Vis

Arnoud van Adrichem

No matter whom we asked, no one could tell us the composition of dirt.

Arkadii Dragomoshchenko

Grif

Geen bereik?

Wij weten u overal te vinden. Diep stoten onze masten de hemel in, kabels raken de kern. Mensen bellen mensen. Een volstrekt eigen geluid. Er is altijd wel iemand die de telefoon oppakt, een willekeurig nummer intoetst, eindeloos begint te praten. Het oor ademt, de pieptoon. Wie belt wie? Geen telefoontje wíl gepleegd zijn. Wij horen onszelf twee keer. (Zeg nou eens wat!) Sorry wij reden onder een tunnel door. Het donker hapte van onze stemmen, verslikte zich in grote woorden. Nooit laat u de telefoon vaker dan drie keer ongewis zinderen in uw borstzak. Gangen komen uit in andere gangen, wortelstelsels. Een onweerstaanbaar concept: onze mensen bellen uw mensen. Valt u weg? De verbinding wordt verbroken, ooit. Het is geen beller gegeven dit bij voortduring te beseffen. Een beltoon als antwoord. Een stem kunt u gemakkelijk doormidden breken. Het tocht in onze portalen, amper dringt het licht er door, in gesprekken. Dag en nacht kunnen wij het zijn. Loop anders even naar buiten, de ochtend in, en steek uw toestel omhoog. Grif vervliegen ademwolkjes. Of het ruisen zal verdwijnen weet niemand, maar het dramatisch gehalte van zo’n daad! Een zwartplastic hart trillend in een broodmager zonnetje. Proesten wij het uit om uw geschreeuw. Hoort u me nu? Hoort u me nu? Wij falen beter dan anderen proberen.

Droomde u van uitwassen? Rook op het water? Onze mensen gebruiken alleen proportioneel geweld. Wat vraagt om excessen: dovemansoren, blindheid. Het gebruik van traangas lijkt gerechtvaardigd, soms. Hoe u in huilen uitbarst, zich op de grond werpt, meer levend dan ooit de aarde smaakt. Huilen moet u leren. Dat is goed voor de longen. Wij adviseren: uien of pepers, diep de ogen in. Wij willen emotie zien! Zoom in op de tranen, het wellen, ietsje dichterbij nog. (Dit wordt de shot van het jaar.) De gummi suist. Een vreemd geluidje, versterk het eens voor het effect. En blijven kijken! Slag op slag incasseerde u. Iemand moet daarvan getuigen, onze mensen in kennis stellen, de resten van de resten opruimen. (Wel erna handenwassen.) Een cameraploegje overweegt om in te grijpen. Een mond beweert: er bestaat een kans dat u dit overleeft. Een andere mond ontkent dat, vurig. Bloeit hier iets moois op? Zo wordt u gedacht te bestaan uit vele liters rode verf. Het is een slechte start maar een begin.

U wilt iets zeggen.

Wij leggen onze handen op onze oren en beginnen keihard te zingen. Leg dat maar eens uit aan uw vrouw, die blauwe plekken op uw rug. Een soort bloemetjes? Ook: uw irrationalisme. Peinzend in de stiltecoupé. Denken is een soort ontbossen. Zorg voor natuurlijke overgangen tussen de zinnen, maak effectief gebruik van stiltes, rol anders de tong wat verder uit. Er lijkt hier sprake van een misverstand. U kunt het uitleggen, ook zonder prothesen. Wij zullen niet kijken. (Een waterdichte garantie?) Het opkomen moet goed zijn. U moet de vertoning kunnen uitzitten. De praktijk is vaak veel weerbarstiger. Veronderstellen wij de wereld is te klein voor u en ons. Einde citaat.