KRANG en ZING

Piet Gerbrandy (1958) is classicus, dichter, criticus en essayist. Hij publiceerde onder meer de dichtbundels Weloverwogen en onopgemerkt (1996, Van der Hoogtprijs), Nors en zonder haten (1999, nominatie VSB-Poëzieprijs), De zwijgende man is niet bitter (2001, Gorterprijs) en Drievuldig feilloos vals (2005, Gedichtendagprijs), drie boeken met essays over poëzie en klassieken, en de vertaling van een Latijns handboek over retorica. In 2005 ontving hij de Frans Kellendonkprijs voor zijn gehele oeuvre.

KRANG en ZING

Piet Gerbrandy

quis deus hanc musae quis nobis extudit artem?

VLIESVLEUGELZAAD

dissolue frigus

Duizend zesvoetige vingers per dag.

Zestig woorden gezegd en gezwegen.

Twee longen gevuld. Twee beugels geleegd.

Tien regels bedacht omzichtig vergeten.

Nooit sterker. Steeds sterker doordrongen

van wat ook anders weinig was geweest.

Nog twee dozijn decembers voor de ijsgang.

Wat kan hij daarin doen? Maakt een begin

met gretige verbranding van verslonden

banden voorbereiding op de laatste hand.

BRAND

Dauwdoorhangen web van hier nog niet ontbonden
weefsels water vlees ivoor dat mij nog niet verbiedt
mij uit mijn slijmnet

mij uit het sleepnet dat ik vorm dan ben te bevrijden.

Bloedzak meent het ijdel zonder bloedzak af te kunnen!
Hij moet wel want zijn bloedzak die is lek!

Straaltje schetst een kletsverhaal vol grollen
leidmotieven en geliefden. Had graag lijfloos
oord geschapen waar kapel met spin bevriend

onlust vrolijk leek.

Wie bezong dan klit ziel wijn sukade?

Wie opvlucht uit het zweefbed in je tuin?

Wat stikte dan in hennep van mijn baard?

HANG

Wijf duld mij in uw schoot streel van mijn buik
het smijdig plooien scheer mijn grijze schedel raspend houd
mijn zak beet als ik u vinger prijs bij vriend en vijand

mijn voormalige potentie maar niet nu.

U moet mijn koelkast vullen met trappisten.

U moet het glas vasthandig van mijn lippen slaan.

U moet mijn kater smoren tussen borsten.

Tutoyeer mijn infarcten en prothesen poets de grauwe
stenen uit mijn gangen zet weefsels die ik afstiet op sterk water.

Begroet mijn maden als getrouwe knechten.

Bewierook mijn zeven zonen om hun brille.

Loof mijn zeven dochters om de room van hun huwbaarheid.

Schoei mijn zeven broeders kleed mijn zusters.

Drenk mijn broedse moeder met bourgogne.

Voer mijn kindse vader zijn poeder en draf.

Ken mijn zeven vrienden en vriendinnen.

Vergiftig mijn vrouwen met smeuïge desinformatie.

Laaf u aan het braadstuk uit mijn oven rol u in dons

op mijn peluw van vorstelijk bedstro verbras mijn goud

vergok het in speelhol onthaal royaal deurwaarders curatoren.

Betover mijn bankier met de dans van uw hinkstap

U moet niet willen weten wie ik leef.

U moet niet willen roeren in mijn moezen.

U moet mij laten smoren in mijn stookhok.

U moet mijn weerstand breken tot ik geef.

Bespaar mij straks vermolming in protserig spaanhout plet

mij niet onder geslepen graniet zuig mij snel zuig mijn as

met uw gammele miele maar houd mij voorlopig aan praat

nog onder uw onderste rokken van memelig vlees.

LAAF

U bent voor plechtige bedgang?

U koestert uw altaar van veren hanteert bedreven het slaapmes?

Uw voeten bevlogen ontsnapt u ter plaatse gebleven?

Leg af dan uw broos kuras van huid en ribben klap

op naar maan het vizier van uw schrompele schedel

dat wij schouwen

het hart van uw honger

het sibyllijns boek van uw beurs uw eventuele vulva

de wals van uw kokkende appel

de weeë essence van uw dorsten

die naar billen van roomse kolossen

die naar porter en stout op de klippen

die naar arend en balgpijp naar licht uit het zilte

westen kon ronding niet stelpen wat brak.

Wij keuren van uw ronkend geweide het kleurig

blazoen in duifzachte morgen

hechten bij kraaizang en loeituig wij af.

SCHOUW