bloed stuwen tot achter zijn oogbollen. Hoe durfde zo’n grietje met korte dikke pootjes, want daar kwam het op neer, zijn maagdelijke Pam zo te bezoedelen met haar miezerige praktijken.

Het hele jongetje stond hem plotseling tegen. Nieuwenhuijs was nu eenmaal iemand die alles op gevoel deed. Ineens had hij ongelooflijk veel zin om bier te drinken in een café waar niemand hem kende. Waar bleef die fucking ober trouwens? Of heel hard aan het werk te gaan. Een van de twee. Het was haar kind, dat kind, er zat niets van hem in, ja, wat dronken zaad, gestort op een geile avond. Niet gedacht dat het ergens voor diende, ergens toe leidde. Tot iets leidde wat helemaal niet geil meer was. Dat gekloot met vrouwen ook, verdomme. Nee, het onbezorgde kutjesjagen was meer iets voor zijn vriend Hans Portielje, met die inwisselbare tronie van hem. Die was er gewoon iets handiger in dan hij. En Hans had er trouwens ook meer plezier van. Vanwege zijn oppervlakkigheid waarschijnlijk. Dan kon ook nooit iets een probleem worden. Bij hemzelf werd het meteen zo serieus. Op een of andere manier werden ze op hem ook altijd verliefd. Gewoon erin en er weer uit was er jammer genoeg voor hem niet bij.

‘Hij zou je dolgraag een keer willen ontmoeten.’ Solana schoof naar het puntje van haar stoel. ‘Het is aan jou om –’

‘Om wát?’ Wat wilde ze daarmee suggereren? ‘Wat wil je daarmee suggereren?’ vroeg hij. ‘Dat ik –?’ Clichézinnen, besefte hij. Oppassen, nooit gaan spiegelen in het debat. Je vocabulaire is je gereedschap. Een timmerman hoeft zijn hamer toch ook niet bij de concurrent op te halen? Maar de clichés bleven komen, alsof ze door iemand werden gedicteerd.

‘Wat wil je eigenlijk van me?’ riep hij, buiten zichzelf. ‘Wat wil je van me, ja?’

Eerlijk gezegd wist hij niet precies of zijn woede echt was of gespeeld. Ja toch, hij liet zich wel degelijk een beetje opfok-ken door haar strategie. Wat stom van hem was, want wie kwaad werd, was het pleit aan het verliezen. Je denkt je argumenten te ónderstrepen, adviseerde hij in soortgelijke gevallen, maar je bent ze in werkelijkheid aan het dóórstrepen. Het idee dat hij zich niet helemaal meer in de hand had, maakte hem godverdegodver pas echt kwaad.

‘Als je me kapot wilt krijgen, dan kan dat hoor. En Pam erbij. Ik weet niet of je het weet, maar Pam en ik kunnen geen kinderen krijgen, dus is het misschien wel wat schrijnend om uitgerekend bij mij met zoiets aan te komen zetten.’ Hij flapte het er allemaal zomaar uit, hij wist niet of het verstandig was. Maar zijn intuïtie zei hem dat ze medelijden met Pam zou krijgen, haar niet zou willen kwetsen. En dat was precies de situatie die hij zocht.

‘Zoiets? Wat bedoel je met “zoiets”?’ Haar verontwaardi-ging was moed aan het verzamelen. Bedoel je Alwin? wilde ze zeggen. Bedoel je je eigen zoon?

Maar hij was haar voor, hij was fantastisch op dreef. ‘Je hebt toch kinderfoto’s voor me meegebracht? Nou dan! Waarom in hemelsnaam? Moet ik die soms thuis aan Pam laten zien? Is dat waar je op aanstuurt?’ Zijn woede beviel hem prima, het was een motortje dat soepel draaide, de carburateur stuwde de adrenaline door de leidingen, alles liep gesmeerd. Jammer dat hij niet door kon gaan totdat hij alles in de prak had gereden. Waarom kon dat trouwens niet? Hij zag hoe zij haar woorden inslikte, ze werd bleek en stil van alle woorden die in haar keel bleven steken. Alles wat ze hem wilde zeggen en waar ze nu niet meer bij kon. Pas als ze thuis was, zouden de woorden zich weten te bevrijden. Maar dan was er niemand meer om ernaar te luisteren. Sneu ja, zeker, dat was verdomd sneu voor haar.

‘Het is sneu, als ik het zo mag uitdrukken.’

Hij wilde voortrazen op zijn woede, hij drukte op de gaspe-daal, maar er kwam niks meer. Hij kreeg zijn geoliede motortje niet meer aan de praat.

Nieuwenhuijs zou nu het liefst over geld beginnen. Hoe werd zo’n akkefietje in geld omgerekend? Waar kan ik afrekenen? Hij voelde aan de envelop die hij van de bank had mee-gekregen. Alsof hij zich, door zich van deze bankbiljetten te bevrijden, van haar kon bevrijden.

Deze keer was het bedrag overigens iets lager uitgevallen. Ze moest toch kunnen begrijpen dat het hem onmogelijk was om al te grote bedragen op te nemen? Als je een eigen bedrijf hebt, betekent dat nog niet dat je zomaar uit de kas kunt graaien. Wilbert wilde altijd alles weten. En ook Pam zag alles wat hij uitgaf. Vandaar dat hij de alimentatie steeds via kleine onop-vallende onkostendeclaraties bij elkaar moest zien te sprok-kelen.

Toch voorzag hij dat Solana lelijk op haar neus ging kijken als ze zag hoe weinig er voor haar was overgeschoten. Al maakte het niks uit, want wat hij ook gaf, het was toch altijd te weinig. Vrouwen rekenden niet, ze schraapten. Ze konden het altijd zo mooi over emoties hebben, maar hun voornaamste emotie was wrok. En hebzucht. Dat kwam trouwens op hetzelfde neer. Het een bracht het ander voort.

Om te voorkomen dat ze haar centjes zou gaan tellen waar hij bij zat, stond hij in een opwelling kwaad op – ‘Ik heb het helemaal gehad’ – en kwakte de envelop voor haar neer. Waarbij hij er goed op lette dat ze zou begrijpen dat het echt geld was, door hem met zorg vergaard, en niet de fooi voor de ober. Die trouwens nog steeds niet was komen opdagen.

Terwijl hij op haar neerzag, trok hij met duim en wijsvinger van achteren zijn broek los, die aan zijn billen plakte en ook een beetje in de naad was gaan zitten.

‘Zo, heb je nu je zin?’

Hij zorgde ervoor dat hij voldoende woede in zijn stem legde. ‘Hier was het je toch de hele tijd om te doen?’ knalde hij er voor de zekerheid nog overheen en liep toen geëmotioneerd naar de uitgang.

2

Buiten schetterde het zonlicht als trompetmuziek uit een open raam, auto’s en fietsers vingen het en voerden het mee. Trams slingerden knerpend de bocht om. Een levensgrote reclame voor mooie borsten trakteerde voorbijgangers op bereikbaar geluk. Seks voor iedereen. Diep in zijn broekzak voelde Nieuwenhuijs zijn gsm overgaan. Hij keek wie hem probeerde te bereiken (kantoor) en stopte hem toen terug in zijn zak. Nog even geen zin om Nieuwenhuijs te zijn. Liever even de belofte van het moment, de vluchtige belofte dat hij nu alle kanten op kon.

Hij had het meeste zin om in de stad te blijven hangen en niet meer terug te gaan naar Den Haag. Straks even afbellen. Niet vergeten. Dat hele gedoe van net had hem toch een rotgevoel gegeven, hij wilde dat eerst van zich afschudden. Die bespreking op kantoor moest Pam of desnoods Wilbert maar van hem overnemen. Het was eerlijk gezegd niet niks om je enige zoon af te moeten staan aan zo’n willekeurige vrouw, een vreemde feitelijk. Niemand zou kunnen begrijpen wat dit offer voor hem betekende, ook Pam niet. Ofschoon juist zij er in theorie begrip voor zou moeten kunnen opbrengen, bedacht hij zich. Met haar onvervulde kinderwens behoorde zij als geen ander de tragiek te beseffen van een vader die wel een zoontje had maar er niet van mocht houden.

Twee Surinaamse schoolmeisjes die lekker langzaam voorbij kwamen wiegelen, herinnerden hem eraan dat hij er in wezen de man niet naar was om problemen al te serieus te nemen.

Misschien moest hij straks even bij Portielje langsgaan.Vandaag was zijn dag op het instituut. Zou hij daar op dit uur nog rondhangen? Of was hij al met een paar studentes op een terras neergestreken? Hij benijdde zijn vriend om diens eeuwige jeugd; overigens onbegrijpelijk waar hij de energie vandaan haalde om steeds maar weer zijn best te doen voor dat onnozele spul. Hans kon onvermoeibaar toehappen, met een gretigheid alsof het deze keer echt de aller- maar dan ook allereerste keer voor hem was dat hij tietjes en toefjes in het bloot ging zien.

Hij belde Portielje om iets af te spreken voor zo dadelijk en daarna belde hij naar Den Haag dat hij onverwacht Portielje tegen het lijf was gelopen.

Terwijl hij al telefonerend de weg overstak, zag hij iets verderop Selena op de tramhalte staan. Een steek in zijn middenrif, vanwege zijn bloedeigen jongen natuurlijk, vanwege deze Alwin van hem, die ze verzorgde op een flatje ergens in West. Raar idee, die wildvreemde mensen daar op de halte, van wie er dus één foto’s van zijn zoon bij zich droeg. Zijn inwisselbare zoon die hij niet zou herkennen als hij hem ergens zou zien liggen in een wiegje. Of was hij daar nu te oud voor? Ja, dat zou toch wel? Geen idee hoe oud het joch eigenlijk was. Drie? Vier? Hij kon al praten. Dat had hij begrepen uit al dat gezeik. Ja het moest wel zoiets als drie, vier jaar zijn. Zijn gerommel met haar dateerde in ieder geval nog van voor deze kabinetsperiode, dus zoiets moest het wel zijn. Ja, het was aan het begin van het vorige kabinet, nu wist hij het weer. Die eindeloos lange formatie in zo’n stikkend hete zomer. En hij maar wippen, haha.

In zijn oor sprak Pam ondertussen gewoon door, ze was hem aan het briefen over die twee europarlementariërs voor wie Nieuwenhuijs & Nieuwenhuijs al een tijdje aan het proberen was om een herkenbaar verhaal neer te zetten, en die vanochtend kennelijk naar het kantoor in Den Haag waren gekomen. ‘Prima,’ zei hij op alles. ‘Ik hoor ’t al,’ zei hij ook nog. ‘Steek er niet te veel tijd in. Zulke dingen lossen zichzelf wel op.’ Toen hij opkeek, was de tramhalte leeg.

3

Het was niet eens geheel onwaar dat hij met Portielje iets te bespreken had. Ze hadden altijd iets te bespreken, alsof ze uit twee helften bestonden die ze aan elkaar probeerden te praten. ‘Jullie lijken wel een stelletje,’ had Pam een keer gezegd. Het was waar: Hans had iets verslavends voor hem. Altijd gehad. Al sinds die jongen als talentvol studentje een eeuw of zo geleden de burelen van het roemruchte weekblad N.E.E. (zoals De Nieuwe toen nog heette) was komen binnenwandelen. Nieuwenhuijs bekleedde er in die prille dagen de positie van de man bij wie je moest zijn. Toen al ja. Meteen was het raak geweest. Meteen ruzie, maar wel zo een waar je nooit genoeg van kreeg.

Fuck, man, shit. Hij struikelde zowat over de paar armzalige stoelen die bij wijze van terras op straat waren gezet, keurig tussen de hondendrollen en de geparkeerde auto’s.

‘Lokkertje voor de dames,’ zei Portielje die net kwam aanlopen, met een knikje in de richting van de gammele bistrostoeltjes. ‘Onze vriend Henri beweert dat dit werkt.’ Wie was Henri?

Ze omhelsden elkaar onhandig en lieten elkaar voorgaan, propten zich toen tegelijk het café in.

Even de sensatie van vroeger. Had hij altijd als hij met Hans de kroeg in dook. Een geluk dat net begonnen was en altijd zou gaan duren. Nu kan alles gebeuren, dat gevoel. Maar direct daarop de muffe lucht van verschaald bier en gedoofde sigaretten, de herhaling, de verschrikkelijke herhaling van iets wat onachterhaalbaar zou moeten zijn.

‘En?’ Hans sloeg hem routineus-amicaal op zijn schouder en/of bovenarm.

‘Wat: en?’

‘Je ziet eruit of je iets verkeerds geneukt hebt.’

Hij? Hij zou niet eens meer weten hoe het moest. Maar als bonus wél her en der een kind om voor op te draaien.

Er daalde meteen al iets zwaars in de middag neer, iets waar je maar beter niet aan kon denken, om het niet nog zwaarder te maken.

Nooit had hij zijn vriend iets over zijn beide verborgen familielevens durven toevertrouwen, zelfs die oude fout bij Ruth niet. Die hele Ruttekut van hem had hij zelfs nooit ter sprake gebracht. Volgens een onuitgesproken regel behoorde zulk gedoe niet tot hun gespreksonderwerpen. Portielje had zelf een dochter, bij zijn eigen vrouw weliswaar, maar je hoorde hem er nooit over. Misschien uit piëteit. Omdat Pam en ik er geen kunnen krijgen. Hoe het ook zat, kinderen en dergelijke pasten gewoon niet in hun wereld. Dat deed je maar thuis als je zo nodig moest, daar ging je niet in het café over zaniken.

De enige intieme kwesties waar Portielje mee kwam aanzetten, waren zijn eindeloze veroveringen, die hij als een hijgende jachthond braaf kwam apporteren bij het baasje. Konijntjes in alle soorten en maten, die keurig op een rijtje voor zijn voeten werden neergelegd. Meisjes die niet veel ouder konden zijn dan zijn dochter en dezelfde namen hadden. Sanne of nee, ze heette Sophie. Of was het juist omgekeerd? Zulke namen in ieder geval, zulke meisjes.

‘Weet je, zelfs Babs heb ik er niks over gezegd,’ vertrouwde Hans hem toe. Babs, Babs? O ja, Babs Hoeufft, zijn nieuwe tijdelijke vaste vriendinnetje voor erbij, want hij had graag iets vasts naast zijn trouwe Margot, die hem kennelijk iets té vast was.

Hij had hem herhaaldelijk aangeraden het wat rustiger aan te doen, als hij tenminste een serieuze kandidaat wilde blijven bij de volgende Kamerverkiezingen. Als coming man of hoe werd hij genoemd, het nieuwe partijgeweten, kon je misschien in de marge nog wat aankloten, als hij er over twee jaar echt wilde staan, moest er nog wel wat veranderen. Maar volgens Hans hoorde het er gewoon bij. ‘De mensen voelen het meteen als je geen lekkere seks hebt. Daar houden ze niet van. Diep in hun hart verwachten ze van je dat je doet wat zij ook zouden doen. Democratie is rock-’n-roll geworden.’

Als ze met elkaar spraken, waren ze altijd aan het werk. Alles wat ze deden, was politiek. Dat wil zeggen: anderen jouw kant op lullen. Meisjes, mensen, mekaar, het maakte niet uit. Zolang ze praatten, waanden ze zich onkwetsbaar.

‘Je weet hoe ik erover denk.’ Hij vond dat dwangmatige overspel van die good looking klootzak het stomste wat hij kon doen. Al kwamen ze hem wel héél gemakkelijk aanwaaien. Hans mocht wat hem betreft iedereen bedriegen, maar niet Margot van Heusden Altena, dochter van de bekende senator, klein-dochter van een minister onder Colijn en verder familie van half bestuurlijk Nederland. Als je je zo handig had ingetrouwd in zo’n klassieke regentenfamilie, ging je niet in de bezemkast de dienstmeisjes staan neuken. Margot was his ticket to ride. Niks rock-’n-roll. Degelijkheid voor alles. Ruk je dan gewoon af, eikel, als je het per se kwijt moet. Met haar aangeboren beschaafdheid aan zijn zijde verkreeg hij de vereiste autoriteit om de mensen te kunnen wijsmaken wat goed voor hen was.

‘Met beschaafdheid win je geen verkiezingen,’ pareerde Hans. Hij wist natuurlijk dat hij ongelijk had, die zeikerd, maar hij had gewoon lol in het argument.

Ze vonden het allebei lekker om te praten, zeker als je in de flow zat. Het was een mechanisme dat zichzelf van woorden en argumenten voorzag, een zelfvoorzienend systeem, een gesloten circuit. At random werden de onderwerpen ingevoerd en door hen verwerkt tot argumentaties voor en tegen. Als ze spraken, waren ze het en waren ze het niet; hun woorden vormden wolken waaruit steeds nieuwe gedaanten tevoorschijn kwamen, een virtuele wereld waar ze vrij waren van feiten en verplichtingen, waar alles voorlopig was en altijd nog kon worden weerlegd.

‘Als je er zo tegenaan kijkt, Hans jongen, zetten ze je straks niet eens op de kandidatenlijst.’

‘Ze zullen wel moeten.’

Het was waar, als scherp formulerende en hoogst quotabele ‘insider’ had Portielje natuurlijk de media op zijn hand, wat de meeste andere kandidaat-Kamerleden toch niet konden zeggen met hun moerassen van paperassentaal. Onuitstaanbare ijdele lul, dacht Nieuwenhuijs. ‘Ik kan me nu eenmaal het een en ander permitteren,’ zei Hans.

Hij hoorde tegenwoordig steeds vaker zichzelf in zijn verkiesbare vriend terug. In steeds meer mensen hoorde hij zichzelf terug, zelfs in volslagen onbenullen. Hij begon school te maken. Het was het lot van de influisteraar die hij was: rond te dolen in het schimmenrijk van zijn eigen verzinsels, een spiegelpaleis waarin iedereen bestaansrecht claimde, maar waar niemand echt bestond – en hij zelf wellicht nog het minst. Die moet ik opschrijven, schoot het door hem heen. Maar waarom eigenlijk? In wezen klopte de vergelijking trouwens niet, maar voordat hij erop in kon gaan, verloor hij zijn belangstelling alweer.

Zijn gedachten dwaalden verder en verder, raakten aan het idee dat hij ergens op de wereld een zoon had rondlopen. Ja, zo’n kind zou toch inmiddels wel zo’n beetje kunnen lopen, mocht je hopen. Een man hoorde een zoon te hebben, gloeide het tot zijn verbazing ergens diep in hem. Tegelijk kon hij zich niet voorstellen dat die clichégedachte van hemzelf zou zijn.

Weer ging zijn telefoontje. Hè, hij had ’m toch uitgezet? Portielje schudde zijn hoofd, met zo’n blik van: je gaat ’m toch niet opnemen zeker? Hij had juist zijn concept-tekst voor de jaarlijkse Van der Goes-lezing klaargelegd, de glazen bier opzij geschoven en verwachtingsvol de lovende kritiek afgewacht. ‘Jaaa?’ zuchtte Nieuwenhuijs in het apparaat. ‘Verdomme Fons,’ flapte zijn vriend eruit, ‘ik leg hier net m’n lezing klaar.’ Het was Pam, ze baalde dat hij er niet was. Iets waar ze daar met z’n allen kennelijk niet uitkwamen. ‘Kun je dat niet zelf beslissen?’ zei hij in de telefoon. En, met de hand op de hoorn, tegen Portielje: ‘Het gebruikelijke gezeur.’

‘Je hebt toch iets niet goed geregeld,’ vond Portielje, terwijl hij stug zijn tekst bleef doorkijken, ‘als ze je zelfs in de kroeg komen claimen. Een man moet toch érgens vrij kunnen zijn?’

‘Oké, ik bel je later wel terug. Ja, ik ook. Van jou ja. Nou da-ag!’ En zijn telefoontje terugfrommelend in zijn broekzak: ‘Zo, dat hebben we ook weer gehad.’

Uit de telefonische gespreksnevelen keerde hij onwennig terug naar het cafétafeltje, alwaar hij werd aangestaard door een keurig stapeltje tekst dat hij geacht werd te hebben gelezen. Had hij het hem gemaild of zo? Gelukkig was Portielje, kennelijk niet vertrouwend op zijn geschreven woord, er heel wat aan het bijvertellen en bijverzinnen, waarbij hij steeds de betreffende bladzijde opsloeg en de bedoelde passage aanwees. Nieuwenhuijs knikte als hij dacht dat dat van hem werd verwacht.

Uit wat Hans zoal naar voren bracht, kon hij opmaken dat zijn vriend zijn hele lezing had opgehangen aan een ideetje dat hij hem zelf ooit nog aan de hand scheen te hebben gedaan. Eens even kijken. Zijn grote talent bestond uit een half oor en een half woord. Daar had hij genoeg aan om iemands betoog in de kern neer te zetten, tot verbazing van degene die zich er een hele avond of een hele week op blind had zitten staren. Kwestie van inductie. Ook nu had hij maar enkele trefwoorden nodig om die hele zogenaamd prestigieuze Van der Goes-lezing van onze o zo briljante Portielje hapsnap voor zich te zien, tot het publiek in de Nieuwe Kerk aan toe, de verplichte hoogwaardigheidsbekleders en hun duurgeklede ee-ga’s knikkebollend op de voorste rij.

‘Zo Fons, brand maar los.’

Daar ging-ie dan. Op de tast zocht Nieuwenhuijs in zijn zakken naar zijn sigaretten, merkte toen pas dat hij er al een zat te roken.

Hij deed het niet eens zo slecht, dacht hij. Als hij het niet meer wist, gaf hij zijn vriend ruiterlijk gelijk. Als hij totaal mis zat, zei hij gekscherend dat hij hem af en toe moest testen om hem scherp te houden. En als hij een conclusie trok die buiten de orde bleek te vallen, stelde hij streng dat hij daar dus wel nog even naar moest kijken, daar we zulke gevolgtrekkingen dus wel mooi moesten zien te voorkomen.

Het beeld dat uit de lezing naar voren kwam, was dat van een radicale Portielje die voor veel onrust ging zorgen in de privésfeer van de mensen, wat nooit zo handig was als je wilde dat ze op je gingen stemmen. ‘Wil je dat? Wil je de mensen per se schokken?’

‘Ik ben toch altijd radicaal geweest, Fons, zo kennen ze me nu eenmaal. Geen half werk.’

‘Ja, maar normaal gaat het om issues die hen niet persoonlijk raken. Hard zijn voor onbekenden, voor vreemden. Miljonairs, negers, kunstenaars, de muzelman. Anderen. Uitzonderingen. Maar jij bent nu hard voor je eigen mensen, de gewone mensen waar er zo godvergeten veel van zijn.’

‘Hoe kom je daar toch bij? Wijs me aan waar staat dat ik de gewone man iets af wil pakken.’

‘Nou ja nee, niet letterlijk.’ Had hij zich vergist? Snel omschakelen op iets algemeens. ‘Maar over details wilde ik het nu niet hebben.’ Bingo. En nu door. ‘Jouw fout is dat je denkt je te moeten profileren met een fiscaal programma. Dat is electoraal altijd slecht. Ik herhaal: altijd.’

‘Het is overigens jouw eigen idee hoor. Je hebt het me zelf aan de hand gedaan.’

Aan het idee zelf lag het ook niet. Voor zover Nieuwenhuijs de lezing uit de losse flodders had kunnen reconstrueren, wilde Portielje de belastingbetaler meer betrekken bij het openbaar bestuur door hem een bepaald percentage van zijn aanslag zelf te laten uitgeven. Op zijn aangifteformulier kon hij dan preferente beleidsterreinen aankruisen. Als hij het goed had, tenminste. Een en ander zou natuurlijk nog technisch moeten worden uitgewerkt, altijd alles technisch uitwerken, maar op zich was het zeker een manier om de burger meer inhoudelijk bij de democratische besluitvorming te betrekken.

Helaas was het politieke zelfmoord en hij snapte niet dat Portielje dit zelf niet snapte.

‘Wat jij voorstelt, noem ik: stemmen met je portemonnee. Het komt in feite neer op een vernieuwd censuskiesrecht. Je weet wel: hoe meer belastingen je betaalt, des te hoger je stem wordt aangeslagen.’

‘Ach Fons, dat is niet waar. Zo heb ik het niet voorgesteld. En dat weet jij ook.’

‘Maar beste Hans, zo gaan de mensen het wel geloven.’

‘Godverdomme man, waarom ga je eigenlijk zelf de politiek niet in als je het allemaal zo goed weet?’

‘De politiek in? Mij niet gezien. Daar ben ik, vrees ik, net niet dom genoeg voor.’

4

‘Ik moet echt gaan,’ zei hij een stuk of wat biertjes later. Ze stonden buiten tussen de omvergetrapte terrasstoeltjes hun afscheidsritueel op te voeren. ‘In de Ziezo Bar zit altijd wel redelijk lekker spul,’ probeerde Portielje. Keep the fire burning, jongen. Nooit ophouden, altijd doorgaan. De draad niet ver-breken, die zelfgesponnen verbinding met niets, iets en alles tegelijk.

Zolang ze met elkaar zaten te ouwehoeren, behielden ze het gevoel dat de wereld van hen was, hun beider creatie was. Dat praten van hen ervoeren zij als een eindeloos naderen van een denkbeeldig middelpunt. Een oceanisch zwelgen in de onbegrensde mogelijkheden van de taal was het en het gaf hun stilletjesaan een geilachtig gevoel, zodat op den duur hun geslachten, verstopt in het donker, dik en lui aan het zwellen waren. Dat van Portielje waarschijnlijk net iets dikker en ietsjes minder lui.

‘Ik ga sowieso nog even.’ Portielje begon alvast in de richting van de Ziezo Bar te lopen.

Om het afscheid wat smoother te maken ging hij een eindje met hem mee. Moest Hans trouwens niet thuis zijn? Die vuile kroegloper. Bij Margot en die dochter van hen. En dan ging hij straks natuurlijk ook gewoon nog even bij hoe-heet-ze langs, bij Babs. Sommige mensen konden schijnbaar alles maken.

Zelf had hij Pam beloofd om later op de avond samen oesters te gaan eten. Naar ze vreesde ontkwam ze niet aan een voorgerechtje met haar twee Europarlementariërs, hij had dus nog tijd, die evenwel bijtijds de trein naar Brussel zouden moeten halen, maar niet al te veel helaas; daarna kwam zij meteen deze kant op. ‘Nee, ik kan het risico niet nemen,’ zei Nieuwenhuijs. ‘Straks zit Pam in haar eentje op me te wachten achter een plateau vol oesters. Dat kan ik haar niet aandoen.’

Hij had in wezen genoeg tijd, maar het beeld dat zijn vriend vrij was om te doen waar hij zin in had, terwijl zíjn hele avond zat dichtgetimmerd met oesters, maakte hem razend vanbinnen. Ergens aan vastzitten, fuck it. Hij kreeg de opwelling om in het blinde weg zijn hele rotgevoel in een of andere open doos te lozen, stante pede, en dan niet zo’n tiepje uit de Ziezo Bar, want bij zulke jonge grietjes lukte het nooit en snel al helemaal niet, dat wist hij van tevoren. Hij sprak de taal van hun lichaam niet. De enige bij wie hij onaangekondigd terechtkon, was Ruth, his own private porn. Zijn eigen kleddergeile Ruttekut.

Toen ze de hoek om waren, liet hij Hans verder maar lullen. Hij zag te midden van het doorgaand verkeer een taxi zijn kant op komen en stapte druk zwaaiend het asfalt op om hem aan te houden. Da-hag! Hij was nu eenmaal slecht in afscheid nemen. Sorry Hans, gebaarde hij in luchttaal, moet helaas gaan. Dan maar zo. En weg was-ie.

5

In de taxi realiseerde hij zich dat alleen de gedachte aan Ruth eenvoudig was. Wou hij nou echt daarheen rijden om snel even met haar te neuken? Het was inderdaad een keer voorgekomen dat het zomaar gebeurde, zonder aankondiging vooraf. Lagen ze hijgend en zwijgend te paren op een oud Mickey Mouse-vloerkleed, nog geen twee minuten nadat hij had aangebeld. Ze was hartstikke nat, alsof ze had geweten dat hij zou komen. Even reëel blijven. Zo ging het nu dus niet. Grote kans dat Amanda thuis was. Haar dochter. En trouwens ook de zijne, als je het officieel wilde stellen.

De chauffeur die hem naar zijn bestemming moest brengen, kwam gezien zijn uiterlijk ergens van achter de Kaukasus vandaan. Met handen en voeten legde Nieuwenhuijs Ruths adres uit en net toen hij dacht dat de verdwaalde derwisj hem begrepen had, scheurde deze de verkeerde kant op. Uit de autoradio het wulpse gejammer van een Arabierenorkestje dat eindeloos om een of andere hete brij heen aan het draaien was. Hij liet het over zich komen. Wat maakte het uit? Zijn opwelling om naar Ruth te gaan was alweer weggeëbd, hij moest de tijd zien te doden, en dat kon hij net zo goed in een taxi doen als ergens anders. Een beetje op vier wielen door de stad zweven om het hoofd leeg te maken. Lekker uitwaaien. Straks wel even een bonnetje vragen. Was Wilbert ook weer blij. ‘Is goed,’ knikte hij toen de chauffeur hem iets vroeg wat hij niet verstond.

De dieselmotor accelereerde met minimale inspanning – als een loopje op een elektrische bas.

Terwijl hij zag hoe buiten de avond de stad binnensloop en overal de scherpe kantjes begon weg te nemen, liet hij zich zuchtend achteroverzakken in het gastvrije kunstleer van de achterbank. Moe ineens, nu er niet geneukt ging worden. Hij tastte naar zijn sigaretten, zag toen pas het rookverbod. Kut. Overal werd kennelijk getracht het hem zo lastig mogelijk te maken, tot aan de Kaukasus aan toe.

De man zag dat hij zijn sigaretten terugstopte. ‘Sign only for non-smokers.’ Hij sprak via de achteruitkijkspiegel.

‘So you don’t mind if I…?’

‘No no, it’s okay, mister.’

Nieuwenhuijs stak er een op, genoot, want een veroverde sigaret smaakte altijd beter. Natuurlijk vergat hij er een aan te bieden. En toen hij het alsnog deed – ‘Do you…?’ – weigerde de man beleefd.

Hij voelde zich klein en geborgen worden in het gecapitonneerde cocon dat zo’n taxi is, terwijl buiten in het getemperde avondlicht de dingen een patina kregen dat zij overdag niet hadden, een zwak glanzen: de tramrails, de carrosserieën van de auto’s die voorbijschoven, hij associeerde die atmosfeer altijd met belofte, zoals hij de hele stad zag als een belofte die op hem lag te wachten. Een belofte verpakt in een belofte verpakt in een belofte, die weer was verpakt in een belofte. En zo ad infinitum. Je bleef aan het openmaken.

Hij hield van deze stad, omdat hij er altijd een vreemde was gebleven, een dwaalgast in een aangeleerde omgeving, terwijl hij hier langer woonde dan waar dan ook. Een acteur zonder rol was hij hier, verdwaald in een schitterend decor. Deze stad was nog steeds elke willekeurige stad voor hem, hij had hier, zelfs na al die jaren, het gevoel gehouden ergens anders te zijn. Zomaar ergens anoniem, als in een liedje over iedereen.

Of kwam het door de slangenbezweerdersmuziek die smeulend als opium uit de dashboardradio kringelde?

De omgeving herkende hij niet zo een-twee-drie. Toch kwam het hem vaag vertrouwd voor. Het was duidelijk buiten de ring, dat wel. Even niet opgelet zeker. Shit, toen hij beter keek, hè shit, zag hij dat ze alsnog op weg waren naar Ruth. Terwijl hij totaal geen zin meer in neuken had. Hij zag de grauwe flats al opdoemen. En al helemaal niet op een Mickey Mouse-kleed.

Ze woonde in een deel van de stad waar hij zelden kwam. Hij wist hier nooit waar hij precies was. Het kon elke stad zijn, elk land. Die afbraakflats, die wachtende negers. Kwam vast allemaal van hetzelfde architectenbureau. Dergelijke wijken kende hij eerlijk gezegd voornamelijk van documentaires die hij wegzapte. Het idee dat hij hier iets mee te maken had, kwam hem nogal irreëel voor. En toch woonde zijn dochter hier. Hij moest het er echt bij bedenken, en dan nog. Een dochter. Hier in deze opeengestapelde woonmisère. Op een of andere manier bleef het niks met hem te maken hebben.

Destijds was hij er totaal niet aan toe geweest. Nu nog niet trouwens. Het was ook van zo lang geleden, ja toch, hij was toen heel iemand anders geweest. Op zich kon hij het goed met Amanda vinden, daar ging het niet om. Hij was alleen geen echte papa, sorry hoor, het was het een of het ander. Ruth had dat altijd goed aangevoeld, ook in de jaren dat ze geen contact meer met elkaar hadden gehad.

De Transkaukasische derwisj kende hier beter de weg dan hij. Hij manoeuvreerde handig langs stukken opgebroken weg, nam ergens op een braaklandje de route die bestemd was voor bouwverkeer.

Straks wel even zeggen dat hij van gedachten was veranderd. Hij had geen zin om hier moederziel alleen te moeten achterblijven. In dit darwinistisch-communistische overlevingspark. Welke flat was het ook al weer? Ruth beweerde altijd dat het ’t betere stukje van de wijk was, maar zelf zag hij nooit verschil. ‘Not!’ riep hij in belachelijk slecht Engels, ‘not! not! I changed my mind.’ ‘You change mind? What mind?’ ‘I forgot something,’ legde Nieuwenhuijs uit, beseffend de zaak alleen maar te compliceren.

De taxi stopte, de dieselmotor bleef stationair ronken. De chauffeur zocht zijn blik in de achteruitkijkspiegel. ‘Here we are, mister. What you want?’ Hij hield zijn hand bij de teller, klaar om af te tikken.

Ineens werd Nieuwenhuijs overvallen door melancholie en vage schuldgevoelens. Zo voelde het. Sad and lonesome, kind of blue. Hij wist zo gauw niet eens of hij hier bij Ruth voor de deur stond of bij zomaar een betonnen woonkolos, dat moesten ze hem telkens opnieuw uitleggen. Enfin, voor zijn emoties maakte het niet uit. Zijn kleine meisje hier opgegroeid, tussen de apenstront en de vuiligheid. Zulke dingen zou hij nooit hardop zeggen, zo plat was hij niet, maar hij dacht ze natuurlijk wel. Had hij dan echt niet meer voor haar kunnen doen? schoot het door hem heen. Aan zijn intenties lag het niet, wist hij. Hij had eerder te veel liefde gevoeld. Te veel liefde om het goed te verdelen. Zoiets moest het zijn geweest. Te weinig verstand van liefde om het echt te kunnen geven. Jammer, dat wel. Heel heel jammer.

Heimwee golfde op, als maagzuur, naar een leven waarin hij de grote afwezige had vertolkt. Hij verlangde plotseling naar de vader die hij nooit was geweest, hij verlangde ook, en vooral, naar een kwikzilveren jongheid waar het nooit meer van zou komen. Naar een leven dat nog de belofte van eeuwigheid in zich droeg. Medelijden met zichzelf voelde hij opkomen, ergens in zijn slokdarm, met de man die nooit zichzelf had kunnen zijn. Hij dacht aan Portielje, die nu op de rand van Babs’ twijfelaar zat, hij wist het zeker, studentikoos in zijn bleke blote kont, net geneukt of bijna alweer aan het neuken, terwijl zij in haar vochtig-witte slipje in de ijskast naar iets eetbaars zocht.

Ook hij had ondertussen trek gekregen. Vettetrek. Het werd tijd om weer terug naar de bewoonde wereld te gaan, met pindasaus en mayonaise, naar die nieuwe tent die er in Zuid bij was gekomen en waar Pam zo graag de oesters wilde proberen.

6

Een vrouw als Pam moest haar entree kunnen maken. In het openbaar gedroeg ze zich altijd een beetje of ze gefilmd werd. Die kon je dus moeilijk in haar eentje aan een tafeltje op je laten zitten wachten. Ze wist altijd waar de camera stond, zei ze. Hij zag er daarom van af om onderweg snel even een kroket te scoren. Beter direct doorrijden. ‘That’s right, take the next exit,’ zei hij. Zulk vleesafval rook ze trouwens meteen tussen zijn kiezen, zelfs als hij veel gerookt had. Dan juist. De lieverd rook zijn kleine onschuldige zonden door alles heen.

Het was een trendy restaurant, dus alles was van glas, gepolijst hardsteen en gevernist hout (‘eerlijke materialen en transparantie’). Nieuwenhuijs voelde zich er onmiddellijk niet thuis. Overal jongens en meisjes die ‘meneer’ tegen hem zeiden, alsof ze zich tot dode massa richtten. Er was op Pams naam gereserveerd. Ze had aan de telefoon vast het idee gehad dat het nog steeds werkte, waarna haar naam door zo’n opgeschoten kleuter als een fonetische brij in het gastenboek bij elkaar was geknoeid.

‘Pam Petterson,’ corrigeerde hij.

Het tafeltje was goed gekozen, dat moest gezegd. Vlak bij de kreeftenbak, relatief afgezonderd. Was ze van tevoren gaan kijken? Of een tip uit de culinaire avant-garde, dat kon natuurlijk ook. Snobs genoeg in hun omgeving, in háár omgeving. Beschut zitten was een tic die ze uit haar televisietijd had overgehouden, beweerde ze. Die opdringerige blikken, hengelend naar haar aandacht. Een levend televisietoestel dat terug kon kijken. Maar Nieuwenhuijs vermoedde dat Pam juist bang was voor het omgekeerde: niet herkend te worden en de hele avond onopgemerkt in het middelpunt te moeten uitzitten.

Hij bestelde een wodka-ijs (want bier vond ze altijd ‘zo ongezellig’), stak alvast een sigaret op en ging de menukaart zitten lezen alsof het de avondkrant was.

En weer werd hij getroffen door haar verschijning. Ze had, als hij haar in het wild betrapte, nog steeds die ongenaakbaarheid om zich heen. Alsof ze over een onzichtbare rode loper liep. Dat hij zo’n vrouw had. Hij nam rustig de tijd om haar te bespieden. Dit was het mooiste moment: zolang ze hem niet zag en ze, voor even, opnieuw vreemden konden zijn. Hij Mister Nobody himself en zij een plaatje uit een internationaal glossy magazine, beiden onkwetsbaar en onbereikbaar.

Zodra ze zijn aanwezigheid opmerkte, zwaaide ze enthousiast in zijn richting, en hij wenkte haar met een log handje, wat het hele beeld onmiddellijk verpestte. Iets met hem erbij kon nooit volmaakt zijn.

‘Dus toch!’ zei ze verrast en aaide hem liefdevol over het kale stuk op zijn hoofd.

‘Je weet dat je op mij kunt rekenen.’ Ik had voor haar moeten opstaan, schoot het door hem heen. Maar het juiste moment was alweer voorbij.

Ze keek in het rond of er misschien zo’n leuke hippe ober haar kant op kwam. Nee dus. Nieuwenhuijs kwam vermoeid overeind om haar te begeleiden met haar jas, haar stoel. ‘Etiquette is kennelijk niet trendy meer,’ bromde hij alsof hij nu het vuile werk van de bediening had op te knappen.